I SA/Gd 133/06

I SA/Gd 133/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Danuta Oleś /sprawozdawca/
Ewa Kwarcińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FZ 327/07 - Postanowienie NSA z 2007-10-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Zuzanna Baca-Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku akcyzowego za listopad 2002 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - na rzecz adwokata P. P. kwotę 1 464 zł (jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt cztery złote) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
I SA/Gd 133/06
UZASADNIENIE
Pismem z dania 11 maja 2005 r. J.G. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o wznowienie postępowania odwoławczego w sprawie zakończonej prawomocną decyzją z dnia [...] dotyczącą zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2002 r. W tym samym piśmie podatnik zawarł też wniosek o umorzenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2002 roku w kwocie [...] zł oraz o wstrzymanie wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym (oba wnioski były przedmiotem odrębnego rozpoznania przez organ podatkowy).
Zdaniem wnioskodawcy, podstawę do wznowienia postępowania odwoławczego stanowił art. 240 §1 Ordynacji podatkowej oraz postanowienie z dnia 20 grudnia 2004 r., w którym Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej umorzył dochodzenie w sprawie o popełnienie przestępstwa z art. 54 § 2 kodeksu karnego skarbowego z powodu braku stwierdzenia, że ,,..podatnik-wnioskodawca posiadał olej opałowy z przeznaczeniem na inne cele niż opałowe, braku danych uzasadniających popełnienie przestępstwa skarbowego polegającego na nie ujawnieniu urzędowi skarbowemu przedmiotu opodatkowania podatkiem akcyzowym, nie złożenia deklaracji dla podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2002 r. na kwotę [...] zł". J.G. wywiódł, iż skoro finansowy organ dochodzenia dochodzi do takich wniosków, to tym samym kwestionuje uzasadnienie decyzji I instancji z dnia [...].
Mając na względzie treść art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem dnia [...] wznowił postępowanie, a następnie wystąpił do Urzędu Kontroli Skarbowej z prośbą o nadesłanie akt sprawy karno-skarbowej dotyczącej J.G.
Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celej z dnia [...] (oznaczenie daty decyzji było błędne, gdyż chodziło o decyzję z dnia [...]).
Organ podatkowy porównał materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym z aktami sprawy karno-skarbowej i stwierdził, iż w aktach tych znajdują się dodatkowo: dwa protokoły z przesłuchania podejrzanego J.G., kopia mapki terenu, kopia świadectwa uwierzytelnienia, artykuł prasowy oraz protokoły przesłuchania trzech świadków.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że postępowanie podatkowe i postępowanie karno-skarbowe prowadzone są przez różne organy w oparciu o odrębne przepisy, a nadto żaden przepis nie uzależnia treści rozstrzygnięcia zapadłego w jednym postępowaniu od wyniku drugiego postępowania.
Z tego względu organ uznał, iż załączone do wniosku postanowienie z dnia [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie karnej skarbowej nie możne stanowić przesłanki wznowienia postępowania w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym za listopad 2002 r.
Ponieważ jednak we wniosku o wznowienie nie zostało sprecyzowane, która z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej miałaby w rozpatrywanej sprawie stanowić podstawę wznowienia, organ podatkowy przeanalizował sprawę pod kątem wszystkich ośmiu wymienionych w tym przepisie przesłanek i uznał, iż żadna z nich w sprawie nie występuje.
Organ szczególnie odniósł się do przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ( przepis ten daje podstawę do wznowienia postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję), ponieważ w jego ocenie właśnie ta przesłanka ewentualnie uzasadniałaby wniosek o wznowienie postępowania.
Analizując dowody w postaci przesłuchania świadków oraz przesłuchania J.G. w charakterze podejrzanego organ uznał, iż nie spełniają one warunków koniecznych do zaistnienia wskazanej wyżej przesłanki, gdyż co prawda nie były one znane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji, lecz nie mają one charakteru istotnego dla sprawy. Podobnie oceniony został artykuł prasowy. Natomiast odnosząc się do przedstawionej kopii mapki terenu, organ stwierdził, iż nie występuje ona co prawda w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu kontrolnym i podatkowym, ale nie jest to nowy dowód uzasadniający wznowienie, a jedynie potwierdza stan ustalony w toku kontroli Okoliczność usytuowania zbiorników była bowiem powoływana wcześniej przez stronę w oświadczeniach z dnia 19 grudnia 2002 r. i 4 grudnia 2003 r., a z przedstawionych dokumentów wynika, iż teren, na którym znajduje się stacja paliw tworzy wspólną całość.
Organ podatkowy powołał się na orzeczenia sądu administracyjnego i poglądy doktryny, w myśl których odmienna wykładnia prawa nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania oraz wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 648/04, który w jego ocenie zapadł w stanie faktycznym i prawnym podobnym do sprawy J.G. Powołując się na to orzeczenie organ stwierdził, iż nawet w przypadku uznania, że przedstawione przez stronę okoliczności wypełniają wymogi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i tak należałoby odmówić uchylenia decyzji, bowiem prowadziłoby to do wydania decyzji o tej samej treści, o czym stanowi art. 245 § 1 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej.
Składając pismem z dnia 3 maja 2005 r. odwołanie od tej decyzji, J.G. podniósł, iż kontrola przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w dniu 19 listopada 2002 r. nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości w rozliczeniu za miesiąc, za który określono zobowiązanie w podatku akcyzowym, co potwierdzone zostało w postępowaniu karno-skarbowym, zakończonym postanowieniem o umorzeniu dochodzenia.
Nadto odwołujący się stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Celnej zawiera błąd, gdyż odmawia uchylenia decyzji z dnia [...], podczas gdy przedmiotem postępowania o wznowienie jest decyzja z dnia [...]. Już tylko z tej przyczyny zdaniem odwołującego się, decyzja winna być uchylona, a dodatkowo nie zgodził się on z twierdzeniem Izby Celnej, że nie wniósł nowych dowodów w sprawie, gdyż w dniu 12 sierpnia 2005 r. przesłał uzupełnienie do protokołu z dnia 11 sierpnia 2005 r. załączając dowody świadczące o jego bardzo trudnej sytuacji majątkowej i zdrowotnej. W konkluzji odwołania J.G. stwierdził, że sprzedaż oleju opałowego odbywała się na innym terenie, niż granice stacji paliw i nie występowała sprzedaż tego oleju na cele inne niż opałowe, a zatem nie występował obowiązek opodatkowania sprzedaży oleju opałowego podatkiem akcyzowym.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji będącej przedmiotem odwołania, przez stwierdzenie, iż dotyczyła ona odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] , a nie jak mylnie podano z dnia [...].
Następnie decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, iż strona de facto w swoim odwołaniu nie podniosła zarzutów przeciw decyzji, a sformułowane żądania nie odnoszą się bezpośrednio do decyzji z dnia [...]. Dalej organ przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy pod kątem zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 i ponownie doszedł do przekonania, iż wszystkie te przesłanki nie zostały spełnione w rozpatrywanej sprawie, powtarzając przy tym argumentację zawartą w decyzji organu pierwszej instancji. Organ podatkowy potwierdził, iż otrzymał pismo określone jako "uzupełnienie do protokołu z dnia 11.08.2005 r." i organ pierwszej instancji winien ująć ten fakt, jednak pismo to nie wniosło nowych dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Końcowo organ uznał, że postępowanie prowadzone było zgodnie z przepisanymi regułami, merytorycznie było poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne decyzji było pełne i odzwierciedlało zebrany materiał dowodowy.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w piśmie z dnia 23 grudnia 2005 r. J.G. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż nie zgadza się z tą decyzją, a jej uzasadnienie uważa za niezrozumiałe i budzące poczucie krzywdy. W jego ocenie, zaskarżona decyzja jest konsekwencją nierzetelności kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w listopadzie i grudniu 2002 r. Zwrócił też uwagę, iż w wyniku tej kontroli Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał 12 decyzji określających zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r., a Dyrektor Izby Celnej uchylił 11 z tych decyzji i utrzymał w mocy tylko decyzję dotyczącą listopada 2002 r. W związku tym skarżący wyraził pogląd, iż przesłanki uchylenia 11 decyzji były takie same jak w odniesieniu do decyzji za listopad 2002 r. i dlaczego zatem Dyrektor Izby Celnej nie uchylił i tej decyzji. Ponownie podniesiony został argument, iż z uzasadnienia postanowienia Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej o umorzeniu postępowania w sposób nie budzący wynika, że skarżący sprzedawał olej opałowy przy użyciu odmierzacza paliw ciekłych i posiadał ten olej na cele opałowe, co dowodzi żądania zapłaty podatku od czegoś, co nie miało w ogóle miejsca. Dodatkowo skarżący stwierdził, iż przedmiotem wznowienia było m.in. umorzenie spornej zaległości podatkowej i przedmiot ten nie jest jeszcze zakończony.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy stwierdził też, iż skarżący myli istotę prowadzonych przed organami postępowań i wykazuje całkowity brak rozeznania w istocie sprawy. Odnosząc się do kwestii wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o umorzenie zaległości podatkowej organ podatkowy stwierdził, iż oba te wnioski były przedmiotem odrębnego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało oddalić, gdyż jej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa, gdyż skarżący skutecznie nie wykazał, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...].
Przystępując do rozpoznania sprawy, przede wszystkim wskazać należy na istotę instytucji wznowienia postępowania, polegającą na możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych. Zatem co do zasady wznowienie postępowania spowodowane będzie wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy (por. Jan Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, str. 318).
Postępowanie wznowieniowe przebiega zasadniczo w dwóch fazach. Najpierw na podstawie art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera mu drogę do badania przesłanek wznowienia i ewentualnej zmiany decyzji ostatecznej będącej przedmiotem tego postępowania. Zakończenie wznowionego postępowania następuje w formie decyzji, której sposoby rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienia przepis art. 245 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Jeżeli rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej organ uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1). W razie negatywnego wyniku badania istnienia przesłanek organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 2). Taką samą decyzję organ wydaje, gdy co prawda stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo gdy wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 Ordynacji podatkowej.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż prowadząc postępowanie organ podatkowy nie uchybił zasadom wynikającym ze wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 czerwca 2005 r. Po wydaniu tego postanowienia toczyło się postępowanie wyjaśniające, które jednak nie doprowadziło do ustalenia istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z dnia [...]. Zatem zakończenie postępowania wznowieniowego prawidłowo nastąpiło przez wydanie w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej decyzji z dnia [...]. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...].
Składając wniosek o wznowienie postępowania, J.G. jako podstawę tego wniosku wskazał jedynie ogólnie przepis art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, bez wskazania o którą przesłankę wymienioną w tym przepisie chodzi. Przepis ten, w stanie prawnym obowiązującym w dacie składania wniosku tj. w dniu 11 maja 2005 r. przewidywał, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne
okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.
W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej ocenił sprawę pod kątem istnienia każdej ze wskazanych wyżej przesłanek i doszedł do prawidłowego zdaniem Sądu wniosku, iż żadna z nich nie zachodzi w niniejszej sprawie. Słusznie też uznał, iż najprawdopodobniej skarżący oparł swoje żądanie na przesłance wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i w sposób szczegółowy odniósł się do spełnienia tej właśnie przesłanki.
Wskazać należy, iż aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:
1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,
3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,
4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.
Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, publ. Przegląd Podatkowy 2004, nr 11, poz. 60).
W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, publ. LEX nr 146074).
Powołanie się przez skarżącego na postanowienie z dnia [...] w którym Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej umorzył dochodzenie w sprawie o popełnienie przez niego przestępstwa z art. 54 § 2 kodeksu karnego skarbowego, z samej istoty nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, chociażby z tego powodu, iż dochodzenie karne skarbowe zostało wszczęte po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...] tj. dopiero postanowieniem z dnia [...]
Mimo to Dyrektor Izby Celnej przeprowadził dowód z akt sprawy karnej skarbowej, porównując je z aktami sprawy podatkowej i dokonał oceny dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu. Słuszna jest zdaniem Sądu ocena organu wszystkich zgromadzonych w sprawie karnej skarbowej dowodów. Prawidłowo organ podatkowy uznał, iż ani dowód z zeznań świadków ani dowód z przesłuchania w charakterze podejrzanego J.G. nie spełniają warunków do zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem nie istniały w chwili wydawania decyzji oraz nie mają charakteru dowodów czy okoliczności istotnych dla sprawy. Również przedłożony przez skarżącego artykuł prasowy nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak przyznał sam organ podatkowy kopia mapki terenu nie znajduje się w aktach sprawy podatkowej, ale okoliczność, która tym dowodem miałaby być wykazywana tj. usytuowanie zbiorników z paliwem powoływana była przez skarżącego w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego, związku z tym znana była organowi i dlatego nie stanowi nowego dowodu w sprawie. Tak samo należało ocenić kopię świadectwa uwierzytelnienia, która nie znajdowała się w materiale dowodowym, ale jej treść nie stanowi okoliczności istotnej dla sprawy, tym bardziej, iż już w protokole z kontroli skarbowej z dnia 18 grudnia 2003 r. powoływano się na posiadane przez skarżącego dokumenty legalizacyjne na odmierzacze paliw ciekłych.
Sąd również dał wiarę twierdzeniom Dyrektora Izby Celnej, iż dowody w postaci umowy najmu z dnia 1 sierpnia 1994 r. oraz protokołu zdawczo odbiorczego z tej samej daty, znane były organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej, gdyż dołączone zostały do odwołania złożonego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] utrzymanej następnie decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] (będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania).
Nie mogła też zostać uznana przez Sąd podniesiona w skardze okoliczność, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał 12 decyzji określających zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r., a Dyrektor Izby Celnej uchylił 11 z tych decyzji i utrzymał w mocy tylko decyzję dotyczącą listopada 2002 r. Jak wyjaśnił bowiem na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej decyzje wymiarowe za 2002 r. wydane zostały przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z uchybieniem prawa, gdyż przepisy przewidywały możliwość wydania decyzji wymiarowej jedynie za miesiąc, w którym stwierdzono nieprawidłowości tj. za listopad 2002r., a nie za cały okres objęty kontrolą. Z tego względu należy uznać, iż fakt wyeliminowania z obrotu prawnego 11 nieprawidłowo wydanych decyzji, nie może stanowić okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania w zakresie decyzji dotyczącej listopada 2002 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.