I SA/Ke 28/06

I SA/Ke 28/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Maria Grabowska /przewodniczący/
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1287/06 - Wyrok NSA z 2007-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b,
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 1991 nr 91 poz 408
art. 3, 4, 2 ust. 1, 2 ust. 1 pkt 7,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.180 par. 1,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: I SA/Ke 28/06 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (współspr.), Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant: Referent stażysta Krzysztof Armański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27.04.2006 r. ze skarg S.B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005r. oraz z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] znak: [...] i znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , zwane dalej Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania S. B. utrzymało w mocy odpowiednio:
1/ decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...]., znak: [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 19.213,60 zł,
2/ decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...]., znak: [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. w kwocie 17.445,10 zł.
W motywach zaskarżonych rozstrzygnięć organ odwoławczy wskazał, że wymiaru podatku dokonano na podstawie informacji uzyskanych po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. W odniesieniu do wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2004 budynki zajęte na cele mieszkalne o pow. 104 m2 opodatkowano stawką 0,49 zł za m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 1135,02 m2 przy zastosowaniu stawki 15,90 zł za m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o pow. 34,98 m2 przy zastosowaniu stawki 3,49 zł za m2 oraz opodatkowano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1629 m2 przy zastosowaniu stawki 0,61 zł za m2. W odniesieniu zaś do wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. budynki zajęte na cele mieszkalne o pow. 153 m 2. opodatkowano stawką 0,53 zł za m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 990,69 m2. opodatkowano stawką 16 zł za m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o pow. 130,31 m2 opodatkowano stawką 3,61 zł za m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1629 m2 przy zastosowaniu stawki 0,64 za m2.
W uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć Kolegium podniosło, iż zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust 1 pkt 2 lit d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Rada Gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości z tym, że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 3,49 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2004r. i 3,61 zł. od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2005r. W myśl natomiast przepisu art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, w szczególności związane z: 1) badaniem i poradą lekarską, 2) leczeniem, 3) badaniem i terapią psychologiczną, 4) rehabilitacją leczniczą, 5) opieką nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nad noworodkiem, 6) opieką nad zdrowym dzieckiem, 7) badaniem diagnostycznym, w tym z analityką medyczną, 8) pielęgnacją chorych, 9) pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi, 10) opieką paliatywno-hospicyjną, 11) orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia, 12) zapobieganiem powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne oraz szczepienia ochronne, 13) czynnościami technicznymi z zakresu protetyki i ortodoncji, 14) czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.
Jednocześnie Kolegium wskazało, że przepis art. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zawiera katalog podmiotów mających prawo udzielania tego świadczenia. Zgodnie z treścią tego przepisu świadczenia zdrowotne mogą być udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej oraz przez osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny lub przez grupową praktykę lekarską, grupową praktykę pielęgniarek, położnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Zwrócono uwagę na ustawową definicję zakładu opieki zdrowotnej zawartą w art.2 ust. 1 zgodnie z którą zakładem opieki zdrowotnej jest: 1) szpital, zakład opiekuńczo-leczniczy, zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy, S.rium, prewentorium, inny nie wymieniony z nazwy zakład przeznaczony
dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednim stałym pomieszczeniu, 2) przychodnia, ośrodek zdrowia, poradnia, 3) pogotowie ratunkowe, 4) medyczne laboratorium diagnostyczne, 5) pracownia protetyki stomatologicznej i ortodoncji, 6) zakład rehabilitacji leczniczej, 7) żłobek, 8) inny zakład, spełniający warunki określone w ustawie.
Pensjonat "S." natomiast zgodnie z wypisem z kartoteki budynków wydanej przez Starostwo Powiatowe posiada funkcję usługowo - handlową. Z ewidencji działalności gospodarczej wynika, iż przedmiotem działalności Pensjonatu "S." jest handel artykułami spożywczymi, przemysłowymi, działalność rozrywkowa, organizacja przyjęć i dancingów, mała gastronomia, sprzedaż czasopism i gazet, usługi rekreacyjno - sportowe, rehabilitacyjne, prowadzenie działalności hotelarsko gastronomicznej, handel wyrobami artystycznymi, kosmetykami, usługi kosmetyczne. Dodano, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Głównego Urzędu Statystycznego o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON z dnia 2 lutego 2004r., działalnością przeważającą Pensjonatu "S." w B. jest działalność paramedyczna, co zgodnie z definicją słownikową oznacza uzupełnienie działalności medycznej, prowadzonej przez osoby spoza personelu medycznego, zawodowo zajmujące się chorymi lub leczenie chorób metodami nie uznawanymi przez oficjalną medycynę.
Organ odwoławczy podkreślił, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy pokoje noclegowe w Pensjonacie ,,S." w B. zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a tym samym korzystają ze stawki preferencyjnej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Kolegium, użyte w tym przepisie określenie "zajęte" jest pojęciem wąskim i oznacza części nieruchomości, które służą bezpośrednio udzielaniu świadczeń zdrowotnych i są do tego celu przystosowane. Gdyby ustawodawca chciał rozszerzyć katalog pomieszczeń, którym zwolnienie przysługuje użyłby pojęcia "związane" tak jak to ma miejsce np. w przepisie art. 5 ust 1 pkt 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Dodatkowo organ wskazał, że w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy organ podatkowy I instancji w dniu 12 lutego 2004 roku dokonał próby oględzin pokoi noclegowych w pensjonacie "S.". Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 12 lutego 2004 członkom komisji nie zostały udostępnione pomieszczenia będące przedmiotem kontroli. Kolegium zauważyło nadto, iż oferta Pensjonatu "S." znajdująca się na stronie internetowej zawiera zdjęcia pokoi noclegowych, które podatnik wykazał w złożonej informacji jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Ze zdjęć tych nie wynika jednak aby pokoje te w jakikolwiek sposób były przystosowane czy też przygotowane do udzielania świadczeń zdrowotnych. W ofercie internetowej brak również jakichkolwiek informacji o udzielaniu świadczeń zdrowotnych w pokojach.
W ocenie Kolegium trudno przyjąć, że fakt udzielania porad lekarskich i świadczenia usług medycznych w jednym gabinecie lekarskim (przez kilka dni w tygodniu, kilka godzin dziennie) stwarza podstawy do opodatkowania preferencyjną stawką podatku od nieruchomości wszystkich pomieszczeń, których podstawową funkcją jest dzienny i nocy wypoczynek pensjonariuszy. Pensjonat "S." nie spełnia definicji zakładu leczniczego, nie jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Jest natomiast obiektem o charakterze wypoczynkoworozrywkowym i stanowi głównie bazę noclegową dla osób pobierających świadczenia zdrowotne w zakładach opieki zdrowotnej. Podkreślono, że Pensjonat "S." swym gościom nie zapewnia całodobowej opieki lekarskiej. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że powierzchnie budynków w Pensjonacie "S." w B. wykazane przez podatnika jako zajęte na prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajęte są na potrzeby zwykłego pobytu, natomiast na udzielanie świadczeń zdrowotnych w Pensjonacie zajęta jest jedynie powierzchnia w 2004r.- 34,98 m2, zaś w 2005r. - 130,31 m2 gabinetu lekarskiego i rehabilitacyjnego, która korzysta z preferencyjnej stawki podatku. Zdaniem Kolegium, przyjęcie odmiennej interpretacji stwarzałoby możliwość obejścia prawa poprzez konieczność stosowania preferencyjnych stawek podatku od nieruchomości w stosunku do wszystkich pomieszczeń w pensjonatach, hotelach czy też kwaterach prywatnych, w których jeden lekarz przyjmowałby pacjentów choćby przez godzinę dziennie.
Na powyższe rozstrzygnięcia S. B. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , zarzucając ograniczenie przysługującego mu prawa do stosowania stawki podatkowej określonej w art. 5 pkt 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyłącznie do gabinetu lekarskiego i rehabilitacyjnego, z pominięciem pozostałej części budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych.
W uzasadnieniu skarg podał, iż art. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej wymienia jedynie niektóre podmioty uprawnione do udzielania świadczeń zdrowotnych. Przepis ten nie wymienia nie tylko pensjonatów, ale np. żłobków, które mogą udzielać świadczeń zdrowotnych , obejmujących swoim zakresem działania profilaktyczne i opiekę nad dzieckiem. Podkreślił, że organy podatkowe nie udowodniły, że świadczenia zdrowotne nie są (ani nie mogą być) udzielane w pensjonacie poza gabinetem lekarskim. Skarżący zakwestionował również zasadność przeprowadzenia postępowania na okoliczność wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości. Podkreślił, iż o tym, że wypis z kartoteki budynków stanowi dowód w sprawie dowiedział się dopiero po otrzymaniu skarżonych decyzji. Jego zdaniem, wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest jedynie dowodem na to, że w budynku mogą być udzielane świadczenia zdrowotne, zaś zaświadczenie GUS nie jest dowodem na podstawie którego można kwestionować deklarację podatkową, ponieważ nie wyklucza udzielania świadczeń zdrowotnych na wykazanej powierzchni. Skarżący zakwestionował również zawężenie zakresu stosowania stawki preferencyjnej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, do "części nieruchomości, które służą bezpośrednio udzielaniu świadczeń zdrowotnych i są do tego celu przystosowane". Takie ograniczenie, zdaniem skarżącego, działające na niekorzyść podatnika powinno być przez organ podatkowy udowodnione. W ocenie skarżącego organ podatkowy nie udowodnił niezgodności z obowiązującym prawem jego stanowiska w sprawie stosowania preferencyjnej stawki podatkowej w przypadku pomieszczeń zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych, jak również nie wskazano żadnego aktu prawnego uniemożliwiającego stosowanie tej stawki w przypadku pokoi dla kuracjuszy. Podkreślił jednocześnie, że stanowisko organu w zakresie odmowy udostępnienia przez niego oględzin pomieszczeń pensjonatu, nie odpowiada prawdzie, bowiem nie wyrażał jedynie zgody na uciążliwą dla kuracjuszy formę kontroli wszystkich pomieszczeń jednocześnie (w tym pokoi zajętych). Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 71 Kpa i art. 73 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie mu wglądu do uzupełnionych akt sprawy po dniu 21 października 2005r.
W odpowiedzi na skargi Kolegium podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach i wniosło o ich oddalenie.
Sąd na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt. I SA/ Ke 28/06 i sygn. akt. I SA/Ke 29/06 i prowadzić je pod sygn. akt. I SA/Ke 28/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżone decyzje prawa nie naruszają.
Istotą sporu pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego jest istnienie po stronie podatnika uprawnienia do korzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania nieruchomości budynkowych w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w latach 2004-2005.
Uprawnienie takie przewidział ustawodawca w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U z 2002 r. nr 9 poz. 84 ze zm.), zwanej dalej ustawą o podatkach lokalnych, stosownie do którego budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych podlegają opodatkowaniu niższą preferencyjną stawką w stosunku do budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innego rodzaju.
Zasadą wszelkich obciążeń podatkowych jest, iż wszelkie ulgi, preferencje i zwolnienia w zakresie tych obciążeń należy stosować ściśle, wyłączając wykładnię rozszerzającą. Literalne brzmienie cytowanej wyżej normy podatkowej każe przyjąć, iż do jej zakresu przedmiotowego należą budynki lub ich części faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w ściśle określonym zakresie, tj. udzielania świadczeń zdrowotnych. Wykładnia systemowa także każe ścisłe rozumieć pojęcie "zajęte" z uwagi na to, iż ustawodawca przyznając uprawnienie do różnicowania stawek podatku od nieruchomości posługuje się również określeniem budynków lub ich części "związanych" z prowadzeniem działalności gospodarczej, tak jak w przepisie art. 5 ust 1 pkt 1it. "b" ustawy o podatkach lokalnych. W związku z tym zwrot "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych" oznacza, że dany budynek lub jego część powinien być faktycznie wykorzystywany na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Nie wystarczy więc okoliczność, że jest on "związany z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. W ocenie Sądu również wykładnia celowościowa analizowanej normy każe przyjąć, iż dobrodziejstwo opodatkowania niższą stawką podatku służy ograniczeniu obciążeń fiskalnych co do nieruchomości budynkowych lub ich części, tj. pomieszczeń w których udziela się świadczeń zdrowotnych. Przesłanką konieczną więc dla zastosowania stawki preferencyjnej jest ustalenie, iż dane pomieszczenie zajęte jest dla udzielania świadczeń zdrowotnych.
Druga przesłanka to ustalenie zakresu prowadzonej w zajętych pomieszczeniach działalności i jej zakwalifikowanie jako udzielanie świadczeń zdrowotnych. Świadczenia zdrowotne nie są pojęciem funkcjonującym samoistnie. Pozostając bowiem określeniem ściśle normatywnym, stanowią domenę nauk medycznych. Definicja legalna tego pojęcia, która może posłużyć dla ustalenia jego desygnatów na gruncie ustawy podatkowej znajduje się w przepisie art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr .91, poz.408 ze zm.), stosownie do którego świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, w szczególności związane z: 1) badaniem i poradą lekarską, 2) leczeniem, 3) badaniem i terapią psychologiczną, 4) rehabilitacją leczniczą, 5) opieką nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nad noworodkiem, 6) opieką nad zdrowym dzieckiem, 7) badaniem diagnostycznym, w tym z analityką medyczną, 8) pielęgnacją chorych, 9) pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi, 10) opieką paliatywno-hospicyjną, 11) orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia, 12) zapobieganiem powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne oraz szczepienia ochronne, 13) czynnościami technicznymi z zakresu protetyki i ortodoncji, 14) czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.
W świetle powyższego przedmiotowy katalog świadczeń zdrowotnych pozostaje otwarty, bowiem ustawodawca nie jest w stanie wszystkich zdefiniować, chociażby z uwagi na ogromny postęp w dziedzinie medycyny. Jednakże drugim elementem koniecznym dla uznania danego działania za świadczenie zdrowotne jest kryterium podmiotowe. Stosownie bowiem do treści art. 4 tej ustawy świadczenia zdrowotne mogą być udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej oraz przez osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny lub przez grupową praktykę lekarską, grupową praktykę pielęgniarek, położnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Definicję zakładu opieki zdrowotnej (przez wyliczenie), zawiera art.2 ust.1 tej ustawy. Tym samym, aby dane działanie polegało na udzielaniu świadczeń zdrowotnych musi wypełniać kryterium przedmiotowe i podmiotowe.
Mając na uwadze, że obie omówione wyżej przesłanki, pierwsza - zajęcie lokalu i druga - udzielanie w tym lokalu świadczeń zdrowotnych muszą występować łącznie, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W świetle zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wskazywane przez skarżącego pokoje, jako części nieruchomości nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. W tym zakresie skarżący nie może więc korzystać ze stosowania preferencyjnych stawek podatkowych. Organy podatkowe prawidłowo więc zastosowały analizowane przepisy podatkowe.
Za chybiony należy uznać zarzut skarżącego jakoby art. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zawierał wyliczenie przykładowe podmiotów uprawnionych do udzielania świadczeń zdrowotnych. Należy przy tym wskazać, iż żłobek jako placówka, która zdaniem skarżącego udziela podobnych świadczeń jak pensjonaty, zaliczona została wprost do zakładów opieki zdrowotnej przez przepis art.2 ust.1 pkt 7 ustawy zakładach opieki zdrowotnej.
Stosownie zaś do treści art.180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przywołanie przez organ podatkowych informacji ogólnodostępnych na stronie internetowej, które podlegały ocenie tak jak i inne dowody w sprawie nie narusza treści przywołanego przepisu.
Zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń organu podatkowego uznać więc należy za bezzasadne. Stanowią one polemikę z ustaleniami które znajdują pełne oparcie w materiale sprawy i ich ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie narusza zasad dowodzenia w sposób, który kwalifikowałby ten proces jako dowolny.
Dodatkowo w aspekcie prowadzonych czynności dowodowych przez organy podatkowe należy zwrócić uwagę na bierność podatnika, jako strony postępowania, którego postawa sprowadza się do negowania wszelkich działań organów podatkowych, które zmierzały do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Podatnik nie próbował w żaden sposób zasygnalizować jakie dowody należy przeprowadzić na potwierdzenie jego stanowiska. Bez wątpienia taką aktywnością wykazał się organ podatkowy czynnie takich dowodów poszukując, np. w kwestii oględzin pomieszczeń w pensjonacie.
Obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów, co do okoliczności istotnych w sprawie, nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Skoro organ podatkowy w wyniku przeprowadzonego postępowania doszedł do wniosku, że ustalone fakty nie potwierdzają uprawnień do preferencyjnego opodatkowania, to strona która kwestionuje trafność tej oceny zmuszona jest przedstawić źródła lub wskazać środki dowodowe przeciwstawiające się tej ocenie. W takim wypadku, zgodnie z zasadą racji dostatecznej, na podatniku spoczywa obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia kwestionujące dotychczasowe ustalenia organów podatkowych w tym zakresie. W szczególności zaś gdy domaga się ta strona przyznania przywilejów podatkowych.
Dokonanie natomiast przez organ podatkowy innej oceny ustalonego stanu faktycznego, od oceny jaką prezentuje podatnik, nie może być zakwalifikowane jako naruszenie prawa. Również pozostałe zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. W kwestii naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, należy wskazać, iż organy podatkowe prowadzą postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Odnosząc się jednak do wskazanych naruszeń przepisów postępowania, które znajdują swe odpowiedniki na gruncie procedury podatkowej należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się ich naruszenia, tym bardziej w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik postępowania, a takie tylko wady implikują wyeliminowanie z obrotu przez sąd zaskarżonego aktu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.