I SA/GO 425/21

I SA/Go 425/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /sprawozdawca/
Damian Bronowicki
Jacek Niedzielski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 781/22 - Wyrok NSA z 2023-09-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. rt. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. Spółka akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
T. Spółka Akcyjna (powoływana dalej jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka", "Podatnik") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej także jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "SKO") z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (dalej jako: "organ I instancji", "organ podatkowy") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 67.914,00 zł.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.
T. Sp. z o.o. w dniu 6 lutego 2020 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości. Podatnik zadeklarował do opodatkowania grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz budynek pozostały.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Podatnik wyjaśnił, że spółka nie może przedłożyć wydruku z ewidencji środków trwałych zawierającego informacje o budynkach i budowlach położonych na terenie Gminy z uwagi na fakt, iż budynki te zostały ujęte w księgach rachunkowych jako inwestycje oraz w chwili obecnej nie podlegają amortyzacji w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. Odnosząc się do kwestii zastosowanej przez podatnika stawki właściwej dla budynków pozostałych Spółka wykazała, że zgodnie z księgą wieczystą prowadzoną dla ww. nieruchomości przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych, KW nr [...], budynek posadowiony na działce nr ew. [...] zaklasyfikowano jako 109 - pozostałe budynki niemieszkalne. Ponadto od momentu nabycia nieruchomości do chwili obecnej nie ma możliwości wykorzystania ww. budynku przez spółkę ze względu na jego zły stan techniczny, wymaga generalnego remontu. Podatnik podtrzymał swoje stanowisko w zakresie prawidłowego opodatkowania budynku stawką właściwą dla budynków pozostałych. Do pisma przedłożono wydruk z KRS nr [...] z którego wynika, że Spółka T. Sp. z o.o. uchwałą nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników została połączona w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1526 ze zm.) ze Spółką T. S.A. (Rep. A [...]).
W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w roku 2018 r. Spółka T. Sp. z o. o. aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nabyła nieruchomość położoną przy ul. [...] oznaczoną numerem [...], jest to działka o powierzchni 1739 m2, zabudowana budynkiem koszarowym o powierzchni użytkowej 2943 m2. Organ stwierdził, że działka [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek "Bi" - inne tereny zabudowane.
Odnosząc się do stanowiska Spółki organ podatkowy stwierdził, że budynek pokoszarowy położony w [...] na działce [...] nie pełnił w 2019 r. funkcji mieszkalnych. Powoływany przez spółkę dokument w postaci decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy dla T. Sp. z o.o. wskazuje warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powyższa decyzja określa, że inwestycja polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo-mieszkalną. Budynek pokoszarowy będzie więc potencjalnie spełniał funkcję mieszkalną dopiero po zakończeniu prac wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Organ ustalił, że co do budynku pokoszarowego nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Ponadto organ stwierdził, że z treści aktu notarialnego wynika, że podatnik znał stan prawny nieruchomości oraz wpisy w księdze wieczystej i nie wnosił żadnych zastrzeżeń.
Na tej podstawie organ podatkowy decyzją z dnia [...] września 2020 r. ustalił, że grunty i budynki, stanowiące własność T. S.A., podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla wymienionych przedmiotów opodatkowania, gdyż spełniały w roku 2020 przesłankę związania z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na tej podstawie organ określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 67.914,00 zł.
Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, SKO decyzją z dnia [...] marca 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego, z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.") wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (art. 336 Kodeksu cywilnego), wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Wyrażony wyżej pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym i doktrynie, gdzie przyjmuje się niemal jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zdaniem organu II instancji w sądowej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek) wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości.
Dalej SKO podkreśliło, że w niniejszej sprawie poza sporem jest, że w stosunku do budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, nie zapadła ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono ten budynek lub ich części z użytkowania. W związku z tym organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że w realiach niniejszej sprawy nie było żadnych podstaw, aby stwierdzić, że zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., wyłączająca sporny budynek z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem SKO zebrany materiał dowodowy nie pozwala również uznać, że należące do spółki obiekt jest w tak złym stanie, że stracił cechy budynku, wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podniesione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w ocenie organu odwoławczego okazały się bezzasadne.
Organ II instancji podkreślił dalej, że przedłożona przez Skarżącą spółkę decyzja Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy dla T. Sp. z o. o. wskazuje warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powyższa decyzja określa, że inwestycja polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo mieszkalną. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie ocenił, iż budynek pokoszarowy będzie potencjalnie spełniał funkcję mieszkalną dopiero po zakończeniu prac wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy przyznał z całą pewnością, że wskazana decyzja nie została wydana na podstawie art. 67 Prawa budowlanego, a zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Działanie organu podatkowego zmierzającego do wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości, w ocenie organu odwoławczego nie narusza prawa własności o jakim wspomina Skarżąca powołując przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy wynika właśnie z prawa własności. SKO podkreśliło, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości. A skoro Skarżąca jest przedsiębiorcą i posiada nieruchomość (grunt sklasyfikowanego jako Bi budynek określony w ewidencji kategorią "pozostałe budynki niemieszkalne") zobowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości, wg stawek najwyższych.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka, której zarzuciła naruszenie:
a) art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, co stoi w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (zapadłym przed wydaniem decyzji ostatecznej), który mówi, że "art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Nieuwzględnienie tego orzeczenia spowodowało utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
b) art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), poprzez jego dosłowną wykładnię, co spowodowało naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako: "O.p.") i art. 194 § 3 O.p., które w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organ orzekający, że wyłączną i jedyną podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków;
c) art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1c i art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l. przez ich niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do obliczenia podatku od nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] w zawyżonej wysokości;
d) § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr Xlll/119/19 Rady Miejskiej z dnia 22 października 2019 r., w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy poprzez ich niezastosowanie,
e) art. 77 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez jego pominięcie,
f) art. 121 § 1 O.p. przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych;
g) art. 191 O.p. przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych w dowolny sposób, z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji, celem ustalenia prawidłowej podstawy prawnej do określenia podatku od nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, a także określenie prawidłowej jego wysokości, w ten sposób, że wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r., położonej w [...], objętej księgą wieczystą nr [...], winna wynosić 22 979,46 zł i zostać obliczona na podstawie § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr Xlll/119/19 Rady Miejskiej z dnia 22 października 2019 r., w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy w zw. z art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1c i art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. Spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wobec twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę podtrzymała zarzuty, wnioski i twierdzenia zawarte w skardze z dnia [...] października 2021 r. Podkreśliła, że w piśmie z dnia [...] lipca 2021 r., Skarżąca złożyła oświadczenie, iż nieruchomość położona w [...], objęta księgą wieczystą nr [...], nie jest nieruchomością która służy jej do prowadzenia działalności gospodarczej. Na poparcie swojego oświadczenia dołączyła ona decyzję Burmistrza, nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., o warunkach zabudowy, znak sprawy nr [...], z którego wynika, iż nieruchomość ta, wymaga poczynienia ogromnych nakładów finansowych i czasowych, by uzyskać założony efekt inwestycji. W ocenie Strony skarżącej póki co, nieruchomość ta, nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, ani czerpania z niej korzyści finansowych. Zdaniem podatnika omawiana nieruchomość nie nadaje się w ogóle do użytkowania, nie mówiąc o prowadzeniu w niej jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a organ podatkowy uporczywie twierdzi, iż podatek winien zostać ustalony w takiej wysokości jak dla nieruchomości służącej do prowadzenia działalności gospodarczej, co jest błędne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy będąca własnością Skarżącej Spółki działka nr [...] o powierzchni 1739 m2, zabudowana budynkiem koszarowym o powierzchni użytkowej 2943 m2, położona w [...], jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. i w konsekwencji powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki.
W myśl art. 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (...). Zgodnie z art. 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Powstały w niniejszej sprawie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zagadnienie to było przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazywano, iż nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2320/19). Stanowisko to, przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało zweryfikowane w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, na którego treść powołuje się również Skarżąca we wniesionej skardze. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."
Obecnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21, powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przywołać stanowisko NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt III FSK 4049/21, w którym to NSA jest zdania, że w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (wskazuje na to np. przedmiot przedsiębiorstwa wyszczególniony w dziale 3 rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego), dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Do takich wniosków prowadzi prawidłowe odczytanie celu wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2003 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Jasną intencją prawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań (jeżeli podmiot wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą nieruchomością taką dysponuje, jest ona obarczona stawką podatku, właściwą dla nieruchomości gospodarczo wykorzystywanej).
Należy również odwołać się do wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Użyty w wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej", należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt III FSK 4049/21).
W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że okoliczność posiadania przez przedsiębiorcę gruntu zabudowanego budynkiem koszarowym (wchodzącego w skład przedsiębiorstwa) skutkuje jego opodatkowaniem według podwyższonej stawki podatku, przewidzianej dla działalności gospodarczej. Nie budzi wątpliwości, że Skarżąca Spółka jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W obrocie prawnym występuje jedynie w roli przedsiębiorcy i nie przejawia innego rodzaju aktywności, która obligowałaby do ustalenia związku posiadanych gruntów z prowadzoną działalnością.
Należy podkreślić, że przedmiotem działalności Skarżącej m.in. jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, czy też zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie. Te okoliczności jednoznacznie wskazują, że sam zakup ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Jak słusznie wskazał organ, Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów będących podstawą do uznania, że Strona prawidłowo złożyła deklarację, mimo stosowanych przez organ wezwań. Co więcej, w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Spółka odmówiła przedstawienia dowodów w postaci wydruku z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, twierdząc jedynie, że nie ujęła budynku w księgach rachunkowych i że nie podlega ona amortyzacji, lecz jest inwestycją.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzuty dotyczące dowolnej oceny materiału dowodowego czy dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego art. 1a ust. 1 pkt 3 czy art. 4 , art. 5 ust. 1 pkt. 1 c i art. 5 ust. 1 pkt 1 pkt 2e u.p.o.l. czy art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji gdy podatnik jako przedsiębiorca nabywa nieruchomość i jednoczenie jest przedsiębiorcą, który w swoim zakresie ma taką działalność jako działalność podstawową a dodatkowo odmawia przedstawienia dowodów, których organ żąda w celu ustalenia dodatkowych okoliczności związku tej nieruchomości z prowadzoną działalnością nie są zasadne.
Wobec tego należy zaakceptować stanowisko organów podatkowych, że wskazana nieruchomość powinna być opodatkowana najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l
Poczynione w tym zakresie ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art.191, art. 194 § 3 O.p., pominięcia art. 77 § 4 k.p.a. oraz niezastosowania § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr Xlll/119/19 Rady Miejskiej z dnia 22 października 2019 r.
Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.