I SA/KE 23/07

I SA/Ke 23/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Ewa Rojek /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Grabowska
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 943/07 - Wyrok NSA z 2008-09-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 13 par. 1, par. 3 pkt 2 i 4, par. 4, 2 par.2, 20 par. 1 i 2, 83 par. 3, 85 par. 1,
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 121 par.1, 122, 123, 187 par.1, 191, 194 par. 1,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1994 nr 11 poz 38
Protokół Nr 4  art. 32, 16, 21 ust. 3, 5 ust. 1 lit. h,
Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzony w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 15 ust. 4 i 4c,
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 19 ust. 7, 33 ust. 2 , 38 ust. 2,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekr. sąd. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 marca 2007 roku sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej: z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargi.
Uzasadnienie
ISA/Ke 23/07
Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia: [...]2006r. nr [...], [...]2006r nr [...] oraz z [...].2006 r. nr [...] Dyrektor izby Celnej utrzymał w mocy odpowiednio decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w K. wydane dla Spółki z o.o. A. w K.,: - z dnia [...]2006r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne nr [...] z dnia 05.IX.2003r. za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania stawki celnej oraz kwoty długu celnego, określenia kwoty długu celnego na kwotę 3598 zł ciążącym na towarze celnym objętym zgłoszeniem oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 5727,30 zł z tytułu importu towarów objętych tym zgłoszeniem a nadto zmieniającą wymienione w niej elementy zgłoszenia celnego,
- z dnia [...]2006r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne nr [...] z dnia 24.IX.2003r. za nieprawidłowe w części dotyczącej
zastosowania stawki celnej oraz kwoty długu celnego, określenia kwoty długu
celnego na kwotę 2944,40 zł ciążącym na towarze celnym objętym zgłoszeniem
oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4798 zł z tytułu importu towarów objętych tym zgłoszeniem a nadto zmieniającą wymienione w niej elementy zgłoszenia celnego,
- z dnia [...]2006r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne nr
[...] z dnia 5.IX.2003r. za nieprawidłowe w części
dotyczącej zastosowanej stawki celnej oraz kwoty długu celnego, określającą
kwotę długu celnego na 3869,80 zł ciążącego na towarze objętym zgłoszeniem
oraz określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 5.581,20 zł z
tytułu importu tego towaru a nadto zmieniającą wymienione w niej elementy
zgłoszenia celnego.
W uzasadnieniu decyzji organy wskazały, że Spółka A. zwana dalej A. zgłosiła w Oddziale Celnym w K. do procedury
1
dopuszczenia do obrotu zakupioną odzież używaną w/g faktur nr [...] z dnia
[...]2003r., nr [...] z dnia [...]2003r. i nr [...] z dnia [...]2003 r. Faktury
wystawione przez firmę B. zawierały deklarację o preferencyjnym pochodzeniu
towaru. W dniach 03.VI.2005r. i 12.XII.2005r. organ celny otrzymał od
zagranicznych władz celnych informację, że przeprowadzona kontrola dowodów
pochodzenia zawartych m. innymi na przedmiotowych fakturach wykazała, że
towary tam wymienione nie są towarami o preferencyjnym pochodzeniu w myśl
umowy zawartej między Wspólnotą Europejską a Polską ( Protokół nr. 4).Zgodnie z
art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo
celne , przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego,
jeżeli powstał on przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa
w Unii Europejskiej. Oznacza to, że w sprawie zastosowanie maja przepisy ustawy z
dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny( DZ.U.Nr.75 poz. 802 z 2001 r. ze zm,) zwany dalej
KC. Zgodnie z art. 13 par. 1 KC, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub
innych środków taryfowych. Stawki celne obniżone stosowane są na wniosek
zgłaszającego , o ile towary do których to się odnosi spełniają warunki do ich
zastosowania! art. 13 par. 4 KC). Podstawowym kryterium do wyboru prawidłowej
stawki celnej jest pochodzenie towaru, które według przepisów tytułu II działu II KC
można podzielić na dwie kategorie : preferencyjne i niepreferencyjne. W imporcie
towarów podział taki dokonywany jest w zależności od tego, jakie środki taryfowe
zostaną zastosowane. Gdy zastosowana jest stawka obniżona wówczas
dokumentowanie pochodzenia towaru zalicza się do kategorii pochodzenia
preferencyjnego i następuje w ramach odpowiedniej umowy o wolnym handlu(
art. 20 KC). W niniejszej sprawie kwotę długu celnego Spółka A. określiła z
zastosowaniem stawki celnej obniżonej 0% wynikającej z postanowień Układu
Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a
Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi zawartego w Brukseli
dnia 16.XIL1991r. W takim przypadku zastosowanie mają postanowienia Protokołu
Nr. 4 do Układu Europejskiego podpisanego w Brukseli dnia
24.VU997r(Dz.U.97.104.662). Zgodnie z art. 16 ust. 1 Protokołu 4 produkty importowane ze Wspólnoty do Polski korzystają z postanowień umowy pod warunkiem, że są to produkty pochodzące ze Wspólnoty a ich pochodzenie zostało udokumentowane świadectwem EUR 1 lub jak w sprawie niniejszej ich pochodzenie potwierdza deklaracja eksportera złożona na fakturze lub
2
świadectwie zakupu. Nierozłącznym elementem stosowania stawek obniżonych
dla towarów pochodzących ze Wspólnoty w oparciu o przedłożony dowód
pochodzenia, jest możliwość weryfikacji takiego dowodu. Weryfikacja taka
wykonywana jest wyłącznie przez władze celne kraju eksportu a jej wynik jest
wiążący dla polskich organów celnych( art. 32 Protokołu Nr. 4). Z zapisu art. 32
Protokołu wynika nadto, że wynik kontroli nie wymaga uzasadnienia a polskie
organy celne nie mogą otrzymanego wyniku kwestionować. W konsekwencji
oznacza to, że informacje z Głównego Urzędu Ceł w Osnabruck przekazane
pismami z dnia 31 .lll.2005r. i 28.IX.2005r., że towar objęty przedmiotowymi fakturami
nie ma pierwotnego pochodzenia, musiały skutkować zastosowaniem
konwencyjnej stawki celnej 18% dla odzieży używanej.
) Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8.1.1993r. o podatku od towarów i
usług oraz o podatku akcyzowym(Dz.U.Nr. 11 z 1993r. poz. 50 ze zm.) z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy od towarów i usług w imporcie towarów, przy czym za podstawę opodatkowania przyjmuje się wartość celną powiększoną o należne cło zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone : prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały juz poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju - art. 15 ust. 1 pkt 4c ustawy. Zastosowanie stawki celnej konwencyjnej! 18%) zmieniło wartość należnego z tytułu przedmiotowego importu cła. Biorąc nadto pod uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31.XII.2002r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym Dz.U.Nr. 241 poz. 2082 z 2002r.) stawka podatku dla towaru w postaci odzieży używanej wynosi 22%, należało określić prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu tego importu.
Na powyższe rozstrzygnięcia Spółka z o.o. A. w K. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła w nich o uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu I instancji. Zarzuciła w nich po pierwsze naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29.VIII. 1997r. Ordynacja podatkowa(Dz.U.Nr. 8 poz. 60 za 2005r. ze zm.) w zw. z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny Dz.U.Nr. 75 poz. 802 z 2001 r. ze zm.) - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy związanych z
3
zakwestionowaniem preferencyjnego pochodzenia importowanych towarów, oraz błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie. Po drugie zarzuciła naruszenie art. 13 § 1 i 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3 i art. 85 § 1 KC w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.XII.2002r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej(Dz.U.Nr. 226 poz. 1885 ze zm.) i w związku z art. 32 protokołu Nr. 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, sporządzonego w Brukseli 16.XH.1991r.(Dz.U.Nr. 11 poz. 38 z 1994 ze zm.)- poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego oraz błędne odczytanie uzyskanych wyników, co skutkowało odmową przyjęcia stawki celnej obniżonej. Po trzecie naruszenie art. 15 ust. 4 i 4 c ustawy VAT z 8.1.1993r. (Dz.U.Nr. 11 poz. 50 za 1993r. ze zm.) oraz art. 19 ust. 7, art. 33 ust. 2 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 .lll.2004r. o podatku od towarów usług (Dz.U.Nr. 137 poz. 11302) - poprzez bezzasadne podwyższenie kwoty podatku VAT mając na uwadze bezprzedmiotowość zmiany stawki celnej zaimportowanego towaru.
W rozwinięciu zarzutów Spółka A. wskazała, że w aktach sprawy brak jest wniosku strony polskiej skierowanego do władz niemieckich o przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego. Nadto podniosła, że odpowiedź niemieckich władz celnych skierowana została do innej sprawy. Oznacza to, że organy celne nie wykazały czy były ,a jeśli tak to jakie, uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentów, statusu pochodzenia towarów czy też spełnienia innych wymogów 4 Protokołu. Zdaniem strony skarżącej w myśl art. 32 Protokołu Nr. 4 tylko wykazanie uzasadnionych wątpliwości może skutkować wnioskiem o wszczęcie postępowania weryfikacyjnego. Dokumenty sprawy nie potwierdzają też tezy, że prowadzona kontrola miała charakter wyrywkowy. Okoliczności tych zaskarżone decyzje nie wyjaśniły mimo podnoszenia tych zarzutów w odwołaniach od rozstrzygnięć pierwszoinstancyjnych. Skarżąca Spółka akceptując zapatrywanie organów celnych o wiążącej mocy odpowiedzi weryfikacyjnej kraju eksportu wskazała jednak ,że uzyskana w wyniku weryfikacji odpowiedz władz celnych państwa eksportera winna podlegać ocenie w postępowaniu dowodowym zgodnie z regułami zawartymi w art. 194 Ordynacji podatkowej. Konieczność takiej oceny wynika zdaniem skarżącej z faktu, istnienia dużej
4
rozbieżności orzecznictwa władz niemieckich w podobnych sprawach. Obowiązkiem polskich władz celnych było zatem wyjaśnienie dlaczego w analogicznych sprawach( zbiórka odzieży używanej na terenie Unii) władze celne niemieckie czy holenderskie raz dokonywały weryfikacji pozytywnych a raz jak przedmiotowych przypadkach negatywnej. Brak wyjaśnienia powyższej, kluczowej kwestii powoduje, że postępowanie przeprowadzone przez organy celne narusza zasady Ordynacji podatkowej wymienione w pkt I skargi. Poza tym strona skarżąca podniosła, że polskie władze celne niewłaściwie odczytały przekazane jej wyniki weryfikacyjne co skutkowało nieuzasadnionym pozbawieniem jej możliwości preferencyjnego traktowania importu odzieży używanej. Z przesłanej odpowiedzi, iż wykazane w rachunkach towary nie są towarami uprzywilejowanymi ) pierwotnego pochodzenia nie można wnioskować o konieczności odmowy zastosowania preferencji celnych. Z otrzymanej informacji wynika jedynie, że towary nie posiadają pierwotnego pochodzenia co nigdy wątpliwości nie budziło. Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu Nr. 4 produktami całkowicie uzyskanymi we Wspólnocie są używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Oznacza to, że pochodzenie wspólnotowe ma odzież nie tylko wyprodukowana na terenie Unii ale tez wyprodukowania gdzie indziej a tam jedynie zebrana o ile zostanie wykorzystana do odzysku surowców. Spółka A. takim właśnie przerobem zaimportowanej odzieży zajmuje się statutowo w związku z czym odmówienie jej stawki preferencyjnej jest niezrozumiałe. Pomiędzy Spółką a organami celnymi nie było sporne że A. przyjmując deklaracje eksportera działała w dobrej wierze. Niezrozumiałym jest zatem zdaniem Spółki, iż to ona ma ponieść konsekwencje uchybień ewentualnie popełnionych przez jej kontrahenta. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o ich oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Dodatkowo podniósł, że nie jest zasadny pogląd strony, iż wynik weryfikacji został niewłaściwie odczytany. Wskazał, że wykazując wspólnotowe pochodzenie towaru Spółka nie może skutecznie powoływać się na art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu Nr. 4 albowiem wśród importowanej odzieży była również nadająca się do użytku, która została wprowadzona na rynek krajowy. Oznacza to, że towar nie został w całości przeznaczony do dalszego przerobu.
5
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.Nr. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Skargi nie są zasadne gdyż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Istotą sporu między stronami jest odpowiedz na pytanie czy Spółka mogła korzystać z obniżonych stawek celnych. ) Na wstępie wskazać należy, że do rozstrzygnięcia sprawy co podniosły organy celne zastosowanie będzie miała ustawa z dnia 9.1.1997r. Kodeks celny(Dz.U.Nr. 75 poz. 802 ze zm.) - z mocy art. 26 ustawy z dnia 19.lll.2004r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo celne(Dz.U.04.68.623). Art. 13 § 4 Kodeksu celnego zwanego dalej KC) stanowił, że stawki celne obniżone i preferencyjne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, co do których się to odnosi spełniają warunki do ich zastosowania. Obniżone stawki celne stosuje się do niektórych towarów pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej na mocy Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16.XH.1991r. Również w Brukseli dnia 24.Vl.l997r. podpisano Porozumienie w sprawie zmiany Protokołu nr. 4 do wymienionego wyżej Układu Europejskiego w przedmiocie definicji pojęcia "produkty pochodzące i metod współpracy administracyjnej. Układ Europejski wraz ze stanowiącym jego integralną część 4 Protokołem ma pierwszeństwo w stosowaniu przed regulacjami kodeksu celnego. Wynika to bezpośrednio z dyspozycji art. 2 § 2 KC, stanowiącej, że obowiązki i uprawnienia przewidziane w prawie celnym, a związane z wprowadzeniem towarów na polski obszar celny bądź ich wyprowadzaniem z tego obszaru, powstaje z mocy prawa, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. Oznacza to zatem że w razie zbiegu unormowań kodeksowych z regulacjami zawartymi w innych aktach prawnych, w tym umowach międzynarodowych, pierwszeństwo maja te ostatnie. W myśl zapisu art. 20 § 1 i 2 KC warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie
6
powinny spełniać towary, aby korzysta z obniżonych stawek celnych oraz sposoby dokumentowania tego pochodzenia określane są według reguł preferencyjnego pochodzenia towarów, zawartych w umowach międzynarodowych. Taką właśnie umową jest Protokół Nr. 4 UE dotyczący definicji pojęcia produkty pochodzące i metod współpracy administracyjnej. Art. 16 Protokołu wskazuje, że jednym ze sposobów dokumentowania pochodzenia towaru jest deklaracja eksportera złożona na fakturze czy innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do jego identyfikacji. Wnioski Spółki A. o zastosowanie preferencji poparte był takimi właśnie deklaracjami eksportera o pochodzeniu towaru ze Wspólnoty. Przyjęcie wówczas deklaracji za wiarygodne nie wykluczało przeprowadzenie kontroli postimportowej. Do przeprowadzenia takiej kontroli ') uprawnione są wyłącznie władze celne kraju eksportu ( art. 32 Protokołu). Przeprowadzić mogą ją tak z urzędu, jak i na wniosek władz celnych kraju importera, a w jej ramach zażądać każdego dowodu. Z postanowień art. 32 Protokołu wynika nadto , że rola władz celnych kraju importu jest w procesie weryfikacji dowodów pochodzenia ograniczona. Mogą one jedynie w razie uzyskania uzasadnionych wątpliwości co do pochodzenia towarów zwrócić się do kraju eksportu o ich weryfikację. Z redakcji tego artykułu wynika, że organy celne kraju importu nie muszą wykazywać we wniosku weryfikacyjnym przyczyn żądania jego przeprowadzenia . Uzasadnienie wniosku wymagane jest jedynie ,, w razie potrzeby" co oznacza jego wyjątkowość . Jedynym celem postępowania weryfikacyjnego jest sprawdzenie deklaracji. Oznacza to, że zadaniem organów państwa eksportera jest udzielenie pozytywnej lub negatywnej odpowiedzi w zakresie pochodzenia towaru z Unii Europejskiej. Polskie organy celne zwracając się o weryfikację, nie miały zatem podstawy prawnej do nakazywania władzom kraju eksportu określonego typu i sposobu przeprowadzenia weryfikacji. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy oznacza to, że argumenty strony skarżącej o braku wniosku weryfikacyjnego i nieznajomości jego uzasadnienia nie mogły wywołać żadnego skutku. Dalsza analiza art. 32 Protokołu prowadzi do wniosku, że wynik przeprowadzonej weryfikacji jest wiążący dla polskich władz celnych, skoro nie mogą one w tym zakresie prowadzić własnego postępowania sprawdzającego. Stanowisko takie kilkakrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny np. w orzeczeniach z dnia 21 .IV.2004r. GSK 56/04 -Wokanda 2004/10/34,1 Sa/Łd 2250/01 z dnia 19.XII.2002r. - niepublikowane, czy ISA/Łd 111191 z dnia 8.IX.1998 - Prawo
7
Gospodarcze 1999 nr. 1 str. 40. Fakt wiążącej mocy przeprowadzonej weryfikacji nie był przez stronę skarżącą kwestionowany. W związku z tym obszerne rozważania skargi o rozbieżności w tym zakresie orzecznictwa władz celnych niemieckich nie mogły odnieść skutku w sprawach. Wskazać w tym miejscu należy , że zgodnie z art. 21 ust. 3 Protokołu odpowiedzialność za prawidłowe ustalenie statusu pochodzenia towaru ponosi eksporter sporządzający deklarację. Tak więc ewentualnie eksporter może przed swoimi władzami celnymi wykazywać błędy czy rozbieżności w orzecznictwie. Również ewentualnie eksporter mógłby przed swoimi władzami wykazywać, że eksportowany towar w myśl art 5 ust. 1 lit. h ma status całkowicie uzyskanego we Wspólnocie. Jak wskazano wyżej weryfikacja w tym zakresie należy wyłącznie do kompetencji władz kraju eksportu. Oznacza to , ) że szerokie dywagacje skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku . Tym samym niezasadne są zarzuty skargi o niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustaleniem preferencyjnego lub nie pochodzenia towarów oraz nieprawidłowego przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego skoro organy celne postępowania takiego prowadzić nie mogły. Nie zostały zatem naruszone wymienione w skardze przepisy Ordynacji podatkowej (art. 121 pa. 1, 122, 123, 187 par.l, 191) oraz art. 13 par.l i 3 pkt 2 i 4, par. 4 i art. 83 par. 3 i art. 85 par. 1 KC w zw. z par. 1 rozporządzenia Rady Min. Z 17.XII.2002r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej(Dz.U.Nr. 226 poz. 1885) wzw. z art. 32 Protokołu Nr. 4 UE. Zgadzając się z wiążącym wynikiem weryfikacji Spółka A. podniosła nadto w skardze, że uzyskana w wyniku weryfikacji odpowiedź władz celnych państwa eksportera winna podlegać kontroli w postępowaniu dowodowym zgodnie z regułami zawartymi w art. 194 § I Ordynacji Podatkowej. Zgodzić się należy ze skarżącą, że sporne wyniki kontroli mają charakter dokumentów urzędowych o jakich mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem wystawione zostały przez organ władzy publicznej innego państwa a honorowane są przez władze RP na podstawie umowy międzynarodowej. Pamiętać jednak należy, że jako dokument urzędowy, wynik weryfikacji korzysta z mocy wyżej wymienionego przepisu z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą. Domniemania powyższe oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie organu a za udowodnione przyjąć należy wprost to co wynika z jego treści. Powyższe domniemania ustawowe można oczywiście obalić ale po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Inicjatorem takiego postępowania
8
winien być w myśl reguł ogólnych ten kto chce z tego wywieść korzystne dla siebie skutki ,a więc jak w tym przypadku skarżąca Spółka. Skoro Spółka postępowania takiego przed organami nie zainicjowała to dokument ten korzysta tak z domniemania autentyczności jak i prawdziwości. Nie można też zgodzić się z poglądem skargi, że brak zawinienia po stronie importera musi implikować zastosowanie wobec niego stawki preferencyjnej. Z mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa zasada taka nie wynika. Jak wskazano na początku rozważań w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9.1.1997r. Kodeks celny. W związku z tym powoływanie się strony na zapisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego nie mogło odnieść skutku skoro w stanie prawnym sprawy nie miał on zastosowania.
Skoro więc przeprowadzona przez władze niemieckie weryfikacja wykazała, że towar objęty przedmiotowymi deklaracjami nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Protokołu nr. 4 UE, to polskie organy celne były uprawnione do wszczęcia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania stawki celnej oraz kwoty długu celnego i wydania w tym zakresie zaskarżonych decyzji. Określenie w decyzjach kwoty podatku VAT z tytułu importu było konsekwencją określenia długu celnego. Skarżąca nie kwestionowała prawidłowości zastosowania przez organy przepisów dotyczących tego podatku a jedynie kwestionowała bezzasadność zmiany stawki celnej zaimportowanego towaru co w konsekwencji podwyższyło kwotę podatku importowego. Skoro zatem nie doszło do naruszenia art, 15 ust. 4 i 4c ustawy z dnia 8.1.1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz art. 19 ust. 7, 33 ust. 2 i 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 .lll.2004r. o podatku od towarów i usług skargi i w tym zakresie należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u.Nr. 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.