I SA/Go 567/05

I SA/Go 567/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Joanna Wierchowicz /sprawozdawca/
Krystyna Skowrońska-Pastuszko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.), Asesor WSA Alina Rzepecka, Protokolant Krzysztof Garbacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi BEP sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadwyżki podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych. 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] r. 2. określa, że postanowienia, których nieważność stwierdzono nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Go 567/05
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym powstałą w wyniku złożenia przez BEP Sp. z o.o. deklaracji VAT-7 za sierpień 2003r. w kwocie 1649,00 zł, na poczet zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania za miesiące lipiec - wrzesień 2000 roku , wynikających z decyzji Urzędu Skarbowego nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...].02.2003 roku. Jako podstawę zaliczenia wskazano art. 76 § 1 w zw. z art. 76b ustawy Ordynacja podatkowa.
Na postanowienie to BEP Sp. z o.o. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej , w którym zarzuciła, że nie ma żadnych zaległości w podatkach, a co za tym idzie pobranie należności przez Urząd Skarbowy jest błędne.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji wskazał, że podstawą dokonanego zaliczenia były decyzje Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2003 r.: 1) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2003r. w kwocie 4 315,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości 1 349,40 zł, 2) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2000 w kwocie r 031,00 ,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości 1 331,10 zł, 3) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2000r. w kwocie 5 128,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości l 032,00 zł. Decyzje te stały się ostateczne. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 76a § 1 i art. 76b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż nie posiada i nie posiadała żadnych zaległości podatkowych wobec Urzędu Skarbowego wskazał, że decyzje Urzędu Skarbowego wydane w dniu [...].02.2003 r. określające prawidłową wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz ustalające dodatkowe zobowiązania za okres od lipca 2000 r. do września 2000 r., zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy oraz, że skarżąca wniosła na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje:
Zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2004r. wydane zostało z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa, organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości. Zgodnie zaś z art. 247 § 1 ordynacji podatkowej wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Obowiązek kontroli właściwości obejmuje wszystkie stadia postępowania podatkowego.
Zgodnie z art. 5 ust. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. , nr 121, poz. 1267 z późn. zm.) zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie niektórych kategorii podatników może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. W myśl natomiast art. 5 ust. 9b wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a w przepisach określonych na podstawie ust. 9c może dotyczyć w szczególności (........) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które (........) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5 % głosów na zgromadzeniu wspólników (art. 5b ust.9 pkt 7 lit. c). Przepisy te z mocy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw...( Dz.U.2003, nr 137, poz. 1302) weszły w Życie z dniem l stycznia 2004r.
Podkreślić należy, że skarżąca spółka właśnie w związku z tym kryterium zaliczona została do właściwości "dużego urzędu skarbowego", gdyż jak wynika z odpisu z rejestru handlowego [...] Sądu Rejonowego jedynym udziałowcem a jednocześnie zarządem spółki BEP Sp. z o.o. jest obywatel niemiecki J.L. stale zamieszkały w Niemczech, a zatem nierezydent w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. z dnia 5 września 2002 r.).
Przesłanki zaliczenia określonych podatników do "dużych urzędów skarbowych weszły w życie z dniem l stycznia 2004r. Tak więc dopiero z tym dniem tj. z dniem wejścia w życie art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych możliwe było ustalenie nowej właściwości. Zgodnie bowiem z art. 5a ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, dla podatników o których mowa w art. 5 ust. 9b, zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na właściwego wyłącznie w zakresie
określonych kategorii podatników następuje:
1) z dniem l stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich włączenie do danej kategorii podatników - w przypadku podatników wymienionych w art. 5 ust. 9b pkt 1 -6 oraz w pkt 7 lit. b-d;
2) z dniem l stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a - w przypadku podatników wymienionych w tym przepisie.
Skoro więc włączenie skarżącej spółki do kategorii podatników z art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. c mogło nastąpić dopiero po dniu wejścia w życie przepisów kwalifikujących ją do tej grupy tj. po dniu l stycznia 2004r., to zmiana właściwości na wyłączną Urzędu Skarbowego mogła nastąpić dopiero z dniem l stycznia 2005r. Podkreślić należy , że rozporządzenie wykonawcze Ministra Finansów z 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych weszło w życie również w dniu l stycznia 2004r. a zatem od dnia 1 stycznia 2004r. ustalona została siedziba i terytorialny zasięg działania Naczelnika Urzędu Skarbowego .
Ponieważ postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało [...] czerwca 2004r., a zatem z naruszeniem przepisów o właściwości, Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając odwołanie winien był wziąć z urzędu pod uwagę naruszenie przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych - art. 5 ust. 9-9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. 2004, nr 209, poz. 2027) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2strony i stwierdzić nieważność jego postanowienia.
Z tego samego powodu nieważne jest zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.