I SA/Ka 2740/03

I SA/Ka 2740/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-06-28
Data wpływu
2003-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 3113/05 - Wyrok NSA z 2006-10-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Apollo ( spr.) Sędziowie : NSA Krzysztof Wujek Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant : starszy sekretarz sądowy Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt 3 / I SA / Ka 2740 / 03
U z a s a d n i e n i e
"A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. w dniu [...] lutego 2000 r. dokonała zgłoszenia celnego nr [...], w wyniku której to czynności objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar - lek o nazwie "[...]" . Wartość celną towaru przyjęto w wysokości zadeklarowanej przez Spółkę, odpowiadającej wartości transakcyjnej udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia [...]r. załączoną do zgłoszenia celnego, wystawionymi przez sprzedającego – "B – z siedzibą w B., Włochy.
Decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm. ) oraz art. 13 § 3 pkt 4, art. 20 § 2, art. 23 § 1 i 9, art. 65 § 4 pkt 2b, art. 83 § 1 i § 3, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ), ust. 1d, ust. 2 pkt części pierwszej - Postanowienia wstępne A. Stawki celne i części drugiej – Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryf celnych ( Dz. U,. nr. 107, poz. 1217 ), art. 2, art. 13, art. 16 i art. 18 Protokołu B do Umowy między Rzeczypospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA sporządzonej w Genewie dnia 10 grudnia 1992r. ( Dz. U. z 1994r,. nr 129, poz. 639, zmienionego decyzją Wspólnego Komitetu EFTA – Polska nr 1 z 1997r. ( Dz. U. z 2001r. nr 58, poz. 604 Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił ją w wysokości niższej od zadeklarowanej.
W uzasadnieniu swej decyzji stwierdził, że czynności kontrolne przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych, a następnie inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ujawniły umowę zawartą [...]r. z "B, która w pkt 6 stanowiła, iż w drodze odrębnego aktu strony ustalą wysokość upustu, który dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości już dokonanych zakupów. W trakcie kontroli ujawniono także notę kredytową nr [...] z dnia [...]r., z której wynikało, iż sprzedawca udzielił kupującemu premii finansowej w wysokości 38 %.
Po analizie dokumentów organ I instancji ustalił, że spółka z o. o. "A" importując środki farmaceutyczne z włoskiej firmy zgodnie z powyższą umową od ogólnej wartości zakupionych w 2000 r. leków otrzymała upust w wysokości 38% w stosunku do importowanych preparatów do iniekcji o działaniu znieczulającym; leków zawierających substancję aktywną – [...] oraz leków zawierających antybiotyk [...]
Powołując się zatem na art. 23 § 1 i art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny Naczelnik Urzędu Celnego obniżył wartość celną towaru w stosunku do deklarowanej przez Spółkę, uwzględniając upusty udzielone jej przez eksportera towaru.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka "A" zarzuciła organowi celnemu naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1,– ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1, art. 30 § 1 art. 31, art. 83 § 1 - 3, art. 85 § 1, art. 246 § 2 – 3 ustawy Kodeks celny. Domagała się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.
W ocenie odwołującej się nie było podstaw do dokonania korekty wartości celnej importowanego towaru, bowiem brak było matematycznych podstaw do określenia wysokości tej korekty; organ celny wadliwie zinterpretował umowę z dnia [...]r., naruszono prawo Unii Europejskiej, postępowanie wszczęto bez podstawy prawnej, nie było podstaw do obniżenia wartości celnej towaru w oparciu o udzielony ex post rabat, wreszcie naruszono prawa strony postępowania.
Zarzuty te Spółka uzasadniła w następujący sposób;
Biorąc pod uwagę ogólną wartość leków – [...] - zakupionych u włoskiego kontrahenta w 2000r. oraz wysokość przyznanych kwotowo rabatów ich ułamkowa wartość nie wyniosła 38%. Także nota kredytowa nr [...] z dnia [...]r. nie świadczyła o tym, że określona w niej premia została faktycznie przyznana w odniesieniu do objętego zgłoszeniem celnym towaru. Ustalenie to było dokonane przez organ celny całkowicie dowolnie z naruszeniem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Umowa z dnia [...]r. stanowiła, iż upusty mogły być przyznane tylko za minione okresy, ich uzyskanie było obwarowane szeregiem warunków, umowa nie nakładała na sprzedawcę obowiązku ich udzielenia, upusty te miały wyłącznie charakter warunkowy i nie były przyznawane automatycznie, nie dotyczyły konkretnego towaru objętego zgłoszeniem celnym. Ponieważ przyznanie upustów nie było pewne w chwili dokonywania zgłoszenia, to zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne winny być wymagane według stanu towaru i jego wartości w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a zatem wartość celna towaru deklarowana przez Spółkę była prawidłowa. Ponadto przy interpretacji umowy należało kierować się podstawową regułą wynikającą z art. 65 Kodeksu cywilnego. Zatem decydujące znaczenie miała wola stron, którą należało ustalić z uwzględnieniem kontekstu, w tym także związków treściowych występujących między zwartymi w tekście umowy postanowieniami. Należało ustalić causę czynności prawnej. Dokonując wykładni umowy organ celny naruszył te zasady. Zgromadzony w sprawie materiał, w tym zapisy umowy potraktował wybiórczo.
Z postanowień umowy jednoznacznie wynikało, iż w umowie tej nie było mowy o upustach, ale o premii finansowej uzależnionej precyzyjnie od wskazanych w umowie warunków. Przy czym jej przyznanie nie było obligatoryjne, lecz fakultatywne. Ponadto ustalenie to zostało zawarte w umowie o współpracy, a nie w umowie sprzedaży. Zatem niedopuszczalne było przenoszenie tych ustaleń na transakcje sprzedaży.
Dalej odwołująca się spółka stwierdziła, iż obecnie stosowanie prawa polskiego powinno być zgodne z praktyką obowiązującą na obszarze Unii Europejskiej w szczególności w tym zakresie, w którym polskie regulacje prawne są tożsame lub co najmniej nie odbiegają od regulacji prawa wspólnotowego. W sprawie 65/79 Prokurator Republiki v. Rene Chatin ECR 1980 – 1345 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zmniejszenie ceny importowanych towarów podanej w fakturze, przez władze kraju członkowskiego jest niezgodne z celem reguł naliczania wartości celnej towaru. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z tym orzeczeniem i zawartymi w niej regułami. Nie było podstaw do obniżenia wartości celnej o rabat przyznany ex post. Tym bardziej, że art. 23 i art. 30 oraz art. 31 Kodeksu celnego nie wymieniają premii finansowej jako mającej wpływ na wartość celną towarów, nie wymieniają również upustów. Zawarte w tych przepisach wyliczenia maja charakter taksatywny, nie mogą być rozszerzane.
Wreszcie odwołująca się zarzuciła, iż postępowanie wszczęto bez podstawy prawnej, bowiem w wyniku jego przeprowadzenia nie uległy zmianie należności celne, które wynosiły "0", zaś protokół kontroli skarbowej nie mógł być dowodem w sprawie, bowiem odwołująca się wniosła do niego szereg zastrzeżeń, w szczególności zarzuciła, iż była antydatowany, a czynności kontrolne wykonano po upływie okresu umocowania. Na końcu zarzuciła, iż stronie w postępowaniu celnym nie udzielono odpowiedzi na postawione przez nią pytanie, czym naruszono art. 121 Ordynacji podatkowej.
Zaskarżoną decyzją z [...]r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odwołania nie uwzględnił i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego zasad postępowania administracyjnego. Uznał, że wypełniony został obowiązek zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Wśród dokumentów dołączonych do akt znalazło się rozliczenie całości dostaw zrealizowanych w 2000r., z wyszczególnieniem numerów faktur i dostaw oraz umowa z dnia [...]r. Z tych dokumentów wynika, że eksporter towaru zobowiązał się do udzielenia Spółce zniżek na zasadzie stałej. Ich zakres i wysokość zostały określone w zawartej umowie oraz notach kredytowych. Kontrola dokumentów wykazała, że Spółka w toku całego 2000r. skorzystała z upustów. Eksporter zagwarantował zatem zniżkę i jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego i w dacie tej czynności Spółka miała świadomość tego, iż kwotą należną za towar jest kwota uwzględniająca upust. Spółka obowiązana była ujawnić fakt przyznania jej upustów oraz określić ich wysokość według wiedzy na dzień zgłoszenia celnego. Mogła też, po dostarczeniu rozliczeń z eksporterem, wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe zgodnie z art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Tego nie uczyniła. Wreszcie wg strony należności zostały zapłacone dopiero [...]r., a więc po faktycznym przyznaniu upustu. W konsekwencji rzeczywistą wartością transakcyjną towaru była wartość z faktury pomniejszona o przyznany upust.
Art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu skorygowaniu należności celnych. Przepis ten kładzie nacisk na stan towaru, którego elementem nie jest jego cena.
Odpowiadając na zarzuty Spółki organ odwoławczy podniósł, iż ujawniona w postępowaniu umowa ściśle wiąże się z importem farmaceutyków i należnościami za ich zakup. Istniała w dacie zgłoszenia celnego i służyła za podstawę rozliczeń pomiędzy kontrahentami, a zatem powinna być przedstawiona organowi celnemu zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego. Spółka nie ujawniła również faktu, iż ceny leków uwidocznione na fakturach załączonych do zgłoszenia celnego nie były ostateczne. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego o wartości celnej towaru decyduje cena faktycznie zapłacona, a była nią cena pomniejszona o upust. Zauważył przy tym, że fakt terminowego regulowania zobowiązań wobec partnera przez skarżącą nie miał wpływu na przyznanie upustu, ponieważ wg skarżącej zostały one uregulowane dopiero [...]r. ,a upusty przyznawano przez cały 2000r. Biorąc pod uwagę zapisy umowy i przyznane upusty strona mogła wystąpić do organu celnego o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Przy tym za pozbawiony podstaw organ odwoławczy uznał zarzut błędnej interpretacji przez organ celny zapisów umowy z dnia [...]r., w szczególności jej pkt 6.
Ustosunkowując się do dalszych zarzutów Spółki Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja organu celnego narusza przepisy unijne, gdyż postanowienia Kodeksu celnego opierają się bezpośrednio na Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., zwanym "Kodeksem Wartości Celnej" (publ. w zał. do Dz.U. z 1995 r., Nr 98, poz. 483).
Dalej nie zgodził się z zarzutem o braku podstaw do wszczęcia postępowania, skoro kwota długu celnego wynosiła "0". Art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego definiuje pojęcie długu celnego w przywozie jako powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych. Jednakże strona pominęła definicję elementów kalkulacyjnych, tj. elementów służących do naliczania należności celnych przywozowych i należności celnych wywozowych odnoszących się do towaru – art. 3 § 1 pkt 4 kodeksu celnego. Do tych elementów odnoszą się art. 13 – 34 Kodeksu celnego, a więc i przepisy dotyczące wartości celnej towaru. Te elementy muszą być podane w zgłoszeniu celnym, a jeśli podano je wadliwie, organ celny określa je decyzją.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż strona miała zagwarantowany czynny udział w postępowaniu. Odnosząc się do zapytania, czy strona ma obowiązek przedłożyć dokumenty sporządzone w języku polskim wraz z tłumaczeniem, czy też tłumaczenia winien dokonać organ stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego uznał to zapytanie jako wykraczające poza granice art. 121 Ordynacji podatkowej i wymagające udzielenia odpowiedzi w odrębnym postępowaniu.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1, art. 65 § 1 art. 21 ustawy Kodeks celny, naruszenie komentarza 9.1 Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. ( Dz. U. nr 80, poz. 908 ). Na poparcie swoich zarzutów przytoczyła argumenty powołane już w odwołaniu. Dodatkowo wskazała, iż w jej ocenie cena w rozumieniu art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za importowany towar i obejmującą wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobom trzecim celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Oznacza to, że w momencie ustalania wartości celnej musi być znana ostateczna cena, jaka ma zostać zapłacona za towary, mimo, że jej płatność nastąpi później. Jeżeli cena w chwili dokonywania zgłoszenia określona jest w sposób warunkowy, to wówczas możliwe jest ostateczne określenie wartości celnej na dzień dokonania zgłoszenia celnego po spełnieniu warunku. W tej konstrukcji nie mieści się przyznanie skarżącej premii finansowej – rabatu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, na poparcie swojego stanowiska przytaczając argumenty powołane już w uzasadnieniu jego decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:,
Na wstępie należy wyjaśnić, dlaczego skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Otóż z dniem 1 stycznia 2004r. uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 powołanej na wstępie ustawy z dniem 1 stycznia 2004r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego wojewódzkie sądy administracyjne, działające na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa [...] utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest władny rozpoznać niniejszą sprawę.
Rozpatrując sprawę Sąd nie dopatrzył się po stronie organów celnych błędnej interpretacji postanowień umowy, na mocy której stronie skarżącej były udzielane upusty. Za trafne należy uznać ustalenie, w myśl którego zobowiązanie się eksportera towaru do udzielenia stronie skarżącej upustów na zasadzie stałej, celem osiągnięcia celów umowy nastąpiło już w umowie z [...]r. W pkt 6.1 umowy znajduje się zapis, zgodnie z którym "B. i "A" , w odniesieniu do ogólnej wartości zakupów dokonanych w ciągu roku, po oszacowaniu potrzeb finansowych, jakie na zakończenie roku obrotowego wystąpią po stronie nabywcy, biorąc pod uwagę zainteresowanie sprzedającego ciągłością realizacji niniejszego porozumienia, z uwzględnieniem oraz w granicach cen rynkowych obowiązujących na gotowe produkty, odpowiadającym cenom dostaw dokonanych na rzecz innych przedsiębiorstw sprzedającego, ustalą w terminie do 30 stycznia następnego roku, w drodze odrębnego aktu, wysokość upustu, która dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości zakupów już dokonanych. Pkt 6.2 stanowi z kolei, ze za uprzednią zgodą sprzedającego i w odniesieniu do prowizorycznych wyliczeń nabywca będzie mógł wystąpić z wnioskiem o wystawienie tytułem zaliczki na upust noty kredytowej, do rozliczenia w chwili końcowego ustalenia kwoty upustu. Przyznanie upustu ze strony sprzedającego musi nastąpić w ciągu 90 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego, poprzez wystawienie noty kredytowej. Wskazać także należy, ze zgodnie z pkt 5 umowy zasady płatności ( pkt 6 umowy ) będą uzgadniane każdorazowo przez strony. Lecz płatność za dostarczone produkty musi być dokonana po wystawieniu faktury przez sprzedającego, w terminie nie przekraczającym 90 dni od daty dostawy.
Nie można też zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby upusty przyznawane w oparciu o powyższe umowne zapisy pozostawały bez wpływu na wartość celną towaru. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. Cena wynikająca z faktur załączonych do zgłoszenia celnego nie była ceną należną za towar, gdyż podlegała zmniejszeniu o upusty, których przyznanie zostało zagwarantowane umową przed zgłoszeniem towaru, a wysokość została faktycznie określona już po dokonaniu zgłoszenia i nigdy nie stała się ceną faktycznie zapłaconą za towar (płatności te były pomniejszane o przyznane Spółce upusty zaliczkowymi notami kredytowymi). Wartością celną towaru była tu wartość wynikająca z faktur handlowych pomniejszona o faktycznie przyznane stronie skarżącej upusty. Była to cena należna w chwili zgłoszenia towaru, która z czasem stała się ceną faktycznie zapłaconą.
Powoływanie art. 23 § 9 kodeksu celnego nie przystaje do stanu niniejszej sprawy. Przepis ten przewiduje doliczenie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wszelkich płatności dokonanych lub mających być dokonanymi jako warunek sprzedaży towarów. Żadnych tego typu płatności traktowanych jako warunek sprzedaży towarów organy celne nie doliczyły do ceny należnej, ani faktycznie zapłaconej.
Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej w kwestii naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 23 § 1 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, wyrażającego się w przekonaniu, iż definicja wartości celnej zawarta w art. 23 § 1 Kodeksu jest uzupełniona o treść art. 85 § 1. Zasady ustalania wartości celnej towaru zostały uregulowane w Dziale III Kodeksu celnego, głównie w przytoczonym tu już art. 23 § 1. Zarówno § 1 tego art., jak i jego § 9 odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i obejmującej wszelkie płatności dokonane lub mające być dokonane na rzecz sprzedającego towar. Chodzi tu zatem o cenę rzeczywistą i ostateczną. Ograniczenie ustalenia wartości transakcyjnej li tylko do momentu zgłoszenia celnego prowadziłoby do ustalenia wartości transakcyjnej tymczasowej, a więc nie ostatecznej i rzeczywistej. Przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego dotyczy wymagalności należności celnych przywozowych i także z racji systemowych nie zawiera definicji wartości celnej towaru (tak też NSA w wyroku z 25 maja 2004 r., sygn. akt GSK 53/04, publ. w Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, nr 2, poz. 48).
Dalej stwierdzić przyjdzie, że w myśl powszechnie obowiązującej, zwłaszcza w obrocie handlowym, zasady swobody zawierania umów strony zawierające umowę mogą stosunek prawny ułożyć według swego uznania, określić więc również sposób i czas ustalenia ceny sprzedaży. Mogą tę cenę określić przez wskazanie podstaw do jej ustalenia. W rozpoznawanej sprawie umowa z dnia [...]r. nie będąca umową sprzedaży lecz umową o współpracy, jednak rzutującą na wszystkie zawarte w wyniku tej współpracy pojedyncze umowy sprzedaży przewidywała, że strony ustalą wykaz cen, które zgodnie z pkt 3.3 były cenami zakupu uwzględniającymi opłaty związane z importem, które będzie musiał zapłacić nabywca. Natomiast zasady płatności miały być uzgadniane w odniesieniu do każdej transakcji sprzedaży, z tym, że płatność miała następować w ciągu 90 dni od dnia dostarczenia towaru, o wystawieniu faktury. Jednak strony w pkt. 6 umowy przewidziały przyznawanie przez sprzedającego upustów w odniesieniu do ogólnej wartości sprzedaży zrealizowanej w ciągu roku obrotowego do dnia 30 stycznia następnego roku, z tym że strony przewidziały także możliwość przyznawania rabatu w oparciu o zaliczkowe noty kredytowe w ciągu całego roku obrotowego. Oznacza to, że cena zostanie ostatecznie skonkretyzowna dopiero po zawarciu indywidualnej umowy sprzedaży dotyczącej konkretnego towaru i po ustaleniu wysokości przyznanego kupującemu upustu. Stosowanie przez sprzedawcę w ciągu całego 2000r. praktyki udzielania skarżącej zaliczkowymi notami kredytowymi upustów wskazuje na taką wolę stron kształtowania ich wzajemnych stosunków handlowych i zgromadzona w sprawie korespondencja handlowa. Wreszcie żaden przepis Kodeksu celnego nie pozbawia stron możliwości kształtowania umownej ceny także po dokonaniu zgłoszenia celnego.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez organy celne prawodawstwa unijnego, w szczególności praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów celnych i odnoszącej się do upustów. Co do zarzutu opartego na stwierdzeniu, iż praktyka unijna w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego jest odmienna zauważyć trzeba, że dopiero od dnia członkostwa Polski w Unii Europejskiej polskie organy celne i sądy obowiązane są stosować się do wykładni wynikającej z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, co i tak nie dotyczy spraw, które wszczęte zostały przed 1 maja 2004 r. Niezależnie jednak od tych względów trzeba mieć na uwadze fakt, iż w zarzucie o pominięciu praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego mieści się taka interpretacja stanu faktycznego, jaką prezentuje strona skarżąca, a jest ona odmienna od tej, jaką przyjęły organy celne i jaką podzielił Sąd.
Wykładnia art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego dopuszczająca możliwość uwzględniania przy ustalaniu wartości celnej towaru według jego wartości transakcyjnej okoliczności mających wpływ na faktyczną cenę towaru, a zaszłych po dokonaniu zgłoszenia celnego znajduje potwierdzenie, wbrew argumentom skarżącej, w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej ( WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994r. zawartych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej ( Dz. U. nr 80, poz. 908 ). W szczególności z opinii 5.2 i 5.3 wynika, że rabat powinien być uwzględniony przy ustalaniu wartości transakcyjnej towarów według ceny faktycznie zapłaconej lub należnej także wtedy, gdy w momencie ustalania wartości transakcyjnej jest jedynie możliwość uzyskania rabatu, lecz rabat nie został jeszcze faktycznie przyznany, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Również w opinii 15.1 dopuszcza się uwzględnienie w wartości transakcyjnej towaru, ustalanej według ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, rabatu przyznanego z uwzględnieniem wcześniejszej transakcji, jeżeli tylko rabat stanowi element ceny towaru zgłaszanego do odprawy. Nie ma przy tym znaczenia , czy rabat dotyczy wyłącznie jednej transakcji, czy transakcji zrealizowanych w określonym czasie, jeżeli stanowił element ceny. A tak było w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa materialnego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa – oddalił skargę Spółki "A" w trybie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi.