I SA/Ka 970/03

I SA/Ka 970/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Wiciak /przewodniczący/
Ewa Karpińska
Krzysztof Targoński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 16 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. P., A. C., J. W. - byłych wspólników S.C. "A" w C. na decyzje Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług: oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] od [...] do [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołań K. P., działającego we własnym imieniu i jako pełnomocnik A.C. oraz J. W., byłych wspólników Spółki Cywilnej "A", utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 25 ust. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), decyzje Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. o numerach:
1). [...] , określającą za miesiąc [...] 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł ([...]),
2). [...] , określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...]),
3). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...]),
4). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...]),
5). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...] ),
7). [...] określającą za miesiąc [...] 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł ([...] ),
8). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...] ),
9). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...]),
10). [...] określającą za miesiąc [...] 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł ([...]),
11). [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł ([...]).
W uzasadnieniu tych rozstrzygnięć w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W tych zaś ramach, w trakcie prowadzonego postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 , które zostało zakończone decyzjami skierowanymi do byłych wspólników, stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług w 1998 roku. Ustalono, iż skarżący w deklaracjach VAT-7 obniżyli podatek należny o podatek naliczony wynikający między innymi z faktur:
- dokumentujących zakup oleju napędowego w jednorazowych ilościach powyżej 90 litrów ( styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, październik i listopad ),natomiast posiadane przez Spółkę samochody posiadały maksymalną pojemność zbiornika nie przekraczającą 90 litrów
- za zamieszczone ogłoszenia w prasie oferujące transport towarów samochodami o ładowności od 3 do 30 ton, chociaż nie posiadała takich środków transportu ( marzec, kwiecień i maj).
Następnie przedstawiono przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji oraz argumentację zawartą w odwołaniu, która odwoływała się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego.
Przystępując do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji w prowadzonym postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług dopuścił jako dowód materiał zgromadzony w trakcie przeprowadzonego postępowania dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych. Podkreślono, że Spółka nie posiadała środków transportu, których pojemność zbiorników paliwa przekracza 90 litrów oraz o ładowności od 3 do 30 ton. Na trzech fakturach, dokumentujących zakup oleju opałowego w ilości powyżej 90 litrów, zostały umieszczone numery rejestracyjne środków transportu należących do firmy "B", z której usług transportowych korzystała Spółka "A" w ramach zawartej umowy najmu samochodów ciężarowych. W aneksie do tej umowy sporządzonym w dniu [...] 1996 r. ustalono, że wynajmujący ("B") wynajmuje najemcy (Spółka "A") samochody ciężarowe wraz z obsługą.
Opisane okoliczności, stanowiły podstawę do wydania decyzji w sprawach podatku dochodowego, rozstrzygających, iż koszty zakupu oleju napędowego w ilościach powyżej 90 litrów i ogłoszeń prasowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art.22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art.25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obniżenia kwoty podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Podniesione w odwołaniu zarzuty, że olej napędowy był wykorzystywany do wózka widłowego, agregatu prądotwórczego oraz do celów grzewczych, zostały odrzucone przez organ odwoławczy, bowiem takie twierdzenia pojawiły się dopiero na etapie postępowania w zakresie podatku od towarów i usług, a w postępowaniu w zakresie podatku dochodowego nie kwestionowano, że był on zużyty tylko do napędu samochodów ciężarowych. Ponadto nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń. Również zarzut poniesienia kosztów ogłoszeń w związku z badaniem rynku nie został uwzględniony, bo Spółka nie posiadała takich środków transportu jakie zostały wymienione w ich treści.
Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez K. P., działającego we własnym imieniu i jako pełnomocnik A. C. oraz J. W., byłych wspólników Spółki Cywilnej "A", który powołując się na zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego , wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania.
Na poparcie tego żądania podniesiono w uzasadnieniu, że organy podatkowe oparły się tylko na materiałach i wyjaśnieniach zebranych w trakcie postępowania w zakresie podatku dochodowego, przy czym dodano "... nie kwestionujemy, iż złożone przez nas wyjaśnienia w postępowaniu w zakresie podatku dochodowego mijały się ze stanem faktycznym, gdyż staraliśmy się argumentować zakwestionowane przez Urząd Skarbowy koszty zgodnie ze stwierdzeniami i tokiem analizy kontrolujących...". Niekompletne wyjaśnienia były spowodowane znacznym upływem czasu od kontrolowanego okresu, a terminem kontroli oraz śmiercią głównej księgowej.
Następnie wskazano, że organ odwoławczy nie uwzględnił dostatecznie umotywowanych zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dotyczących wykorzystanie oleju napędowego do wózka widłowego, agregatu prądotwórczego oraz do celów grzewczych, do których koniecznym było dostarczanie oleju w kanistrach celem uzupełnienia zbiorników. Nadto żadna publikacja w zakresie podatków nie wskazuje, żeby faktura dokumentująca zakup paliwa nie mogła wykazywać większej jego ilości niż to wynika z maksymalnej pojemności zbiornika samochodu. Z kolei ogłoszenia w prasie podyktowane były próbą zbadania zapotrzebowania rynku na usługi transportowe. Ich efektem był zakup samochodu o nośności większej niż 3 tony.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, akcentując związanie ostatecznymi decyzjami w sprawie podatku dochodowego i wniosła o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 16.04.2004 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe żądania i naprowadzoną na ich poparcie argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przypomnieć również należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie: uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innym przepisie. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w punkcie wyjścia zauważyć należy, iż na mocy postanowień wynikających z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, będąc związany granicami rozpatrywanej sprawy, nie może poddać ocenie prawidłowości postępowania organów podatkowych w zakresie wydanych przez nie ostatecznych rozstrzygnięć w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, które dla rozpatrywanej sprawy mają decydujące znaczenie.
Zgodnie z art.25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obniżenia kwoty podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W decyzjach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych, adresowanych do byłych wspólników Spółki Cywilnej "A", koszty zakupu paliwa w ilościach przekraczających 90 litrów oraz koszty ogłoszeń prasowych, zostały ocenione jako koszty nie pozwalające na ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu. Ta okoliczność powoduje, że Sąd nie mógł uwzględnić skargi na zaskarżone decyzje.
Ponadto, Sąd nie dopatrzył się, w rozpatrywanej sprawie, naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), oddalił skargę i orzekł jak sentencji.