I SA/Ke 209/06

I SA/Ke 209/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Grażyna Jarmasz /przewodniczący/
Maria Grabowska
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art.22 ust.1
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. skargę oddala
Uzasadnienie
I SA/Ke 209/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak: [...], w sprawie określenia dla M. K. należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 8.713,00zł.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że M. K. prowadziła w 2004r. działalność gospodarczą w formie kancelarii radcy prawnego. W rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. podatniczka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów m.in. kwotę 9.686,73zł z tytułu zakupu 2.507,49 litrów paliwa do samochodu marki [...] używanego przez nią dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od 1 lipca 2004r. do 11 listopada 2004r., a także kwotę 405,73zł z tytułu wydatku na zakup garsonki damskiej, oraz kwotę 469,72zł z tytułu zakupu okularów korekcyjnych.
Jak podniósł Dyrektor Izby Skarbowej, koszty związane z używaniem wskazanego samochodu, nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, ewidencjonowane były w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie dokumentów źródłowych, tj. faktur VAT. Podatniczka w prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu w okresie od lipca do listopada 2004r. wykazała 13.380 przejechanych kilometrów. Z kolei do protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania strony z dnia 29 lipca 2005r. zeznała, że używany przez nią samochód spalał 10 litrów etyliny na 100 kilometrów. Pozwoliło to organom podatkowym na wyliczenie wartości paliwa niezbędnego dla przejechania dystansu wykazanego przez podatniczkę, tj. 13.380 km. Uwzględniając średnią cenę paliwa, wyliczoną w każdym miesiącu spornego okresu na podstawie dowodów źródłowych zakupu, organ ustalił powyższą wartość na kwotę 5.167,83zł. Z uwagi na fakt, że podatniczka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów zakup paliwa o wartości 9.686,73zł, różnica między wskazanymi wartościami (4.518,90zł) nie stanowi zdaniem organu kosztu uzyskania przychodów, ponieważ zużycie paliwa w tej części nie pozostawało w związku z przychodem z działalności gospodarczej. Jedynie zaś przychody pozostające w takim związku, tj. poniesione w celu osiągnięcia danego przychodu, a ponadto niewymienione w art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy. W ocenie organu w tej sytuacji nie ma znaczenia podnoszony przez podatniczkę fakt niestwierdzenia braku ewidencji przebiegu pojazdu oraz niezakwestionowanie przez organy sposobu prowadzenia tej ewidencji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał także za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup garsonki damskiej. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie podniósł, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie kwalifikowania wydatków dotyczących osób prowadzących działalność gospodarczą na odzież osobistą używaną w związku z prowadzeniem firmy i załatwianiem jej spraw jest jednoznaczne - wydatki takie nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że odpowiedni wygląd może mieć wpływ na wzajemny stosunek kontrahentów, nie przesądza to jednak, że wydatek na zakup ubrania jest wydatkiem poniesionym w celu osiągnięcia przychodów. Ponieważ w rozpatrywanym przypadku podatniczka nie udowodniła, że zakup garsonki był wydatkiem na zakup odzieży roboczej lub wydatkiem na reprezentację, wydatek ten należy traktować jako poniesiony na zakup odzieży osobistej, a takowy w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest kosztem uzyskania przychodów.
Podobnie organ odwoławczy nie uwzględnił jako kosztu uzyskania przychodu wydatku na zakup okularów korekcyjnych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej używanie okularów korygujących wzrok ma na celu ochronę zdrowia osoby wykonującej pracę przy komputerze bez względu na to czy wykonuje ją dla własnych celów osobistych czy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powołując się na treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ podkreślił, że nie mogą być uznane za koszt w rachunku podatkowym wydatki, które ponosi każda osoba fizyczna niezależnie od tego, czy prowadzi określoną działalność gospodarczą, czy też nie. Podobnie jak zakup odzieży, zakup okularów pozostaje bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, wydatek ponoszony w tym celu jest bowiem związany z funkcjonowaniem każdej jednostki w życiu społecznym.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję M. K. wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z zakupem paliwa do samochodu w wysokości 4.518,90zł, a także naruszenie art. 22 ust. 1 wskazanej ustawy poprzez niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z zakupem garsonki damskiej i okularów w łącznej wysokości 875,45zł. Na uzasadnienie pierwszego z zarzutów skarżąca podniosła, że zaliczenie przez nią do kosztów uzyskania przychodu wydatków na paliwo było zgodne z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ponadto spełniło wszystkie przesłanki wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 46 tej ustawy, tj. zaliczony do kosztów wydatek pozostawał w związku z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą, podatniczka prowadziła ewidencję przebiegu pojazdu oraz dokumentowała faktyczne poniesienie wydatku, a do kosztów uzyskania przychodu zaliczyła wydatki jedynie do wysokości określonego limitu, stanowiącego iloczyn liczby kilometrów przebiegu pojazdu oraz określonej odrębnymi przepisami stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu. Odnosząc się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że brak jest przepisu, który wprowadzałby konieczność ustalenia "średniego spalania samochodu i średniej ceny paliwa wyliczonej w każdym miesiącu na podstawie dowodów źródłowych zakupu ujętych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów", co miałoby być podstawą do ustalenia kwoty wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. Uzasadniając drugi z podniesionych zarzutów skarżąca wskazała, że wydatki na zakup garsonki i okularów korekcyjnych zostały poniesione przez nią w celu osiągnięcia przychodów i dlatego prawidłowo zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki takie nie stanowią bowiem wydatków typowo osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącej, powołującej się w tym zakresie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Zdaniem skarżącej taka ocena nie została dokonana w jej przypadku, organ nie wziął bowiem w ogóle pod uwagę specyfiki prowadzonej przez skarżącą działalności i charakteru jej pracy. Działalność polegająca na świadczeniu usług w zakresie m.in. porad i konsultacji prawnych wymaga stałego kontaktu z osobami reprezentującymi podmioty, na rzecz których te usługi świadczy, a także z kontrahentami tych podmiotów. Powoduje to konieczność prezentowania estetycznego, schludnego i nienagannego wyglądu, co z kolei wymaga odpowiedniego ubioru, a jednym z elementów takowego, według przyjętych kanonów i zwyczajów, jest garsonka damska o ciemnej, stonowanej barwie i klasycznym kroju. Jedynie odpowiedni wygląd stwarza możliwość nawiązania i utrzymania kontaktów z klientami. Niespełnienie określonych wymagań co do ubioru przyczyniłoby się do tego, że wskazane wyżej podmioty w ogóle nie nawiązałyby ze skarżącą jakiejkolwiek współpracy, co w konsekwencji uniemożliwiłoby w ogóle osiągnięcie jakiegokolwiek przychodu. Zdaniem skarżącej niezasadnym jest porównywanie jej sytuacji do określonej w przywołanym przez organ pierwszej instancji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1994r., sygn. akt SA/Wr 1242/94, w której nie uznano za koszty reprezentacji i reklamy wydatków osoby prowadzącej sklep ogólnospożywczy, związanych z zakupem odzieży. Charakter prowadzonej przez tę osobę działalności zasadniczo różni się od charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą. Odnosząc się do wydatków związanych z zakupem okularów skarżąca podniosła, że zakup taki również związany jest z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Stanowisko takie wynika z faktu, że zakupione okulary służą do pracy przy komputerze a nie do codziennego użytku. Tymczasem większość pracy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżąca wykonuje przy użyciu komputera. Z tego powodu, w ocenie skarżącej, uzasadnionym jest zaliczenie wydatku na zakup przedmiotowych okularów do kosztów uzyskania przychodów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżony akt administracyjny pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jak i postępowanie poprzedzające jej wydanie prawa nie narusza.
Istotą sporu pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego jest ocena zdarzeń mających znaczenie fiskalne, wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych podatniczki, która w roku podatkowym 2004 prowadziła działalność gospodarczą.
Na wstępie należy wskazać, iż podatek dochodowy jest funkcją przychodu i kosztów jego uzyskania. Oznacza to konieczność ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości rzeczywistego przychodu i rzeczywistych kosztów jego uzyskania. Prawna konstrukcja kosztów uzyskania przychodów zawarta została w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.d.f.. Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła w myśl tego przepisu są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy p.d.f.. Już z treści przepisu wynika jasno, że kosztami będą jedynie te wydatki, które pozostają w takim w związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie ich miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie danego przychodu. Warto przy tym podkreślić, iż przy ocenie, w toku postępowania podatkowego, czy dany wydatek jest kosztem uzyskania przychodów, zastosowanie znajduje art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten wyznacza również granice kontroli legalności zapadłych w tym względzie rozstrzygnięć, która nie może naruszać zasady swobodnej oceny dowodów.
Dokonana przez Sąd analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, iż organ podatkowy w sposób spójny, logiczny dokonał oceny zebranych dowodów i wywiódł wnioski, które nie naruszają wyrażonej w art.191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów, jak również naczelnej zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Powyższe dyrektywy nakazują, aby oceniając wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych organ prowadzący postępowanie dążył do ustalenia prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. W niniejszej sprawie proces decyzyjny organów podatkowych spełnia te wymagania.
Sporne w sprawie jest zaliczenie przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodu w 2004 r. wynikającej z faktur części wydatków na eksploatację samochodu [...] używanego dla prowadzonej działalności, wydatków na zakup garsonki oraz okularów korekcyjnych.
Odnosząc się do kwestii wydatków poczynionych na eksploatację samochodu należy podkreślić, iż ewidencja przebiegu pojazdu przewidziana w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy p.d.f. wymagana jest dla potrzeb związanych jedynie z wyliczeniem limitu kosztów z tego tytułu. Wydatki poniesione ponad ten limit z definicji nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Natomiast nie znaczy to automatycznie, iż wszystkie wydatki mieszczące się w limicie stanowią takie koszty jeśli są dokumentowane fakturami. Fakt nie przekroczenia limitu nie wyłącza bowiem warunku podstawowego, wynikającego z art. w art. 22 ust. 1 ustawy p.d.f., iż kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu uzyskania przychodu. Sama bowiem ewidencja nie jest dowodem poniesienia wydatków, a jedynie dowodem służącym ustaleniu faktycznego przebiegu pojazdu. Tym samym, dla zakwestionowania prawidłowości zaliczonych do kosztów wydatków nie jest konieczne stwierdzenie nierzetelności prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu. Reasumując, przedmiotowe wydatki aby mogły zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu muszą być poniesione przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, zostać stosownie udokumentowane oraz nie wykraczać poza limit o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy p.d.f. Zakwestionowana przez organy część wydatków nie spełnia warunku pierwszego i podstawowego tj. między tymi wydatkami a osiągnięciem przychodu nie zachodził związek przyczynowo-skutkowy. Powodem weryfikacji poniesionych kosztów na zakup paliwa w stosunku do tych wynikających z faktur były wyjaśnienia skarżącej o średnim zużyciu paliwa przez samochód wykorzystywany do prowadzonej działalności. Wskazane przez podatniczkę zużycie 10 l na 100 km pozwoliło ustalić rzeczywisty koszt związany z zakupem paliwa do tego samochodu jako iloczyn wykazanej ilości kilometrów w ewidencji przebiegu pojazdu oraz uśrednionej miesięcznej ceny paliwa (wynikającej z faktur). Podstawą dla weryfikacji kosztów uzyskania przychodów w tej części było stwierdzenie nierzetelności prowadzonej w 2004 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów w oparciu o art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej i nie uznania jej jako dowodu. Przy czym organy podatkowe działając w warunkach art.23 §2 Ordynacji podatkowej odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania wykorzystując zebrane w postępowaniu dowody.
Stąd wykazane zostało, że wydatki w kwocie 4.518,90zł, choć udokumentowane były stosownymi fakturami nie miały związku z przychodem z prowadzonej działalności i słusznie kwotę tę wyłączono z kosztów działalności skarżącej. Przy czym, należy wskazać, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości akceptuje utrwalony już w orzecznictwie pogląd, iż z chwilą zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem. To podatnik ma przedstawić lub wskazać źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu oraz związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiągniętym lub zamierzonym przychodem (vide: wyroki NSA z dnia 18.08.2004 r., FSK 356/04; Prz.Podat. 2005/9/56 oraz FSK 359/04; LEX nr 133954 ). W przedmiotowej sprawie podatniczka nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie tezy o związku wszystkich udokumentowanych wydatków na zakup paliwa z kosztami uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności.
Słusznie więc organy podatkowe uznały, iż brak jest możliwości ustalenia związku pomiędzy tą częścią wydatków a przychodem skarżącej. Zarzuty skargi odnoszące się do tej części ustaleń organu podatkowego uznać więc należy za bezzasadne. Stanowią one nie popartą argumentami polemikę z ustaleniami które znajdują pełne oparcie w materiale sprawy i ich ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie narusza zasad dowodzenia w sposób, który kwalifikowałby ten proces jako dowolny.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe prawa w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodu kwoty 875,45 zł jako wydatków na zakup garsonki i okularów stwierdzić należy, iż stanowisko organów podatkowych również w tym zakresie nie narusza przepisów prawa. Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 22 ust. 1 ustawy p.d.f. oparta jest, co już wskazano wyżej, na swoistej klauzuli generalnej stanowiącej, iż kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powyższej ustawy. Wykładnia użytego przez ustawodawcę zwrotu "wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodu" oznacza, iż podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych koniecznych (niezbędnych) wydatków, pod tym wszakże warunkiem, iż wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub mieć może wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Dlatego, zdaniem Sądu, nie mogą być uznane za koszty prowadzenia działalności gospodarczej wydatki, które ponosi każda osoba fizyczna i to niezależnie od tego, czy prowadzi określoną działalność gospodarczą, czy też nie. Takimi wydatkami, które nie są wyłącznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ponoszonymi przez wszystkie osoby fizyczne są m.in. zakup garsonki oraz okularów korekcyjnych. Są to wydatki konsumpcyjne, którym nie można przypisać wyłącznie związku z danym rodzajem prowadzonej działalności.
Schludny i estetyczny wygląd, jaki eksponuje w swojej argumentacji skarżąca, świadczy o kulturze osobistej, a nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej czy wykonywanej przez podatnika pracy. W ocenie Sądu jest on standardem nie wiążącym się z wykonywaniem konkretnego zajęcia. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że skarżąca mogła używać przedmiotowej odzieży również jako stroju do spotkań służbowych. Uznanie natomiast związku zakupionej odzieży z przychodami uzyskiwanymi przez skarżącą stanowiłoby rozszerzającą wykładnię przepisu art. 22 ust. 1 ustawy p.d.f.. Dlatego Sąd w całości podziela zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wywody organów podatkowych, iż wydatki na zakup garsonki i okularów nie są wydatkami, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności prawniczej. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skarżącej, jakoby organy podatkowe nie zindywidualizowały oceny związku pomiędzy tymi wydatkami a przychodem, tj. nie uwzględniły specyfiki działalności, jaką prowadzi skarżąca i charakteru tej pracy. Otóż organy podatkowe odniosły się do tych argumentów wskazując, iż odpowiedni wygląd może mieć wpływ na wzajemny stosunek kontrahentów lecz podatniczka nie wykazała, aby zakup garsonki był wydatkiem na zakup odzieży roboczej lub wydatkiem na reprezentację. Takie stanowisko organów w pełni zasługuje na akceptację. Bez wątpienia bowiem inna była by ocena wydatków na zakup odzieży ochronnej, wymaganej przez stosowne przepisy z zakresu BHP czy też stroju urzędowego; w przypadku radcy prawnego będzie to toga.
Nie zasadne jest i nie przekonuje twierdzenie skarżącej jakoby "jedynie odpowiedni wygląd stwarzał możliwość nawiązania i utrzymania kontaktów z klientami" oraz że "niezastosowanie się do przyjętych norm co do stroju uniemożliwiłoby w ogóle osiągnięcie jakiegokolwiek przychodu". Takie eksponowanie walorów zewnętrznych nie znajduje uzasadnienia dla prowadzonej działalności w zakresie usług prawniczych. Niewątpliwie rodzaj ubrania świadczy o wrażliwości estetycznej danej osoby, ale nie jest warunkowany przez normy obyczajowe, które pozwalałyby na zróżnicowanie ubioru dla wykonywanej działalności. Przy takiej nawet kwalifikacji garsonkę można uznać za klasyczny damski strój wizytowy, który nie jest jednak obowiązkowym strojem kobiety świadczącej usługi prawnicze. Dlatego, zdaniem Sądu, nieuzasadnione jest nadmierne eksponowanie tych potrzeb jako pozostających w związku z wykonywaniem usług prawniczych, a za zbyt daleko idące należy uznać zapatrywania zaprezentowane w omawianej materii przez stronę skarżącą.
Również zakup okularów korekcyjnych nie wychodzi poza realizację zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej niezależnie od tego, czy prowadzi ona działalność gospodarczą. Celem poniesionego w tym zakresie wydatku była ochrona wzroku z powodu jego wad w ogóle, a nie jedynie w związku z prowadzona działalnością zarobkową. Stąd uprawnionym było uznanie tego wydatku, jako typowego wydatku osobistego. Na podatniczce ciążyło zaś wykazanie, że istnieje ścisły związek tych wydatków z właśnie wykonywaną przez nią działalnością. Skarżąca nie wykazała istnienia obiektywnej konieczności posiadania okularów korekcyjnych w związku z wykonywaną pracą, np. wynikającą z zaleceń lekarskich czy też danego rodzaju wady wzroku. W świetle powyższego uprawnionym stało się przyjęcie przez organy, że te wydatki nie miały związku z przychodem. Taka ocena nie nosi cech dowolności.
W aspekcie stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd w całości podziela zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wywody organów podatkowych, iż wydatki na zakup garsonki czy też okularów korekcyjnych nie są wydatkami, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
Reasumując Sąd podziela stanowisko organu podatkowego tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.