I SA/Ka 720/03

I SA/Ka 720/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Winiarski
Marek Kołaczek /sprawozdawca/
Ryszard Mikosz /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Mikosz Sędziowie : NSA Marek Kołaczek – spr WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: Anna Charchuła po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Urzędu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł, wysokości zaległości podatkowej z powyższego tytułu w kwocie [...] zł, wysokości odsetek za zwłokę w kwocie v zł.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 i art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności odniesiono się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wyjaśniono, że wnioskiem z [...] 2002 r. "A" w B. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w C. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego Urzędu z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, czyli wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Za spełnienie powyższej przesłanki Bank uznał zmianę interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonaną przez Ministerstwo Finansów. Pierwotna interpretacja wym. Przepisu została zawarta w piśmie Ministerstwa z 17 lutego 2000 r. nr PB3/722-166-20/HS/20, w którym stwierdzono, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku dochodowego są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach. Dopłaty do odsetek od kredytów bankowych udzielanych na warunkach preferencyjnych nie podlegały zatem w 1999 r. według tej interpretacji zwolnieniu od podatku.
Analogicznej interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych udzielił Bankowi Urząd Skarbowy w piśmie z dnia [...] 2000 r. nr [...], zmieniającym interpretację zawartą w piśmie z [...] 2000 r. nr [...] , będącym odpowiedzią na pismo Banku z dnia [...] 2000 r.
Do interpretacji tej stosował się Bank rozliczając się z podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r., jak i Urząd Skarbowy w C. wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...] określającą Bankowi należny podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r., zaległość z powyższego tytułu oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości.
W piśmie z dnia [...] 2001 r. nr [...] , Ministerstwo Finansów dokonując interpretacji na podstawie art. 14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdziło, że dopłaty do preferencyjnych kredytów bankowych były w 1999 r. wolne od podatku dochodowego od osób prawnych.
W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że Urząd Skarbowy w C. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...], a następnie po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia, Urząd Skarbowy wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] , w której odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 2000 r., stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Bank wniósł o jej uchylenie bądź wznowienie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 87 Konstytucji RP oraz art. 120, 191 Ordynacji podatkowej dokonane poprzez rozstrzyganie o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania podatkowego na podstawie orzecznictwa, a nie powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
- naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że nowa, korzystniejsza dla podatnika wykładnia przepisu prawa podatkowego nie może stanowić przesłanki do domagania się przez podatnika wznowienia postępowania podatkowego w sprawie, w której podatnik był stroną i która zakończyła się wydaniem decyzji ostatecznej,
- naruszenie art. 120, 121, 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zebranie i niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, podważające zaufanie podatnika do organów podatkowych.
Izba Skarbowa nie podzieliła tych argumentów. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko przytoczono regulację art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i skonstatowano, że wskazane przez podatnika okoliczności nie stanowią nowej okoliczności faktycznej i nowego dowodu, który nie był znany organowi I instancji w dacie wydania decyzji.
Zaakcentowano, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, które mają związek z ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Zaznaczono, że przesłanką wznowienia postępowania będzie zatem błędne ustalenie stanu faktycznego na skutek nieznajomości wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i dowodów przez organ w dniu wydania decyzji, ale nie będzie błędna ocena stanu faktycznego. Zdaniem Izby Skarbowej, nie można uznać za podstawę wznowienia postępowania odmiennej wykładni przepisów prawa. Odmienna wykładnia przepisów prawa nie jest bowiem ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem i nie wiąże się w żaden sposób z ustaleniem stanu faktycznego sprawy, lecz z ustaleniem stanu prawnego. Podkreślono, że nową interpretację przepisów podatkowych, dokonaną po wydaniu decyzji (niezależnie do tego przez kogo i na jakiej podstawie została dokonana), nie można też uznać za okoliczność istniejącą, a nie znaną organowi w dniu wydawania decyzji.
Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia art. 7, art. 8, art. 87 Konstytucji RP oraz art. 120, 191 Ordynacji podatkowej dokonane poprzez rozstrzyganie o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania podatkowego na podstawie orzecznictwa, a nie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, Izba Skarbowa stwierdziła, że organ pierwszej instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia nie podjął na podstawie orzecznictwa, ale na podstawie art. 245 § 1 i 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołanie się przez Urząd Skarbowy na poglądy orzecznictwa NSA odnośnie interpretacji przepisów prawa miało na celu jedynie przekonanie strony o słuszności podjętego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia.
Izba Skarbowa nie zgodziła się także z zarzutem naruszenia art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej i zauważyła, że Urząd Skarbowy nie prowadził postępowania dowodowego.
W zakończeniu stwierdzono, że niemożliwość zastosowania się przez podatnika do nowej, korzystniejszej interpretacji Ministerstwa Finansów (wydanej na podstawie art. 14 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) na skutek funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej należny podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r., można uznać za okoliczność niepożądaną z punktu widzenia zasady zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 Ordynacji podatkowej, jednakże nie można jej uznać za nową okoliczność, a tym bardziej nowy dowód uzasadniający uchylenie w trybie wznowienia postępowania wcześniej wydanej decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A" z siedzibą w B. wniósł o:
- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 oraz art. 22 ust. 3 ustawy o NSA w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej,
- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
- względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o NSA.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy dokonane poprzez naruszenie art. 7, art. 8, art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej – a to przez rozstrzyganie o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania podatkowego na podstawie aktów nie będących źródłami powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (tj. na podstawie orzecznictwa),
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonane poprzez bezkrytyczne przytoczeniu orzeczenia NSA,
3. rażące naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że nowa, korzystniejsza dla podatnika wykładnia przepisu prawa podatkowego nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania,
4. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez działanie niezgodne z ww. przepisami prawa,
5. naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez działanie podważające zaufanie podatnika do organów podatkowych.
W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności streszczono dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdzono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (wyrok NSA z 12.05.1999 r. sygn. Akt I SA/Wr 349/98), jeżeli organ podatkowy poddał już kontroli zobowiązanie podatkowe podatnika za dany rok podatkowy i dał temu wyraz w decyzji określającej wymiar tego zobowiązania, a w konsekwencji i wysokość nadpłaty przysługującej podatnikowi, w sposób ostateczny ustalone zostały elementy tego zobowiązania jako całości, a zatem i wielkość nadpłaty. Zatem w przypadku, gdy wysokość podatku została określona w decyzji podatkowej, ewentualne stwierdzenie nadpłaty powinno być poprzedzone usunięciem z obrotu prawnego decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w trybie nadzwyczajnych środków prawnych (tj. stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania, lub zmiany decyzji ostatecznej przez organ, który ją wydał).
Następnie przytoczono argumentację Izby Skarbowej i zauważono, że istotnie, zgodnie z niektórymi orzeczeniami NSA (wyroki z 7.09.1982 r. sygn. akt SA/Kr 588/82, z 15.10.1997 r. sygn. akt SA/Wr 1838/96, z dnia 21.08.1996 r. sygn. akt I SA/Ka 1538/95) nie jest nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem, który by uzasadniał wznowienie postępowania podatkowego, nowa wykładnia przepisów prawnych, dokonana w wytycznych organu administracji państwowej. Podkreślono dalej, że przytoczone orzeczenia zrodziły się na gruncie dawnego stanu prawnego (tj. kiedy postępowanie podatkowe regulowane było przez przepisy Kpa), który nie przewidywał szczególnych uprawnień Ministra Finansów, objętych obecnie przepisem art. 14 Ordynacji podatkowej.
W zakończeniu wyrażono pogląd, że sposób ukształtowania uprawnień nadzorczych Ministra Finansów w art. 14 § 1 Ordynacji podatkowej sprawia, że urzędowa wykładnia dokonywana przez Ministra Finansów, a raczej jej zmiana, może być uznana za nową okoliczność w sprawie, którą uznać można za podstawę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 9 kwietnia 2003 r., kiedy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr . 74, poz. 368 z późn. zm.).
Odnotować jednak trzeba, że cytowana wyżej ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz. U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 roku utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona jako, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Przedmiotem sporu między stronami jest to, czy organy podatkowe postąpiły prawidłowo odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. zaległości podatkowej z powyższego tytułu i odsetek za zwłokę. Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] 02 r. stała się decyzją ostateczną, gdyż strona skarżąca nie wniosła odwołania od tej decyzji. Zatem wzruszenie tej decyzji mogło nastąpić w drodze wznowienia postępowania i takie żądanie zawarto we wniosku z [...] 2002 r.
Przesłanki wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Zgodnie z tym unormowaniem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli :
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132,
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
We wniosku o wznowienie postępowania strona skarżąca powołała się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z zajętym przez Ministra Finansów stanowiskiem w piśmie z dnia [...] 2001 r. nr [...] .
Powołany przez stronę skarżących przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, by mógł mieć zastosowanie winien spełniać dwa warunki:
- przyczynę wznowienia postępowania stanowić mogą tylko takie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już w dniu wydania decyzji;
- okoliczności takie i dowody nie były znane w toku postępowania organowi, który wydał decyzję.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że powoływane przez stronę skarżącą pismo Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2001 r. zostało wydane już po dacie ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w sprawie ustalenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r., a więc nie była to okoliczność, która istniała w chwili wydania decyzji.
Przez ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć sytuację, gdyby te okoliczności lub dowody były znane organowi w dacie wydawania decyzji, to mogły by mieć wpływ na treść decyzji, a więc prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty, odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 25.06.1985 r. sygn. akt I SA 198/85, opubl. ONSA 1985/1/35). Nowe dowody i fakty musiały istnieć w dacie wydania decyzji. Zatem nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej fakty, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ na rozstrzygnięcie spray (por. wyrok NSA z 6.01.1998 r., sygn. akt IV SA 1302/97, wyd. elektr. LEX 2003, nr 43148).
Ponadto ugruntowane i jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryna stoją na stanowisku, że ustalona w judykaturze nowa wykładnia przepisu prawnego, która, gdyby była zastosowana w sprawie, spowodowałaby odmienną decyzję, nie jest podstawą do wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani z nowym dowodem, ani z nową okolicznością faktyczną (por. E. Iserzon Komentarz V, s. 250; wyrok NSA z dnia 7.07.1988 r., IV SA 419/88, GAP 1988, nr 21, s. 42).
Nowa wykładnia przepisów prawnych, dokonana w pismach lub wytycznych naczelnego organu administracji państwowej, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, nie jest bowiem nowym dowodem ani nowym faktem w rozumieniu tego przepisu. Podstawą wznowienia nie mogły być zatem wskazane w skardze pismo Ministerstwa Finansów ( por. wyrok NSA z dnia 15.10.1997 r. I SA/Wr 1838/96, Temida (CD) Gdańsk 2001, wyrok NSA z dnia 22.11.1996 r., I SA/Wr 102/96, Temida (CD), Gdańsk 2001, wyrok NSA z dnia 21.08.1996 r.,SA/Ka 1538/95, "Glosa" 1997, nr 4, poz.31, wyrok NSA SA/Kr 588/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 83).
Nie można było także wznowić postępowania na skutek powszechnie obowiązującej wykładni przepisów ustawy przez Trybunał Konstytucyjny, na którą powoływała się we wniosku o wznowienie postępowania i w skardze strona. (por. wyrok NSA z dnia 11.07.1995 r., I SA 452/94, ONSA 1995, nr 4, poz. 192). Dopiero ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) z dniem 1 stycznia 2003 r. w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej dodała pkt 8 stwierdzający, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli
została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Zauważyć przy tym trzeba, że w niniejszej sprawie nie zaistniała również żadna z wyżej wymienionych przesłanek.
Reasumując stwierdzić należy, że Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdziła, że przeprowadzone przez Urząd Skarbowy postępowanie wykazało, iż brak było podstaw do uchylenia z przyczyn wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji.
Podkreślić również należy, że organy podatkowe nie dopuściły się także naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy pierwszej instancji po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w oparciu o przepis art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, a następnie przeprowadził postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzonym postępowaniu Urząd Skarbowy wydał na podstawie art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej decyzję, którą odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej w sprawie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.
Zauważyć też trzeba, że postępowanie nadzwyczajne nie może być traktowane jako dodatkowy środek odwoławczy w sytuacji, kiedy podatnik nie wyczerpał wcześniej trybu odwoławczego wobec niekorzystnej dla niego decyzji wymiarowej.
Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności należało uznać, że stanowisko organu orzekającego co do braku podstaw uchylenia decyzji w trybie przepisów o wznowieniu postępowania jest prawidłowe.
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej bez wskazania przez skarżącego w jakich okolicznościach upatruje naruszenie tych przepisów przy jednoczesnym niestwierdzeniu w toku sądowej kontroli decyzji administracyjnej naruszenia tych przepisów - nie wymaga odniesienia.
Kierując się powyższymi względami Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).