II SA/Wr 448/04

II SA/Wr 448/04 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 50 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego domu mieszkalnego na działce nr [...]w .C. postanawia: skargę odrzucić.
Uzasadnienie
Wójt Gminy L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...]. Nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego domu mieszkalnego na działce nr [...]w C. i przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nie będący stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Interesem prawnym legitymuje się każdy kto ze względu na przysługujące mu wolności lub prawa, gwarantowane Konstytucją lub ustawą (art. 31 w związku z art. 87 oraz art. 7 Konstytucji RP), wnosi o dokonanie przez Sąd kontroli legalności podejmowanych wobec niego działań organów administracji publicznej.
Gmina jako osoba prawna, która wykaże, że ma interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, jest legitymowana do wniesienia takiej skargi, a zatem tylko gmina jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie jest natomiast wójt lub burmistrz (prezydent miasta), niezależnie od tego, czy działa jako organ gminy upoważniony do reprezentowania gminy na zewnątrz czy też jako organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.
Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt III RN 104/00, publikowany - OSNP 2002/1/4): organ gminy nie ma (własnego) interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego; w pierwszym przypadku dlatego, że działa w imieniu gminy, a zatem w granicach jej interesu prawnego, w drugim zaś z tego powodu, że wydając decyzję w sprawie, działa jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie.
Organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (decyzję lub postanowienie) nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. Jednocześnie jednak nie ulega wątpliwości, że przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją organu gminy nie dotyczy interesu prawnego tego organu, bowiem organ administracji publicznej wydający decyzję w sprawie administracyjnej nie działa jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje.
Wprawdzie legitymacja prawna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje również jednostce samorządu terytorialnego, jako osobie prawnej, jednakże w zakresie w jakim przysługuje jej prawo własności lub inne prawa majątkowe (art. 165 ust. 1 w związku z art. 64 Konstytucji RP).
W rozpoznawanej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego domu mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości C. wniósł Wójt Gminy L.
Jednak należy tutaj zauważyć, iż uchylona przez organ odwoławczy decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...]została wydana po ponownym rozpatrzeniu wniosku jaki i na rzecz P. H. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie był zatem P. H.
W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wyrażono pogląd, iż organ gminy, który wydał decyzję w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być równocześnie i zarazem stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa.
Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, że wójtowi przysługuje legitymacja prawna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji samorządowego kolegium odwoławczego jako organu drugiej instancji w sprawie, w której wójt tej gminy, działając jako organ pierwszej instancji wydał decyzję w tej samej sprawie.
Zatem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wójta Gminy L. została wniesiona przez podmiot nie uprawniony i z tych względów należało ją po myśli art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucić jako niedopuszczalną.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.