I SA/Ke 119/25

I SA/Ke 119/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Stępniak
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 73aa ust. 1 pkt 1, ust.3, art. 140 mb ust.1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 75 par.1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. [...] sp. z o.o. w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (kolegium, SKO) decyzją z 23 stycznia 2025 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (prezydent) z 28 października 2024 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł na M. Sp. z o.o. w K. (spółka), z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki [...], nr rej. [...] w terminie 30 dni od dnia jego nabycia na terytorium Rzeczypospolitej [...].
Prezydent podał, że zgodnie z dyspozycją art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: "p.r.d.")., właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej [...]. W myśl zaś art. 140mb ust. 1 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.
W realiach sprawy ustalono, że strona nabyła pojazd 30 marca 2024 r., w związku z czym powinna złożyć wniosek o rejestrację pojazdu najpóźniej w terminie do 29 kwietnia 2024 r. Natomiast wniosek o rejestrację pojazdu spółka złożyła 3 czerwca 2024 r. Organ I instancji odnosząc się do pisemnych wyjaśnień strony (gdzie podnosiła, że zajmuje się wynajmem i sprzedażą aut, więc spełnia warunek złożenia wniosku o rejestrację w ciągu 90 dni) wskazał, że dokonał sprawdzenia zakresu działalności spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym i stwierdził, że spółka nie jest przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium RP działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, a zatem nie przysługiwał jej wydłużony termin do złożenia wniosku rejestracyjnego pojazdu, o którym mowa w art. 73aa ust 3 p.r.d.
Spółka od decyzji prezydenta wniosła odwołanie podnosząc m.in., że zajmuje się sprzedażą samochodów, które najpierw stanowią przedmiot wynajmu, zatem jest przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium RP działalność w zakresie obrotu pojazdami, choć nie jako typowy salon samochodowy. Wyjaśniła, że właściwy PKD nie został wpisany do KRS, ponieważ w 2021 r., kiedy powstała, nie było przepisów o 90 dniowym terminie na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu. Jednocześnie poinformowała, że PKD zostanie dodany do KRS niezwłocznie. Nadto z akt sprawy wynika, że spółka do odwołania dołączyła umowę najmu z opcją zakupu spornego pojazdu.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium po przytoczeniu przepisów p.r.d.: art. 73aa ust. 1, art. 140mb ust. 1, art. 140n ust. 2 potwierdziło ustalenia, że spółka 30 marca 2024 r. na podstawie umowy sprzedaży nabyła pojazd marki [...], nr rej. [...], zaś wniosek o rejestrację pojazdu złożyła 3 czerwca 2024 r., tj. z uchybieniem terminu, którego zakres stanowi 35 dni. Odnosząc się do stanowiska spółki wywiodło, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 24 września 2024 r.) wynika, że sprzedaż samochodów nie stanowiła przedmiotu działalności spółki. Okoliczności, na jakie powołała się w odwołaniu, tj. brak wpisu ze względu na nieobowiązywanie w chwili powstania spółki przepisów o 90 dniowym terminie na rejestrację pojazdu oraz stwierdzenie o bezzwłocznym uzupełnieniu wpisu do KRS, zdaniem SKO nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji prezydenta. Podkreśliło, że spółka jest podmiotem profesjonalnym, zajmującym się wynajmem i dzierżawą samochodów osobowych i furgonetek, zatem przepisy p.r.d. dotyczące rejestracji pojazdu nie powinny być dla niej nieznane. Fakt, że w chwili powstawania spółki nie istniał w obrocie prawnym dłuższy, 90-dniowy termin do rejestracji pojazdu przez podmioty profesjonalne nie jest okolicznością wyłączającą spółkę z obowiązku umieszczenia sprzedaży samochodów jako jej działalności. Podmiot powinien zadbać o umieszczenie odpowiednich danych w Krajowym Rejestrze Sądowym. W konsekwencji stwierdziło, że spółka nie spełnia przesłanek wynikających z art. 73aa ust. 3 p.r.d. uprawniających ją do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w wydłużonym terminie 90 dni.
Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji prezydenta.
Z uzasadnieniu skargi zarzuciła, że naruszono obowiązujące przepisy p.r.d. poprzez wadliwe prowadzenie postępowania i wadliwe ustalenie, że ciąży na niej obowiązek zapłaty kary za nieterminowe zgłoszenia zakupu auta. Jak podkreśliła w odwołaniu, prowadzi działalność również w zakresie handlu samochodami, jednak PKD nie został wpisany do rejestru KRS, ponieważ w dniu zawierania umowy nie istniały przepisy wskazujące na 90 dniowy termin rejestracji pojazdu.
Zdaniem skarżącej organ nie może bezkrytycznie przyjmować danych statystycznych zawartych w rejestrze KRS czy REGON, co do uwidocznionego w ewidencji rodzaju przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika. Istotne jest bowiem ustalenie, jaką działalność gospodarczą przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu, a nie jaki rodzaj przeważającej działalności figurował w ewidencji. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności.
Na poparcie zajętego stanowiska spółka powołała wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 8 maja 2024 r., sygn. akt III AUa 38/22 oraz wyrok WSA w Opolu z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 603/16.
Dodała, że nie musiała wpisywać PKD do rejestru, aby prowadzić działalność w danym zakresie, istotny jest bowiem stan faktyczny wykonywania konkretnej działalności. Końcowo podkreśliła, że mimo przedstawienia dowodu w postaci umowy na sprzedaż auta - powiązanej z umową najmu, ani kolegium ani prezydent nie wzięli jej pod uwagę pomimo tego, że potwierdza okoliczność prowadzenia przez spółkę handlu pojazdami.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie rozważań wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany
w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące jego podstawę powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 K.p.a., w tym w § 3 tego artykułu. Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska.
Zdaniem sądu w niniejszej sprawie organy nie wypełniły obowiązków wynikających z powołanych regulacji.
Aby wyjaśnić, na czym polegały uchybienia procesowe organów przypomnieć trzeba treść przepisów prawa materialnego, na których organy oparły wydane w sprawie decyzje oraz treść przepisu ustawy p.r.d. wskazanego przez skarżącą.
Mianowicie, zaskarżone rozstrzygnięcia dotyczyły nałożenia na spółkę, jako właściciela pojazdu, kary pieniężnej za uchybienie 30 dniowemu terminowi do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.
Ich podstawę materialnoprawną stanowił art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 140mb ust. 1 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Wskazany przepis w niniejszym brzmieniu został zmieniony na mocy art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394).
Natomiast w myśl art. 73aa ust. 3 p.r.d. (który powołuje strona), w przypadku, gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni.
Z powołanych regulacji wynikają dwa terminy do zadośćuczynienia przez właściciela pojazdu obowiązkowi jego rejestracji – pierwszy (podstawowy) 30 dniowy oraz drugi –90 dniowy dla podmiotów prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami.
Z dokonanych (i niekwestionowanych) ustaleń w sprawie wynika, że spółka nabyła pojazd 30 marca 2024 r., natomiast wniosek o rejestrację pojazdu złożyła 3 czerwca 2024 r. Okoliczności te świadczą o tym, że wniosek został złożony po upływie 30 dni od nabycia pojazdu, lecz jednocześnie przed upływem terminu 90-dniowego, przewidzianego w art. 73aa ust 3 p.r.d.
Zatem decyzję o wymierzeniu kary winno poprzedzać uprzednie ustalenie, który z terminów rejestracji pojazdów jest właściwy dla spółki. Jak wynika z powyższego, ustalenie takie jest niezbędne w realiach przedmiotowej sprawy, bowiem, wobec zachowania przez spółkę dłuższego terminu rejestracji pojazdu, przesądza o istnieniu uchybienia, za które spółka została ukarana.
Wyjaśnienie tej okoliczności wiązało się z odpowiedzią na pytanie, czy spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami.
Zdaniem sądu organy zaniechały dokonania pełnych ustaleń w wyżej opisanych kwestiach, poprzestając jedynie na analizie danych zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a dotyczących przedmiotu działalności spółki, które w realiach sprawy należy uznać za niewystarczające.
Należy bowiem zwrócić uwagę, że już w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji, w pisemnych wyjaśnieniach, a następnie w odwołaniu skarżąca konsekwentnie podnosiła, że rzeczywista działalność jaką prowadzi dotyczy obrotu pojazdami, opisywała na czym działalność ta polega (wynajem i sprzedaż pojazdów), zaś brak stosownego wpisu w KRS deklarowała uzupełnić. Nadto do odwołania dołączyła kopie umów dotyczących spornego pojazdu, tj. umowy przyrzeczonej sprzedaży na raty z zastrzeżeniem własności na rzecz sprzedającego do czasu zapłaty ostatniej raty oraz umowy najmu samochodu i przedwstępnej umowy sprzedaży. Zarówno podana w wyjaśnieniach argumentacja, jaki i dołączone do odwołania dowody miały świadczyć, zdaniem skarżącej, o spełnieniu przez nią przesłanki wynikającej z art. 73aa ust. 3 p.r.d., uprawniającej do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w dłuższym terminie - 90 dni od jego nabycia.
Tymczasem organy, wydając decyzje w sprawie pominęły w swych rozważaniach powyższą argumentację i dowody, nie dokonały ich oceny, nie prowadziły postępowania dowodowego w kontekście ustalenia rzeczywistego przedmiotu działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę. W przekonaniu sądu, zaniechania organu w wyżej opisanym zakresie skutkowały naruszeniem art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., z istotnym wpływem na wynik sprawy.
Z treści art. 73aa ust 3 p.r.d. wynika, że 90 dniowy termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu dotyczy przedsiębiorcy prowadzącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. Jednak przepis ten w żaden sposób nie określa, ani nie ogranicza dowodowych możliwości wykazania okoliczności prowadzenia przez podmiot właśnie takiej działalności. W szczególności, wbrew stanowisku zajętemu przez organy, nie można wyczytać z jego treści, jakoby jedynym dowodem przedmiotu prowadzonej działalności były dane zawarte w KRS. Nie budzi również wątpliwości sądu, że badany winien być rzeczywisty (faktyczny) przedmiot działalności.
Należy zauważyć, że na tle uregulowania postępowania dowodowego w K.p.a., w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że niedopuszczalne jest stosowanie formalnej (legalnej) teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych (por. wyrok NSA z 9 marca 1989r., sygn. akt II SA 961/88). Wprowadzenie sztywnej teorii dowodowej w pewnej sferze, w drodze praktyki organów administracji, narusza zasady postępowania administracyjnego, poprzez arbitralne ograniczenia zakresu art. 75 K.p.a. (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2000r., sygn. akt V SA 2182/99).Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym, organ powinien wykorzystać wszelkie dostępne środki dowodowe, a niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ dokonuje rozstrzygnięcia na podstawie tylko jednego, wybranego środka dowodowego.
Podnieść również trzeba, że z zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji RP, wywodzona jest zasada sprawiedliwości proceduralnej, która określa również sposób stosowania obowiązujących reguł postępowania administracyjnego. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Regulacje prawne tych postępowań muszą w związku z tym zapewnić wszechstronne i staranne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz gwarantować wszystkim stronom i uczestnikom postępowania prawo do wysłuchania, tj. prawo przedstawiania i obrony swoich racji. Na sprawiedliwość proceduralną składa się m.in. zapewnienie jednostce wysłuchania polegające przynajmniej na możliwości przedstawienia swoich racji oraz zgłaszania wniosków dowodowych (por. np. wyroki TK z 15 grudnia 2008r., P 57/07; z 14 czerwca 2006r., K 53/05, z 11 czerwca 2002r., SK 5/02). W dziedzinie prawa administracyjnego, sprawiedliwość proceduralna oznacza taką organizację procesu uzyskiwania informacji, ich analizy i podejmowania rozstrzygnięcia, która pozwala uznać wynik zastosowania procedury za sprawiedliwy (por. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt II OSK 468/11).
Nie może budzić wątpliwości, że jednym z podstawowych środków gwarantujących sprawiedliwy rezultat postępowania są na gruncie procedury administracyjnej reguły prowadzenia postępowania dowodowego (art. 75-81 K.p.a.) oraz obowiązek dochodzenia przez organ administracji do prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) w oparciu o wszechstronną analizę materiału dowodowego w sprawie (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.).
W realiach kontrolowanej sprawy organy omówionym regułom uchybiły poprzez zawężenie ustaleń co do rzeczywistego przedmiotu prowadzonej przez stronę działalności i dokonanie w tym zakresie jedynie oceny danych zawartych w KRS oraz przez pominięcie argumentacji i dowodów składanych przez stronę.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ ustali w pierwszej kolejności, czy spółka rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, analizując jej stanowisko i załączone do odwołania kopie umów. Jeżeli organ uzna ten materiał za niewystarczający, obowiązany będzie prowadzić postępowanie dowodowe w tym zakresie, wzywając stronę do udzielenia dalszych koniecznych informacji oraz przeprowadzając wszelkie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Powyższe pozwoli przyjąć, który z terminów zadośćuczynienia obowiązkowi złożenia wniosku o rejestrację pojazdu jest dla spółki wiążący, a w konsekwencji ustalić, czy doszło do jego naruszenia przez właściciela pojazdu.
Końcowo zauważyć trzeba, że sąd nie może zastępować organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Istotą działania sądu administracyjnego jest bowiem ocena prawidłowości postępowania organu oraz kontrola wydanego w sprawie aktu administracyjnego. Stwierdzonego uchybienia nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego, gdyż wówczas to sąd, jako pierwszy dokonałby ustaleń niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania
w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200
i art. 205 § 2 p.p.s.a.