I SA/GO 534/19

I SA/Go 534/19 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2019-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Dariusz Skupień
Sławomir Pauter
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 2191/19 - Wyrok NSA z 2023-09-29
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżący A.S. – dalej zwany Stroną, Skarżącym – złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej zwanego organ odwoławczy, DOR) z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej zwany organ pierwszej instancji) nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2017 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2017 r. Wnioskodawca zadeklarował, iż ubiega się o płatność w ramach następujących schematów pomocowych:
- jednolita płatność obszarowa – dalej zwana płatnością JPO
- płatność za zazielenienie - zwana dalej płatnością PZZ
- płatność dodatkowa (redystrybucyjna) – zwana dalej RDST
- płatność do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno – zwana dalej płatnością STR.
Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych we wniosku wynosiła 79,62 ha.
Gospodarstwo rolne Skarżącego zostało wytypowane do kontroli na miejscu. Przedmiotowa kontrola obejmował kwalifikowalność powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do płatności na rok 2017 przez Skarżącego. W ramach kontroli dokonano ustaleń, które zostały zawarte w raporcie z kontroli z dnia [...].03.2018 r.
Organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] maja 2018 r. w której m.in. z płatności wykluczono w całości działki rolne C/C1, D/D1, E/E1 o łącznej powierzchni 8,40 ha (działki na których zadeklarowano uprawę orzecha włoskiego). W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie kontroli administracyjnej, przy uwzględnieniu kontroli na miejscu ustalił, iż powierzchnia zadeklarowana na działkach rolnych wynosi 79,62 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona przez organ pierwszej instancji wynosi 69,47 ha. Zatem łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi 10,15 ha. Różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a obszarem stwierdzonym powstała między innymi na skutek kodów pokontrolnych zastosowanych przez inspektorów prowadzących kontrole FOTO ujętych w raporcie z kontroli na miejscu. W związku z zastosowaniem kodu DR18, który oznacza, iż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej z płatności wykluczono w całości działki rolne C/C1, D/D1, E/E1 o łącznej powierzchni 8,40 ha. Na pozostałych działkach rolnych na których stwierdzono przedeklarowanie powierzchni tj. F/F1, I/I1, J/J1 stwierdzono m.in. kody DR13+, DR13-, DR51 oraz DR50 oznaczający iż granice uprawy wykraczają poza działkę referencyjną. Obszar kwalifikujący się do płatności na przedmiotowych działkach rolnych, na których został zastosowany kod DR50 uwzględniony został w oparciu o powierzchnie upraw znajdujących się w granicach działek ewidencyjnych. Organ wskazał również, że na szkicach z kontroli wskazano, iż część upraw zadeklarowanych przez stronę wykracza poza granice działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku i obejmuje niezadeklarowane we wniosku z [...] maja 2017 r. działki ewidencyjne. W takim stanie – mimo że w raporcie z kontroli dla działek rolnych – dla których zastosowano kod DR50 – wpisano powierzchnię stwierdzoną uprawy x, to powierzchnię takiej działki rolnej należało zredukować do obszaru uprawy znajdującego się wyłącznie w granicach działki ewidencyjnej, na której dana działka rolna została zadeklarowana we wniosku. W związku z powyższym w przypadku działek z zastosowanym kodem DR50 obszary uprawy x, które wykraczały poza granice działki ewidencyjnej, na której została zadeklarowana działka rolna z uprawą x nie zostały wzięte pod uwagę przy naliczaniu płatności. Organ wskazał, że do płatności kwalifikują się uprawy, które leżą na działce rolnej w granicach działki ewidencyjnej zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności. W takim stanie organ pierwsze instancji po uwzględnieniu powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli na miejscu na działkach rolnych oraz zastosowaniu kodów pokontrolnych i wzięciu pod uwagę maksymalnego kwalifikowanego obszaru – dalej zwanego MKO- zakwalifikował do płatności powierzchnię 69,47 ha. Zatem powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi 10,15 ha.
Organ wskazał, że wobec przedeklarowania powierzchni o 14,61 % w zakresie płatności obszarowej zastosowanie ma art. 19 a ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1360/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE z 20 czerwca 2014 r. L 2014.181.48- dalej rozporządzenie 640/2013) – jeżeli
w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy (...) przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100% wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.
Wobec powyższego wyliczono kwotę płatności JPO w wysokości 25.036.78 zł
W przypadku płatności RDST – początkową kwotę płatności RDST ustalono w wysokości 4 779,54 zł, w przypadku płatność PZZ – początkową kwotę płatności PZZ ustalono w wysokości 21 519,72 zł. Natomiast w przypadku płatności STR – płatność tą ustalono w wysokości 3 032,60 zł.
Mając na uwadze ustaloną sumę płatności obszarowych tj. 54 368,64 zł organ pierwszej instancji ustalił współczynnik korygujący płatności bezpośrednich, który wyniósł 1,388149%. Po uwzględnieniu współczynnika korygującego wysokość płatności ustalono: JPO – 24.744,26 zł; PZZ – 21.268,29; RDST -4.723,70 zł; STR – 2.997,17 zł.
We wniesionym odwołaniu, Skarżący zakwestionował ustalenia kontroli w sprawie stwierdzonych nieużytków na działkach rolnych C,D i E na których strona zadeklarowała sad orzecha włoskiego. Skarżący wskazał, że na działkach rośnie sad orzecha włoskiego, a w/w działki są koszone w okresie późnego lata, ponieważ w ten sposób chroni drzewka orzecha włoskiego przed zwierzyną leśną gdyż nie posiada ogrodzenia. Do odwołania załączył protokół oszacowania szkód, które zostały wyrządzone w gospodarstwie Skarżącego przez zwierzynę leśną w sadzie czereśniowym.
DOR jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając iż postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo oraz w sposób właściwy zastosowano przepisy prawa.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w przypadku deklarowanych przez Skarżącego działek do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w trakcie kontroli administracyjnej uwzględniającej wyniki kontroli na miejscu stwierdzono, iż nie można zakwalifikować do płatności na rok 2017 działek rolnych C/C1, D/D1, E/E1 zgłoszonych we wniosku z dnia [...].05.2017 r. W wyniku czynności kontrolnych prowadzonych na działkach rolnych C/C1, D/D1 zlokalizowanych na działce ewidencyjnej nr [...] (obręb ewidencyjny [...]) oraz działce rolnej E/E1 zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...] (obręb ewidencyjny [...]), zastosowano kod nieprawidłowości DR18 oznaczający, iż na w/w działkach rolnych stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (vide: str. 3-2 w/w raportu, sekcja "dane z kontroli", rubryka 9). Jednocześnie w rubryce "uwagi", inspektorzy przeprowadzający kontrolę odnotowali w zakresie w/w działek cyt. "Działka nieużytkowana rolniczo co najmniej dwa lata. Na działce stwierdzono samosiejki i zachwaszczenie". Stan działek rolnych C/C1, D/D1, E/E1 zobrazowany został na zdjęciach (12 szt.) sporządzonych w dniu [...].07.2017 r. (numery zdjęć: 27-097 do 27-109). Na przedmiotowych zdjęciach (miejsca wykonywania fotografii wskazane na szkicach z kontroli stanowiących integralną część raportu nr [...]) uwidoczniono w/w działki, na których do dnia kontroli nie była prowadzona działalność rolnicza. Świadczy o tym brak drzew z gatunku orzech włoski oraz stan wegetacyjny roślin chwastowych (m.in. nawłoć, oset, powoje, pokrzywy, marchew zwyczajna, perz właściwy), zakrzaczeń, oraz drzew samosiejek (m.in. olcha) zdecydowanie niepożądanych z punktu widzenia gospodarowania w rolnictwie. Struktura, wielkość oraz sam fakt występowania wskazywanej wyżej roślinności świadczą o tym, iż na w/w działkach rolnych do dnia kontroli tj. [...].07.2017 r. nie przeprowadzono zabiegów agrotechnicznych mających na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności. W świetle powyższych rozważań na działkach rolnych C/C1, D/D1, E/E1 o areale 8,40 ha nie stwierdzono uprawy orzecha włoskiego. Z dokumentacji fotograficznej wynika, iż w/w działki rolne porośnięte są samosiejkami i roślinnością chwastową, a stan wegetacyjny tejże roślinności wskazuje na brak prowadzenia jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych. W związku z powyższym nie można zakwalifikować w/w działek do płatności na rok 2017.
DOR podkreślił, że opisane i udokumentowane na dołączonych do akt sprawy zdjęciach sporządzonych w dniu [...].07.2017 r. obszary działek rolnych C/C1, D/D1, E/E1 na których występują skupiska chwastów oraz samosiejek to tereny, co do których nie sposób uznać, iż była na nich prowadzona działalność rolnicza, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit c Rozporządzenia 1307/2013 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 Ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Wskazywana wyżej działalność rolnicza oznacza (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (art. 4 ust. 1 lit. c Rozporządzenia 1307/2013).
Organ wskazał, że w świetle materiału zdjęciowego sporządzonego w dniu [...] lipca 2017 r. nie można dać wiary wskazaniom strony, iż na działkach rolnych C/C1, D/D1, E/E1 prowadzona jest uprawa orzecha włoskiego. Zdaniem organu wskazanie Skarżącego nie broni się w konfrontacji z materiałem dowodowym w postaci zdjęć z kontroli. Zdaniem organu brak występowania uprawy orzecha włoskiego na działkach oraz struktura, wielkość roślinności chwastowej (nawłoć, pokrzywy, oset, powoje, perz właściwy, marchew zwyczajna) wraz z samosiejkami m.in. w postaci olchy świadczą o tym, iż na w/w działkach rolnych do dnia kontroli tj. [...].07.2017 r nie przeprowadzono żadnych zabiegów agrotechnicznych mających na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności. Jednocześnie strona wskazuje w piśmie odwoławczym, iż zabiegi wykonuje późnym latem, natomiast z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm.) jednoznacznie wynika, iż grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (...). W związku z powyższym strona w piśmie odwoławczym przyznaje, iż zabiegi koszenia wykonuje późnym latem czyli po terminie wskazanym w/w rozporządzeniu, co tylko potwierdza słuszność ustaleń wynikających z decyzji wydanej przez Kierownika Biura ARIMR nr [...].
W świetle konkluzji wynikającej z treści art. 3 ust. 3 Ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, w przypadku gdy strona kwestionuje ustalenia czynności kontrolnych, to winna wnieść do sprawy przekonywujące przeciwdowody, które pozwoliłyby uznać słuszność argumentacji osoby odwołującej się. W przypadku niniejszej sprawy Wnioskodawca nie dostarczył organom ani dostatecznych argumentów ani dowodów na ich poparcie, skutecznie podważających dowód z protokołu kontroli i załączonej do niego dokumentacji fotograficznej, a w konsekwencji poczynionych ustaleń. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego należy dać wiarę ustaleniom zawartym w raporcie nr [...], potwierdzonym zgromadzoną dokumentacją fotograficzną, które stoją u podstaw rozstrzygnięcia podjętego na mocy zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji.
Na decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. Skarżący wniósł skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił i wyrokiem z dnia 06 grudnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 431/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięci wskazał, że w ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do uznania, że na działkach C/C1, D/D1 i E/E1 o łącznym areale 8,4 ha nie była prowadzona działalność rolnicza. Poza sporem jest, że sporne działki w dniu [...] lipca 2017 r. porośnięte były roślinnością uznawaną w uprawach rolnych za chwasty m.in. tj. nawłoć, pokrzywa, perz. O istnieniu tej roślinności świadczy wykonana w tym dniu dokumentacja fotograficzna. Nie kwestionuje tego również Skarżący, potwierdza że do 27 lipca 2017 r. nie przeprowadzono zabiegów agrotechnicznych mających na celu usunięcie lub zniszczenie tej roślinności w sadzie orzecha włoskiego. Sąd wskazał, że argumentacja organu sprowadza się do twierdzenia, że brak prowadzenia działalności rolniczej wynika z faktu nieprzeprowadzenia przez Skarżącego przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcia lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do 31 lipca 2017 r. Taki zabieg został wskazany w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. z 2015 r. poz.351).
Dalej Sąd wskazał, że wyżej wymienione rozporządzenie "określa kryteria uznania gruntów za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub upraw. Z kolei jak już wcześniej wskazano skarżący na spornych gruntach prowadzi uprawę produktów rolnych - a więc działalność rolniczą wymienioną w ppkt (i) art. 4 ust. 1 lit. "c" rozporządzenia 1307/2013. W ocenie Sądu przywołany przepis § 2 rozporządzenia MRiRW z 12 marca 2015 r. dotyczy działalności rolniczej wymienionej w ppkt (ii) oraz (iii) art. 4 ust. 1 lit. "c:" Rozporządzenia 1307/2013.
Do przyjęcia takiego stanowiska uprawnia brzmienie preambuły do Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia. W pkt (6) preambuły wskazano – "Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 "działalność rolnicza" nie wymaga produkcji, chowu ani uprawy produktów rolnych. Zamiast tego rolnicy mogą utrzymywać użytki rolne w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i użycie zwykłego sprzętu rolniczego lub też, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, prowadzić określone działania minimalne. Ponieważ oba wyżej wspomniane rodzaje działalności wymagają pewnych działań ze strony rolnika, konieczne jest ustalenie ram unijnych, w obrębie których państwa członkowskie mają ustalić dodatkowe kryteria dotyczące tych rodzajów działalności." W ocenie Sądu oznacza to, że do tych dwóch rodzajów działalności rolniczej – (ii) oraz (iii) - odnosi się rozporządzenie MRiRW z 12 marca 2015 r. na którego treść powołał się organ. Nie odnosi się natomiast do rodzaju działalności określonej w ppkt (i) definicji działalności rolniczej."
Podsumowując, Sąd wskazał, że materiał dowodowy jest niewystarczający by przyjąć, że zakwalifikowanie do płatności na 2017 r. deklarowanych obszarów działek rolnych C/C1, D/D1 i E/E1 stałyby w sprzeczności z art. 4 ust. 1 lit "c" ppkt (i) Rozporządzenia nr 1307/2013. Tym bardziej brak podstaw do uznania, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym JPO przyznaje się do powierzchni działki położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia 1307/2013. W ocenie Sądu organ nie wykazał w sposób dostateczny by sporne działki nie stanowiły użytku rolnego gospodarstwa rolnego oraz, że nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej (a więc nie wykazano by nie spełniały kryteriów określonych w art. 32 ust. 2 lit. "a" Rozporządzenia 1307/2013 r.).
Ponownie rozpoznając sprawę DOR decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu stwierdził, że kontrolerzy stwierdzili na działkach brak użytkowania rolniczego przez okres co najmniej 2 lat. Działki były zarośnięte siewkami drzew, krzewów oraz chwastami w ilości i wielkości zagłuszającej i uniemożliwiającej prawidłowy wzrost drzewek orzecha i osiągnięcie plonów. Nie stwierdzono zarówno w trakcie kontroli na miejscu jak i w toku dalszego postępowania administracyjnego śladów, czy też dowodów potwierdzających wykonywanie przez Stronę zabiegów pielęgnacyjnych na działkach. Strona mimo wystosowanego wezwania z dnia [...].03.2019 r. nie przedstawiła żadnych dowód świadczących o prowadzeniu zabiegów na działkach. Strona wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi wynikającemu z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm.) nie wykonywała zabiegów pielęgnacyjnych. Zgodnie z rozporządzeniem grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (...). Grunty rolne zgłoszone do płatności, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami wpływającymi na prowadzoną na tych gruntach działalność rolniczą, którą w niniejszym przypadku jest prowadzenie uprawy sadu orzechowego.
Chwasty i zakrzaczenia dochodzą do wysokości połowy usytułowanego na działce budynku i stanowią zwartą całość (vide zdjęcie z kontroli terenowej nr [...]-105). Powyższy stan dowodzi, iż nie przeprowadzano na działkach rolnych C/C1, D/D1, E/E1 zabiegów pielęgnacyjnych w tym koszenia w terminie wynikającym z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm.). Brak przeprowadzenia zabiegów w terminie wynikającym z w/w przepisów potwierdza sama Strona m.in. w treści złożonego odwołania z dnia [...].06.2018 r.
Stan zadeklarowanego na działkach rolnych C/C1, D/D1, E/E1 sadu orzechowego, z uwagi na występujące chwasty ( tj. nawłoć, oset, powoje, pokrzywy, marchew zwyczajna, perz właściwy, samosiejki drzew) świadczące o braku zabiegów w okresie min. 2 lat spowodował, iż kontrolerzy mieli prawo zakwalifikować go jako "nieużytek. Tym samym kontrolerzy terenowi w sposób uzasadniony zastosowali kod DR18 - oznaczający "zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej
Wobec nie spełnienia warunku wynikającego z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm.). nie można zakwalifikować w/w działek do płatności na rok 2017.
Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że DOR mając na względzie opisane wyżej ustalenia poczynione w trakcie kontroli administracyjnej opisane ( udokumentowane na dołączonych do akt sprawy zdjęciach sporządzonych w dniu [...].07.2017 r.) obszary działek rolnych C/C1, D/D1, E/E1 na których występują skupiska chwastów oraz samosiejek to tereny, co do których nie sposób uznać, iż była na nich prowadzona działalność rolnicza, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit c Rozporządzenia 1307/2013 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 Ustawy. Wskazywana wyżej działalność rolnicza oznacza (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (art. 4 ust. 1 lit. c Rozporządzenia 1307/2013).
Odnosząc się do wskazania sądu zawartego w wydanym w sprawie wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r., iż organ pominął rozważania w zakresie definicji działalności rolniczej określonej w art. 4 ust. 1 lit c ppkt.(i) Rozporządzenia 1307/2013, organ wskazał, że zgodnie z art.4 ust. 1 lit.c "działalność rolnicza" oznacza:
(i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;
(ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub
(iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy
W ocenie organu definicja działalności rolniczej oznacza prowadzenie produkcji, hodowli lub uprawy produktów rolnych przy zachowaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy poprzez ich użytkowanie intensywne lub prowadzenie działań minimalnych określonych przez państwo członkowskie.
W ocenie organu ppkt ( i ) w/w artykułu należy traktować łącznie z ppkt.( ii) lub (iii) w ten sposób, iż niespełnienie ppkt ( ii ) lub ( iii ) skutkuje niespełnieniem art.4 ust.1 lit.c tj. definicji " działalności rolniczej". Za taką interpretacją przemawia fakt,
iż ppkt. ( i ) i ( ii ) ustawodawca nie ograniczył żadnym łącznikiem ( i, lub) co wymaga w przypadku dokonywanej analizy oceny łącznej, a nie oceny spełnienia każdego
z ppkt. odrębnie. Za takim podejściem przemawia fakt, iż nie wykonano chociażby minimalnych działań pozwalających na utrzymanie gruntów jako nadających się do uprawy (§ 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu ) nie może pozwalać na przyjęcie, iż na wskazanym areale prowadzi się uprawę produktów rolnych ppkt. (i).
W ocenie organu definicja " działalności rolniczej" zawarta w ppkt. ( ii) lub ( iii) wypełnia w całości znaczenie zawarte w ppkt. (i). Tym samym nie jest konieczne dokonywanie dodatkowej analizy samego ppkt. (i) w sytuacji gdy organ poddał analizie ppkt. ( ii) lub ( iii). Zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. z 2015 nr 351 ) grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek
o przyznanie płatności bezpośrednich. Dalej organ stwierdził, że Państwo Polskie działając na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 639/2014, określiło te warunki wydając rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r.
w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich
i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 351). W art. 2 w/w rozporządzenia określono minimalne warunki dla gruntów na których prowadzona jest wypas jak i uprawa - bez szczegółowego rozróżnienia czy też podziału na poszczególne rodzaje działalności rolniczej. Wymóg określony w § 2 w/w rozporządzenia dotyczy wszystkich typów działalności rolniczej określonej w art. 4 rozporządzenia nr 639/2014. Co wynika wprost z brzmienia art. 34 ust. 2 pkt.2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 poz. 308). Wykonanie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek
o przyznanie płatności bezpośrednich dotyczy również uprawy orzecha. Warunek minimalnej aktywności agrotechnicznej nie jest uwarunkowany typem prowadzonej działalności rolniczej, dotyczy on bowiem wszelkich jej przejawów zgłaszanych
w ramach płatności bezpośrednich.
W świetle powyższych rozważań DOR, mając na względzie okoliczności związane z kwestią kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, zaznaczył, iż poszczególne elementy dokumentacji pokontrolnej są ze sobą spójne tzn. stan działek ukazany na fotografiach i szkicach sytuacyjnych obrazujących miejsca wykonywania fotografii (integralna część raportu z kontroli nr [...]) sporządzonych w trakcie czynności kontrolnych koreluje ze sobą (uwzględniając miejsca, z których wykonano zdjęcia). W świetle powyższego wskazał, iż inspektorzy dokonujący czynności kontrolnych dokonali wizji lokalnej całości zadeklarowanych działek rolnych i biorąc pod uwagę stan faktyczny zastany na kontrolowanych działkach rolnych nie zakwalifikowali żadnych obszarów wskazujących - w świetle zasad agrotechniki i dobrej praktyki rolniczej - na fakt występowania na nich w roku 2017 obszarów kwalifikujących się do płatności.
Skarżący na decyzję z [...] kwietnia 2019 r. złożył skargę w której nie zgodził się co do stwierdzenia organu, iż sporne działki stanowią nieużytek jak i ze stwierdzeniami dotyczącymi sposobu prowadzenia sadu. Ponadto na rozprawie oświadczył, że na 2018 rok otrzymał płatność do uprawy orzecha włoskiego prowadzonej na spornych działkach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje:
Skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm.) – dalej zwana P.p.s.a.
Na wstępie zauważyć należy, że orzekanie w niniejszej prawie odbywa się w warunkach związania o którym mowa w art. 153 P.p.s.a., gdyż niniejszy wyrok poprzedzony jest prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Go 431/18. Zatem na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego mają wpływ ustalone wcześniej przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim kierunki badania sprawy i wyrażone stanowisko. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracyjne dostosowały się do wskazań ww. wyroku, którym sąd uchylił decyzje. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w sprawie Strona kwestionuje ustalenia organu dotyczące działek na których zadeklarowała prowadzenie uprawy orzecha włoskiego. W tym też zakresie podniesione były zarzuty w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r. I SA/Go 431/18. Dokonane w pozostałym zakresie ustalenia w postępowaniu z wniosku Strony o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2017 r. nie były przez Skarżącego kwestionowane, a w ocenie Sądu były prawidłowe.
Sąd w wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r. wskazał, że przepis § 2 rozporządzenia MRiRW z 12 marca 2015 r. dotyczy działalności rolniczej wymienionej w ppkt (ii) oraz (iii) art. 4 ust. 1 lit. "c" Rozporządzenia 1307/2013. Nie odnosi się natomiast do rodzaju działalności określonej w ppkt (i) definicji działalności rolniczej. Jednocześnie wskazał, że działalność Skarżącego dotycząca uprawy orzecha włoskiego zaliczana jest do uprawy produktów rolnych - wymienioną w ppkt (i) art. 4 ust. 1 lit "c" Rozporządzenia 1307/2013. Innymi słowy oznacza to, że w sprawie Sąd uznał, że w stosunku do prowadzenia uprawy orzecha włoskiego nie było wymagane przeprowadzenie jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności w terminie 31 lipca roku którym został złożony wniosek
Ponadto w w/w wyroku, Sąd nie kwestionował, że co do zasady roślinność zaliczana do chwastów jest niepożądana z punktu widzenia gospodarowania w rolnictwie, jednak należało rozważyć czy rosnąca roślinność chwastowa jest na terenie sadu orzecha włoskiego roślinnością niepożądaną. Zdaniem Sądu organ nie wykazał w sposób dostateczny by sporne działki nie stanowiły użytku rolnego gospodarstwa rolnego oraz, że nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej (a więc nie wykazano by nie spełniały kryteriów określonych w art. 32 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013 r.).
Organ w prowadzonym ponownie postępowaniu wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień na piśmie poprzez wskazanie dowodów w zakresie przeprowadzenia zabiegów w 2017 r. na spornych działkach. Brak reakcji Skarżącego spowodował, że organ uznał, że Strona nie wykazała, że na spornych działkach jest prowadzona działalność rolnicza.
Nadto w treści uzasadnienia (na str. 27) organ wskazał, że "Państwo Polskie działając na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 639/2014, określiło te warunki wydając rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. z 2015 r. poz. 351). W art. 2 w/w rozporządzenia (winno być w § 2 – przypis Sądu) określono minimalne warunki dla gruntów na których prowadzony jest wypas jak i uprawa – bez szczegółowego rozważenia czy też podziału na poszczególne rodzaje działalności rolniczej. Wymóg określony w § 2 w/w rozporządzenia dotyczy wszystkich typów działalności rolniczej określonej w art. 4 rozporządzenia nr 639/2014". Natomiast na str. 38 decyzji organ wskazał, że "Jak już wskazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji struktura, wielkość roślinności chwastowej (nawłoć, pokrzywy, oset, powoje, perz właściwy, marchew zwyczajna) wraz z samosiejkami m.in. w postaci olchy świadczą o tym, iż na w/w działkach rolnych do dnia kontroli tj. [...].07. 2017 r nie przeprowadzono żadnych zabiegów agrotechnicznych mających na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności. Jednocześnie strona wskazuje w piśmie odwoławczym,
iż zabiegi wykonuje późnym latem, natomiast z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm.) jednoznacznie wynika, iż grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (...). W związku z powyższym strona w piśmie odwoławczym przyznaje, iż zabiegi koszenia wykonuje późnym latem czyli po terminie wskazanym w/w rozporządzeniu, co tylko potwierdza słuszność ustaleń wynikających z decyzji wydanej przez Kierownika Biura ARIMR nr [...]."
Z uzasadnienia decyzji wynika więc, że organ nadal stoi na stanowisku, że brak wykonania zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności w terminie do 31 lipca 2017 r. o którym mowa w § 2 rozporządzenia MRiRW z 12 marca 2015 r. powoduje, że sporne działki nie pozostają w stanie nadającym się do uprawy. Oznacza to, że organ zignorował ocenę prawną wyrażoną w wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r. I SA/Go 431/18 zgodnie z którą przepis § 2 rozporządzenia MRiRW z 12 marca 2015 r. dotyczy działalności rolniczej wymienionej w ppkt (ii) oraz (iii) art. 4 ust. 1 lit. "c" Rozporządzenia 1307/2013, nie odnosi się natomiast do rodzaju działalności określonej w ppkt (i) definicji działalności rolniczej - do uprawy produktów rolnych, a więc do rodzaju działalności rolniczej jaka jest prowadzona na spornych działkach. Organ wprost wskazał, że rodzaj działalności rolniczej nie ma znaczenia i do każdego rodzaju prowadzonej działalności rolniczej zastosowanie ma przepis § 2 rozporządzenia MRiRW. Co prawda Sąd w wyroku z 6 grudnia 2018 r. wskazał, że organ pominął rozważania w zakresie definicji działalności rolniczej określonej w art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1307/2013 r. ale jednocześnie uznał, że przepis § 2 rozporządzenia MRiRW nie ma zastosowania do działalności rolniczej prowadzonej na spornych działkach (nie ma zastosowania do upraw trwałych). Powyższa kwestia prawna w sprawie została więc przesądzona i organ w niniejszej sprawie miał obowiązek zastosować dokonaną przez Sąd ocenę prawną.
Jeżeli organ nie zgadzał się z dokonaną oceną prawną dokonaną przez Sąd w wyroku w sprawie I SA/Go 431/18 powinien orzeczenie to zaskarżyć skargą kasacyjną. Uregulowania zawarte w art. 153 P.p.s.a. mają zapobiegać sytuacji w której określone zagadnienia byłyby odmiennie oceniane w kolejnych decyzjach organów lub orzeczeniach sądu. Wobec tego, nie można na dalszych etapach postępowania skutecznie podnosić argumentacji sprzecznej lub powielającej wytknięte uprzednio błędy w kwestiach natury faktycznej lub prawnej, wskazane przez sąd w wydanym uprzednio wyroku. W ponownym postępowaniu organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego jest wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca.
W ocenie Sądu nadal organ nie poczynił ustaleń co do tego czy roślinność stwierdzona na spornych działkach powoduje, że działki są nieużytkiem. Jako niewystarczające w tym zakresie należy uznać powołanie się w decyzji na "powszechną opinię specjalistów z zakresu sadownictwa". Organ powołując się na opinię specjalistów z opracowań "Szkody w sadach i na plantacjach"- dr. inż. Bogumił Markuszewski Katedra Ogrodnictwa Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie oraz "Uprawa orzecha włoskiego" A. Jankowska – wskazał w jaki sposób należy chronić sad przed dzikimi zwierzętami oraz jakie są zasady agrotechniki sadu. Jednak nie oznacza to, że prowadzenie uprawy w inny sposób (nie stosując się do zaleceń wskazanych specjalistów) skutkuje uznaniem, że uprawa nie jest prowadzona.
W świetle orzeczenia z 6 grudnia 2018 r. jako niewystarczające należy przyjąć, że brak przeprowadzenia zabiegu agrotechnicznego do 31 lipca 2017 r. spowodowało, że działalność nie była prowadzona. Natomiast zgromadzony materiał dowodowy (zdjęcia na CD oraz protokół z kontroli) jest niewystarczający do zweryfikowania twierdzenia organu, że roślinność znajdująca się na spornych działkach jest co najmniej dwuletnia czy też, że na spornych działkach zaniechano prowadzenia działalności rolniczej.
Sąd nie kwestionuje uprawnień ani umiejętności osób które sporządziły raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Jednak należy zwrócić uwagę, że nawet w powołanym dokumencie w rubryce "uwagi osoby zatwierdzającej" znajduje się zapis "2.C/C1 D/D1 E/E1 – działki są użytkowane??". Następnie w rubryce "wyjaśnienia wykonawcy" wpisano "stwierdzono nieużytek" i opatrzono to datą [...].03.2018 r. Ponadto w części "wyniki kontroli działki" zawarto kody pokontrolne dotyczące spornych działek; DR 52, DR 29, DR 49 oraz ręcznie wpisano DR18 z datą [...].03.2018r. Wskazuje to, że kod DR-18 – na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej – wpisano dopiero [...] marca 2018 r. w ramach czynności zatwierdzających czynności kontrolne (a kontrola na miejscu przeprowadzona została [...] lipca 2017r.).
Organ uzupełnił decyzję przytaczając poglądy prezentowane w literaturze fachowej z zakresu upraw sadowniczych. Brak jest natomiast wyjaśnienia na jakiej podstawie organ przyjął, że wykonanie zabiegu usunięcia roślinności po 31 lipca 2017 r. (bo w tym zakresie Sąd przesądził, że nie ma do tej uprawy zastosowania wymóg określony w § 2 rozporządzeniu MRiRW z dnia 12 marca 2015 r.) spowodowało, że sporne działki należało uznać za nieużytek. Organ w zasadzie nie kwestionował okoliczności, że usunięcie roślinności chwastowej nastąpiło w 2017 r. (w każdym razie brak w tym zakresie stanowiska). O tym, że działki zostały wykluczone z płatności zadecydowało to, że usunięcie tej roślinności nastąpiło po 31 lipca 2017 r.
Organ uwzględniając ocenę prawną dokonaną przez Sąd powinien wykazać, że w odniesieniu do spornej uprawy wykoszenie tej roślinności po 31 lipca 2017 r. spowodowało zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (jak wskazano w kodzie nieprawidłowości).
Przytoczona treść opracowań dotyczących zasad ogólnych uprawy orzecha włoskiego nie stanowi uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wykazania braku prowadzenia uprawy orzecha włoskiego. W ocenie Sądu organ nie wykazał, że na spornych działkach brak jest prowadzenia uprawy sadu, z tego też względu na tym etapie nie można zarzucić Skarżącemu brak działania - że przedkładał dowodów na potwierdzenie, że działalność rolniczą na spornych działkach prowadzi.
Ze znajdujących się na płycie CD zdjęć nie wynika by działki zarośnięte były siewkami drzew, krzewów. Istniejące i możliwe do rozróżnienia na zdjęciach drzewa są to drzewa orzecha włoskiego. Bez wątpienia natomiast sporne działki porośnięte były roślinnością uznaną powszechnie za chwasty. Jednak materiał dowodowy jest niewystarczający do stwierdzenia, że roślinność ta zagłuszyła i uniemożliwiła prawidłowy wzrost drzew orzecha (roślinność ta jest znacznie niższa niż drzewa orzecha) i osiągnięcia plonów. Również brak jest materiału dowodowego na podstawie którego stwierdzić można, że ujawniona roślinność uznana za chwasty jest roślinnością co najmniej dwuletnią. Szczególnie ma to znaczenie z tego względu, że organ nie kwestionuje twierdzenia strony, że zabiegi koszenia dokonuje późnym latem (po 31 lipca). Ponadto wykoszenie nawet wysokich chwastów nie można uznać za działalnie wykraczające poza zwykłe metody rolnicze. Organ nie wykazał, by zabieg taki nie mógł być wykonany z użyciem zwykłego sprzętu rolniczego. Brak jest również dowodów z których wynikałoby, że stan działek (znajdująca się na nim roślinność) spowodował, że nie nadawał się do uprawy orzecha, czy też że stan wegetatywny roślin znajdujących się na działce uniemożliwia prowadzenie uprawy.
Zgodzić się należy z organem, że do przyjęcia iż jest prowadzona uprawa sadu nie jest wystarczającym samo posadzenie drzewek orzecha. Jednak na znajdujących się w aktach administracyjnych na płycie zdjęciach wynika, że na spornych działkach rosną wysokie drzewa z gatunku orzech włoski co oznacza, że sposób prowadzenia tej uprawy tj. istnienie roślinności chwastowej nie spowodował, że drzewa nie urosły.
Organ wskazał zasady uprawy sadu orzechowego (str. 35-36 decyzji). Z dokumentacji fotograficznej wynika, że na spornych działkach uprawa orzecha nie była prowadzona według zasad wskazanych przez organ przyjętych z opracowania "Uprawa orzecha włoskiego" A. Jankowska, ale jak już wcześniej wskazano nie oznacza to, że ta uprawa nie była prowadzona. Brak jest natomiast dowodu np. opinii biegłego, że na spornych działkach brak było uprawy, czy też, że zaniechano uprawy. Na podstawie istniejących dowodów również nie można stwierdzić przez jaki okres nie były dokonywane zabiegi usuwania niepożądanej roślinności i czy miało to wpływ na ustalenie czy uprawa jest prowadzona.
W świetle powyższego, organ nadal nie wykazał, że sporne działki nie stanowią użytku rolnego oraz że nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, a więc że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym JPO przyznaje się do powierzchni działki położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia 1307/2013. W ocenie Sądu organ nie wykazał w sposób dostateczny by sporne działki nie stanowiły użytku rolnego gospodarstwa rolnego oraz, że nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej (a więc nie wykazano by nie spełniały kryteriów określonych w art. 32 ust. 2 lit. "a" Rozporządzenia 1307/2013 r.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest do uwzględnienia oceny prawnej wynikającej z wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt 431/18 oraz ewentualnie uzupełni materiał dowodowy w zakresie wykazania zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej.
Mając na uwadze, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 P.p.s.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 P.p.s.a.