I SA/KE 162/06

I SA/Ke 162/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-08-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta
Ewa Rojek /przewodniczący/
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art.22 ust.1, art.23 ust.1 pkt38
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Krzysztof Armański, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Ke 162/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia dla B.P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w wyniku czynności sprawdzających i postępowania podatkowego przeprowadzonych przez Pierwszy Urząd Skarbowy stwierdzono, że w zeznaniu podatkowym PIT-38 o wysokości osiągniętego przychodu ze sprzedaży papierów wartościowych za 2004r. B.P. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł, w tym o kwotę [...]zł stanowiącą równowartość prowizji od kredytu zaciągniętego na zakup papierów wartościowych. Z postanowień pkt. 10 zawartej przez podatniczkę w dniu 29 października 2004r. z Deutsche Bank umowy kredytu na zakup akcji banku PKO BP (na kwotę [...]zł) wynika, że bank pobiera prowizję w wysokości 0,23% kwoty udzielonego kredytu. Prowizja ta, opiewająca w przypadku podatniczki na kwotę [...]zł, płatna jest jednorazowo w dniu zawarcia umowy kredytu poprzez potrącenie z kwoty wypłacanego kredytu. Wskazaną kwotę prowizji podatniczka zaliczyła w zeznaniu PIT-38 za 2004r. do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży akcji banku PKO BP. W ocenie organu odwoławczego zaliczenie to było niezasadne. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Uregulowanie zawarte w pkt. 38 ustępu 1 wspomnianego artykułu 23 nie wskazuje natomiast, które wydatki można uznać za koszty uzyskania przychodów ze zbycia papierów wartościowych, przesądza zaś o tym, że dopiero z chwilą sprzedaży tych papierów ustala się wszelkie koszty, które warunkują ich nabycie. Przesłanką niezbędną dla zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest przy tym zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Ponadto, w myśl art. 23 ust. 1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na spłatę kredytów. Zdaniem organu odwoławczego fakt, iż zawarcie umowy kredytowej służyło uzyskaniu kredytu przeznaczonego na zakup akcji nie oznacza, że wydatki poniesione w związku z udzieleniem i uruchomieniem kredytu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży akcji. Stosunek prawny powstały w wyniku zawarcia umowy kredytowej jest bowiem stosunkiem odrębnym wobec transakcji nabycia i zbycia papierów wartościowych.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze B.P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że warunkiem uzyskania kredytu bankowego, także kredytu na zakup akcji, jest zapłacenie odpowiedniej prowizji, która stanowi tym samym wydatek poniesiony na nabycie zbywanych następnie akcji, a zatem powinna zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu ze zbycia tych akcji. Skarżąca zarzuciła również dowolną interpretację przez organ odwoławczy przepisu art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem skarżącej prowizja od kredytu bankowego dla banku jest usługą bankową, ale dla podatnika uiszczenie prowizji od kredytu udzielonego w konkretnym i jasno określonym celu stanowi koszt uzyskania przychodu związany z tym właśnie celem, tj. w tym przypadku zakupem akcji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe w świetle przepisów prawa podatkowego wskazuje, iż podejmując zaskarżone orzeczenie organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga zasługuje na uwzględnienie.
Spór pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego dotyczy oceny zdarzeń prawnych mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżąca zaciągnęła w Deutsche Bank kredyt na zakup akcji banku PKO BP. Prowizję uiszczoną od udzielonego kredytu zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu ze zbycia akcji w roku 2004. Zdaniem zaś organów podatkowych prowizja ta nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.
W ocenie Sądu takie stanowisko organu nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Stosownie do dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Pomiędzy danym kosztem a przychodem musi oczywiście istnieć związek przyczynowy. W ust. 1 pkt 38 wskazanego art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca potwierdza, że wydatki na nabycie akcji stanowią koszt uzyskania przychodu przy ustaleniu dochodu z odpłatnego zbycia akcji. Bez wątpienia zaś wydatkiem takim jest prowizja od kredytu udzielonego na nabycie akcji. Pozostając w bezpośrednim związku z kredytem udzielonym na zakup akcji, pozostaje ona także w związku z przychodem uzyskanym ze zbycia akcji. W przedmiotowej sprawie uiszczenie prowizji warunkowało bowiem uruchomienie kredytu i wypłatę środków kredytowych na nabycie akcji.
Zdaniem Sądu nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania wyłączenie przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stosownie do którego nie uważa się za koszt uzyskania przychodu wydatków na spłatę kredytów. Prowizja w przedmiotowej sprawie nie stanowiła wydatku na spłatę kredytu, ale w ogóle na jego uruchomienie. Prowizja od udzielenia kredytu płatna jednorazowo nie jest bowiem spłatą kredytu, posiada natomiast ścisły związek z celem uruchomienia tego kredytu.
Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy uwzględni powyższą wykładnię przepisów i podejmie stosowną decyzję. Przy czym Sąd zwraca uwagę, iż odliczeniu od przychodu podlegają tylko koszty (i w tej części) poniesione dla osiągnięcia konkretnego przychodu, będącego następnie wielkością wyjściową dla obliczenia podatku.
Z powyższych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy P.p.s.a., należało orzec jak w wyroku.
Na podstawie art. 152 ustawy P.p.s.a. Sąd orzekł, iż decyzja nie może być wykonana, zaś na podstawie art. 200 tejże ustawy zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania.