I SA/GO 715/19

I SA/Go 715/19 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2020-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Damian Bronowicki
Jacek Niedzielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1954/21 - Wyrok NSA z 2022-11-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 150
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skarżący, A.K., wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...].12.2018 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.
Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji. Wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w dniu 31 stycznia 2019 r., na spotkaniu zorganizowanym przez Burmistrza Miasta [...], dowiedział się od pracownika Urzędu, że zostały wydane decyzje w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2014 i 2015, które się uprawomocniły w skutek ich niezaskarżenia. Skarżący podniósł, że decyzja z [...].12.2018 r. nigdy nie została mu doręczona, czy to bezpośrednio, czy to pośrednio w wyniku zastępczego doręczenia (podwójne awizowanie). Podkreślił, że w dniu 1 lutego 2019 r. zgłosił w placówce pocztowej reklamację, wskazując w niej przyczynę nie odebrania przesyłki. Stwierdził, iż bez swojej winy nie odebrał przesyłki albowiem pracownik placówki pocztowej, który go tego dnia obsługiwał, nie wydał mu całej awizowanej korespondencji w szczególności dwóch przesyłek zawierających decyzje za 1014 i 2015 r. Ze względu na błąd pracownika placówki pocztowej skarżący nie miał możliwości zapoznania się z treścią decyzji, która pod jego nieobecność została złożona w urzędzie pocztowym. Powyższa okoliczność uniemożliwiła mu wniesienie odwołania w ustawowym terminie i dlatego uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy.
Stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia odwołania organ wskazał, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, zaś jego uchybienie powoduje jej bezskuteczność. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w przypadku niedotrzymania przez stronę, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 tej ustawy, 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminowi i pozestawia złożone odwołanie bez merytorycznego rozpatrzenia, albowiem jego rozpatrzenie wywołałoby skutek rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach, jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminów, nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, uważa się za koniec terminu. Przyjąć zatem należy, że stosownie do treści art. 12 § 1 i art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, tj. 31.12.2018 r., a zakończył w dniu 14 stycznia 2019 r. W sytuacji zatem, gdy odwołanie zostało wniesione w dniu 4 lutego 2019 r. - a organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia dowołania, to należy przyjąć, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Organ wskazał również, że przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego, tymczasem w rozpoznawanej sprawie okoliczności przedstawione przez skarżącego wskazują, iż nie dochowała ona należytej staranności podczas dokonywania odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym. Skoro bowiem dysponowała dokumentem "awizo" uprawniającym do odbioru przesyłki, to trudno winić pracownika placówki pocztowej, że odbierając tenże dokument, nie przekazał korespondencji, a strona na to przystała.
Skarżący, kwestionując postanowienie organu podatkowego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił:
1. naruszenie art. 144, art. 150 Ordynacji podatkowej, poprzez niedoręczenie w sposób prawidłowy decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2018 r nr [...] oraz bezzasadne uznanie, że nastąpiła fikcja prawna doręczenia, o której mowa w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona przez operatora pocztowego przedwcześnie w czasie, kiedy skarżącemu przysługiwało uprawnienie do odebrania przesyłki w ramach powtórnego zawiadomienia o odbiorze przesyłki tzw. "drugiego awiza";
2. naruszenie art. 120. art. 121. art. 122. art. 124, w zw. z art. 187 § 1. art. 191 i art. 210 § 4, w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez: zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanego postanowienia konkretnych faktów prawotwórczych które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania odmówił wiarygodności, dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Poczty Polskiej SA z [...].02.2019 r. oraz z [...].04.2019 r. na okoliczność odmowy uznania reklamacji, przyznania przez operatora pocztowego, że mogły mieć miejsce nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłek i ich awizowaniem.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał m.in., że nie sposób wbrew twierdzeniom organu uznać w świetle wniosku i dokumentów przedłożonych, iż została uprawdopodobniona okoliczność wskazująca, że zawiadomienie podatnika o
pozostawieniu przesyłki zawierającej decyzję w urzędzie pocztowym znalazło się w jego skrzynce odbiorczej. W ocenie skarżącego dokumentem, który uprawdopodabnia wersję wydarzeń przedstawianą przez skarżącego - w stopniu wystarczającym do pozytywnego rozpatrzenia skargi - jest odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację złożoną przez skarżącego. W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Poczta Polska odniosła się do skargi skarżącego dotyczącej niepozostawienia zawiadomień o nadejściu przesyłki, w tym tej spornej w sprawie oraz nie wydaniu spornej przesyłki w momencie , gdy skarżący zgłosił się do placówki w sprawie wydania mu pozostałej awizowanej korespondencji. W rzeczonym piśmie Poczta Polska uzasadniając odmowę decyzji uznania reklamacji zamieściła następujący zapis: " trudno jest ustalić i potwierdzić faktycznie okoliczności związane z próbą doręczenia tej przesyłki i jej awizowaniem. Jeżeli jednak faktycznie miał miejsce zasygnalizowany przypadek, to uprzejmie przepraszamy".
W ocenie skarżącego w świetle pisma Poczty Polskiej nie zdołano jednoznacznie ustalić okoliczności braku wydania przez urzędnika pocztowego przesyłki awizowanej, skoro w rzeczonym piśmie z dnia [...] lutego pojawiają się wątpliwości, czy do takiego doręczenia faktycznie doszło. Analiza stanowiska Poczty Polskiej prowadzi zatem do wniosku, że - mimo nieuwzględnienia skargi - Poczta w istocie przyznała, że nie jest w stanie jednoznacznie przesądzić o bezzasadności twierdzeń skarżącego o nieprawidłowym działaniu jej pracowników. W takiej sytuacji, mając też na uwadze fakt, że skarżący nie miał powodów, aby unikać odebrania przesyłek pocztowych z placówki pocztowej pochodzących z Urzędu Miejskiego w [...], gdyż do tej pory wszystkie decyzje wydawane przez Burmistrza Miasta dotyczące podatku od nieruchomości były przez niego odbierane osobiści np. decyzja ustalająca podatek za 2013 r., czy też decyzja ustalająca podatek za 2016 r., dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie dołożył należytej staranności i nie zadbał wystarczająco o swoje interesy i mógł przy dołożeniu odpowiedniego wysiłku usunąć przeszkodę w dochowaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta. Skarżący uprawdopodobnił, że w placówce był w celu odbioru przesyłki, kiedy sporna przesyłka była jeszcze przechowywana przed zwróceniem jej nadawcy- organowi podatkowemu. Przez złożenie reklamacji, która jest przeciwdowodem ( art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej) skarżący obalił domniemanie prawdziwości i wiarygodności pocztowego dowodu doręczenia. Wiarygodność twierdzeń skarżącego, co do faktu braku wystąpienia wspomnianego skutku doręczenia decyzji zdaje się potwierdzać również okoliczność, że niedoszło do skutecznego doręczenia przesyłki skarżącemu wobec zwrócenia jej do nadawcy - organowi podatkowemu przed upływem 7 dniowego terminu uprawniającego skarżącego do odbioru przesyłki w ramach powtórnego zawiadomienia z placówki pocztowej. Jak wynika z ustaleń organu awizo datowane jest na dzień 28 grudnia 2018 r, z kolei zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 3 stycznia 2019 r., a zatem przed upływem 7 dnia do kiedy przesyłka powinna znajdować się w placówce pocztowej. Najwcześniejszym terminem zwrotu przesyłki zatem był 4 stycznia 2019 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2018 r sygn. [...], czego nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie została doręczona w sposób prawidłowy, a w konsekwencji organ nie był umocowany do tego, aby w tych
okolicznościach sprawy stwierdzić uchybienie do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwaną dalej P.p.s.a., postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z pism Poczty Polskiej SA z dnia [...].04.2019 r. oraz [...].02.2019 r., na okoliczność rozpoznania reklamacji złożonej przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) oraz w związku z art. 135 P.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy, orzekający w sprawie, przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji.
Przypomnieć na wstępie należy, że stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Wskazany przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Czynność ta jest zastrzeżona wyłącznie dla organu odwoławczego. Organy podatkowe są obowiązane wnikliwie badać wszystkie okoliczności związane z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania ( zob. wyrok NSA w Warszawie z 10.06.2003 r., III SA 1758/01). W orzeczeniu z 12.06.2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 222/08 WSA w Szczecinie podkreślił, że "postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie okoliczności sprawy". Natomiast w wyroku z 8.09.2016 r., sygn. akt I FSK 337/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli w decyzji nie pouczono strony o terminie, w którym powinna była wnieść odwołanie, to organ odwoławczy, przyjmując odwołanie złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, nie może wydać postanowienia, o którym jest mowa w art. 228 § 1 pkt 2 tej ustawy.
Tym samym stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania.
Podkreślić należy, że okoliczności przywołane w skardze, mające wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, nie mogły być z urzędu uwzględnione przez organ odwoławczy ani też skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez sąd. Zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten jednocześnie uzależnia uruchomienie postępowania o przywrócenie terminu od wniosku skarżącej. Stwierdzenie uchybienia terminowi nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok NSA w Gdańsku z 10.10.2001 r., I SA/Gd 719/99, LEX nr 53890). W wyroku z 1.10.2009 r., sygn. akt I FSK 854/08 NSA zauważył, że treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazuje wyraźnie, że "stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p."
Nie jest sporne, że skarżący spornej decyzji fizycznie nie otrzymał.
W sprawie zastosowano tzw. domniemanie doręczenia. Skarżący zarzucił, że decyzja nie została doręczona, zarówno bezpośrednio jak i w wyniku zastępczego doręczenia (podwójne awizo). Wskazywał, iż w dniu 1 lutego 2019 r. zgłosił w placówce pocztowej reklamację. Dalej wskazał bez swojej winy nie odebrał przesyłki cyt.: "albowiem pracownik placówki pocztowej, który go w tym dniu obsługiwał nie wydał mu całej awizowanej korespondencji w szczególności dwóch przesyłek zawierających decyzje ustalające podatek za 2014 i 2015 r." Na powyższą okoliczność przedłożył kopię reklamacji dotyczącej przesyłki w której przesłana została sporna decyzja. W opisie okoliczności wpisał "byłem odebrać, nie doręczono mi".
Podkreślić należy raz jeszcze, że zaprezentowane przez skarżącego okoliczności stanowiły podstawę wniosku o przywrócenie terminu i nie mogły być z urzędu uwzględnione przez organ odwoławczy ani też skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez sąd.
Sąd pragnie jednak zwrócić uwagę, że skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie wskazał w jakim dniu (nie wskazał daty) był w placówce pocztowej w celu odbioru awizowanych przesyłek. Brak wskazania daty powoduje, że nie można uznać, iż uprawdopodobniło on wskazane okoliczności. Możliwa jest bowiem taka sytuacja, że w dniu, w którym skarżący udał się do placówki pocztowej po odbiór szeregu awizowanych przesyłek, upłynął już termin, w którym operator pocztowy obowiązany był do ich przechowywania a tym samym do wydania skarżącemu. Znaczące bowiem jest, że o ile skarżący precyzyjnie wskazał datę, w której dowiedział się o tym, że decyzja taka została wydana ("W dniu 31 stycznia 2019 r na spotkaniu organizowanym przez Burmistrza Miasta...") o tyle nie wskazuje daty, kiedy był w placówce pocztowej w celu odebrania awizowanych przesyłek.
Skarżący w toku postępowania złożyła pismo Poczty Polskiej z dnia [...] kwietnia 2019 r. z treści której wynika, że reklamacja została uznana za nieuzasadnioną. Z informacji umieszczonej w piśmie wynika również, że skarżący odbiera "przesyłki na podstawie dowodu osobistego, bez zawiadomień zarówno pierwszych jak i powtórnych. Przesyłki także różnie są adresowane np. na firmę. Pracownicy każdorazowo sprawdzają w systemie jakie przesyłki nadeszły i wszystkie wydają." Skarżący nie kwestionował, że wydawane są mu przesyłki na podstawie dowodu osobistego, bez zawiadomień.
Z powyższego wynika, że w placówce pocztowej korespondencja jest skarżącemu wydawana niezależnie od tego czy dysponuje tzw. awizo, czy też nie. Zgłasza się w placówce, a cała korespondencja adresowane do niego jak i jego firmy - jest mu wydawana.
Podkreślić jednak należy, że skarżący nawet nie uprawdopodobnił, iż w okresie 17 grudnia 2018 r. (pierwsza próba doręczenia) do 3 stycznia 2019 r. (daty zwrotu przesyłki) był w placówce pocztowej i odbierał jakąkolwiek korespondencję.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zgłosił się do placówki pocztowej 1.02.2019 r., a pracownik poczty nie wydał mu przesyłki zawierającej decyzję podatkową. Takie stwierdzenie może sugerować, że zgłosił się po przesyłkę 1 lutego 2019 r.
Jeżeli jednak po sporne przesyłki zgłosił się w tej dacie (1.02. 2019 r.), to przesyłki tej nie mogło być w placówce pocztowej, gdyż została zwrócona nadawcy w dniu 3 stycznia 2019 r. Nadto z przedłożonych dokumentach nie wynika aby skarżący w okresie od 17 grudnia 2018 r. do 3 stycznia 2019 r. był w placówce pocztowej i odbierał jakąkolwiek korespondencję.
Z tych też powodów nieuprawdopodobnione jest twierdzenie skarżącego, że pracownik placówki pocztowej popełnił błąd nie wydając mu przesyłki.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził uchybień w doręczeniu spornej przesyłki. Nie ma tym samym podstaw do twierdzenia, że doręczenie było wadliwe.
Przypomnieć należy, że stosownie do art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Zgodnie zaś z art. 149 Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń. Kolejny przepis (art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 - § 4 Ordynacji podatkowej) stwierdza, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 Ordynacji podatkowej operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej). Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 150 Ordynacji podatkowej. Inaczej rzecz ujmując, brak któregokolwiek z warunków wyklucza możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma na podstawie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej.
Analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje, że organ podatkowy prawidłowo ocenił skutek doręczenia pisma, przejmując fikcję doręczenia. Przekonują o tym zapisy poczynione przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz zapisy na kopercie zawierającej przesyłkę. Z zapisów znajdujących się na przesyłce wynika, że pierwszej próby doręczenia dokonano w dniu 17 grudnia 2018 r., kolejne zostało dokonane w dniu 27 grudnia 2018 r. Przesyłka jako nieodebrana w terminie została zwrócona adresatowi w dniu 3 stycznia 2019 r.
Tym samym spełnione zostały wszystkie warunki dla przyjęcia doręczenia w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej.
Podkreślić również należy, że zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury i piśmiennictwa przyjmuje się, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi (zob. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 1186/16). Na tej podstawie fakt doręczenia określonej osobie, w określonej dacie przesyłki korzysta z domniemań prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarygodności. Skutkiem tego jest to, że dokonując oceny okoliczności związanych z doręczeniem organ podatkowy nie może odrzucić, co do zasady, istnienia faktu doręczenia przesyłki stwierdzonego w takim zwrotnym poświadczeniu odbioru. Nie oznacza to oczywiście niemożliwości przeprowadzania przeciwdowodu wobec domniemań wynikających z takiego dokumentu. W judykaturze wyrażono pogląd, że takim przeciwdowodem może być reklamacja uzyskana od operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, który dokonywał określonego doręczenia (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3421/14).
Jak już Sąd wskazał w niniejszej sprawie druk potwierdzenia odbioru zawiera wszystkie wymagane elementy, o których mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej zatem korzysta z domniemania prawdziwości. Dopełnieniem tych informacji są zapisy na kopercie zawierającej decyzję podatkową. W dniu 2 stycznia 2019 r. doszło do fikcji prawnej w postaci doręczenia decyzji skarżącemu.
W ocenie Sądu skarżący nie podważył domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji. Nie przedstawił bowiem żadnych wiarygodnych dowodów, iż nie doszło do awizowania przesyłki, czy też, że nie wydano mu przesyłki. Samo oświadczenie, że decyzje nie zostały mu doręczone, jest niewystarczające.
W konsekwencji stwierdzić należało, że organ podatkowy w prawidłowy sposób stwierdził, że w sprawie doszło od uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym podniesione w skardze zarzuty należało uznać za niezasadne.
Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.