I SA/Go 62/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Spółka wniosła o uzupełnienie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego okresów, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] r. odmówił uzupełnienia decyzji, a następnie postanowieniem z [...] r. odmówił sprostowania i uzupełnienia swojego poprzedniego postanowienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego i umorzył postępowanie w sprawie wniosku spółki o sprostowanie i uzupełnienie pouczenia. Sąd administracyjny rozpatrując skargę spółki, stwierdził, że przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 213 i art. 219, nie przewidują możliwości żądania uzupełnienia lub sprostowania postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji. Takie wnioski mogą dotyczyć jedynie decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty. Ponieważ zaskarżone postanowienie było rozstrzygnięciem formalnym, a nie merytorycznym, wniosek spółki nie miał podstaw prawnych. Sąd podkreślił, że strona miała prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające uzupełnienia, czego jednak nie uczyniła. W związku z tym, sąd oddalił skargę jako niezasadną.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących uzupełniania i sprostowania postanowień proceduralnych oraz zakresu stosowania art. 213 i 219 O.p.
Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o uzupełnienie/sprostowanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji.
Zagadnienia prawne (3)
Czy wniosek o uzupełnienie lub sprostowanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji ma podstawy prawne w Ordynacji podatkowej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości żądania uzupełnienia lub sprostowania postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji, ponieważ takie postanowienia mają charakter proceduralny, a nie rozstrzygają sprawy co do istoty.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że art. 213 i 219 Ordynacji podatkowej, stosowane odpowiednio do postanowień, dotyczą głównie decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji nie kończy postępowania w sprawie co do istoty, dlatego nie podlega uzupełnieniu lub sprostowaniu w trybie art. 213.
Jaki jest zakres zastosowania art. 213 Ordynacji podatkowej do postanowień?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Stosowanie art. 213 Ordynacji podatkowej do postanowień, na podstawie art. 219, wymaga uwzględnienia istoty i odrębności postępowania, a nie mechanicznego stosowania. Przepis ten nie może być stosowany do postanowień w przedmiocie odmowy uzupełnienia/sprostowania decyzji/postanowienia, gdyż ich ratio legis nie dotyczy takich postanowień.
Uzasadnienie
Organ odwoławczy i sąd uznali, że 'odpowiednie stosowanie' przepisów nie oznacza mechanicznego przenoszenia ich na inne akty. Regulacja z art. 213 ma charakter zupełny i dotyczy głównie decyzji rozstrzygających o istocie sprawy, a nie postanowień proceduralnych.
Czy błędne pouczenie o środkach zaskarżenia może skutkować uwzględnieniem skargi?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli organ prawidłowo pouczył o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia na postanowienie, a strona nie skorzystała z tego prawa, lecz złożyła wniosek o sprostowanie, który nie miał podstaw prawnych.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że organ I instancji prawidłowo pouczył o prawie do wniesienia zażalenia na postanowienie. Strona nie skorzystała z tego prawa, a zamiast tego złożyła wniosek o sprostowanie, który został uznany za bezzasadny. Nie można było uznać, że organy dopuściły się uchybień mogących negatywnie wpłynąć na prawa strony.
Przepisy (8)
Główne
O.p. art. 213 § 1
Ordynacja podatkowa
Strona może żądać uzupełnienia decyzji (postanowienia) co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania pouczenia. Zakres uzupełnienia jest enumeratywny i nie może dotyczyć innych elementów decyzji.
O.p. art. 219
Ordynacja podatkowa
Przepisy dotyczące decyzji stosuje się odpowiednio do postanowień, z uwzględnieniem ich istoty i odrębności postępowania.
Pomocnicze
O.p. art. 214
Ordynacja podatkowa
Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie co do prawa odwołania (zażalenia) lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia.
O.p. art. 217 § 1 i 2
Ordynacja podatkowa
Postanowienie zawiera m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie o środkach zaskarżenia i terminach.
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd oddala skargę, jeśli brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
p.p.s.a. art. 134 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
p.u.s.a. art. 1 § 1 i 2
Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
p.p.s.a. art. 3 § 2 pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Kontrola sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o uzupełnienie lub sprostowanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji nie ma podstaw prawnych w Ordynacji podatkowej. • Przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące uzupełnienia decyzji (art. 213) mają zastosowanie głównie do aktów rozstrzygających sprawę co do istoty, a nie do postanowień proceduralnych.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów prawa materialnego (art. 213 w zw. z art. 219 O.p.) poprzez błędną wykładnię, że norma ma zastosowanie wyłącznie do aktów rozstrzygających sprawę co do istoty. • Obraza przepisu art. 233 §1 pkt 2 lit. a in fine p.p.s.a., poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do jej zastosowania, w sytuacji gdy wobec skutecznie i w terminie złożonego wniosku o rektyfikację postanowienia brak było podstaw do uznania, że postępowanie rektyfikacyjne nie mogło się toczyć.
Godne uwagi sformułowania
Ratio legis nie dotyczy takich postanowień, lecz w szczególności decyzji rozstrzygających o istocie sprawy, z uwagi na ich szczególny charakter. • Regulacja z art. 213 Ordynacji podatkowej ma charakter zupełny i ewentualny dodatkowy stopień weryfikacji (...) musiałby zostać jednoznacznie wyartykułowany w tym samym przepisie, czego jednakże brak.
Skład orzekający
Alina Rzepecka
sędzia
Damian Bronowicki
przewodniczący
Jacek Niedzielski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących uzupełniania i sprostowania postanowień proceduralnych oraz zakresu stosowania art. 213 i 219 O.p."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o uzupełnienie/sprostowanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych w postępowaniu podatkowym, w tym interpretacji przepisów dotyczących uzupełniania i sprostowania aktów administracyjnych. Jest interesująca dla prawników procesowych i doradców podatkowych.
“Czy można uzupełnić postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji? WSA odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.