I SA/Ke 188/20

I SA/Ke 188/20 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2020-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak /sprawozdawca/
Maria Grabowska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 224/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt. 3, art. 119 pkt. 3, art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 29 par. 1, art. 59 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2013 poz 1676
par. 5 ust. 2,  par. 11
Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
Dz.U. 2014 poz 1204
art. 1 i 2
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi Z.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor) postanowieniem z 19 marca 2020 r. nr (...) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: Naczelnik) z dnia 6 lutego 2020r. znak: (...) odmawiające Z.Z. umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Organ wyjaśnił, że wierzyciel Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wystawił wobec majątku Z.Z. tytuł wykonawczy z 4 lipca 2019r. nr (...), obejmujący zaległości z tytułu nieuregulowanej opłaty abonamentowej rtv. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu 3 sierpnia 2019r. Na podstawie zawiadomienia z 23 lipca 2019 r. organ egzekucyjny (Naczelnik) dokonał zajęcia z rachunku bankowego w Santander Bank Polska S.A. Ponadto organ egzekucyjny w celu realizacji należności objętej w/w tytułem wykonawczym zawiadomieniem z dnia 05.09.2019r. znak: (...) dokonał zajęcia wierzytelności w EURO Bank S.A. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 17.09.2019r. W wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych, w dniu 13.01.2020r. dłużnik zajętej wierzytelności Santander Bank Polska zrealizował w całości ciążące na stronie zaległości.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 3 października 2019r. wpłynęło do Naczelnika pismo Z.Z. z 1 października 2019r., które zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 up.e.a. Strona wskazała w nim bowiem, że nigdy nie zarejestrowała żadnego odbiornika rtv oraz nie podpisywała umowy na świadczenie usług z Pocztą Polską. Z.Z. podniósł nadto aby wierzyciel zaprzestał nękania jego osoby działaniami, bezpodstawnie wyłudzał środki finansowe z tytułu opłat abonamentowych rtv i skuteczne wycofał się z podjętych działań egzekucyjnych. Nadto wyjaśnił, że pod adresem jego stałego miejsca zamieszkania (ul. K. 4, poczta P.) jest zameldowany od dnia 24.10.2000r. i nigdy nie miał zarejestrowanego żadnego odbiornika rtv. Ponadto z Pocztą Polską S.A nie podpisywał żadnej umowy na świadczenie jakichkolwiek usług i nie jest w żaden inny możliwy sposób zobowiązany do wnoszenia opłat abonamentowych rtv.
Następnie Dyrektor wyjaśnił podstawy prawne umorzenia postępowania egzekucyjnego, w tym przywołał treść art. 59 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.) dalej: u.p.e.a.
Wyjaśnił, że iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1204 ze zm.). Organ przytoczył i omówił treść art. 2 ust. 1 i 3 ww. ustawy.
Odnosząc się do twierdzenia zobowiązanego dotyczącego nie posiadania odbiornika organ wyjaśnił, że z akt przedmiotowej sprawy, w tym dokumentacji Poczty Polskiej wynika, iż obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej istniał, bowiem rejestracji odbiornika rtv dokonano na dane osobowe Z.Z. w dniu 01.01.1995r. i wydano książeczkę o numerze X 785170.
Poczta Polska S.A. w dniu 09.01.2020r. skierowała do Z.Z. pismo, w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Poinformowała o wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Ustalono, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (...), stanowiące dowód zarejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego i zastępujące dowód zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki radiofonicznej X(...), zostało skierowane do Z.Z. w wymaganym terminie w dniu 31.07.2008r.
Organ wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007r. nr 187, poz 1342) wprowadziły zmiany w zakresie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jednakże nie anulowały zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiły dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Oznacza to, że dla jego rejestracji nie było wymagane powtórne zarejestrowanie odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy, jak również potwierdzenie użytkowania odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy. Dyrektor wskazał, że użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów poprzedzających ustawę z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczenia opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników.
Nadto podniósł, że indywidualny numer identyfikacyjny, stanowi obecnie, w stosunku do abonentów, którzy posiadali zarejestrowane odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne, na dzień wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007r. jedyny i wyłączny dowód potwierdzający obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych. Dokonywanie opłat abonamentowych za użytkowane odbiorniki radiowe i telewizyjne to obowiązek wynikający z ustawy o opłatach abonamentowych i to do abonenta należy skuteczna, terminowa i właściwa co do kwoty opłaty realizacja tego obowiązku.
Organ podkreślił, że Poczta Polska S.A informowała stronę o ciążącym zobowiązaniu z tytułu zaległych opłat abonamentu radiofonicznego i telewizyjnego, przesyłając w dniu 24.08.2015r. upomnienie wzywające do dobrowolnego uiszczenia należności abonamentu rtv. Wyjaśnił, że brak uregulowania przez Z.Z. w wyznaczonym w upomnieniu terminie do zapłaty należności spowodował, że Poczta Polska S.A przekazała do organu egzekucyjnego w/w tytuł wykonawczy z dnia 04.07.2019r. w celu jego realizacji.
Z.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Wyjaśnił, że zarówno Dyrektor jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie rozpoznały wnikliwie i zgodnie ze stanem faktycznym jego sprawy lecz uznały za pełne i wiarygodne wyjaśnienia nadesłane przez Pocztę Polską.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą aktów administracyjnych i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. Dokonana w powyższy sposób sądowa kontrola dowiodła, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Istotą sporu w sprawie była odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wobec skarżącego Z.Z. W ocenie skarżącego organ niezasadnie prowadzi egzekucję, albowiem nie miał zarejestrowanego odbiornika rtv. Nadto skarżący podnosi, że z Pocztą Polską S.A nie podpisywał żadnej umowy na świadczenie jakichkolwiek usług i nie jest w żaden inny możliwy sposób zobowiązany do wnoszenia opłat abonamentowych rtv.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się :
1) jeżeli obowiązek egzekucyjny został wykonany przed wszczęciem postępowania;
2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;
4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;
5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;
6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;
7) jeżeli egzekucja administracyjne lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo, iż obowiązek taki ciążył na wierzycieli;
8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
9) na żądanie wierzyciela;
10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Nadto postępowanie egzekucyjne może być umorzone także w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2). W przypadkach, o których mowa w art. 59 § 1, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 3). Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 4).
Poprawne jest stanowisko organu, że w sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W pierwszej kolejności zauważenia jednak wymaga, że wniosek strony, zważywszy na argumenty w nim zawarte oraz datę jego wpływu do organu, słusznie został zakwalifikowany przez organ jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku objętego w tytule wykonawczym. Powyższa kwalifikacja pisma wskazuje na prawidłowe dążenie organu do merytorycznego załatwienia żądania strony i kierowanie się jej intencją wyrażoną w treści pisma.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, pojęcie "obowiązku" w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie - którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny, w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jednak jest on zobowiązany do sprawdzenia, czy obowiązek ten istnieje (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1393/17, WSA w Krakowie z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1082/18 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W rozpoznawanej sprawie, Naczelnik prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego z 4 lipca 2019r. wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. obejmującego opłaty abonamentowe rtv za okres od sierpnia 2015r. do lutego 2019r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego został doręczony skarżącemu 3 sierpnia 2019 r.
Zdaniem Sądu co do zarzutu nieistnienia obowiązku, a zatem dotyczącego ustalenia, czy na skarżącym faktycznie ciążył (czy też nie) obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres objęty spornym tytułem wykonawczym, organ trafnie wskazał na przepisy w zakresie warunków powstania i ustania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Obecnie kwestia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1801 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust 1 ustawy o opłatach abonamentowych - za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Zatem ustawa ta nakłada na posiadaczy i odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników rtv oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników rtv. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń rtv lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23.07.2015r. (Dz. U. z 2015r. poz. 1324).
Nadto godzi się zauważyć, że opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodanym do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226) uchylone przez - obowiązującą obecnie - ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.
Zgodnie z przepisami ustawy o opłatach abonamentowych (art. 1 i przywołanym już wyżej art. 2 ust. 1) w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Istnieje domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego.
W konsekwencji, przyjąć należy, że obowiązek wnoszenia opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku TK z 16 marca 2010 r., K 24/08 zgodnie z którym, po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej).
Następnie wyjaśniania wymaga, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. 2013 poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników rtv ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
W świetle powyższego, przyjąć zatem należy, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi już wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym (wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 , WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13). W sprawie bezspornym jest natomiast, że skarżący dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący kiedykolwiek dokonał wyrejestrowania odbiornika rtv.
Zatem w ocenie Sądu - organy słusznie przyjęły, że na skarżącym ciążył - z mocy prawa - obowiązek uiszczania opłat abonamentowej rtv, objętych wskazanym na wstępie tytułem wykonawczym.
Dodatkowo podnieść należy, że stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), operator publiczny, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Ww. rozporządzenie weszło w życie 13 grudnia 2007 r. Jeżeli zatem w chwili wejścia w życie rozporządzenia skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to - w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy - operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z § 3 rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest:
1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub
2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.
W realiach niniejszej sprawy zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego 11424767, stanowiące dowód zarejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego i zastępujące dowód zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki radiofonicznej X785170, zostało skierowane do Z.Z. w wymaganym terminie w dniu 31.07.2008r.
Z akt sprawy wynika, że Z.Z. dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego na swoje imię i nazwisko pod adresem ul. K.J. 7 m. 41, poczta P., skutkiem której został nadany numer książeczki B(...), a następnie X(...), w której opłacano abonament od lutego 1995 roku do maja 2005 roku (ostatnia wpłata).
Podkreślić jednocześnie należy, że kwestia nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie może zostać sprowadzona do anulowania zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych. Czynność ta była konsekwencją zmiany systemu rozliczania abonamentu, gdzie imienną książeczkę abonamentową zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim wymiar techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników rtv zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że użyte w § 5 rozporządzenia wyrażenie "powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia" oznacza, że zawiadomienie to można przesłać (nawet) w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres. Na marginesie rozważań zauważyć należy, że skoro obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych, to nawet w sytuacji gdy skarżący nie otrzymałby zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, to okoliczność ta i tak nie uwalniałaby go od (nałożonego przecież ustawą) obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.
Jak wynika z akt sprawy wierzyciel przekazał duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, który obecnie stanowi jedyny i wyłączny w stosunku do abonentów, którzy byli zarejestrowani na moment wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (t.j. Dz.U. Nr 187, poz. 1342), dowód zarejestrowania ww. odbiorników.
Zatem skoro w sprawie Poczta Polska SA. zachowała wymogi ustawowe w ww. zakresie, zaś skarżący, który uprzednio dokonał rejestracji odbiornika (a tym samym, z mocy prawa, był zobowiązany do uiszczenia opłaty abonamentowej rtv), nie przedstawił w toku postępowania egzekucyjnego żadnego dowodu potwierdzającego jego wyrejestrowanie, bądź uprawnienie do zwolnienia go z uiszczania opłaty abonamentowej, to przyjąć należy, że skarżący słusznie został uznany za abonenta zobligowanego do uiszczania opłaty za odbiornik telewizyjny.
Tym samym - wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego - zarzut nieistnienia obowiązku organ egzekucyjny prawidłowo uznał za bezzasadny i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.