I SA/Ka 221/03

I SA/Ka 221/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Orzepowska-Kyć
Ewa Karpińska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Kołaczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 131/06 - Wyrok NSA z 2006-10-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska ( sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek,, Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. O/Z w B. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oraz ustalenia wysokości dodatkowego zobowiązania w tym podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "A" Sp. z o.o. w C., od decyzji Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] wydanej w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł, zaległości podatkowej w tej samej w kwocie wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku w kwocie w kwocie [...] zł, uchyliła decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Równocześnie określiła zobowiązanie w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w tej samej kwocie i odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. W pozostałej części utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała m.in. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a także § 36, § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.).
W uzasadnieniu przedstawiła obszerne ustalenia odnośnie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "B" A. D.. Stwierdziła przy tym, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe jednoznacznie potwierdziło, iż A. D. nie była podmiotem zarejestrowanym, a tym samym nie była podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT. Uznała też, iż podmiot ten należy traktować jako podmiot nieistniejący, ponieważ zarówno Urząd Miasta K., jak i Urząd Miejski w D., Urząd Statystyczny oraz Urząd Skarbowy w D.i Pierwszy Urząd Skarbowy w K. potwierdziły, iż podmiot taki nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, nie został mu nadany REGON, jak też nie figuruje w ewidencji podatników. Ponadto w rozliczeniu nie uwzględniła nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z [...] 2000 r., bowiem decyzją z dnia [...] r. nr [...], Urząd Skarbowy określił zobowiązanie podatkowe w miejsce deklarowanej nadwyżki do przeniesienia.
W dalszej części uzasadnienia Izba Skarbowa odniosła się do zarzutów odwołania skupiających się na wykazaniu niewłaściwego prowadzenia postępowania dowodowego, poprzez pominięcie wniosków dowodowych strony oraz wybiórczego zweryfikowania materiału dowodowego. W obszernych wywodach ustosunkowała się do wszystkich kwestii podniesionych przez pełnomocnika Spółki i w konkluzji stwierdziła, że przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie potwierdziło, iż A. D. nie była podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT, a zatem faktury te nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego.
Pismem z dnia [...] 2003 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając naruszenie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 121 do 129 Ordynacji podatkowej, a także art. 180 § 1, 187 § 1, 188, 191 i 194 § 1 tej ustawy. Nadto podniósł naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i klasyfikacji podatników i płatników, art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 50 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r.. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. i wyjaśnił, iż obecnie w Ministerstwie Finansów toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej rozliczenia za [...] 2000 r.. W dalszej części skoncentrował się, analogicznie jak w odwołaniu, na wykazaniu braków postępowania dowodowego i niesłusznego uznania firmy A. D. za podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur VAT.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów wyjaśniła, iż postępowanie w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. jest odrębnym postępowaniem od rozliczenia podatku za [...] 2000 r., a zatem kwestie związane ze wznowieniem postępowania w sprawie dotyczącej tego miesiąca nie mają wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące rozliczenia za [...] 2000 r.. W dalszej części powtórzyła argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wykazując, iż postępowanie dowodowe prowadzone było w wystarczającym zakresie i pozwoliło na sformułowanie jednoznacznych wniosków co do statusu firmy A. D..
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, jednak z innych względów niż w niej naprowadzone, w związku z czym zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Przystępując do oceny zgodności z prawem przedmiotowego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a to oznacza, iż badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia obejmuje wszystkie istotne elementy sprawy zakreślone normami podatkowego prawa materialnego.
Przypomnieć zatem trzeba, że wydając niniejszą decyzję organy podatkowe dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. nie uwzględniły również nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z [...] 2000 r., bowiem – jak podały – Urząd Skarbowy w Cieszynie decyzją z dnia [...] r. nr [...], określił zobowiązanie podatkowe w miejsce deklarowanej nadwyżki do przeniesienia. Decyzja Izby Skarbowej podjęta po rozpatrzeniu odwołania od wymienionej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wyrokiem Sądu z dnia 31 października 2005 r. sygn. akt I SA/Ka 220/03 została uchylona z uwagi na naruszenie prawa materialnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż w przypadku deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, ponowne rozstrzygnięcie podjęte w rozliczeniu podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. będzie miało istotny wpływ na wielkość zobowiązania za [...] 2000 r., a to oznacza , iż również decyzja podjęta w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. musiała zostać uchylona.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy –z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, orzekając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, jak i obciążył Dyrektora Izby Skarbowej kosztami postępowania w sprawie.