I SA/Go 558/06

I SA/Go 558/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-12-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Joanna Wierchowicz /przewodniczący/
Stefan Kowalczyk
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1097/07 - Wyrok NSA z 2008-10-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 13  par. 1,  par. 2  pkt 2 i 4,  art. 20  par. 1,  art. 65  par. 4,  art. 83  par. 1, 2 i 3
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowlaczyk Protokolant Asystent sędziego Anna Hatys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Spółki Jawnej TJ T., J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] ([...]) w przedmiocie wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] listopada 2005 r. uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z [...] stycznia 2003 r. w procedurze dopuszczenia do obrotu w części dotyczącej stawki celnej i dokonał ponownego wymiaru należności celnych przywozowych oraz podatku od towarów
i usług.
Organ I instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu [...].01.2003r. Agencja Celna, działając jako przedstawiciel Strony zgłosiła wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do obrotu towar olej napędowy o zawartości siarki 0,00067%, masa netto/brutto 25773 kg, zaklasyfikowany do kodu PCN 271019411 z zastosowaniem stawki celnej obniżonej w wysokości 0% , stawki akcyzy w wysokości 1003,00zł/1000 l oraz stawki podatku od towarów i usług w wysokości 22%.
Wyżej wymieniony towar zgłoszono z zastosowaniem stawki celnej obniżonej na podstawie dokumentu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru
w formie deklaracji upoważnionego eksportera na rachunku nr [...]
z dnia [...].01.2003r. wystawionej przez S. GmbH z Niemiec.
Pismem nr [...] z dnia [...].06.2003r.- Referat Reguł Pochodzenia Towarów i Ograniczeń Pozataryfowych Izby Celnej na podstawie art. 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego ( tekst jednolity z 2003 r., załącznik do Dz.U. Nr 217, poz. 2126 z dnia 18 grudnia 2003 r.) wystąpił do władz celnych Niemiec, o przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego dowodu pochodzenia w postaci deklaracji upoważnionego eksportera na rachunku nr [...], przedłożonego do ww. zgłoszenia celnego.
Władz celne Niemiec w piśmie nr [...] z dnia [...].11.2004 r. przedstawiły wynik weryfikacji.
Ponieważ odpowiedz władz celnych Niemiec została sporządzona w języku niemieckim, postanowieniem nr [...] z dnia [...].02.2005 r. powołałem biegłego w zakresie znajomości języka niemieckiego.
Z treści urzędowego tłumaczenia wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne Niemiec , wynika, że cyt. ".. towary wymienione w ponownie załączonych dowodach uprzywilejowania nie są towarami o pochodzeniu w sensie Umowy UE/Poiska. Eksporter towarów nie jest żadnym " Upełnomocnionym eksporterem" zgodnie z art. 22 Protokołu Nr 4 do Umowy UE / Polska. Złożenie oświadczenia na rachunku nastąpiło zatem bezprawnie.
Wynik weryfikacji władz celnych ,w którym stwierdzono bezprawne wystawienie dowodu preferencyjnego pochodzenia towaru na rachunku z użyciem deklaracji upoważnionego eksportera jest podstawą do odmówienia preferencji i tym samym zastosowania stawki obniżonej na towar ujęty w zgłoszeniu.
W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...].07.2005 r. wszczęto z urzędu postępowanie celne i podatkowe w sprawie zastosowanej stawki celnej i określenia prawidłowej kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług dla towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu.
W wyżej wymienionym postanowieniu poinformowałem, że w wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia w formie deklaracji upoważnionego eksportera na rachunku dołączonym do ww. zgłoszenia celnego nie można zastosować stawki celnej obniżonej. Tym samym postanowieniem umożliwiono Stronie złożenie dodatkowych wyjaśnień lub wniesienie ewentualnych uwag do prowadzonego postępowania celnego. Strona odebrała ww. postanowienie w dniu 19.07.2005 r.
W dniu 31.08.2005 r. przedstawiciel Spółki F.T. oraz ustanowiony pełnomocnik - adwokat J.M., stawili się w Urzędzie Celnym. Zapoznali się z aktami sprawy, nie złożyli żadnych nowych wniosków dowodowych, uzyskali fotokopie żądanych dokumentów.
Postanowieniem z [...] października 2005 r. organ podatkowy zawiadomił stronę, że na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zostanie wydana decyzja
w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Pełnomocnik spółki pismem z 3 listopada 2005 r. przesłał dokument pod nazwą "Długoterminowa deklaracja dostawcy dot. Towarów w cenie preferencyjnej z uwagi na pochodzenie zgodnie z rozporządzeniem VO (EG) Nr 1207/2001", dotyczącą towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym SAD.
W dniu 17 listopada 2005 r. pełnomocnik nadesłał informację, że oświadczenie upoważnionego eksportera zostało zamieszczone na fakturze bez jakiegokolwiek udziału spółki dokonującej importu towaru.
Organ I instancji stwierdził, że stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.
Zgodnie z art.13 § 1 ustawy Kodeks celny, cła określone są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych.
W myśl art.13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego Taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską
z niektórymi krajami lub grupami krajów.
Stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się odnoszą spełniają warunki do ich zastosowania.
Obowiązujące w dniu dokonywania zgłoszenia celnego towaru przepisy
w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz postanowienia art. 16 i 21 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego (tekst jednolity z 2003 r. załącznik do Dz.U Nr 217, poz. 2126 z dnia 18 grudnia 2003 r.) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:
- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej, w rozumieniu postanowień Protokołu,
- pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją eksportera na fakturze.
- został spełniony warunek bezpośredniego transportu.
Dowód pochodzenia musi być sporządzony prawidłowo tak pod wzglądem formalnym jak i merytorycznym. Ocenę pod wzglądem poprawności dowodu pochodzenia przeprowadzają władze celne eksportera.
Władze celne eksportera w wyniku weryfikacji stwierdziły bezprawne wystawienie dowodu pochodzenia dołączonego do ww. zgłoszenia celnego.
Ponieważ kontrola dowodów pochodzenia jest wiążąca dla władz celnych kraju importera w związku z tym brak jest podstaw prawnych do zastosowania stawki celnej obniżonej dla ww. towaru wg zgłoszenia celnego.
W sprawie przedstawionego w dniu 8 listopada 2005 r. do prowadzonego postępowania nowego dowodu w postaci "Długoterminowej deklaracji dostawcy..", do towaru wymienionego w zgłoszeniu organ celny wskazał, że dokument ten jest niezgodny z przepisami obowiązującymi w Polsce uwzględniając stan prawny na dzień zgłoszenia tego towaru do odprawy celnej - procedury dopuszczenia do obrotu.
Do dnia 30.04.2004r. dokumentem , który uprawniał do zastosowania obniżonej stawki celnej na towar zaimportowany z Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem nr 4 Układu Europejskiego był:
- świadectwo przewozowe EUR 1, lub
- deklaracja eksportera. Deklaracja eksportera na fakturze mogła być sporządzona przez :
- upoważnionego eksportera w rozumieniu artykułu 22 Protokołu lub
- przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednego
lub wielu opakowań zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość
nie przekracza 6000 euro.
Ponieważ towar wymieniony w rachunku nr [...] z dnia [...].01.2003r. nie jest towarem preferencyjnym co stwierdziły w wyniku weryfikacji tego dokumentu władze celne eksportera w związku z tym żaden dokument nie może potwierdzić preferencyjne pochodzenie tego towaru i być uznany dla celów preferencyjnych. Tym bardziej dokument ( "Długoterminowa deklaracja dostawcy..". ), który nie miał zastosowania z mocy obowiązujących przepisów w dniu zgłoszenia tego towaru do odprawy celnej.
Zastosowanie stawki celnej w wysokości innej niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym spowodowała wzrost kwoty należności celnych przywozowych w stosunku do pierwotnie zarejestrowanej.
Do naliczenia należności celnych przywozowych zastosowano stawkę celną autonomiczną ad walorem (35%) z uwagi na warunek, iż jest ona wyższa od stawki specyficznej (minimum 33 EUR/t).
W zakresie podatku od towarów i usług organ celny wskazał, że zgodnie
z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług
oraz podatku akcyzowym (DZ.U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami) podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.
W rozpatrywanej sprawie zastosowano stawkę celną autonomiczną w wysokości 35 % co spowodowało, że nastąpił wzrost zobowiązania w podatku VAT w stosunku do pierwotnie zarejestrowanej kwoty z 13332,40 PLN do 15601,70 PLN.
Organ I instancji odstąpił natomiast od naliczenia odsetek wyrównawczych
z uwagi na to, że strona nie miała wpływu na wystawienie deklaracji eksportera na fakturze.
Pełnomocnik spółki wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 13, art. 65 § 4
i art. 83 § 1,2 i 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r., tekst jednolity Dz.U z 2001 r,
Nr 75, poz.802) Kodeks celny wynikającą z uznania zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym zastosowania preferencyjnej stawki celnej towarów, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż w odniesieniu do wymienionego w zgłoszeniu towaru należy stosować stawkę autonomiczną;
- naruszenie art. 32 ust.5 i 6 protokołu 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony,
a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanym w Brukseli 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. z 1997r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) wynikającą z odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym SAD [...] z dn. [...].01.2003 r. mimo braku wyraźnego ustalenia, iż deklaracja eksportera na fakturze nie spełnia wymogów określonych w art. 22 ust. 1 wspomnianego Protokołu.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik spółki podkreślił m.in., że weryfikacja uprawnienia, na które powołuje się eksporter zawarta w piśmie niemieckich władz celnych z 10 listopada 2004 r. jest o tyle niejasna, że nie wynika
z niej wprost czy eksporter paliw nie był upoważnionym eksporterem, o którym mowa w art. 22 Protokołu, albowiem w piśmie tym po pierwsze podnosi się przede wszystkim, iż towary wymienione w rachunkach nie są towarami "o pochodzeniu
w sensie umowy UE/Polska", po drugie podnosi się, ze eksporter towaru nie jest żadnym "upełnomocnionym eksporterem". Protokół 4 w art. 22 nie posługuje się terminem upełnomocniony eksporter.
Organ I instancji nie wyjaśnił charakteru oraz znaczenia dla niniejszej sprawy załączonej przez stronę Długoterminowej deklaracji dostawcy towarów... przedłożonej przez eksportera, skoro z treści tego dokumentu wynika, iż ma on znaczenie dla stosowania preferencyjnej wymiany towarowej również z Polską. Tym samym organ celny nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy.
Odmowa preferencji celnych w odniesieniu do importowego towaru prowadzi do sytuacji, iż strona postępowania ponosi ujemne konsekwencje nieprawidłowego działania władz celnych kraju eksportera, które zgodnie z wymogami Protokołu 4 potwierdzały autentyczność deklaracji składanych przez eksportera na dokumentach sprzedaży by następnie dowód ten bez wszechstronnego wyjaśnienia zdyskwalifikować.
Strona postępowania w ocenie odwołującej się spółki miała prawo pozostawać w zaufaniu do władz celnych kraju eksportera, skoro te dopuszczały do obrotu dokumenty, których treść następnie kwestionują. Działanie strony oparte na dobrej wierze i zaufaniu do władz celnych kraju eksportu podlega również ochronie tak ze strony pozytywnego porządku prawnego krajowego jaki i wspólnotowego.
Strona nie może z powyższych powodów ponieść dotkliwych ujemnych konsekwencji finansowych.
W ocenie strony odwołującej się brak preferencji w zakresie stosowania stawki celnej powoduje, iż import przedmiotowego towaru jest całkowicie nieopłacalny, albowiem koszt jego nabycia przy uwzględnieniu zastosowanej w zaskarżonej decyzji stawki autonomicznej ora podatku VAT przekracza znacząco ceny dla tego rodzaju towarów występujące w obrocie krajowym.
W piśmie z 29 grudnia 2005 r. pełnomocnik spółki wskazał dodatkowo, że organ I instancji ograniczył się jedynie do gołosłownego stwierdzenia, iż długoterminowa deklaracja dostawcy z mocy obowiązujących przepisów nie może mieć zastosowania do przedmiotowej sprawy, nie uzasadniając w tym względzie swojego stanowiska. Tymczasem ani art. 21 ani art. 22 Protokołu nr 4 nie eliminuje długoterminowej deklaracji - jako dokumentu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towarów. Wniosku takiego nie można bynajmniej wyprowadzić ani z brzmienia art. 22 ust. 1, ani z brzmienia art. 21 ust. 1 i 2 Protokołu nr 4.
Nadto organowi I instancji umknęła treść art. 32 ust. 5 Protokołu nr 4. Z treści tego przepisu wynika, iż wyniki weryfikacji muszą być takie, aby umożliwiły wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty oraz czy spełniają inne wymogi Protokołu.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] marca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 262 ww. ustawy, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy
art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy- Ordynacja podatkowa.
Wskazując przy tym, iż w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera, dotyczących kraju bądź obszaru pochodzenia importowanego towaru. Dane te przyjmowane są jedynie jako deklaracja - oświadczenie, które w okresie późniejszym mogą zostać poddane bardziej szczegółowej kontroli merytorycznej zgodnie z przepisami prawa celnego.
W dniu dokonania zgłoszenia celnego zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny, oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, a także związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych regulowała ustawa z dnia 9 stycznia 1997r.-Kodeks celny( tekst jednolity w Dz. U.
Nr 75, poz.802).
Zgodnie z treścią art.65 §3 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa:
1) objęcie towaru procedura celną,
2) określenie kwoty wynikającej z długu celnego,
chyba, że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej
o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego.
W przedmiotowej sprawie spółka TJ zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym olej napędowy o zawartości siarki 0,00067%, deklarując stawkę celną obniżoną w wysokości 0% w oparciu o naniesioną deklarację upoważnionego eksportera.
Z uwagi na fakt, iż zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, importowany towar objęto wnioskowaną procedurą.
Zgodnie z art. 13 §1 Kodeksu celnego "cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych", a §2 tegoż artykułu stanowi, iż " środki polityki handlowej oraz środki, o których mowa w art.14, stosuje się zgodnie z klasyfikacją nomenklatury towarowej Taryfy celnej". Ponadto art. 13 §3 pkt.2 tejże ustawy stanowi, iż "Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania". Stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.
W ust.1 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, póz. 1885 ) obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego ustawodawca określił następujące stawki celne:
a/ konwencyjne
b/ autonomiczne,
c/ preferencyjne,
d/ obniżone,
e/ ryczałtowe.
Ustęp 5 ww. Postanowień stanowi, że stawki celne obniżone, o których mowa
w ust.1 lit.d), wynikające z umów zawartych przez Rzeczpospolitą Polską
z niektórymi krajami lub grupami krajów ( umowy o strefach wolnego handlu),
z zastrzeżeniem ust.6 stosuje się do niektórych towarów pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej (obniżone stawki celne UE ) zawarte w punkcie 1 wykazu.
Natomiast w myśl art. 83 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może m.in' w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym.
Dlatego też organ celny korzystając z zapisu zawartego w art.32 ust.1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego, zwrócił się do władz celnych kraju eksportu towaru
w celu zweryfikowania spornej deklaracji w oparciu, o którą zgłaszający zastosował obniżoną stawkę celną w wysokości 0%.
W toku ww. weryfikacji władze celne Niemiec pismem z dnia 10.11.2004 r. potwierdziły, iż złożona przez eksportera deklaracja o pochodzeniu została wystawiona niezgodnie z prawem. Towar wymieniony w załączonym dowodzie
(w tym przypadku towar wymieniony w rachunku nr [...] z dnia [...].01.2003 r.) nie jest towarem o preferencyjnym pochodzeniu w sensie Umowy UE/Polska.
Weryfikacja przeprowadzona zgodnie z ww. przepisami przez władze celne kraju eksportera, jest jedyną przewidzianą przez ww. umowy formą kontroli dowodów pochodzenia towaru i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących
w danym kraju.
Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonywania tej czynności instytucji nie może być zatem podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Posiada on walory dokumentu urzędowego i - zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego przyjęcie w poczet materiału dowodowego wynika bezpośrednio z art. 270 § 1 Kodeksu celnego zgodnie, z którym organ celny może przyjąć jako dowód
w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.
Należy dodać, że zgodnie z art. 64 § 2a Kodeksu celnego, złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów.
W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest Strona. Ona też powinna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumenty rzetelnie odpowiadające m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.
Wobec powyższego biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia przeprowadzony przez niemiecką administrację celną, w ocenie Dyrektora Izby Celnej organ celny l instancji zasadnie odmówił zastosowania w stosunku do spornego towaru stawki celnej obniżonej w wysokości 0% i zastosował stawkę celną autonomiczną ad valorem ( od wartości) 35% z uwagi na warunek, iż jest ona wyższa od stawki specyficznej ( minimum 33 EUR/t). Zgodne jest to z ust. 6 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, który stanowi, że jeżeli na towary pochodzące z państw, o których mowa w ust.5, nie została określona obniżona stawka celna lub nie zostało udokumentowane pochodzenie towarów zgodnie z wymogami określonymi w umowach, o których mowa w tym przepisie, przepis ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów pełnomocnika Strony dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego organ odwoławczy wskazał, iż dostatecznie jasno przedstawiono w decyzji organu l instancji zasady stosowania art. 13, art.65 § 4, art.83 § 1-3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny ( tekst jednolity Dz.U. Nr 75, poz.802 ze zm.), zasady dokumentowania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz weryfikacji dowodów pochodzenia towarów zawartych w Protokole 4 Układu Europejskiego. Stąd też, jeżeli świadectwo przewozowe EUR 1 lub deklaracja na fakturze nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie można go uznać za dowód pochodzenia.
Organ I instancji podkreślił, że postępowanie weryfikacyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisem prawa, a negatywny wynik weryfikacji wskazanej wyżej deklaracji, otrzymany od władz celnych Niemiec był podstawą do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.
Skarżący w odwołaniu podnosi, iż wątpliwości budzi poprawność ustalenia, że pochodzenie towarów nie zostało udokumentowane w sposób prawidłowy stosownie do wymogów wspomnianego Protokołu 4 jak również, iż z odpowiedzi władz celnych niemieckich nie wynika wprost, że eksporter paliw nie był upoważnionym eksporterem o którym mowa w art.22 Protokołu. Ponadto w piśmie z dnia [...] grudnia 2005r. podnosi iż pismo władz niemieckich z dnia [...] listopada 2004 r. nie było wystarczającą przesłanką do odmowy preferencyjnej stawki celnej.
Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 21 Protokołu 4 Układu Europejskiego deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 16 może być sporządzona m.in. przez upoważnionego eksportera w rozumieniu artykułu 22. Status upoważnionego eksportera nadają eksporterowi odpowiednie władze kraju eksportera, przyznając jednocześnie numer upoważnienia. Numer ten eksporter umieszcza w treści deklaracji na fakturze. Uzyskanie statusu upoważnionego eksportera pozwala eksporterowi potwierdzać preferencyjne pochodzenie towaru dla każdej przesyłki, bez względu na jej wartość. Rejestr upoważnionych eksporterów znajduje się w kraju eksportera, tak więc w chwili odprawy celnej, jak również bez zwrócenia się do właściwych organów kraju eksportu nie można stwierdzić, czy firma posługująca się numerem upoważnionego eksportera w deklaracji ma takie uprawnienia.
Ustosunkowując się do dalszych zarzutów Pełnomocnika strony, organ odwoławczy wyjaśnia, iż w powyższej sprawie władze celne niemieckie udzieliły odpowiedzi odnośnie przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego dokumentu pochodzenia w postaci deklaracji upoważnionego eksportera na rachunku nr [...] z dnia [...].01.2003 r. stanowiącego załącznik do zgłoszenia nr [...]. Jak wynika z treści przeprowadzonej weryfikacji, eksporter nie mając statusu upoważnionego eksportera skorzystał z uproszczonej formy potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru i na rachunku wystawionym dla polskiego kontrahenta bezprawnie posłużył się "numerem upoważnionego eksportera". Ponadto władze celne niemieckie w swoim wyniku weryfikacji wyraźnie powołały się na art. 22 Protokołu Nr 4 do Umowy UE/Polska. Powyższy artykuł określa eksportera, który uzyskał od władz celnych status upoważnionego eksportera mianem "upoważniony eksporter". W związku z powyższym użyte przez tłumacza przysięgłego określenie upełnomocniony eksporter zgodnie z art. 22 Protokołu Nr 4 do Umowy UE/Polska" należy rozumieć jedynie jako "upoważniony eksporter",
co wynika z treści powyższego artykułu.
Tym samym, towar wymieniony w rachunku nr [...] nie jest towarem preferencyjnym, co stwierdziły w wyniku weryfikacji tego dokumentu odpowiednie władze celne kraju eksportu, a deklaracja na rachunku została sporządzona bezprawnie i za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów art.32 ust 5 i ust. 6 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego.
Odnosząc się do twierdzeń Strony, iż organy celne nie zajmowały się przedłożoną długoterminową deklarację eksportera, wyjaśniam, iż w przedmiotowej sprawie uznanie przez organ celny l instancji długoterminowej deklaracji eksportera byłoby bezzasadne, gdyż dokument ten służy jedynie władzom celnym kraju wywozu jako podstawa do wystawienia świadectwa przewozowego EUR1. Organ odwoławczy wskazał, iż tryb i zastosowanie długoterminowej deklaracji eksportera reguluje Rozporządzenie (WE) Rady nr 1207/2001 z 11.06.2001 r., które obowiązuje
w Polsce po dniu akcesji do Wspólnoty, tj. po 01.05.2004r.
Mając na uwadze, iż z dniem 01 maja 2004r. do polskiego porządku prawnego weszła ustawa z dnia 19 marca 2004r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne / Dz. U. nr 68, póz. 623 / na mocy, której dotychczasowe przepisy celne / Kodeks celny / straciły swoją ważność. Art. 26 ww. ustawy stanowi jednak, iż przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa
w Unii Europejskiej.
W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące przed wejściem RP do Wspólnoty Europejskiej. Zatem przedłożony dokument nie stanowi dowodu pochodzenia w rozumieniu Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego /
Zał. do Dz. U. nr 104., poz. 662 z 1996 r./.
W świetle powyższych faktów dla organu rozstrzygającego o uznaniu preferencji przesądza wynik weryfikacji, stąd też zastosowana stawka celna autonomiczna 35%, jest prawidłowa.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 13 § 3 pkt 4, art. 65 § 4 i art. 83 § 1, 2, 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) wynikającą z uznania zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku za nieprawidłowe w zakresie zastosowania obniżonej stawki celnej towarów mimo, iż w toku weryfikacji dowodów pochodzenia towarów nie zostały ujawnione nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 kodeksu celnego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż w odniesieniu do wymienionego w zgłoszeniu towarów należy stosować stawkę celną autonomiczną,
2. naruszenie art. 32 ust. 1 i G protokołu do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony,
a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej stron, podpisanym w Brukseli 16 grudnia 1991 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) wynikające z cofnięcia zastosowanej w dokumencie celnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku preferencyjnej stawki celnej dla towaru wymienionego w tym zgłoszeniu celnym mimo iż wspomniany przepis art. 32 protokołu upoważnia władze celne do odmowy zastosowania stawki preferencyjnej przed dopuszczeniem do obrotu na polskim obszarze celnym oraz mimo bezspornego faktu, iż odpowiedź władz celnych niemieckich z dnia [...] listopada 2004 roku nie zawiera jasnego stanowiska wystarczającego do stanowczego przyjęcia, iż eksporter towaru nie był upoważnionym eksporterem w rozumieniu art. 22 protokołu i mimo, iż odpowiedź ta pozostaje w sprzeczności z innymi przedłożonymi przez stronę dokumentami stwierdzającymi preferencyjne pochodzenie przedmiotowego w sprawie towaru natomiast eksporterem (dostawcą) towaru była firma SD GmbH,
3. obrazę art. 187 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy,
a w szczególności, kto był eksporterem przedmiotowego w sprawie towaru oraz, jakiemu podmiotowi nadane zostały numery określające status upoważnionego eksportera wymienione w treści deklaracji zamieszczonej na rachunku
nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku zwłaszcza w sytuacji, kiedy
z dokumentu załadunku przedmiotowego w sprawie towaru wynika, iż eksporterem - dostawcą towaru jest firma SD GmbH,
4. obrazę art. 191 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającą na odmowie przyjęcia za dowód w niniejszym postępowaniu długoterminowej deklaracji dostawcy dotyczącej towarów o cesze preferencyjnej z uwagi na status pochodzenia za rok 2003 mimo, iż z dowodu tego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż będący przedmiotem importu towar jest towarem pochodzącym z Unii Europejskiej
i odpowiada zasadom pochodzenia dla wymiany preferencyjnej z Rzeczpospolitą Polską.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji
w zaskarżonej części ora poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podkreśliła, że obydwie decyzje naruszają przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny
oraz postanowienia Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony zwanym dalej Protokołem nr 4.
Artykuł 16 Protokołu nr 4 określa umowne warunki formalne przyznania preferencji w zakresie stawki celnej w odniesieniu do towarów importowanych na polski obszar celny. Z treści tego przepisu wynika, iż jednym z warunków jest przedłożenie przez importera deklaracji na fakturze lub innym dokumencie handlowym, która opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji.
Uszczegółowieniem tego warunku jest treść art. 22 Protokołu nr 4, który w ust. 1 stanowi:
"Władze celne państwa eksportującego mogą upoważnić każdego eksportera, który dokonuje częstych odpraw produktów na warunkach niniejszej umowy, do sporządzania deklaracji na fakturze niezależnie od wartości produktów, których dotyczą. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie zobowiązany jest do przedłożenia władzom celnym dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak również do wypełnienia innych wymogów tego Protokołu". Następnie ust. 3 tegoż artykułu stanowi, iż upoważniony eksporter otrzymuje od władz celnym numer upoważnienia celnego, który powinien znajdować się w deklaracji na fakturze.
Z treści art. 22 wynika, iż to władze celne kraju eksportu przyznają status upoważnionego eksportera i one - te władze - określają warunki, jakie winien spełniać podmiot ubiegający się o status upoważnionego eksportera. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu wynika, iż organ celny l instancji w trybie art. 32 Protokołu nr 4 ustalił, iż widniejące na rachunku nr [...]
z dnia [...] stycznia 2003 roku numery upoważnienia celnego właściwe dla upoważnionego eksportera nie zostały nadane spółce prawa handlowego działającej pod firmą S. GmbH , zaś towar wymieniony w tym rachunku nie jest towarem uprzywilejowanym "w sensie umowy EU/Polska". Ustalenie to poczynione zostały, jak wynika z materiału dowodowego, wyłącznie na podstawie informacji pochodzącą od niemieckich władz celnych z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] o treści sprawdzenie wykazało, że towary wymienione w ponownie załączonych dowodach uprzywilejowania nie są towarami o pochodzeniu w sensie umowy UE/Polska. Eksporter towarów nie jest żadnym "Upełnomocnionym eksporterem" zgodnie z art. 22 Protokołu 'Nr 4 do umowy EU/Polska. Złożenie oświadczenia o pochodzeniu na rachunkach nastąpiło więc bezprawnie.
Nadto pismo niemieckich władz celnych o takiej treści jak to zostało przedstawione nie jest wystarczającym dowodem na weryfikację przedmiotowego zgłoszenia celnego w rozumieniu art. 83 § 3 Kodeksu celnego.
Pismo to nie udziela odpowiedzi do jakiego podmiotu należą numery upoważnionego eksportera wykazane w rachunku sprzedaży z [...] stycznia 2003 r. Stwierdza jedynie, że pólka pod firmą S. GmbH nie jest uprawnionym eksporterem w rozumieniu art. 22 Protokołu nr 4.
Odpowiedź władz celnych nie jest ścisła i nie odnosi się do pytań postawionych tymże władzom w pismach Izby Celnej - weryfikacja dotyczyć miała bowiem tego, iż rachunek zawierał dwa numery oraz, że deklaracja na rachunku nie została podpisana.
Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 1 i 5 Protokołu nr 4 władze celne kraju importu zobowiązane są wskazać konkretne wątpliwości dotyczące autentyczności dokumentów bądź statusu pochodzenia sprowadzanych produktów.
Wątpliwości organów dotyczyły innych elementów niż nadesłania informacji.
Organ celny winieni ustalić do jakiej firmy należą numery upoważnienia celnego wymienione w rachunku.
Skarżąca wskazuje przy tym treść art. 21 jak i 22 Protokołu nr 4 nie statuują zasady, iż upoważniony eksporter to ten podmiot, który bezpośrednio dokonuje odprawy celnej towaru, czy też dostarcza go do odbiory w innym kraju.
Upoważniony eksporter jak to wynika z treści art. 21 ust. 5 Protokołu nr 4
nie jest zobowiązany podpisywać deklaracji na fakturze jeżeli dostarczy władzom celnym kraju eksportu pisemne zobowiązanie, że przyjmuje wszelką odpowiedzialność za każdą informację, która identyfikuje go. Numer upoważnienia jest zatem instrumentem identyfikacji eksportera, numer taki może być zamieszczony również na rachunku wystawionym przez inny podmiot jeżeli został om umocowany do posłużenia się tymże numerem przez upoważnionego eksportera.
Rzeczą organu było wyjaśnienie zasad posługiwania się powyższym uprawnieniem w kraju eksportera. Odrębnym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest legalność decyzji organu celnego l instancji w zakresie uznanie za nieprawidłowe zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku w procedurze dopuszczenia do obrotu w części dotyczącej obniżonej stawki celnej.
Jak wynika z uzasadnienia obydwu decyzji podstawę do takiego rozstrzygnięcia stanowi negatywna weryfikacja dowodu pochodzenia, jakim była deklaracja eksportera, na wspomnianym wyżej rachunku.
Nie ulega wątpliwości, iż decyzja organu l instancji stanowi cofnięcie uprawnienia do stosowania obniżonej stawki celnej przyjętej w dokumencie SAD
nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku będącym zgłoszeniem celnym do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Organ l instancji dokonał ponownego wymiaru należności celnych i podatkowych przy zastosowaniu stawki celnej autonomicznej.
Powyższa decyzja zapadła jednak z obrazą art. 32 Protokołu Nr 4 albowiem naruszone zostały postanowienia ust. 1 i 6 tegoż artykułu.
Analiza treści ustępów 1 i 6 tegoż artykułu prowadzi do wniosku, iż dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest możliwa zanim władze celne kraju importu dokonają objęcia towaru określoną procedurą celną. Wątpliwości w tym względzie nie pozostawia treść ust. 6 in fine. Stanowi się tam mianowicie, iż władze celne wnioskujące o weryfikację odmawiają preferencji w przypadku braku odpowiedzi
w określonym czasie bądź, gdy odpowiedź od władz celny kraju eksportu nie zawiera wystarczających informacji.
Z treści tego przepisu wynika, iż weryfikacja prowadzona na jego podstawie nie dotyczy sytuacji, kiedy nastąpiło już objęcie towaru określoną procedurą i zostały zastosowane określone preferencje celne.
Podstawę do zmiany stanowiska organu celnego, w takim przypadku mogą stanowić tylko nowe dane uzyskane w trybie art. 83 § 3 kodeksu celnego. Oczywistym jest, iż do prowadzenia weryfikacji w trybie tegoż przepisu nie są stosowane rygory określone w art. 32 Protokołu Nr 4, jak też krytycznie oceniony wyżej niewzruszalny charakter informacji pochodzących od władz celnych kraju eksportu na co wskazuje stanowisko organu l instancji wyrażone w uzasadnieniu decyzji.
Uzyskane w niniejszym postępowaniu wątpliwej treści informacje od władz celnych kraju eksportu nie są nowymi danymi w rozumieniu art. 83 § 3 kodeksu celnego i nie mogły stanowić podstawy do podjęcia zaskarżonej decyzji. Przyjęcie wspomnianej informacji władz celnych kraju eksportu za wystarczającą do podjęcia decyzji wymiarowej nastąpiło w sposób dowolny i nie może pozostawać pod ochroną art. 191 ordynacji podatkowej.
Wreszcie wspomnieć należy, iż skarżąca miała prawo pozostawać w zaufaniu do władz celnych kraju eksportu skoro te dopuszczały do obrotu dokumenty, których treść następnie kwestionują. Działanie strony oparte na dobrej wierze i zaufaniu
do w władz celnych kraju eksportu podlegają również ochronie tak ze strony pozytywnego porządku prawnego krajowego jaki wspólnotowego.
Pismem procesowym z 18 sierpnia 2006 r. skarżąca wskazała na treść pisma Głównego Urzędu Celnego oraz dwie decyzje Naczelnika Urzędu Celnego o umorzeniu postępowania celno - podatkowego.
W ocenie skarżącej z treści wskazanych dokumentów wynika, że towar wymieniony w dowodach wysyłki, przedłożonych niemieckim władzom celnym, jest towarem mającym pochodzenie unijne zgodnie z art. 15 Protokołu nr 4.
Dyrektor izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego cła określa się na podstawie taryfy celnej oraz innych środków taryfowych, przy czym sama taryfa celna obejmuje m.in. stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania a także obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, co podniesiono w przepisie art. 13 § 3 pkt 2 i 4 ustawy. Taryfę celną ustala Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 13 § 6), a klasyfikację towaru określa kod taryfy celnej (art. 13§5).
W Postanowieniach wstępnych do Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17,12.2002 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. z 2002 r., Nr 226, póz. 1885 ze zm.) wskazano (część A), że taryfa celna określa stawki celne konwencyjne, autonomiczne, preferencyjne, obniżone oraz ryczałtowe (pkt 1) a także zasady ich stosowania (pkt 2-9), przy czym w pkt 6 wyraźnie wskazano, że jeżeli na towary pochodzące m.in. z Unii Europejskiej nie została określona obniżona stawka celna lub nie zostało udokumentowane pochodzenie towarów zgodnie z wymogami określonymi w umowach, stosuje się odpowiednio stawkę celną konwencyjną bądź też stawkę celną autonomiczną - jeżeli stawka jest niższa od stawki konwencyjnej, lub gdy stawka celna konwencyjna nie została określona.
Zgodnie z art. 20 § 1 Kodeksu celnego warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać ze stawek celnych obniżonych i preferencyjnych oraz sposoby jego dokumentowania określane są wg reguł preferencyjnego pochodzenia towarów. § 2 ww. artykułu wskazuje, że w wypadku towarów objętych umowami zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, reguły określone są w tych umowach.
W dniu 16 grudnia 1991 roku w Brukseli sporządzono Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony,
a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony
(Dz.U. z 1994 r., Nr 11, poz. 38 ze zm.), w którym Polska i Wspólnota zobowiązały się m.in. do stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu i obniżanie stawek celnych (Art. 7 Układu). Jedną z integralnych części ww. Układu stanowi Protokół
nr 4 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1. lub deklaracji na fakturze, przy czym procedura weryfikacji dowodów pochodzenia określona została szczegółowo w art. 32 Protokołu. Wskazano tam m.in., że władze celne kraju importu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 i fakturę, jeśli była przedłożona, deklarację na fakturze lub fotokopie tych dokumentów władzom celnym kraju eksport, które dokonują weryfikacji. Jeżeli natomiast w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.
Z akt administracyjnych postępowania wynika, że przeprowadzona przez niemiecką administracje celną weryfikacja przedłożonego przez importera dowodu pochodzenia w postaci "deklaracji na fakturze" doprowadziła do stwierdzenia, że towary nie są towarami pochodzącymi w znaczeniu Umowy UE/Polska oraz, że złożenie oświadczenia na rachunku nastąpiło bezprawnie. Właśnie dlatego - wbrew zarzutom Skarżącej słusznie odmówiono zastosowania w stosunku do importowanego towaru stawki celnej obniżonej. Dlatego też zarzut naruszenia art. 13 § 3 pkt 4 i art. 65 § 4 Kodeksu celnego jest niezasadny.
Trafny jest również pogląd organy II instancji, że wynik weryfikacji zagranicznej dowodu pochodzenia jest dla polskich organów celnych wiążący i nie może być kwestionowany ani przez ograny celne, ani przez polskiego importera
w postępowaniu celnym. Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonywania tej czynności instytucji posiada walory dokumentu urzędowego
i - zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Równie niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 83 §1, § 2 i § 3 Kodeksu celnego poprzez fakt, iż nie zostały ujawnione nowe dane. Wyjaśnić należy, iż wymieniony wyżej przepis Kodeksu celnego wskazuje jedynie na uprawnienia organu celnego do kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów m.in. poprzez kontrolę dokumentów i danych handlowych, przy czym kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby. Jeżeli jednak z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące dana procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dokumenty zgodnie z § 3 ww. artykułu organy celne zostały zobligowane do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego w oparciu o nowe dane. W niniejszej sprawie postępowanie organów celnych było zgodne z procedura określoną m.in. w ww. przepisach: po przyjęciu zgłoszenia celnego - z uwagi na wątpliwości dotyczące pochodzenia towaru (pismo UC z dnia 17.01.2003 r. - k. 19) przekazano dowód pochodzenia do weryfikacji. Otrzymany wynik (pismo Głównego Urzędu Ceł nr [...] z dnia [...].08.2004 r. - k.33) ujawnił nieuprawnione wystawienie deklaracji o pochodzeniu, w związku z czym - po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania, wydano stosowną decyzję. Wbrew zdaniu Skarżącej, w ocenie Dyrektora Izby Celnej negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia mieści się w pojęciu "nowe dane", o których mowa w art. 83 § 3 Kodeksu celnego.
Niezasadny okazał się również zarzut jakoby niemożliwym było prowadzenie weryfikacji dowodu pochodzenia po objęciu towaru procedurą celną i zastosowaniu określonych preferencji. Art. 32 pkt 6 przywołanego przez Skarżąca Protokołu nr 4 stwierdza jedynie w jakich okolicznościach władze celne kraju importu mogą odmówić stosowania wszelkich preferencji. W żadnym z punktów art. 32 nie zawarto ani zakazu weryfikacji dowodów pochodzenia po objęciu towarów procedurą celną ani tez nakazu dokonywania takiej weryfikacji przed objęciem towarów procedurą celną - dlatego też Dyrektor Izby Celnej słusznie uznał zarzut naruszenia art. 32 jako nieuprawniony Podkreślić należy, że gdyby zgodzić się z poglądem Skarżącej, to - mając na uwadze fakt, że zgłoszenie celne ma jedynie charakter deklaracji a organy celne nie przesądzają na tym etapie o jego prawidłowości, możliwość weryfikacji zgłoszeń celnych po zwolnieniu towarów stałaby się fikcją. Równie niemożliwym byłoby dokonywanie weryfikacji dowodów pochodzenia przed objęciem towaru procedurą. Każda weryfikacja skutkowałaby niemożnością zastosowania stawki celnej obniżonej, dopóki nie uzyskano by pozytywnego wyniku weryfikacji dowodów pochodzenia. To z kolei doprowadziłoby do konieczności pobierania należności celnych w kwocie wyższej, niż prawnie należna.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie, kto był eksporterem importowanego towaru
oraz jakiemu podmiotowi zostały nadane numery określające status upoważnionego eksportera wymienione w treści deklaracji zamieszczonej na rachunku dołączonym do zgłoszenia celnego stwierdzić należy, iż jest on bezpodstawny.
W kwestii eksportera stwierdzić należy, iż nie to było przedmiotem prowadzonego przez organy celne postępowania, a w aktach sprawy brak jest dowodów, aby Skarżąca poddawała w wątpliwość, iż eksporterem był podmiot inny, aniżeli wskazany przez nią w zgłoszeniu celnym. Należy dodać, iż zgodnie
z art. 65 § 2a Kodeksu celnego złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem
przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialny jest importer, który ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumenty rzetelnie odpowiadające stanowi faktycznemu. Z treści zgłoszenia celnego oraz załączonych dokumentów wynika, że eksporterem/nadawcą towarów była firma S. GmbH. Świadczy o tym zapis dokonany przez zgłaszającego w polu nr 2 zgłoszenia celnego (k. 16) a także zapisy na; rachunku (k.15), niemieckim zgłoszeniu celnym eksportowym (pole nr 2 - k. 13), oświadczeniu eksportera z dnia [...].12.2002 r. (k.9), liście przewozowym CMR (k. 8) i Deklaracji Wartości Celnej (k.1). W świetle ww. dokumentów organ celny nie miał powodów aby kwestionować fakt, że eksporterem była wskazana przez Skarżącą firma S. GmbH.
Wskazać należy, iż Dyrektor Izby Celnej trafnie wskazał, że nie mógł odnieść się do nadesłanego wraz ze skargą dowodu zatytułowanego "Versandbeleg", albowiem został on sporządzony w języku obcym, bez tłumaczenia na język polski.
Również kwestia jakiemu podmiotowi zostały nadane numery określające status upoważnionego eksportera nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy celne było ustalenie właściwej stawki celnej dla konkretnego towaru, w oparciu o ustalenie pochodzenia, któremu służyła weryfikacja deklaracji o pochodzeniu naniesionej na rachunku. Istotnym było ustalenie, czy ww. deklaracja może zostać uznana za dokument pozwalający na zastosowanie stawki celnej obniżonej, czy też nie. Otrzymany wynik weryfikacji jasno wskazuje, że eksporter towarów nie jest upoważnionym eksporterem a złożenie oświadczenia o pochodzeniu nastąpiło bezprawnie. Określenie jakiemu podmiotowi zostały nadane użyte w deklaracji numery i czy w ogóle numery takie zostały nadane jakiemuś podmiotowi pozostaje poza obszarem zainteresowania polskich władz celnych, albowiem nie ma związku ze sprawą wymiaru należności celnych przywozowych.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej polegający na odmowie przyjęcia za dowód w postępowaniu długoterminowej deklaracji dostawcy za 2003 r. dotyczącej towarów o cesze preferencyjnej z uwagi na status pochodzenia, pomimo że z dowodu tego w sposób niewątpliwy wynika, iż przedmiot importu jest towarem pochodzącym z UE i odpowiada zasadom pochodzenia dla wymiany preferencyjnej z Polską.
Korzystanie bowiem z określonych w taryfie celnej stawek celnych obniżonych możliwe jest po spełnieniu określonych kryteriów, które zawarte zostały w Protokole nr 4 stanowiącym załącznik do Układu Europejskiego.
Art. 16 Protokołu nr 4 wskazuje, że produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski, a produkty pochodzące z Polski korzystają
w imporcie do Wspólnoty z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1 lub tzw. "deklaracji na fakturze". Skarżąca w celu zastosowania stawki celnej obniżonej przedłożyła fakturę z deklaracją "upoważnionego eksportera". W toku weryfikacji okazało się, że deklaracja została złożona bezprawnie. Wobec tego brak było podstaw do zastosowania stawki celnej obniżonej.
Dokument na który powołuje się Skarżąca nie został wymieniony w Protokole
nr 4, nie mógł więc stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej obniżonej
w stosunku do towaru importowanego przez Skarżącą. Dodatkowo wskazać należy, iż ww. dokument (przedłożony jedynie w kopii, nie potwierdzonej za zgodność
z oryginałem) sporządzany jest zgodnie z rozporządzeniem Radu (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2
i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską
i niektórymi krajami oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3351/83
(Dz.Urz UE z dnia 21.06.2001 r. nr L1G5, str. 1). Rozporządzenie to jest aktem prawnym obowiązującym we Wspólnotach Europejskich i jako takie nie może być stosowane w sprawach dotyczących długu celnego powstałego przed akcesją Rzeczypospolitej Polskiej do UE. Dlatego też nie ma on znaczenia dla niniejszej sprawy. Wskazać należy jednak, że zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia długoterminowa deklaracja dostawcy może być używana przez eksporterów m.in. jako podstawa sporządzenia deklaracji na fakturze. Sama w sobie nie jest jednak dowodem pochodzenia w rozumieniu przepisów Protokołu nr 4 stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego.
Stwierdzić również należy, że wskazane przez skarżącą w pismach procesowych dokumenty (pisma i decyzje organów celnych) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczą innego stanu faktycznego.
Mając więc na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 151 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |
|Jacek Niedzielski |Joanna Wierchowicz |Stefan Kowalczyk |