I SA/Go 695/05

I SA/Go 695/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Barbara Rennert /sprawozdawca/
Dariusz Skupień
Jan Grzęda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Skupień asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi T.D. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. oddala skargę
Uzasadnienie
l SA/Go 695/05
U Z A S A D N I E N I E
W dniu 10 grudnia 2004 r. T.D. S.A. wniosła skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 20 stycznia 2003 r. T.D. S.A. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2003, wskazując łączną kwotę podatku jako 151.752,40 zł. Następnie, dnia 30 stycznia 2003 r. została wezwana do złożenia korekty tej deklaracji przez zadeklarowanie do opodatkowania będących we władaniu spółki budowli. Wobec braku odzewu ze strony Spółki Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2003 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Burmistrz. Miasta określił wysokość zobowiązania podatkowego z. tytułu podatku od nieruchomości dla T.D. za okres od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. w wysokości 35.455.90 zł oraz wysokość odsetek od niezapłaconego w terminie podatku za styczeń i luty 2003 r. w kwocie 283.30 zł. Od decyzji tej skarżąca Spółka złożyła odwołanie, wskutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i przekazało sprawę Burmistrzowi Miasta do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ 1 instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa podatkowego, które polegało na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Na wezwanie organu 1 instancji skarżąca przedłożyła dwa wykazy wartości budowli wg ewidencji środków trwałych na 2003 r. - jeden dotyczący budowli wykazanych w deklaracji podatku od nieruchomości, drugi dotyczący budowli, które w deklaracji wykazane i zdanie Spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Kontynuując postępowanie podatkowe. Burmistrz przeprowadził odstępując od oględzin sieci telekomunikacyjnych, przeprowadził dowód z opinii biegłego celem ustalenia właściwej kwalifikacji sieci telekomunikacyjnych znajdujących się we władaniu skarżącej w rozumieniu ustawy prawo budowlane oraz rodzaju opodatkowania. Biegł sądowy A.R. uznał, iż umieszczona wewnątrz kanalizacji ."linia telekomunikacyjna" w postaci kabla i przewodów jest zasadniczym elementem siec! teletechnicznej i źródłem podstawowych dochodów podatnika, a jako zasadniczy element sieci technicznej lub sieci uzbrojenia terenu jest budowlą. Zainstalowany sprzęt komutacyjny jako wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne jest budowlą.
Na żądanie organu podatkowego skarżąca przedłożyła wykaz wartości budowli wg ewidencji środków trwałych oraz wykaz budowli - linii telekomunikacyjnych wg ewidencji środków trwałych. Następnie, zgłaszają do sporządzonej na zlecenie Burmistrza opinii zarzuty, przedłożyła opinię rzeczoznawcy J.B. w sprawie określeń wg prawa budowlanego zagadnień występujących w sieci telekomunikacyjnej w obszarze T.D. S.A . Według tej opinii jako sieć techniczną w rozumieniu prawa budowlanego należy uznać sieć telekomunikacyjną złożoną z kabli ułożonych bezpośrednio w gruncie. Tym samym taką sieć uznaje się za budowle. Jeżeli sieć telekomunikacyjna ułożona jest w kanalizacji telekomunikacyjnej, to jako sieć techniczną uznaje się sieć kanalizacji telekomunikacyjnej, a tym samym taką sieć uznaje się za budowlę. Natomiast linie telekomunikacyjne instalowane w kanalizacji telekomunikacyjnej nie są budowlą, ponieważ nie są związane trwale z gruntem.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Burmistrz Miasta wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres od marca do grudnia 2003 r., doręczając je skarżącej w dniu 8 grudnia 2003 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Burmistrz określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. na kwotę 216.995.30 zł. zaległość podatkową za miesiące wrzesień, październik, listopada i grudzień 2003 r. na kwotę 43.495.10 zł. a odsetki od niezapłaconego w terminie podatku na kwotę 1.110,- zł. Od decyzji tej skarżąca Spółka złożyła odwołanie i Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchyliło w całości decyzję organu 1 instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, iż Burmistrz błędnie wszczął z urzędu odrębne postępowania względem skarżącej dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, obejmujące dwa różne okresy roku 2003 i wydał w tych dwóch sprawach bez ich połączenia jedną decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego z cały rok 2003 r. Nadto zarzucił organowi I instancji, iż w ramach drugiego z wszczętych z urzędu postępowań w ogóle nie zebrano materiału dowodowego, przyjmując dowód z opinii biegłego, która została sporządzona na użytek pierwszego z postępowań. Wskazał także, iż przyjęta przez organ 1 instancji metoda określenia zaległości podatkowej pozostaje w całkowitej sprzeczności z przepisami art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej. Zalecił Burmistrzowi połączenie odrębnie wszczętych postępowań, a następnie zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. połączył do wspólnego prowadzenia oba postępowania podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za cały rok 2003 r., a następnie dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego A.R. na okoliczność ustalenia czy sieci telekomunikacyjne usytuowane, znajdujące się we władaniu skarżącej były budowlami w rozumieniu prawa budowlanego.
W opinii uzupełniającej biegły wskazał, iż w ustawie Prawo budowlane budowlą jest m. in. sieć techniczna i sieć uzbrojenia terenu. Do sieci uzbrojenia terenu należy m. in. sieć telekomunikacyjna (magistralna i rozdzielcza), której zasadniczym elementem są przewody (tradycyjne i światłowody), doprowadzające sygnał operatora do odbiorców indywidualnych. Inne jej elementy to kanalizacja kablowa, studzienki rewizyjne, rury ochronne i przepusty oraz tzw. "uzbrojenie". Ustawa kwalifikując sieci uzbrojenia terenu oraz sieci techniczne jako budowle nie przewiduje wyjątków, ani szczególnych wyłączeń zarówno rodzajów sieci, jak i ich poszczególnych elementów. Występująca w opinii sieć telekomunikacyjna jako jedna z sieci wchodzących w skład "sieci uzbrojenia terenu" jest kwalifikowana zgodnie z ustawą Prawo budowlane w całości jako budowla i jako taka podlega od chwili przekazania do użytkowania podatkowi od nieruchomości.
Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Burmistrz Miasta określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości dla skarżącej Spółki za rok 2003 w wysokości 216.995.30 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżąca składając deklarację w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. wykazała do opodatkowania jako budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej kanalizację i sprzęt komutacyjny, nie wykazując będących w jej władaniu linii telekomunikacyjnych. 7 tego powodu wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2003 r. i przeprowadzono dowód z opinii biegłego sądowego, który stwierdził, iż kanalizacja kablowa magistralna i rozdzielcza jest elementem sieci teletechnicznej, stanowi jej ochronę i zgodnie z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego jako element sieci technicznej lub sieci uzbrojenia terenu jest budowlą. Umieszczona wewnątrz tej kanalizacji linia telekomunikacyjna w postaci kabla i przewodów jest zasadniczym elementem sieci teletechnicznej i źródłem podstawowych dochodów podatnika, a zatem jako zasadniczy element sieci technicznej lub sieci uzbrojenia terenu jest budowlą. Zainstalowany sprzęt komutacyjny jako wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne jest budowlą. Nadto organ 1 instancji uznał, iż brak podstaw prawnych do wyłączenia sieci telekomunikacyjnej lub jakiegokolwiek jej elementu z kwalifikacji jako budowli. Zdaniem organu podatkowego linie telekomunikacyjne położone wewnątrz kanalizacji teletechnicznej stanowią całość techniczno - użytkową służącą do przekazywania sygnałów i jako całość spełniają kryterium wszystkich trzech definicji budowli, w związku z powyższym należy je opodatkować w całości podatkiem od nieruchomości. Żadna z definicji nie podaje natomiast warunku trwałego połączenia budowli z gruntem. Wartość sieci w przedmiotowej sprawie organ ustalił na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54. poz. 654 z późn. zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W złożonej na 2003 r. deklaracji podatnik nie wykazał do opodatkowania linii telekomunikacyjnych o wartości 3.262.148.41 zł. Powyższą decyzję doręczono skarżącej w dniu 3 września 2003 r.
W dniu 17 września 2004 r. skarżąca od doręczonej decyzji wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc ojej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa podatkowego, a w szczególności: art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega także linia telekomunikacyjna, która budowlą nie jest: art. 2 pkt 20 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, iż sieć telekomunikacyjna stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości: art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach w zw. z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie; art. 122 i 187 § 1 ustawy-Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieustaleni wszelkich elementów podatkowo - prawnego stanu faktycznego oraz art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez rażące naruszenie zasady swobodne) oceny dowodów.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu 1 instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż w zmienionej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. zdefiniowano pojęcie budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. la ust. 1 pkt 2 tej ustawy budowlą podlegającą opodatkowaniu takim podatkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budów lanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem bezpośrednio nie ma zastosowania definicja budowli tylko definicja obiektu budowlanego. Zdefiniowanie pojęcia budowla sprowadza się do wskazania na każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz przykładowego omówienia takich obiektów będących budowlami gdzie m. in. podano sieci techniczne, niemniej należy pamiętać o cechach obiektu będącego budowlą, wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego tj. o całości techniczno-użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami. Uwzględniając te ustalenia organ odwoławczy uznał, iż w niniejszej sprawie kanalizacja teletechniczna wraz z położonym w niej kablem telekomunikacyjnym, związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą stanowią "całościowo" obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako budowla związana z prowadzenie działalności gospodarczej, tj. obiekt budowlany wyróżniony jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, bowiem do tej definicji z art. 3pkt 1 lit. b Prawa budów lanego odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdyż ustawa podatkowa odwołuje się jedynie do przepisów Prawa budowlanego.
Nadto organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego, stwierdzając, iż istotnym dowodem w prowadzonym postępowaniu była opinia biegłego lecz organ w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się w sposób wystarczająco wyraźny także do twierdzeń opinii przedłożonej przez Spółkę, a odstąpienie od przeprowadzenia, za zgodą skarżącej, oględzin jest działaniem w granicach swobodnej oceny dowodów, w okolicznościach niniejszej sprawy nie naruszającym zasady prawdy obiektywnej.
7a chybiony uznano także zarzut naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 116a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ kwalifikacja przedmiotu opodatkowania odbyła się wyłącznie z zastosowaniem przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji z zastosowaniem przepisów Prawa budowlanego, natomiast przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zostały zastosowane do określenia wysokości podatku. Przedmiot opodatkowania i podstawa opodatkowania to dwa odrębnie uregulowane przepisami ustawy podatkowej elementy stosunku prawnego, jakim jest zobowiązanie podatkowe.
Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 12 listopada 2004 r., a w dniu 1 O grudnia 2004 r. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc ojej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Miasta, zarzucając zaskarżanej decyzji naruszenie przepisów prawa podatkowego, a w szczególności:
1. art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega także linia telekomunikacyjna, która budowlą nie jest.
2. art. 2 pkt 20 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, iż sieć telekomunikacyjna stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości; art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach w zw. z art. I6a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie.
3. art. 122 i 187$ 1 ustawy-Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieustaleni wszelkich elementów podatkowo - prawnego stanu taktycznego.
4. art. 191 ustawy-Ordynacja podatkowa, poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej
oceny dowodów.
Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie o strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3.600.- zł.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż dal oceny skutków prawnych okoliczności Taktycznych będących przedmiotem niniejszej sprawy niezbędne jest prawidłowe ustalenie pojęcia BUDOWLI będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem skarżącej za budowlę na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy uznać budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (w rozumieniu ustaw) - Prawo budowlane), a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Uwzględniając zawarte w ustawie -Prawo budowlane definicje należy stwierdzić, iż przez budowlę na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy uznać budowlę i urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Zdaniem skarżącej błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż bezpośrednio nie ma zastosowania definicja budowli, tylko definicja obiektu budowlanego, ponieważ, z definicji zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wynika jednoznacznie, iż z zamkniętego katalogu obiektów stanowiących obiekt budowlany jedynie budów la (w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego) spełnia przesłanki do zaliczenia jej do budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ale z całą pewnością nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego. Twierdzenie, że ustawodawca odsyła do definicji obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego jest nieuzasadnione. Zatem nieuzasadnione jest stwierdzenie, iż budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest łącznie kanalizacja teletechniczna wraz z położoną wewnątrz linią telekomunikacyjną, traktowane jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane.
Zdaniem skarżącej błędne jest założenie przez organy podatkowe obu instancji jakoby linie telekomunikacyjne położone wewnątrz kanalizacji teletechnicznej stanowiły element składowy budowli. Powszechnie wiadomo, iż położenie kabla w kanalizacji zapewnia swobodny dostęp i konserwację kabli, ewentualną wymianę czy położenie nowych bez jakichkolwiek zmian w samej kanalizacji, a kabel w żaden sposób nic jest połączony z samą kanalizacją. Całkowicie odmienne jest przeznaczenie samej kanalizacji oraz kabla tworzącego linię telekomunikacyjną, co zostało całkowicie pominięte przez organ odwoławczy. Organy podatkowe musiałyby wykazać, iż położony w kanalizacji kabel stanowi instalację bądź urządzenie pozwalające na uznanie, iż łącznie stanowią one budowlę jako całość techniczno-użytkową. O takiej całości nie sposób mówić, ponieważ kanalizacja pełni funkcję służebną wobec kabla, stanowiąc jego ochronę.
Nadto zdaniem skarżącej opinia biegłego, która stanowiła jedyną podstawę do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organ podatkowy 1 instancji nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania jej jako dowodu w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ rzeczywistym przedmiotem opinii była wykładnia przepisów prawa dokonana w celu zakwalifikowania linii telekomunikacyjnych do odpowiedniego przedmiotu opodatkowania.
Skarżąca także wskazuje, iż w sytuacji gdy definicje zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie pozwalają na jednoznaczne określenie przedmiotu opodatkowania (o ustalenie rzeczywistego przedmiotu opodatkowania winno odbywać się w oparciu o wykładnię systemową wszelkich przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro podstawę opodatkowania dla budowli ustala się od wartości stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, to nie sposób z tak ustaloną wartością sumować wartość innego środka trwałego, który budowlą nie jest.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji.
Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy.
Skarga okazała się niezasadna.
Podstawowy zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega kanalizacja teletechniczna i linia telekomunikacyjna. Należy zgodzić się ze skarżącą, iż podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu było ustalenie pojęcia "budowli".
Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2003. zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ust. 1 ustawy z dni: 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) wskazuje przedmioty, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wśród nich w pkt 3 znajdują się budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w art. la ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy zawarte wiążącą na gruncie jej przepisów definicję budowli. Jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zarówno obiekt budowlany jak i urządzenie budowlane zostały zdefiniowane w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106. poz. 1126 z późn. zm.). Obiektem budowlanym jest m. in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 b), a urządzenia budowlane (art. 3 ust.9) związane z obiektem budowlanym to urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Natomiast budowlą jest każdy obiekt budowlany nic będący budynkiem lub obiektem małej architektur), jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle naziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody. konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3). Wskazany w tym przepisie katalog obiektów będących budowlami nie ma charakteru zamkniętego. Zakres pojęcia "budowla" wyznacza pierwsza część definicji, a jest nią każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem malej architektury. Zatem sieć techniczna nie będąca przecież ani budynkiem, ani obiektem malej architektury jest budowlą zarówno w rozumieniu ustawy — Prawo budowlane, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bark ustawowej definicji sieci technicznej powoduje, iż należy przyjąć jej wykładnię literalną, zgodnie z którą sieć techniczna to "instalacje (urządzenia techniczne, linie techniczne) połączone i współpracujące ze sobą , tworzące całość techniczną i użytkową. Każdy element sieci jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń w sieci" (stanowisko Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2004 r., opubl.: http: www.pjit.oru.pl). Pojęcie sieci technicznej dopuszcza uznanie za budowlę powiązanych ze sobą instalacji technicznych jak np. stanowiących funkcjonalną całość instalacji do przesyłania sygnału przez operatorów telefonicznych (por. S. Szuster, Komentarz do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, LEX/el. 2005)
Budowla (a tym samym sieć techniczna) wg ustawy - Prawo budowlane stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i nieuzasadnione jest jej rozdzielanie na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość, choć nie wyklucza to możliwości wypełnienia przez każdy z tych elementów samodzielnie i odrębnie definicji budowli. Skoro zatem, jak wyjaśniono wyżej, sieć techniczna jest budówla to wchodzące w jej skład elementy, są niezbędne aby sieć mogła funkcjonować.
Zważywszy powyższe nie sposób zgodzić się z argumentami podniesionymi w skardze w kwestii uznania jedynie kanalizacji teletechnicznej za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach opłatach lokalnych. Skarżąca od początku postępowania administracyjnego wykazuje (opierając się na przedłożonej przez siebie opinii rzeczoznawcy), iż tylko kanalizacja teletechniczna jest budowlą (jako sieć techniczna), natomiast nie jest nią znajdujący się w jej wnętrzu kabel telekomunikacyjny (linia telekomunikacyjna), ponieważ nie jest związany trwale z gruntem. Jedynie ułożone bezpośrednio w gruncie kable są elementem budowli. Z takimi twierdzeniami nie można się zgodzić, ponieważ ustawa Prawo budowlane jedynie w stosunku do budynków mówi o trwałym związaniu z gruntem. Nadto w niniejszej sprawie trwale związana z gruntem jest kanalizacja teletechniczna, zaś znajdująca się w niej linia telekomunikacyjna jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc sieć. Jak sama skarżąca wskazuje "kanalizacja pełni funkcję służebną wobec kabla, stanowiąc jego ochronę". Fakt. iż prowadzenie kabla w kanalizacji ułatwia operatorowi dostęp do tegoż kabla celem jego konserwacji bądź wymiany stanowi właśnie o powiązaniu techniczno-funkcjonalnym obu tych elementów sieci. Podstawową funkcją kanalizacji jest jej ochronne działanie w stosunku do kabla, a zatem została wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej jaką stanowi linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji teletechnicznej. Taka funkcja kanalizacji świadczy o tym ,iż stanowi ona wraz z umieszczoną w niej linią całość techniczno-użytkową, a stwierdzenie przez skarżącą, iż możliwe jest udostępnienie jej osobom trzecim celem położenia ich własnego okablowania, nie może wpływać na przyjęcie, iż kanalizacja wraz z kablem nie jest funkcjonalnie połączona i nie stanowią całości techniczno-użytkowej. To. że element) sieci mogą stanowić odrębne budowle, gdyby stanowiły niezależne od siebie obiekty (np. ułożenie przez skarżącą tylko kanalizacji teletechnicznej albo tylko linii kablowej), nie ma wpływu na klasyfikowanie wybudowanej przez skarżącą sieci technicznej, w skład której wchodzi kanalizacja i linia kablowa, jako budowli sieciowej, która na gruncie powołanych wyżej regulacji prawnych winna być klasyfikowana jako budowla opodatkowana podatkiem od nieruchomości.
W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się także z zarzutem skarżącej naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. I6a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku. w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Ponieważ skarżąca jest osobą prawną, w jej przypadku powołany przepis odsyła do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr, poz. z późn. zm.). a szczególnie do art. 16a i następnych oraz załącznika nr 1 do ustawy, zawierającego wykaz stawek amortyzacyjnych. Podstawą opodatkowania będzie wartość wynikająca z ewidencji środków trwałych, a opodatkowaniu będzie podlegał każdy z elementów budowli stanowiącej zorganizowaną całość, nawet gdy w ewidencji w oddzielnych pozycjach ujęto środek trwały w postaci kanalizacji telekomunikacyjnej i linii telekomunikacyjnej. Ponieważ budowlę stanowią wszystkie elementy sieci nic ma przeszkód (a zachodzi więc wynikająca z przepisów konieczność), aby wartość tych poszczególnych elementów sumować (por. R. Dowgier, sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne 2004, nr 12).
Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Dz. U. Nr 137. poz. 926 z późn. zm.) - Ordynacja podatkowa Sąd także nie podzielił stanowiska skarżącej, które wyraża się wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. Można zgodzić się z zarzutami skarżącej dotyczącymi opinii wydanej przez biegłego (uzupełniająca z dnia 26 kwietnia 2004 r.), na której swoje rozstrzygnięcie, ale tylko częściowo oparły organy podatkowe. Mimo, iż jej wyjaśnienia są lakoniczne jednak wskazują na pojęcie sieci jako budowli opodatkowanej podatkiem od nieruchomości i to ustalenie biegłego by to jedną z przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Rozważania zawarte w decyzji organu odwoławczego wyraźnie wskazują, iż oparł się on w głównej mierze na interpretacji przepisów prawa znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, nie uznając za bezwzględną konieczność opieranie się na opinii biegłego, także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej i choć zapewne mógłby to zrobić w sposób bardziej wnikliwy i obszerny, to uzasadnieniu temu (jak i całej zaskarżonej decyzji) nie można zarzucić, iż narusza ono przepisy Ordynacji podatkowej, a w każdym razie w taki sposób, aby miało to istotny wpływ na wynik spraw).
W tym stanie rzeczy. Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 z późn. zm.). nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.