I SA/Ka 2911/02

I SA/Ka 2911/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Karpińska
Krzysztof Stanik /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Targoński
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.), Sędzia NSA Ewa Karpińska, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Maciej Ćwiertniak, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. G.- prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenie wysokości podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r.: 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz A. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika A. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w C. utrzymała w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia podatku od towarów i usług za [...] 1999 r.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w związku z podjętymi czynnościami zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 1999 r.
Powodem wyprowadzenia takiego wniosku było stwierdzenie, że podatnik rozliczył podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący, które nie były podatnikiem podatku od towarów i usług (firma "B" - K.W. w P.) oraz przez firmę "C" S.A. w G., która co prawda jest podmiotem istniejącym niemniej nie można było zweryfikować jej dokumentacji (w tym faktur), gdyż zlikwidowała swą siedzibę nie wskazując nowej zaś ze złożonej deklaracji VAT-7 za w/w miesiąc wynika, iż nie rozliczyła transakcji z podatnikiem, którą zakwestionowano.
W tym stanie rzeczy podjęte zatem zostało przedstawione na wstępie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zaskarżone następnie odwołaniem do Izby Skarbowej. W odwołaniu tym powołano się zaś na zarzut naruszenia prawa materialnego akcentując, iż podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur związany był z wydatkami faktycznie poniesionymi. Równocześnie zakwestionowano ustalenia faktyczne, które doprowadziły do ustalenia, że wystawcy rzeczonych faktur nie byli podatnikami podatku od towarów i usług.
Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny okoliczności sprawy w kontekście argumentów odwołania zauważono w pierwszej kolejności, że spór sprowadza się w niniejszym przypadku do oceny zasadności zakwestionowania przez organ I instancji rozliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy dokonane w w/w firmach.
Stąd też w dalszej kolejności zaprezentowano zasady rozliczania przez podatników podatku od towarów i usług podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług. Zaakcentowano przy tym, że stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 z późn. zm.) prawo to nie przysługuje w takich przypadkach, gdy podatek naliczony wynika z dokumentów wystawionych przez podmiot nieistniejący lub nie uprawniony do ąAdministracyjnego zaprezentowanymi w wyrokach z dnia 27.01.2000 r., sygn. I SA/Gd 2645/98 oraz z dnia 19.09.2000 r., sygn. III SA 1520/99.
Taka sama sytuacja - jak podkreślono - zachodzi także wtedy, gdy wystawca faktury nie odprowadził podatku. Zgodnie bowiem z ukształtowanym orzecznictwem NSA prawo nabywcy do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko wtedy, gdy podatek został uiszczony przez zbywcę.
Odnosząc następnie powyższe uwagi do poczynionych w sprawie ustaleń stwierdzono, że firma "B" K. W. nie figuruje w ewidencji podatników podatku VAT właściwego ze względu na jej siedzibę Urzędu Skarbowego. Dodatkowo zaś zauważono, że K. W. posiadał co prawda zarejestrowaną działalność gospodarczą niemniej w innej miejscowości i nie w tym czasie, gdy wystawić miał zakwestionowaną fakturę. Swoją zaś drogą w czasie tym, jak ustalono, pozbawiony był wolności.
Stąd też za uzasadnione uznano stanowisko, iż wystawcę spornych faktur potraktować należy za podmiot nie istniejący.
Co zaś się tyczy Spółki "C" w G. powtórzono w powyższym zakresie wywody organu I instancji akcentując przy tym, że podatek wynikający ze spornej faktury odprowadzony nie został. Wykazany bowiem w deklaracji VAT-7 "przychód ze sprzedaży stanowił kwotę niższą niż wynikałoby to już ze sprzedaży dokonanej na rzecz firmy podatnika".
W konsekwencji tego za chybione potraktowano także zarzuty poczynienia w sprawie wadliwych ustaleń i naruszenia tym samym stosownych regulacji Ordynacji podatkowej, który to wątek szczegółowo przedstawiono w końcowej części wywodu.
Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika A.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w C., który wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania.
Na poparcie tego żądania podniesiono w uzasadnieniu, że sprawa rozstrzygnięta została z naruszeniem przepisów prawa. Przede wszystkim bowiem rozstrzygnięcie oparto na niespójnym, wadliwym i błędnym materiale dowodowym. W pierwszym rzędzie wytknięto przy tym, że postępowanie to nie wykazało ponad wszelką wątpliwość, czy wystawcy spornych faktur byli rzeczywiście nieistniejącymi podatnikami podatku od towarów i usług, czy też tylko nie figurowali w ewidencji działania indagowanego organu podatkowego. Tymczasem, jak podkreślono, podatnik przedsięwziął wszelkich kroków ażeby upewnić się co do istnienia i wiarygodności tych podmiotów. Stąd też wszelkie wątpliwości jakie pojawiły się w tym zakresie winny być tłumaczone na jego korzyść zwłaszcza, że podatnik - wbrew twierdzeniom organu II instancji - uczynił wszystko ażeby wszelkie ryzyko zminimalizować. Równocześnie zaakcentowano, że podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur wiązał się z wydatkami, które faktycznie zostały poniesione. Stąd też ponieważ wystawienie wadliwych dowodów księgowych nie niweczy samego faktu poniesienia wydatku, co potwierdza orzecznictwo sądowe (licznie przytoczone) to tym samym stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji potraktować należy, zdaniem skarżącego za wadliwe.
W końcowej części wywody wytknięto zaś uchybienia w zakresie postępowania kontrolnego, które spowodowały naruszenie przepisów art. 180 w zw. z art. 120 i art. 121; art. 284 ust. 3 pkt 2 i 2 lit. a; art. 285 ust. 1, 2 i 4; art. 288 ust. 1 i 2 oraz art. 289 Ordynacji podatkowej. Uchybienia te sprawiają zatem, iż zaskarżonej decyzji postawić należało zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 83 Konstytucji RP.
Podkreślono także, że wnioski organów podatkowych całkowicie zlekceważyły tę okoliczność, że posesja zajmowana przez skarżącego dotknięta została powodzią, w wyniku której doszło do utraty części dokumentacji, który to fakt potwierdziła OSP w C..
Stąd też poczynione w sprawie ustalenia uznano za niemiarodajne a przez to nie dające podstawy do podjęcia przedmiotowej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jakie zaprezentowała w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 21.01.2004 r. pełnomocnicy podtrzymali dotychczasowe stanowiska procesowe stron, które wyżej przybliżono. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego nawiązał do argumentacji osobistego pisma skarżącego z dnia [...] 2004 r., w którym powtórzono zasadnicze argumenty skargi akcentując uchybienia natury dowodowej do jakich doszło na etapie całego postępowania podatkowego. W szczególności zaś zwrócono uwagę na znajdujące się w dyspozycji strony kopie dokumentów rejestracyjnych wystawców spornych faktur, które załączono do skargi w sprawie o sygn. I SA/Ka 780/03, jak i na wady proceduralne postępowania kontrolnego.
W tym stanie rzeczy Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:
Skarga jest uzasadniona w związku z czym zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Przystępując w związku z tym do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została w niniejszej sprawie pod rządami ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W następnej kolejności zwrócić należy uwagę na fakt, że całkowicie pozbawione podstawy prawnej jest zawarte w skardze żądanie umorzenia postępowania podatkowego. Wyjaśnić bowiem należy, że stosownie do regulacji zawartych w przepisach art. 3 § 1 cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd w postępowaniu sądowo-administracyjnym sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej i w tym celu stosuje środki przewidziane w ustawie. Oznacza to w konsekwencji - zwłaszcza zestawieniu z dalszymi regulacjami tej ustawy, że sądowa kontrola zaskarżonych aktów (w tym m.in. decyzji administracyjnych) i czynności administracyjnych sprowadza się wyłącznie do badania czy w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia ich nieważności względnie czy przy jej rozstrzyganiu doszło do istotnego - tj. mającego wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Takie określenie kognicji Sądu administracyjnego nie pozwala mu zatem na merytoryczne rozstrzyganie sprawy, a w szczególności na jakiekolwiek modyfikowanie zaskarżonych aktów bądź czynności administracyjnych - o co, jak wyżej podkreślono, wnosi skarżący. Za wnioskiem takim przemawia zresztą treść przepisów art. 145 - 150 cyt. wyżej ustawy, które precyzyjnie określają formy rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd w przypadku zaistnienia podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z tym uznać należy, że żądanie skarżącego zmierzające w swej istocie do merytorycznego skorygowania zaskarżonej decyzji przez umorzenie postępowania (podatkowego) w sprawie uznać trzeba za chybione w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa.
Mimo tego mając na względzie argumentację skargi - z której wynika, że skarżący kwestionują prawidłowość zastosowania powołanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego - jak też z uwagi na treść przepisu art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd uznał za konieczne zbadać czy w sprawie nie doszło do naruszenia prawa.
Przystępując zatem do tej oceny w pierwszym rzędzie odnieść trzeba się do zarzutów naruszenia szeregu regulacji procesowych popełnionych w toku postępowania kontrolnego. Wytknięte uchybienia nie miały jednak, w ocenie składu orzekającego, wpływu na merytoryczną poprawność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie podważają bowiem wymowy i znaczenia stwierdzonych faktów, o których mowa będzie w dalszych rozważaniach.
Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że postępowanie kontrolne jest odrębnym trybem postępowania uregulowanego w Ordynacji podatkowej. Jego istotnym celem jest przy tym zebranie materiału dowodowego, który następnie może być wykorzystany w toku postępowania podatkowego. Stąd też ewentualne uchybienia popełnione na tym (kontrolnym) etapie podlegać będą ewentualnemu sanowaniu na kolejnym, merytorycznym, etapie rozpatrywania sprawy. Wtedy bowiem poczynione w toku kontroli ustalenia podlegać będą weryfikacji, podobnie zresztą jak i każdy inny dowód zgromadzony w sprawie, w której strona może czynnie uczestniczyć - co w niniejszym przypadku skarżącemu zostało zagwarantowane.
Tym samym więc uzasadnione staje się stanowisko, że aczkolwiek każdy etap postępowania winien być wolny od jakichkolwiek uchybień to jednak w sytuacji, gdy uzyskane tą drogą materiały poddane następnie zostały weryfikacji, w ramach której przestrzegano uprawnień stron - jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, nie mogą one skutkować negatywną oceną podjętego w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego.
Przechodząc natomiast do meritum sporu zauważyć trzeba, iż sprowadza się on w gruncie rzeczy do kwestii zasad rozliczania w podatku od towarów i usług podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług. Stąd też w punkcie wyjścia dalszych rozważań przywołać godzi się regulacje prawne znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. Tak więc zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 ustawy z 08.01.
1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Realizacja tego podstawowego dla podatników podatku od towarów i usług prawa dokonywana jednak może być tylko na warunkach ściśle określonych przez przepisy w/w ustawy. Taki formalizm jest niewątpliwie konsekwencją faktu, że obliczanie i pobór podatku pozostaje w kompetencji podatnika. Tym samym więc jego działania w omawianym zakresie muszą być łatwo weryfikowalne, chociażby ze względu na skutki jakie ustawa powodować może w budżecie państwa.
Jednym z warunków realizacji omawianego prawa jest to, iż wszelkie odliczenia od podatków mogą być dokonywane wyłącznie na podstawie faktur, które spełniają wymogi formalne określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wniosek taki wynika bowiem a contrario z regulacji zawartych w art. 19 - 25 ustawy o podatku od towarów i usług (...) w zw. z przepisami rozdz. 13 (§ 36 - 57) rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze zauważyć dalej trzeba, że wspomniane tu rozporządzenie w przepisie § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a stanowi, iż "w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nie istniejący lub nie uprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego".
W świetle treści przywołanej wyżej regulacji nie może zatem budzić wątpliwości ta konkluzja, że podatnik podatku od towarów i usług traci prawo do rozliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług w sytuacji, gdy podatek ten wynika z faktury wystawionej przez podmiot:
a. nie istniejący,
bądź
b. nie uprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących.
Ten pierwszy przypadek zachodzić będzie niewątpliwie wtedy, gdy wystawca faktury jest podmiotem, który w sensie wymagań stawianych przez prawo w ogóle nie istnieje. W drugim natomiast przypadku wystawca faktury (faktury korygującej) może co prawda istnieć niemniej z powodu niedopełnienia obowiązków rejestracyjnych określonych w art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług (...) bądź też wobec utraty przez niego statusu podatnika tego podatku nie posiada legitymacji prawnej do wystawiania faktur "vatowskich".
Powyższe zasady rozliczania podatku od towarów i usług zdają się być zresztą nie kwestionowane przez skarżącego. Z treści skargi wynika bowiem, że przede wszystkim kwestionuje on ustalenie, iż wystawców spornych w niniejszym przypadku faktur uznano za podmioty nie istniejące. W konsekwencji tego ciężar sporu przesuwa się w istocie rzeczy na kwestie natury dowodowej.
W tym jednak zakresie nie można, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, postawić organom skarbowym skutecznych zarzutów. Zebrały bowiem w roztrząsanej tu kwestii materiał kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który poddały następnie logicznej, zgodnej z wymogami ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), ocenie.
Przypomnieć w związku z tym trzeba, że na podstawie uzyskanych w drodze wywiadu przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy w O. stwierdzono, że firma "B" K. W. w P. nie funkcjonowała na terenie tego miasta i gminy. W czasie zaś gdy miano wystawcę sporne faktury działalności gospodarczej w ogóle nie prowadził bo pozbawiono go wolności w związku z tymczasowym aresztowaniem. W/w Urząd Skarbowy nie figurował w jego ewidencji podatkowej (vide: t. II, k. 165 akt skarbowych).
Ustalenia te wobec braku ustaleń przeciwnych pozwalały zatem na dzień podejmowania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie - co godzi się w tym miejscu podkreślić, zastosować przywołane wyżej regulacje materialnoprawne, które skutkowały pozbawieniem skarżącego prawa do rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez wskazane wyżej podmioty. Świadczą one bowiem o tym, że ww sposób niewątpliwy spełniona została dyspozycja przepisu
§ 54 ust. 4 pkt 1 lit a cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania (...).
Równocześnie stwierdzić trzeba, że podstaw do zmiany powyższego stanowiska nie dostarczają, w ocenie składu orzekającego, argumenty naprowadzone przez stronę skarżącą. Poczynione na dzień wydania decyzji ostatecznej ustalenia są bowiem jednoznaczne zaś sposobu ich podjęcia skutecznie nie podważono.
Co zaś się tyczy argumentu, iż skarżący ze swej strony dołożył wszelkich starań ażeby zweryfikować swych kontrahentów w związku z czym nie może ponosić konsekwencji prawnych braku skutecznych środków dla jej przeprowadzenia potwierdzonych mankamentami funkcjonowania Centralnej Ewidencji Podatników, podnieść trzeba, iż argumenty te również nie mogą odnieść pożądanego przez niego skutku procesowego. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.12.2001 r., sygn. SA/Sz 1387/00 "okoliczność, że skarżąca działała w dobrej wierze i nie miała możliwości sprawdzenia kontrahenta, nie zmienia faktu, że rachunek pochodzi od nieistniejącego podmiotu i przez to nie stanowi dokumentu potwierdzającego operację gospodarczą, a tym samym nie ma mocy dowodowej w rozliczeniu podatkowym. Ryzyko tego typu sytuacji obciąża podatnika" (publ. System Informacji Prawniczej na CD Wyd. LEX w Sopocie - Lex nr 53866).
Innymi słowy w świetle powyższych uwag oraz poglądów judykatury wyrazić można pogląd, że zastosowanie przywołanych na wstępie regulacji materialnoprawnych uzależniona jest w istocie rzeczy od wystąpienia określonego stanu rzeczy, ryzyko wystąpienia którego obciąża podatnika.
W niniejszej sprawie całkowicie bez znaczenia pozostaje natomiast argument, iż skarżący dysponuje dokumentami rejestracyjnymi swych kontrahentów albowiem nie dotyczy on wystawcy spornej faktury firmy "B" - K. W. w P..
Mimo takiej oceny dotychczas omówionych zarzutów uznać trzeba, że zaskarżona decyzja jest wadliwa.
Otóż bowiem decyzją tą pozbawiono skarżącego prawa do potrącenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez firmę "C" S.A. w G. uznając, że zebrane dowody nie potwierdzają ażeby rozliczyła ona podatek od towarów i usług wynikający z przedmiotowej transakcji.
Podstawą dla takiego stanowiska stanowiły przepisy § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 cyt. wyżej rozporządzenia z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania (...). Ten pierwszy z wyżej powołanych przepisów przywołano wcześniej. Drugi z nich natomiast pozbawia podatnika prawa do rozliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, w takiej sytuacji, gdy rozliczenia dokonuje w oparciu o fakturę lub fakturę korygującą, która nie jest potwierdzona kopią u wystawcy. Nadto stanowisko powyższe organ odwoławczy wsparł nawiązaniem do istoty podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podatnik tylko wtedy może potrącić podatek naliczony, gdy wcześniej został on zapłacony (rozliczony) przez sprzedawcę.
Ten ostatni wymóg nie wynika jednak wprost z przepisów prawa, które w niniejszym przypadku zastosowano aczkolwiek, co trzeba przyznać, bywa formułowany w poglądach doktryny (J.Kamiński, W.Maruchin - "Ustawa o VAT, Komentarz" - W-wa 1995 r., str. 103) oraz judykatury (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 24.05.2000 r., sygn. I SA/Wr 2241/97, publ. System..., op. cit. - Lex nr 43047; wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 16.06.1998 r., sygn. U 9/97, publ. OTK z 1998 r., nr 4, poz. 51).
Mając zatem powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że skoro dla eliminacji z rozliczenia podatkowego podatku naliczonego wykorzystane mogły być różne podstawy prawne to w tym stanie rzeczy obowiązkiem organów było jednoznaczne określenie podstawy prawnej, w oparciu o którą swe rozstrzygnięcie podejmują zwłaszcza, że w każdym z wyżej wymienionych przypadków przesłanki te są różne.
Pamiętając o tym zauważyć trzeba w odniesieniu do okoliczności sprawy, że zastosowane w sprawie przesłanki wyłączenia prawa do rozliczenia podatku naliczonego, które wynikają z przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia bądź nie występują ("C" S.A. jest bowiem firmą, która niewątpliwie istniała) bądź też nie zostały dostatecznie wykazane w toku postępowania dowodowego. Fakt, że firma zlikwidowała swoją siedzibę nie przesądza bowiem, iż w swej dokumentacji nie dysponuje kopiami faktur, które wykorzystał w rozliczeniu skarżący. Tym samym więc czynności poszukiwawcze uznać trzeba za niedostateczne.
Samo stwierdzenie, że sprzedawca nie rozliczył podatku od towarów i usług także wydaje się być dalece nie wystarczające dla zastosowania przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia w sprawie wykonania (...). Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.06.2002 r., sygn. I SA/Łd 953/00 "niezapłacenie podatku wykazanego w fakturze przez jej wystawcę nie ma decydującego wpływu na możliwość obniżenia przez nabywcę towaru (usługi) podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze. W sytuacji przewidzianej w § 54 ust. 4 pkt 2 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania... istotne jest jedynie to, czy faktura, którą ma nabywca, jest potwierdzona kopią znajdującą się u sprzedawcy, a zatem - czy wystawca faktury przechowuje jej kopię (§ 56 powyższego rozporządzenia) i może ją przedstawić na żądanie organów skarbowych, a jeśli w dokumentacji prowadzonej przez wystawcę faktury nie ma jej kopii - czy uwzględnił w deklaracji podatkowej wykazane w tej fakturze sprzedaż i podatek należny (publ.: ONSA z 2003 r., nr 3, poz. 98).
Co zaś się tyczy odwoływania się do istoty podatku od towarów i usług to i w tym zakresie próba dowodzenia nie uiszczenia podatku przez sprzedawcę jest co najmniej nieudolna. Organy podatkowe obu instancji odwołują się bowiem dla wykazania tej okoliczności do faktu, iż podatek należny od skarżącego był większy od wykazanego w deklaracji VAT-7 przychodu firmy "C" S.A. za niniejszy miesiąc. Zauważyć jednak trzeba, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym pojęcie takie jak "przychód" nie występuje. Podobnie nie zawiera go także deklaracja VAT-7.
W konsekwencji tego poczynione w tym zakresie ustalenia trudno uznać za miarodajne na tyle ażeby można było wydane w sprawie rozstrzygnięcie uznać za zgodne z prawem. Oparto je bowiem na wadliwych i niekompletnych ustaleniach faktycznych, które to uchybienia przełożyły się w zakreślonym wyżej zakresie na naruszenia wskazanych wcześniej przepisów prawa materialnego.
Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cyt. wyżej ustawy przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił orzekając zarazem, ze decyzja ta nie może być wykonana jak i obciążył Dyrektora Izby Skarbowej kosztami postępowania w sprawie.