I SA/Ka 882/03

I SA/Ka 882/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-04-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Małgorzata Wolf-Mendecka /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Dumana
Stanisław Bogucki
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.) Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki NSA Przemysław Dumana Protokolant: Anna Florek po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i W. M. (M.) na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych, oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Drugi Urząd Skarbowy w K. określił W. i J. M. (M.) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie [...] zł, zaległość w tym podatku w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy w kwocie [...]zł.
Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 2, art. 9, art. 27 i art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 90, poz. 416 z 1993 r. z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił w pierwszej kolejności, iż w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w "A" - Spółce cywilnej U. W., T. W. i W. M.i stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez:
- zaewidencjonowanie bezpośrednio w koszty kwoty [...] zł dotyczącej zakupu i przyjęcia do użytkowania w grudniu 1996 r. drukarki [...] (stanowiącej część składową i peryferyjną środka trwałego - komputera),
- zaewidencjonowanie w nieprawidłowej wysokości odpisów amortyzacyjnych od zaktualizowanej wartości początkowej samochodu dostawczego marki [...].
Ponadto ustalono, iż wspólnicy Spółki "A" objęli w 1996 r. ulgą inwestycyjną środki trwałe na ogólną kwotę [...] zł, a w tym samochód ciężarowo – osobowy [...] (według faktury VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę netto [...] zł) i samochód ciężarowo – osobowy [...] (według faktury VAT nr [...] z dnia [...] 1996 r. na kwotę netto [...] zł). W wyniku weryfikacji dowodów dokumentujących zapłatę za te pojazdy stwierdzono, iż rozliczenia dokonano przelewami z zgodnie z opisem istniejącym na fakturach, a mianowicie:
- czekiem rozrachunkowym potwierdzonym na kwotę [...] zł z datą stempla "B" S.A. I/O K. z dnia [...] 1997 r.,
- przelewem bankowym na kwotę [...] z datą stempla pocztowego "B" S.A. I/O K. z dnia [...] 1997 r.
Kontynuując ten wątek organ pierwszej instancji podniósł, iż w dniu [...] 2000 r. wspólnicy spółki "A" oświadczyli, iż zapłaty dokonano w dniu zakupu przedmiotowych pojazdów tj. [...] 1996 r. ze środków własnych (na potwierdzenie czego przedstawiono dowód wpłaty z dnia [...] 1996 r. bez numeru na kwotę [...] zł wystawiony przez firmę "C" T. R.). Wyjaśnili też, iż T. R. zwrócił się do nich o uregulowanie powyższej należności przelewem. Wobec czego firma "A" (w celach porządkujących) dokonała wyżej powołanych zapłat czekiem i przelewem, w związku z obawą narażenia się na konsekwencje karno – skarbowe. Natomiast wpłacona wcześniej gotówka została zwrócona, na potwierdzenie czego przedstawiono dowód wypłaty z dnia [...] 1997 r. (bez numeru na kwotę [...] zł, wystawiony przez firmę "C". Urząd Skarbowy wskazał też, iż ponownie w dniu [...] 2000 r. W. M. oświadczył, iż zapłaty za omawiane samochody wspólnicy dokonali z własnych środków pieniężnych, które wcześniej zostały podjęte jako pobrane ze Spółki.
Tymczasem, jak zauważył organ podatkowy, kontrola konta pozabilansowego 900, na którym dokonywano rozliczeń ze wspólnikami nie potwierdziła prawdziwości tego oświadczenia. Raport bankowy za [...] 1997 potwierdził bowiem istnienie transakcji: realizacji czeku potwierdzonego z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł oraz przelew z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł.
Organ pierwszej instancji powołał się następnie na przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w firmie "C". W trakcie tej kontroli T. R. oświadczył, że sprzedane Spółce "A" samochody zakupił od osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej – J. D.. Za samochody zapłacił tej osobie gotówką otrzymaną od firmy "A" w dniu [...] 1996 r.
W tej sytuacji dokonano przesłuchania J. D., która z kolei oświadczyła, że nie była właścicielką tych samochodów i dlatego nigdy nie dokonywała ich sprzedaży. Przyznała jednakże, że w 1996 r. podpisywała "jakieś" dokumenty, ale nie znała ich treści – za co otrzymała wynagrodzenie w kwocie [...] zł. Dodatkowo ustalono w Wydziale Komunikacji Miasta M., iż na zaświadczeniu z dnia [...] 1997 r. o przeprowadzonym badaniu technicznych – J. D. opisano jako właściciela przedmiotowych pojazdów.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności organ pierwszej instancji zakwestionował poniesienie wydatków na zakup przedmiotowych samochodów jeszcze w 1996 r. (tj. w wersji przedstawianej przez podatnika). Tym samym przyjął jako dowód w postępowaniu dotyczącym zapłaty za samochody – faktury zakupu samochodów nr [...] i [...] z dnia [...] 1996 r., na których widniał zapis forma zapłaty "przelew" oraz czek potwierdzony z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł i przelew z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł.
W dalszej części uzasadnia organ pierwszej instancji powołał się na brzmienie przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. Nr 39, poz. 171 ze zm.), który stanowi, iż podatnik może dokonać odliczenia ulgi inwestycyjnej w rozliczeniu podatku za rok podatkowy, w którym zostały poniesione przez niego wydatki inwestycyjne, nie później jednak niż do dnia złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym.
W tej sytuacji Urząd Skarbowy uznał, iż wydatki w kwocie [...] zł nie mogą być odliczone od podstawy opodatkowania w 1996 r. w formie ulgi inwestycyjnej, ponieważ zostały poniesione w 1997 r. Jednocześnie organ stwierdził, iż pozostałe wydatki inwestycyjne poniesione przez Spółkę "A" na łączną kwotę [...] zł spełniają warunki określone w powołanym wyżej rozporządzeniu i mogą stanowić obniżkę podatku dochodowego.
W końcowej części uzasadnienia przedstawiono sposób obliczenia dochodu po odliczeniu niezakwestionowanych ulg inwestycyjnych, a następnie należy podatek od łącznego zobowiązania małżonków M. w podatku od osób fizycznych za 1996 r.
W odwołaniu od tej decyzji W. i J. M. stwierdzili przede wszystkim, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt dokonania w [...] 1996 r. zapłaty gotówkowej przez Spółkę "A" za faktury nr [...] i [...] , co wynika z dowodów wpłaty KP i wypłaty KW. Podatnicy powołali się także na dowody będące w posiadaniu T. R. oraz jego zeznanie o otrzymaniu zapłaty i odbiorze samochodu przez Spółkę w ostatnim dniu 1996 r.
W. i J. M. wyrazili przekonanie, iż bez znaczenia dla sprawy są zeznania J. D.. Utrzymywali, iż treść faktury sprzedaży spornych pojazdów "odzwierciedla pierwotny" stan uzgodnień negocjacyjnych stron, które następnie zostały dostosowane do zmieniających się okoliczności sprawy.
Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania i decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, iż nie jest kwestią sporną okoliczność dokonania transakcji, lecz termin faktycznej zapłaty wartości wynikającej z omawianych faktur. Wskazano, iż z rozporządzenia z dnia 25 stycznia 1994 r. jasno wynika, że podatnik może dokonać odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych w rozliczeniu podatku za rok podatkowy, w którym je poniesiono. Organ podatkowy przypomniał też, że wydatki inwestycyjne (zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 5 lit.c cyt. rozporządzenia) to faktycznie poniesione wydatki w roku podatkowym nie zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie (pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli podatki te w całości lub w części podlegają odliczeniu od należnego podatku od towarów i usług) na dokonane w tym samym roku zakup środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych.
Organ odwoławczy podkreślił, iż nie wykraczając poza granicy swobodnej oceny dowodów, wynikającej z przepisu 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy pierwszej instancji ocenił wiarygodność i moc dowodową zgromadzonego materiału. Dokonując jego analizy z punktu widzenia znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy trafnie ustalił, iż faktyczna zapłata za nabyte samochody miała miejsce w 1997 r., co oznacza, że wspólnicy spółki nie byli uprawnieni do dokonania w zeznaniu podatkowym za 1996 r. odliczenia kwoty wydatków wskazanych w fakturach z dnia [...] 1996 r. w ramach ulgi inwestycyjnej. O prawidłowości tych ustaleń świadczą – w ocenie Izby Skarbowej – następujące dowody:
- adnotacja poczyniona na fakturze z dnia [...] 1996 r. nr [...] samochodu [...], gdzie podano jako formę zapłaty "przelew", a datę zapłaty ustalono na dzień [...] 1997 r.,
- czek rozrachunkowy z dnia [...] 1997 r. wystawiony przez spółkę "A" na dobro rachunku firmy "C" na kwotę [...] zł dotyczący, zgodnie z zamieszczonym na nim opisie, wyżej wymienionych faktur,
- bankowy dowód polecenia przelewu z dnia [...] 1997 r., obciążający konto Spółki na dobro rachunku firmy "C" na kwotę [...] zł, opisany numerami przedmiotowych faktur zakupu samochodów,
- zapisy w raporcie bankowym za miesiąc [...] 1997 r., wśród których po stronie rozchodów widnieją transakcje czeku potwierdzonego z [...] 1997 r. na kwotę [...] zł i przelewu z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł,
- zeznania świadka – J. D., która zaprzeczyła, aby otrzymała w 1996 r. należność za sprzedane pojazdy od T. R., co czyni niewiarygodne składane przez niego wyjaśnienia o pokryciu ciążących na nim zobowiązań w stosunku do świadka ze środków finansowych otrzymanych w dniu [...] 1996 r. od wspólników Spółki "A",
Izba Skarbowa wskazała ponadto na brak dowodów przemawiających za prawdziwością twierdzeń wspólników Spółki w zakresie dokonanej zapłaty za samochody z własnych środków finansowych. Podkreśliła też, iż powoływane w postępowaniu podatkowym oraz odwołaniu dokumenty kasowe (KP i KW), wystawione przez firmę "C" (a przedłożone organowi podatkowemu dopiero po upływie niespełna dwóch miesięcy od dnia zakończenia kontroli), zważywszy na brak stosownych adnotacji pozwalających na ich powiązanie z pozostałą dokumentacją księgową firmy, ich incydentalny charakter, jak i wobec wyjaśnień, że stanowiły jedynie tego typu dokumenty wystawione przez firmę – nie mogą wpływać na podjęte przez organ podatkowy w powyższym zakresie rozstrzygnięcie.
W dalszej części uzasadnienia Izba Skarbowa uzasadniła zasadność zakwestionowania przez organ pierwszej instancji zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie drukarki [...] oraz znaczenia protokołu z kontroli podatkowej jako jednego z dowodów w sprawie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i W. M. wnieśli o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w K. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi podatnicy powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu podkreślając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza poniesienie przez wspólników Spółki "A" spornych wydatków inwestycyjnych przed upływem 1996 r. Za powyższym, zdaniem skarżących, przemawiają: faktury zakupu samochodów, dowody gospodarki kasowej oraz zeznanie sprzedawcy samochodu – T. R., który potwierdził datę sprzedaży i wydania przedmiotowych pojazdów. Skarżący zarzucili, iż ocenę zeznań złożonych przez właściciela firmy "C", organy podatkowe oparły na wyniku postępowania prowadzonego wobec niego w zakresie dotyczącym odrębnych stosunków prawnych mających związek z pozyskiwaniem towarów, którymi handlował. W przekonaniu strony, wyniki powyższego postępowania nie mają związku przyczynowo-skutkowego z niniejszą sprawą.
Podatnicy podnieśli na końcu, że nie jest wyobrażalną sytuacja zakupu i odbioru samochodów w dniu [...] 1996 r., bez uprzedniej zapłaty za przedmiotowe pojazdy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi zauważono, iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowód w sprawie dopuszczono zeznania świadka J.D., która zaprzeczyła, aby otrzymała w 1996 r. pieniądze od T. R.. W tym miejscu zaznaczono, iż T. R. utrzymywał, że pokrył ciążące na nim zobowiązania wobec tego świadka ze środków finansowych otrzymanych rzekomo w dniu [...] 1996 r. od wspólników Spółki "A". Izba Skarbowa wyjaśniła zatem, iż organy podatkowe dokonały oceny tego fragmentu sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy, a nie "stosunki prawne w związku z pozyskiwaniem towarów handlowych".
Organ odwoławczy stwierdził też , że powołane w skardze dokumenty kasowe KP i KW (wystawione przez firmę "C" i przedstawione po kontroli podatkowej), z uwagi na brak możliwości powiązania ich z pozostałą dokumentacją księgową firmy oraz wewnętrzny charakter, a to wobec wyjaśnień, że stanowiły jedynie tego typu dokumenty wystawione przez firmę – nie mogą wpływać w sposób istotny na ustalony w sprawie stan faktyczny oraz podjęte rozstrzygnięcie.
Izba Skarbowa zaakcentowała, iż kwestionując prawo podatników do odliczenia od dochodu osiągniętego w 1996 r. kwot wydatkowanych na zakup samochodów, organy podatkowe koncentrowały się na kwestii zasadniczej w sprawie i najistotniejszej dla celów podatkowych, tj. dacie faktycznego poniesienia wydatku, nie wnikając w pozostałe uzgodnienia transakcji, w tym także odbioru nabytych samochodów.
W końcowej części odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wskazał dodatkowo, iż J. i W. M. wpłacili (w dniach: [...] 2000 r., [...] 2001 r. i [...] 2002 r.) wynikającą z decyzji należność główną wraz z odsetkami za zwłokę, a tym samym nie posiadają zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Zatem, ich zobowiązanie wygasło na skutek zapłaty podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wyjaśnić przede wszystkim należy, iż zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) sprawy, których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w punkcie wyjścia zauważyć trzeba, iż poza sporem pozostaje wykładnia przepisów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności wydanego na podstawie art. 26 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym do 1.01.1999 r.) – § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. Nr 39, poz. 171 ze zm.), który stanowił, iż podatnik może dokonać odliczenia ulgi inwestycyjnej w rozliczeniu podatku za rok podatkowy, w którym zostały poniesione przez niego wydatki inwestycyjne, nie później jednak niż do dnia złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym.
Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast dokonane przez organy podatkowe ustalenie, że poniesione przez wspólników Spółki "A" wydatki na zakup środków transportowych miały miejsce w 1997 r., co oznaczało brak podstaw do zastosowania ulgi inwestycyjnej w roku poprzednim. Ustalenie to oparte zostało na analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności:
- adnotacji poczynionej na fakturze z dnia [...] 1996 r. nr [...] dotyczącej samochodu [...] , gdzie podano jako formę zapłaty "przelew", a datę zapłaty ustalono na dzień [...] 1997 r.,
- czeku rozrachunkowego z dnia [...] 1997 r. wystawionego przez Spółkę "A" na dobro rachunku firmy "C" na kwotę [...] zł dotyczącego przedmiotowych faktur,
- bankowego dowodu polecenia przelewu z dnia [...] 1997 r., obciążającego konto Spółki na dobro rachunku firmy "C" na kwotę [...] zł, opisanego numerami faktur zakupu samochodów,
- zapisów w raporcie bankowym za miesiąc [...] 1997 r., wśród których po stronie rozchodów widniały transakcje czeku potwierdzonego z [...] 1997 r. na kwotę [...] zł i przelewu z dnia [...] 1997 r. na kwotę [...] zł,
- zeznań świadka – J. D., która zaprzeczyła, aby otrzymała w 1996 r. należność za sprzedane pojazdy od T. R., co z kolei podważyło zeznania właściciela firmy "C" o pokryciu ciążących na nim zobowiązań w stosunku do J. D. ze środków finansowych otrzymanych w dniu [...] 1996 r. od wspólników Spółki "A",
Tymczasem, zdaniem skarżących, dowody przez nich powołane w postaci: faktur zakupu samochodów, dowodów gospodarki kasowej firmy "C" oraz zeznań sprzedawcy samochodu T. R. (który potwierdził datę sprzedaży i wydania przedmiotowych pojazdów) – prowadzą do odmiennych wniosków i potwierdzają poniesienie sporych wydatków jeszcze w 1996 r.
Spór jaki zaistniał pomiędzy stronami, sprowadza się więc do oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Wyjaśnić zatem należy, iż podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów. Przyjęcie bowiem koncepcji oparcia postępowania dowodowego na zasadzie swobodnej oceny dowodów uzasadnia to, aby organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Zasada ta została sformułowana w z art. 191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), który stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasady swobodnej oceny dowodów polega więc na tym, że organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta powinna być jednak zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. Ponadto przy ocenie czy dana okoliczność jest udowodniona konkretnym dowodem należy brać pod uwagę, czy strona miała możliwość wypowiedzenia się odnośnie tego dowodu (art. 192 Ordynacji podatkowej). Oznacza to, że organ podatkowy powinien swoją ocenę dokonać w oparciu o całość zebranego i ujawnionego w stosunku do strony materiału dowodowego. Kontrola tej oceny, sformułowanej następnie w postaci uzasadnienia decyzji polega na sprawdzeniu, czy organ podatkowy ustosunkował się w swojej ocenie do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy uczynił to wyczerpująco, czy dokonał rozpatrzenia dowodów w ich wzajemnej korelacji i spójności z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, iż ocena dowodów zaprezentowana przez organy podatkowe nie narusza prawa, a argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę zasługują na aprobatę Sądu. Twierdzenia strony skarżącej o wypłacie gotówkowej z kasy firmy znacznej kwoty pieniężnej i przekazaniu jej T. R. nie tylko nie przekonują ale też nie są logiczne, a co istotniejsze stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Organy podatkowe wszechstronnie rozpatrzyły dowody we wzajemnej łączności i trafnie wysunęły wniosek, iż zeznania T. R. zostały skutecznie podważone przez oświadczenie J. D., opisującej pozorność transakcji jaką miała dokonywać z właścicielem firmy "C". Tak więc rozumowanie, w wyniku którego organ podatkowy ustalił poniesienie spornych wydatków w kolejnym roku podatkowym (tj. w 1997 r.) było zgodne z prawami logiki. Chybiony zatem jest zarzut wadliwego przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego. Nawiązując zatem do tak sformułowanego zarzutu zauważyć trzeba, że stosownie do przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) postępowanie dowodowe prowadzi w sprawie organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej). Słusznie też wywodzi Izba Skarbowa, iż w myśli art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Zatem, składane przez prowadzącego firmę "C" wyjaśnienia w zakresie terminu uiszczenia przez wspólników Spółki "A" należności wynikających ze spornych faktur – należało uznać za dowód w sprawie i poddać ocenie pod kątem ich wiarygodności.
Podkreślić przy tym należy, że prawa strony w postępowaniu podatkowym gwarantowane są w omawianym zakresie zarówno przez zasady ogólne rozdział 1 działu 4 Ordynacji podatkowej, jak też przez przepis art. 192 tej ustawy. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny również nie dopatrzył się naruszenia prawa.
Niezależnie od tego raz jeszcze przypomnieć należy, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić.
Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich, zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń i powołanych przez nią dowodów trafnie uznając, iż brak było podstaw do skorzystania z ulgi inwestycyjnej w 1996 r. Dokonane ustalenia faktyczne znajdują bowiem oparcie w zgromadzonych dowodach i dały podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Zasadne też są wywody organu odwoławczego w zakresie faktu wygaśnięcia zobowiązania małżonków M. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. wobec zapłaty podatku.
Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania należy podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W sumie zatem z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, iż organom podatkowym rozstrzygającym w rozpatrywanej sprawie niepodobna postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania skarżącej i uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269).