I SA/Ka 517/03

I SA/Ka 517/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Karpińska
Krzysztof Stanik /przewodniczący/
Krzysztof Targoński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Ewa Karpińska, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług: 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych [...] groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] r., o numerach (1) [...], (2) [...] i (3) [...] po rozpatrzeniu odwołań pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w K., Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 169, poz. 1387), art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), decyzje Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. o numerach:
1) [...] ([...]) ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r. w kwocie [...]zł,
2) [...] ([...] ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r. w kwocie [...]zł,
3) [...] ([...]) ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r. w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć w pierwszej kolejności nawiązano do ustalonych okoliczności faktycznych. W tych zaś ramach stwierdzono, że w związku ze stwierdzonym zaniżeniem podatku należnego za powyższe miesiące Urząd Skarbowy w L. decyzjami z dnia [...] r. o numerach:
1) [...] określił w podatku od towarów i usług za miesiąc
[...] 1999 r.:
- zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
- zaległość podatkową w kwocie [...] zł,
- odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł.
2) [...] określił w podatku od towarów i usług za miesiąc
[...] 1999 r.:
- zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
- zaległość podatkową w kwocie [...] zł,
- odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł.
3) [...] określił w podatku od towarów i usług za miesiąc
[...] 1999 r.:
- zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
- zaległość podatkową w kwocie [...] zł,
- odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...]zł.
Następnie wskazano, że decyzje ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 30 % zaniżenia zobowiązania za miesiące [...],[...] i [...] 1999 r. stanowią następstwo decyzji określających w prawidłowej wysokości zobowiązanie za te miesiące.
Powyższe decyzje zaskarżone zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Spółki z o.o. "A", który powołując się na zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) i prawa procesowego (art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187, art. 123 w związku z art. 192 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) wniósł o ich uchylenie.
W motywach skargi powtórzono zarzuty dotyczące decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące od [...] do [...] 1999 r. W szczególności podniesiono, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego zatajono przed stroną całość materiału dowodowego co pozbawiło ją należytej "... obrony prawnej...". Wskazano również na rozszerzającą interpretację przepisów oraz nie przestrzeganie linii orzecznictwa sądowego.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.
W dniu 18 marca 2004 r., Sąd uwzględniając wniosek pełnomocnika strony skarżącej odroczył rozprawę, zobowiązując jednocześnie pełnomocnika organu odwoławczego do uzupełnienia akt sprawy poprzez nadesłanie brakujących dokumentów oznaczonych w opisie numerami od 19 do 32, co zostało wykonane przed kolejną rozprawą.
Na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył żądania skargi o zasądzenie kosztów postępowania, a nadto wskazał na konsekwencje wynikające z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r., którego odpis przekazał wraz z pismem procesowym z dnia [...] 2004 r. (wpływ do sądu 17.05.2004 r.). Podkreślił również, iż strona zapoznała się z całością materiału dowodowego w całkowicie innym postępowaniu. Nadto wskazał, że późniejsze decyzje wymiarowe wydane dla skarżącej Spółki zostały uchylone jak i podobne rozstrzygnięcia wydane w sprawie firmy "B", której faktury kwestionowano w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik organu odwoławczego wnosząc i wywodząc jak w odpowiedzi na skargę przyznał, że po udzieleniu tej odpowiedzi uchylono decyzje dotyczące kolejnych okresów rozliczeniowych nadto podkreślił, że tutejszy Sąd rozstrzygał sprawy firmy "B" i zakwestionował tylko niektóre z podjętych decyzji, podzielając stanowisko Izby Skarbowej dotyczące firmy "C". Co się zaś tyczy wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to zwrócił uwagę, że został on podjęty po wydaniu zaskarżonej decyzji, w związku z tym ocenę jego wpływu na rozpatrywaną sprawę pozostawił w gestii Sądu.
W terminie publikacyjnym pełnomocnik organu odwoławczego dołączył do akt sprawy odpisy decyzji wydanych przez mocodawcę, którymi uchylono rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczące skarżącej Spółki oraz jej kontrahentów za rok 1999.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania.
Podstawę do wydania zaskarżonych decyzji stanowiły wcześniejsze decyzje określające w prawidłowej wysokości wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące [...],[...] i [...] 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na decyzje Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia 4 lutego o sygnaturach: (1) [...], (2) [...] i (3) [...] utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji określające wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące [...] (1), [...] (2) i [...] (3) 1999 r. wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 514-516/03, uwzględniając skargę uchylił je.
W uzasadnieniu tego wyroku w szczególności podniesiono, że zebrany materiał dowodowy nie dawał wystarczającej podstawy do wydania uchylonych decyzji.
Powracając do rozpatrywanej sprawy podkreślić należy, że skoro decyzje stanowiące podstawę do wydania zaskarżonych decyzji zostały uchylone, to Sąd działając konsekwentnie musiał uchylić decyzje w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, bowiem nie mają one samodzielnego bytu prawnego.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę uwzględnił i zaskarżone decyzje uchylił, określając zarazem, ze uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, jak i orzekł o kosztach postępowania sądowego.