I SA/Ka 2456/03

I SA/Ka 2456/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-01-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Wujek /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Jużków
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędzia WSA Małgorzata Jużków,, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego przez spółkę "A" w W. towaru objętego w dniu [...] r. na podstawie j.d.a SAD nr [...] procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Pismem z dnia [...] 2003 r skarżąca spółka zażądała od Naczelnika Urzędu Celnego w K. wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem o uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej (WCO) w kwestii wpływu upustów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów oraz zawieszenia prowadzonego postępowania od czasu rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia wstępnego przez WCO. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) z zw. z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 z póź. zm.) Naczelnik Urzędu Celnego w K. odmówił zawieszenia postępowania.
W jego uzasadnieniu wskazał, iż zajęcie stanowiska przez Światową Organizację Celną nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy, zatem nie może być traktowane jako zagadnienia wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania.
Na powyższe strona złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia, w którym powołując się na przepisy art. 91 ust. 2 Konstytucji, postanowienia art. III lit. D Konwencji o tworzeniu Rady Współpracy Celnej sporządzonej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. (Dz U. z 1978 r. Nr 11 poz. 43) pkt 2 i 3 załącznika II tekstu Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (zał. do Dz. U. z 1995 Nr 98, poz. 483 z późn. zm.) zwanego Kodeksem wartości celnej WTO oraz art. 201 § 1 pkt 2, art. 203 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn.. zm.) wniosła o jego uchylenie.
Dyrektor Izby Celnej w K. , działając na podstawie art. 133 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 262 ustawy Kodeks celny, postanowieniem
z dnia [...] r. nr [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powyższego wskazał, iż rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, gdyż takie zagadnienie w ogóle nie występuje.
Rozbieżność stanowisk w interpretowaniu postanowień Kodeksu wartości celnej WTO w zakresie wpływu rabatów udzielanych importerowi po dokonaniu zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów nie może zobowiązywać organu do wystąpienia o wydanie opinii do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, podobnie nie może też być podstawą do zawieszenia prowadzonego postępowania stosownie do art. 201 § 1pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Fakt zawieszenia postępowania na omawianej podstawie uzależniony jest bowiem od łącznego wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne (celne) jest w toku, istnieje zagadnienie wstępne oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Jeżeli chodzi o ostatnią przesłankę to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, którego ocena, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (vide: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J Borowski wyd. C.H.Beck Warszawa 1996 r. str. 419).
Ponieważ pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego – ocena tego zagadnienia należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie.
W doktrynie prawa administracyjnego istniej zgodność co do tego, że w sytuacji, gdy zagadnienie wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, stąd jego wystąpienie nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 sygn. Akt SA/Gd 2548/95, publik. Lex nr 28957 i wyrok NSA z dnia 17 marca 1998 r. sygn. Akt. SAB/Gd 14/87, publik ONSA 1998 r. nr 1, poz. 41).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie chodzi o wyjaśnienie sporu co do faktu (kwestia rzeczywistego przysługiwania importerowi stałego rabatu na sprowadzany z zagranicy towar, a w konsekwencji zasadność uznania, że wartość celna towaru odbiega od wartości deklarowanej, które podlegają swobodnej ocenie organu administracyjnego), a nie o rozbieżności prawne wywołane w sprawie w związku ze stosowaniem lub interpretacją przepisów – zdaniem organu odwoławczego – brak było podstaw do zawieszenia postępowania.
Nie zgadzając się z powyższym skarżąca spółka "A" w W. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucając organom celnym obu instancji naruszenie przepisów uprzednio już powołanych w zażaleniu oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 , art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 219 tej ustawy – domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go organu pierwszej instancji.
W obszernym uzasadnieniu swego stanowiska podkreśliła, że sporny przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie w przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie warunkuje jej rozpatrzenie przez organ prowadzący postępowanie, co więcej to może być rozpatrzone przez inny organ lub sąd ( tzn. że organ prowadzący postępowanie nie jest władny do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego).
W przedmiotowej sprawie zagadnieniem wstępnym, zgodnie z wnioskiem skarżącej spółki złożonym [...] 2003 r. jest ocena, czy w ramach istniejących przepisów prawa celnego właściwym jest korygowanie wartości transakcyjnej wynikającej z faktury handlowej, na potrzeby ustalenia wartości celnej w przypadku, gdy po dokonaniu zgłoszenia celnego i odprawy celnej towaru kupujący otrzyma wsparcie finansowe (w postaci upustu) od swojego dostawcy, przy czym upust stanowi formę wspomagania przez zagranicznego dostawcę działalności skarżącej spółki na rynku polskim.
Ponieważ rozstrzyganie tego typu kwestii nie znajduje się – zdaniem skarżącej – w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie celne lecz Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), który należy uznać za organ w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stąd wszelkie wątpliwości z tym związane należy traktować jako zagadnienie wstępne, o którym mowa w treści wspomnianego wyżej przepisu .
Powyższe potwierdza – zdaniem skarżącej – zarówno specyfikacja regulacji celnych, gdzie zasadniczą rolę odgrywa ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz praktyka działania ze strony byłego Prezesa Głównego Urzędu Ceł (obecnie jego kompetencje w tym zakresie przejął Minister Finansów), który w przypadku stwierdzenia wątpliwości odnośnie interpretacji postanowień dotyczących ustalania wartości celnej importowanych towarów zwracał się do WCO o wydanie opinii doradczej w sprawie.
Zaniechanie takiego wystąpienia – jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie – oznacza, w ocenie skarżącej spółki, iż organy celne nie wykonują podstawowego obowiązku ciążącego na nich w związku z prowadzonym postępowaniem celnym, tj.
Wydają decyzję w sprawie bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ (inny niż organ celny prowadzący sprawę). Wydanie rozstrzygnięcia w pierwszej instancji przy braku rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (skutkującego niepełnym materiałem dowodowym) kwalifikować może wydaną decyzję celną do uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyniku zaniechania wystąpienia do WCO, w materiale sprawy pozostanie nie wyjaśniona przez organy celne sprzeczność pomiędzy praktyka europejską, a wydanym rozstrzygnięciem. Tymczasem w utrwalonym orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, iż zaniechanie wyjaśnienia sprzeczność pomiędzy zebranym materiałem w sprawie, a treścią rozstrzygnięcia kwalifikuje taką decyzję do uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Dodatkowo wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. rozstrzygną już merytorycznie sprawę w zakresie zgłoszenia celnego dokonanego na j.d.a. SAD nr [...] z dnia [...] 2000 r. które uznał za nieprawidłowe w części
W części dotyczącej wartości celnej importowanego towaru. Od powyższego złożono odwołanie, które nie zostało jeszcze rozpatrzone przez Wydział Elementów Kalkulacyjnych.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2003 r. skarżąca spółka powtórzyła podniesioną wcześniej w treści złożonej skargi argumentację podnosząc jednocześnie, iż stan faktyczny sprawy został – jej zdaniem – ustalona przez organy celne w sposób błędny, tendencyjny i nie zgodny z rzeczywistością, w szczególności w zakresie postanowień zawartej z kontrahentem umowy oraz sposobu jej realizacji, w tym zakresie rozliczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga spółki "A" w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] została wniesiona do Naczelnego Sąd u Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach
przed dniem 1 stycznia 2004 r. Tymczasem z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie" Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżone postanowienie może być uchylone przez Sąd w całości lub w części, jeżeli zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała bowiem, że odpowiada ono prawu.
Instytucję zawieszenia prowadzonego przez organy celne postępowania regulują, w myśl art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z dnia 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz 926 z późn. zm.).
Stosownie do art. 201 § 1 pkt 2 tej ustawy organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenia spawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, zwanego też kwestią wstępną lub prejudycjalną, rozumie się sytuacje pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą (mające istotny wpływ na jej wynik), które mogą być przedmiotem odrębnego postępowania i rozstrzygnięcia, a których organ prowadzący postępowanie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć, albowiem nie należą one do jego kompetencji. Jest to przy tym zagadnienie, które nie było prawomocnie przesądzone w innej sprawie ( porównaj orzeczenia NSA z 21 listopada 1996 r., sygn. Akt I SA/Kr 519/96 i z 28 listopada 1997 r. sygn. Akt I SA/Lu 1199/96) Nie jest, co do zasady kwestią wstępną uzyskanie wykładni przepisów prawa mogących mieć zastosowanie w sprawie.
Trafnie zatem organy celne obu instancji przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie, w ujęciu przedstawionym przez stronę skarżącą, zagadnienie wstępne, od rozparzenia którego zależne byłoby wydanie decyzji w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego dokonanego w dniu [...] 2000 r. na podstawie j.d.a SAD nr [...] , nie występuje. Z brzmienia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika jednocześnie, że elementem decydującym o zawieszeniu postępowania jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Ów związek przyczynowy musi być rozumiany w ten sposób, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe rozstrzygnięcie danej sprawy. Pomijając w tej chwili kwestię, czy w ogóle mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnymi który organ jest uprawniony do jego rozstrzygnięcia zauważyć należy, że pomiędzy postawionym przez stronę skarżącą "zagadnieniem wstępnym", a rozstrzygnięciem niniejszej sprawy nie zachodzi tego rodzaju związek przyczynowy, ponieważ swe "zapytanie" strona skarżąca formułuje w odniesieniu do innego stanu faktycznego niż ten, który na tym etapie postępowania ustaliły organy celne, co dość jasno wyłożył w uzasadnieniu swego postanowienia organ pierwszej instancji, pisząc "...ustalenie przez Światową Organizację Celną wpływy upustu na wartość celną towaru w sytuacji, gdy upust ten przyznany został importerowi po dacie dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym, nie odpowiada okolicznościom towarzyszącym sprawie". Inaczej mówiąc – nie ma potrzeby zawieszenia postępowania dla ustalenia wykładni przepisów prawa, których organ nie będzie stosował w sprawie. Związek pomiędzy "zagadnieniem wstępnym", a rozstrzygnięciem danej sprawy jest ustalany i podlega ocenie przez organ prowadzący postępowanie w chwili rozstrzygania wniosku o zawieszenie postępowania, co nie wyklucza jego dalszej sądowej kontroli w trybie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270) w ramach postępowania ze skargi na decyzje kończącą postępowanie w sprawie.
Prawidłowe zatem było – zdaniem Sądu – stanowisko organów celnych obu instancji, iż przesłana o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniająca zawieszenie postępowania, nie wystąpiła.
W tym stanie, sprawy działając na podstawie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.