I SA/Ke 269/25

I SA/Ke 269/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 185 par. 1, art. 190, art. 134 par. 1, art. 135, art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 127, art. 210 par. 1 pkt 8, art. 47 par. 1,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26 lutego 2024 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 27 listopada 2023 r. nr [...] ustalającą J. B. podatek od nieruchomości na 2023 r. w kwocie [...]zł rocznie.
W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów. Podatek od nieruchomości, podobnie jak podatek leśny i podatek rolny ustalany jest w oparciu
o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany
w postępowaniu podatkowym, co wynika z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia
o zmianie ewidencji gruntów i budynków z 30 grudnia 2022 r. nr [...] wynika, że Starosta [...] prowadzący ewidencję, wprowadził w niej zmiany. Na podstawie wprowadzonych zmian ustalono, że J. B. jest właścicielem lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie oraz udziałem w częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. gen. [...] [...]. Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. gen. J. H.- B. 3 wynosi, jak wynika z akt sprawy, w tym także ze złożonej przez stronę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, 63,36 m˛. Udział w gruncie/nieruchomości wspólnej/, odpowiada 67,64 m˛ (w zaokrągleniu 68 m˛). Natomiast udział w częściach wspólnych budynku położonego w S. przy ul. gen. [...] [...], wynosi 10,94 m˛. Powierzchnia użytkowa lokalu i udział w gruncie są zatem osobnymi przedmiotami opodatkowania. Powyższe powierzchnie wynikają przede wszystkim z danych ewidencji gruntów i budynków, oraz informacji zarządcy nieruchomości, tj. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]".
W ocenie kolegium prawidłowo zatem przedmiotem opodatkowania organ objął i co zostało wprost wskazane w decyzji, budynki mieszkalne lub ich części
o pow. 63, 36 m˛, wg stawki [...] zł / m˛, budynki mieszkalne lub ich części o pow. 10,94 m˛, wg stawki [...] zł / m˛, oraz grunty tzw. "pozostałe" o pow. 68 m˛, wg stawki [...] zł/ m˛. Z decyzji tej wynika, że podatek od nieruchomości został ustalony dla J. B. jako właściciela lokalu mieszkalnego, wraz
z przysługującym mu udziałem w gruncie i częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. gen. J. H.-B. [...]. Tym samym kwestionowana decyzja, wbrew zarzutom odwołania, wskazuje na osobę podatnika - jest skierowana i ustala podatek dla J. B. jako właściciela lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie oraz udziałem w częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. gen. [...] [...].
Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że z danych ewidencji wynika, że podatek od nieruchomości dotyczy udziału w działkach /nieruchomości wspólnej/ nr [...] o pow. 68 m˛, położonych przy ul. gen. J. H.-B. 2, 1, 3 i 5, o pow. odpowiednio 0,6555 ha i 1,5627 ha, tj. ogółem 2.2182 ha, lokalu mieszkalnego znajdującego w budynku na ww. nieruchomości przy ul. gen. [...] 3
o pow. 63,36 m˛ /działka 1751/, i udziału w częściach wspólnych tego
budynku - o pow. 10, 94 m˛.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia kolegium wskazało przepisy ustawy
z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2023.70), dalej "u.p.o.l." oraz uregulowania uchwały Rady Miejskiej w Starachowicach z 25 listopada 2022 r. nr XIII/5/2022 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
W ocenie kolegium decyzja organu I instancji zawiera wymagane przepisem
art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej elementy oraz podpis, o którym mowa w § 1a tego artykułu, ponieważ została wydana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego.
Na powyższą decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił, że kolegium utrzymuje w mocy wadliwą decyzję, wyjaśniając to, co powinno być zawarte
w decyzji Prezydenta [...], czyli szczegółowe wyliczenie składników podatku,
w sposób zrozumiały dla podatnika. Jeśli kolegium orzeka w jakiejś części, to w tej części powinno uchylić decyzję Prezydenta i orzec w pierwszej instancji, dając możliwość odwoławczą od tej części.
Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji nie została podpisana w sposób przewidziany w Ordynacji podatkowej. Powołano się na nieprawdziwą informację o sporządzeniu decyzji z użyciem systemu teleinformatycznego, co zwalniałoby organ do opatrzenia tej decyzji podpisem odręcznym. Istota rzeczy, to właśnie część "tele..." w słowie "teleinformatycznym", która oznacza: "przez...", "na odległość". Chodzi tu nie o sporządzenie decyzji z pomocą komputera - informatycznie, ale dostarczeniu tej decyzji poprzez system teleinformatyczny, czyli za pomocą poczty elektronicznej. Decyzja została skarżącemu doręczona przez gońca, a więc papierowo za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał wyrok WSA w Lublinie I SA/Lu 845/16. Skarżący wskazał ponadto na definicję systemu teleinformatycznego z Wikipedii oraz systemu teleinformatycznego. Wynika z tego, że podpis nie jest wymagany, dopóki decyzja ma formę elektroniczną. Skarżący nie posiada urządzenia, za pomocą którego można byłoby mu przekazać taką decyzję z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Skarżący zarzucił też, że istotne dane dotyczące oznaczenia podatnika oraz określenia nieruchomości, której podatek dotyczy znajdują się poza decyzją w części adresowej pisma, a nie w rozstrzygnięciu, co jest wadą.
W odpowiedzi na skargę kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z 12 czerwca 2024 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że decyzja nie została sporządzona z użyciem systemu teleinformatycznego. W ocenie strony dopiero decyzja przesłana tym systemem ma taki przymiot i nie wymaga odręcznego podpisu. Ordynacja podatkowa przewiduje możliwość dostarczania decyzji drogą elektroniczną, ale jest to możliwe kiedy podatnik dysponuje skrzynką ePUAP. Skarżący takiej nie posiada.
Wyrokiem z 20 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę skarżącego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podkreślił, że skarżący nie kwestionuje dokonanego przez organ wymiaru zobowiązania podatkowego. Wyjaśnił, że nie było konieczności umieszczania na decyzji organu I instancji własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej. Wystarczył nadruk imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Sąd stwierdził, że akt organu pierwszej instancji z 27 listopada 2023 r. jest decyzją, która została prawidłowo podpisana. Z kolei decyzja kolegium zawiera własnoręczne podpisy całego składu orzekającego. Niezasadne jest stanowisko skarżącego zgodnie z którym decyzja organu I instancji nie została sporządzona z użyciem systemu teleinformatycznego, ponieważ nie została skarżącemu przesłana za pomocą tego systemu, lecz doręczona przez gońca. Sąd wskazał, że przepis art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie możliwości sposobu sporządzenia decyzji określonych w tej regulacji, a nie sposobu ich doręczenia.
Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja organu I instancji zawiera wymagane przepisem art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej elementy, w tym podpis, o którym mowa w art. 210 § 1a tej ustawy.
Od powyższego wyroku WSA w Kielcach wywiódł skarżący skargę kasacyjną.
Wyrokiem z 27 lutego 2025 r. (III FSK 1190/24) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w przedmiotowej sprawie sąd I instancji nie odniósł się merytorycznie w swoim uzasadnieniu do każdego z zarzutów zawartych w skardze i w sposób niepełny jedynie opisał je w części historycznej uzasadnienia wyroku, jak również nie wskazał, na jakiej podstawie dokonał ustaleń faktycznych. Podkreślił, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ograniczył się jedynie do powtórzenia argumentów zaskarżonej decyzji.
W wytycznych co do dalszego postępowania wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, sąd pierwszej instancji zastosuje się do dokonanej w niniejszym uzasadnieniu wykładni prawa i rozpozna sprawę w jej całokształcie, z uwzględnieniem nie tylko oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale również mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim z uwzględnieniem jego wykładni, a gdyby ustalenia faktyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, również z uwzględnieniem prawidłowości dokonanej subsumcji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę na obecnym jej etapie działał w warunkach wyznaczonych art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." oraz art. 190 p.p.s.a., co wynika z uprzedniego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wywiedzionej przez skarżącego.
Należy zatem wyjaśnić, że stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym poglądem NSA, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (por. wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., I FSK 6/11; wyrok WSA w Gliwicach z 24 czerwca 2024 r., I SA/Gl 562/24; te i przywołane w dalszej części uzasadnienia wyroki dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ratio legis art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. W konsekwencji powoduje to zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (wyrok NSA z 17 maja 2018 r., I FSK 300/18). Granice sprawy, o których mowa w art. 134 § i art. 135 p.p.s.a., podlegają więc zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną (wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r., II FSK 3052/15). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, sąd administracyjny pierwszej instancji nie może więc stosować art. 134 § 1 p.p.s.a., bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (wyroki NSA z: 24 lipca 2012 r., I FSK 1235/11; 25 stycznia 2017 r., II GSK 2867/15; 15 września 2020 r., II GSK 244/20; 12 kwietnia 2023 r., II OSK 18/23; 15 listopada 2023 r., II FSK 1181/23; 29 sierpnia 2023 r., I FSK 1191/22; 4 lipca 2024 r., III FSK 1039/24).
W kontekście postanowień przytoczonego ostatnio przepisu należy podkreślić, że w realiach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w wyroku NSA z 27 lutego 2025 r., III FSK 1190/24, którą sąd orzekający w sprawie jest związany. Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Treść orzeczenia sądu II instancji nadała kształt normatywnemu wzorcowi kontroli, według którego sąd rozpoznający sprawę ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kolegium.
Orzekając w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez kolegium przyjęto za podstawę rozważań sądu.
W wytycznych skierowanych do sądu I instancji NSA zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, by rozpoznał sprawę w jej całokształcie z uwzględnieniem nie tylko oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale również mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim z uwzględnieniem jego wykładni, a gdyby ustalenia faktyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, również z uwzględnieniem prawidłowości dokonanej subsumcji.
Przypomnieć zatem należy, że przedmiotem kontroli sądu była decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 r.
Zarzuty skarżącego koncentrowały się na dwóch płaszczyznach – działaniu organu odwoławczego polegającym na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, zamiast jej uchylenia w części; nieistnieniu w obrocie prawnym decyzji organu I instancji z uwagi na brak na tej decyzji własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania. Dodatkowo jako wadliwe wskazał skarżący nieprawidłowe (bo poza rozstrzygnięciem, w części adresowej) zamieszczenie elementów decyzji - oznaczenia podatnika, określenia nieruchomości.
Skarżący nie kwestionował natomiast dokonanego przez organ wymiaru zobowiązania podatkowego.
W kontekście pierwszego zarzutu skarżącego, nie mogło ujść uwadze sądu, że skarżący twierdził jednocześnie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia kolegium jest prawidłowe, wyjaśnia to, co powinno być zawarte w decyzji Prezydenta Miasta S.. Świadczy to, zdaniem sądu, o zrealizowaniu w tym postępowaniu zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania polega na obowiązku rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy dwukrotnie, przez dwa różne organy podatkowe, działające odrębnie w ramach zwykłego trybu postępowania. Granice rozstrzygnięcia odwoławczego nie są zależne od treści wniesionego środka odwoławczego (w tym przypadku odwołania). Organ odwoławczy ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia całej sprawy. Nie może się ograniczać wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia wydanego w I instancji, jak też nie może poprzestać na kontroli zasadności zarzutów i żądań sformułowanych w odwołaniu. Musi zgromadzić niezbędny w sprawie materiał dowodowy, a następnie dokonać jego oceny, niezależnej od oceny dokonanej już przez organ I instancji (por. Postępowanie podatkowe. Zarys systemu pod red. A. Hanusza, Warszawa 2025, s. 329). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej (podatkowej), która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą administracyjnego toku instancji jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I FSK 2245/21). Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2024, I SA/Kr 70/24).
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ponownie ustalił stan faktyczny, ponownie dokonał wykładni prawa i ponownie dokonał subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących w sprawie przepisów prawa materialnego. Przedstawił zatem swoją, niezależną od tej, wyrażonej przez organ I instancji, wypowiedź co do ustalonego stanu faktycznego, co do oceny materiału dowodowego w kontekście przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Przeprowadzone zgodnie z powyżej wskazanymi zasadami ponowne rozpatrzenie sprawy przez kolegium oraz konwalidowanie przez ten organ nieczytelnego, niezrozumiałego, zdaniem skarżącego, uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie stało w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności. Wręcz przeciwnie, stanowiło jej prawidłową realizację, co wykluczało uchylenie tej decyzji w części przez kolegium, zgodnie z żądaniem skarżącego.
Ponadto, w ocenie skarżącego decyzja organu I instancji nie została sporządzona w formie dokumentu elektronicznego z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Zdaniem skarżącego jest to w istocie pismo sporządzone w formie papierowej, a do uznania tego dokumentu za decyzję niezbędne jest jego opatrzenie, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, podpisem osoby upoważnionej do jego wydania, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Tymczasem doręczona skarżącemu decyzja Prezydenta Miasta S. nie zawierała własnoręcznego podpisu osoby reprezentującej ten organ.
Odnosząc się do tego zarzutu, podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma regulacja zawarta w treści art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Przepis ten odnosi się zatem do sytuacji, w której określone decyzje podatkowe sporządzone są z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego.
Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji zamiast własnoręcznego podpisu zawiera nadruk o treści "Z upoważnienia Prezydenta / Inspektor / M. O.". Zawiera także identyfikator pisma, nadawany przez system teleinformatyczny – "[...]".
Z treści pisma Prezydenta Miasta S. z 9 października 2025 r. (k. 103 akt sądowych) wynika natomiast, iż przedmiotowa decyzja została sporządzona przy użyciu oprogramowania - systemu ewidencji podatkowej Biura Usług Komputerowych "SOFTRES" sp. z o.o. z R..
Skoro zatem decyzja organu I instancji została sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego i dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to w myśl art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej nie było konieczności umieszczania na niej podpisu osoby uprawnionej. Wystarczył nadruk imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Takie właśnie informacje znajdują się na omawianym dokumencie.
Dlatego sąd stwierdził, iż akt organu pierwszej instancji z 27 listopada 2023 r. jest decyzją posiadającą wszystkie wymagane prawem elementy wynikające z regulacji zawartych w treści art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej oraz 210 § 1a Ordynacji podatkowej. Ponadto, decyzja ta doręczona została 29 listopada 2023 r. sąsiadowi skarżącego pod adresem ul. gen. J. H.-B. [...] (k. 4 akt administracyjnych), zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej.
Dodatkowo zaznaczyć wypada, że decyzja podatkowa jako indywidualny akt administracyjny musi zawierać elementy określone w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast kolejność zawartych w strukturze decyzji elementów nie ma charakteru bezwzględnego. Musi być jedynie zachowana czytelność treści decyzji w sposób umożliwiający adresatowi decyzji zrozumienie kto, w stosunku do kogo i o czym rozstrzyga. Zarówno treść skargi, jak i pisma procesowego skarżącego z 12 czerwca 2024 r. potwierdzają, że decyzja organu odwoławczego spełnia te wymagania.
Powyższe argumenty nakazały uznać bezzasadność zarzutów skargi.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 845/16, który na potwierdzenie swojego stanowiska powołała w skardze strona, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 września 2017 r. sygn. akt II FSK 1199/17. W wyroku tym sąd II instancji wskazał m.in., że przepis art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej nie dotyczy dokumentów elektronicznych, pochodzących z systemu teleinformatycznego.
Niezależnie od powyższego, sąd z urzędu nie stwierdził by, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy organy prawidłowo ustaliły skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2023 r.
W ocenie sądu, działanie kolegium było prawidłowe, a podejmowanie przez nie czynności zmierzające do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należało uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu organ ten sprostał także wymogom wynikającym z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie została również naruszona sformułowana w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta jest realizowana w pełni wtedy, gdy ocena ta jest oparta na całokształcie materiału dowodowego, wyprowadzone wnioski są zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, nie kolidując z zebranymi w sprawie dowodami, a gwarancję jej realizacji stanowi prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej). Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie kolegium zgromadziło niezbędny materiał dowodowy, który prawidłowo oceniło, omówiło też dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Decyzja organu odwoławczego spełnia wymagania wskazane w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, co przyznał również sam skarżący. Co istotne, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skarżącego.
Prawidłowość ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budziła wątpliwości sądu.
W ocenie sądu w odniesieniu do powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania organy prawidłowo oparły się na danych ze znajdującej się w aktach sprawy ewidencji gruntów i budynków (obręb 04, jednostka rejestrowa 2274 gruntowa; obręb 04, jednostka rejestrowa 806 lokalowa). Z ewidencji tej bezsprzecznie wynika, że skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. gen. J. H.-B. 3 o pow. 63,36 m˛, udziału [...] w pow. 2.2182 ha. gruntu jako terenu mieszkaniowego. Podkreślić przy tym należy, że dane wykazane w ewidencji gruntów, z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151; ze zm.), stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z powołanego przepisu wynika wprost, że podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
W. zaznaczyć, że ww. powierzchnia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. gen. J. H.-B. 3 (63,36 m˛) oraz udziału w częściach wspólnych budynku położonego w S. przy ul. gen. [...] [...] (10,94 m˛) jest zgodna z powierzchnią wykazaną w znajdującym się w aktach sprawy (k. 34 akt administracyjnych) "Wykazie nr [...] właścicieli lokali, którzy dokonali przeniesienia własności lokalu we wrześniu 2016 r." Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej "Wanacja" w S..
Nie może również ujść uwadze, że przyjęte przez orzekające w sprawie organy powierzchnie: powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego (63,36 m˛), udziału w gruncie (68 m˛), udziału w częściach wspólnych budynku (10,94 m˛) są zgodne z danymi wskazanymi przez samego skarżącego w złożonej 22 listopada 2026 r. do organu I instancji informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, o gruntach, o lasach (k. 36 akt administracyjnych).
Skoro na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części, a skarżący jest właścicielem odrębnych przedmiotów opodatkowania: lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie oraz udziałem w częściach wspólnych budynku położonego przy ul. gen. J. H.-B. [...] w S., to niewątpliwie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (który nie ma zastosowania w sprawie). Ponadto podstawę opodatkowania w niniejszej sprawie stanowiła, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Z kolei przyjęte do opodatkowania stawki podatkowe (0,57 zł od 1 m˛ gruntów pozostałych, [...] zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej budynków lub ich części mieszkalnych) zostały zastosowane w zgodzie z obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 25 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
Prawidłowo także organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, że z powodu odebrania decyzji dopiero 29 listopada 2023 r., czyli po upływie terminu płatności pierwszej raty podatku od nieruchomości (zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. do dnia 15 marca), stosownie do treści art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli bowiem przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1 (art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej).
Wbrew zarzutom skarżącego, nie doszło zatem do naruszenia art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej. Również wynik dokonanej w całokształcie sprawy oceny przeprowadzonego postępowania i stanowiska organów, nie dawał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd z urzędu nie stwierdził bowiem takich wad i uchybień, które nakazywałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.