I SA/GO 447/20

I SA/Go 447/20 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Jacek Niedzielski
Zbigniew Kruszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 4125/21 - Postanowienie NSA z 2025-07-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust.  1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2101
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi I spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
I spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] lipca 2020 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2020.
Z uzasadnienia decyzji SKO wynikał następujący stan sprawy sprawy.
Skarżąca spółka złożyła organowi podatkowemu deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2020, jednak nie wykazała w niej żadnych podstaw do opodatkowania i nie wyliczyła należnego podatku na rok 2020. Deklaracje "zerowe" uzasadniła tym, że posiadane grunty podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości
Postanowieniem z [...] maja 2002 r. Burmistrz wszczął postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. określił skarżącej spółce oraz E Sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2020 w kwocie 247.544,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według posiadanych dokumentów, tj. deklaracji DN-1 składanych przez Spółkę (w tym ostatnich deklaracji za rok 2017 i 2018, ewidencji podatkowej wg stanu na dzień [...].01.2020 r. oraz elektronicznych wypisów z rejestru gruntów z [...].02.2019 r. i [...].06.2020 r., skarżąca oraz E Sp. z o. o. są współużytkownikami wieczystymi gruntów o łącznej powierzchni 272.026 m², oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], położonych na terenie gminy [...]. Grunty te, których definicje zawarte są w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l.", zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., niezależnie od sposobu ich wykorzystania - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako związane z prowadzeniem działalności, ponieważ są one w posiadaniu przedsiębiorców, a na spółkach jako współużytkownikach tych gruntów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 u.p.o.l., ciąży solidarnie obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości.
Podkreślił, że klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków jest wiążąca zarówno dla organu ja i podatnika. Jeżeli natomiast podatnika ma wątpliwości co do poprawności zakwalifikowania gruntów, to winien z własnej inicjatywy wystąpić do właściwego organu o zmianę tej klasyfikacji. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucają w nim naruszenie art. 121, art. 122, art. 170 w zw. z art. 171, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, a także art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
Organ odwoławczy decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zwrócił też uwagę, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm. dalej: p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Z brzmienia zacytowanego przepisu (tj. art. 21 ust. 1 p.g.k.) w sposób jednoznaczny wynika zatem w ocenie organu, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, chociaż dopuszcza się w tym zakresie pewne wyjątki. W ich myśl dopuszczalne jest prowadzenie ustaleń, odnośnie przedmiotu opodatkowania, między innymi podatkiem od nieruchomości, w szczególności gdy dane z ewidencji gruntów stoją w sprzeczności z danymi wynikającymi z innego rejestru, zwłaszcza rejestru o charakterze publicznym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12.09.2019 r. w sprawie I SA/Rz 418/19).
Organ przypomniał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów z dnia [...] kwietnia 2019 r. wynika, że sporne nieruchomości gruntowe sklasyfikowane zostały jako "Tk" - tereny kolejowe. Potwierdzają to też elektroniczne wypisy z ewidencji gruntów (informacje o działce) z dnia [...] czerwca 2020 r.
Co do zarzutu naruszenia m. in. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. organ przypomniał, że skarżąca wskazała, że w roku 2013 I nabyła na podstawie aktu notarialnego repertorium z dnia [...] maja 2013 r. i z dnia [...] lipca
2013 r. nieruchomości położone na terenie gminy [...]. W akcie notarialnym wskazano, że zakupione nieruchomości w obowiązujących ewidencjach zakwalifikowane zostały między innymi do terenów komunikacji kolejowej. W ocenie skarżącej oznaczałoby to, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. grunty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca wskazała też, że po zakupie tych nieruchomości podjęła działania zmierzające do zdemontowania torów kolejowych. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z [...] lipca 2013 r. w której usankcjonował samowolę budowlaną jakiej dopuściła się skarżąca. Podniosła, że w zaistniałej sytuacji mamy do czynienia ze zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., które obowiązywać winno do lipca 2016 r. Podkreśliła, że powyższe miałoby zastosowanie, gdyby nie to, iż aktem notarialnym repertorium A numer [...], PKP przekazało nieodpłatnie te nieruchomości (działając na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe) na rzecz Powiatu tym samym grunty te zostały wykreślone z ewidencji gruntów kolejowych. Zdaniem skarżącej oznacza to, że faktycznie grunty te winny zostać zakwalifikowane jako nieużytki. W jej ocenie na skutek zaniedbań podmiotów publicznych, podmiot niepubliczny ponosi nienależne ciężary podatkowe.
Odnosząc się do wskazanych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Powyższy przepis wskazuje, że zwolnieniu podlegają elementy infrastruktury kolejowej, które muszą spełniać co najmniej jeden z trzech warunków wymienionych wyżej. Ustawodawca wprowadził w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnienie określonej grupy gruntów, budynków i budowli z podatku od nieruchomości przez ich przynależność do infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym (wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie I SA/Łd 36/19).
W ocenie organu, w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie został bowiem spełniony przynajmniej jeden z trzech warunków wymieniony w ww. przepisie. Z pisma skarżącej z dnia [...] lutego 2019 r. wynika bowiem, że po zakupie nieruchomości gruntowych stanowiących przedmiot opodatkowania skarżąca podjęła działania zmierzające do zdemontowania torów kolejowych. Organ podkreślił, że zwolnienie podatkowe, na które powołuje się w odwołaniu skarżąca (z art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.), nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotowe zobowiązanie w podatku od nieruchomości dotyczy roku 2020, a nie okresu do lipca 2016 roku, co podkreśliła w odwołaniu sama skarżąca.
Dalej organ odwoławczy przypomniał, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślił zarazem, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, zatem wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, to organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała, że w sprawie należy zastosować zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Wprawdzie podważa wiarygodność tych danych i ich prawdziwość, jednakże nie wskazała żadnych innych danych, w szczególności tych znajdujących odzwierciedlenie w urzędowych rejestrach o charakterze publicznym czy też innych urzędowych dokumentach. Zdaniem organu takiego dowodu przeczącemu danym zawartym w ewidencji gruntów nie może stanowić dołączona do odwołania dokumentacja fotograficzna. Dokumentacja ta jest bowiem nieopisana, nie wiadomo kto ją sporządził i nie wiadomo także których nieruchomości dotyczy. Tymczasem jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów z dnia [...].04.2019 r. działki o łącznej powierzchni 272.026 m², o nr ewid. tj. : [...] zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Tk" (tereny kolejowe) a nie "N" (nieużytki). Tym samym w sprawie nie może być mowy o zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zwolnienie to dotyczy bowiem jedynie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako nieużytki "N" i to niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie gruntów sklasyfikowanych jako tereny kolejowe "Tk".
Jako niezasadne uznał organ zarzuty naruszenia art. 121, 122, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego formułując w niej zarzut naruszenia:
- art. 170 w związku z art. 171 Ordynacji podatkowej, polegające na rozstrzygnięciu w decyzji podatkowej zagadnień, które należą do właściwości innego organu,
- art. 121 Ordynacji podatkowej z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,
- art. 122 Ordynacji podatkowej, naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego istniejącego w sprawie,
- art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału istniejącego w niniejszej sprawie,
- art. 7 ust, 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania.
W uzasadnieniu podniesiono, że skoro organ podatkowy nie wyjaśnił czy zapisy znajdujące się w ewidencji gruntów są właściwe, to także dokonany wymiar podatku od nieruchomości na ich podstawie musi budzić uzasadnione wątpliwości, o czym informowała strona Skarżąca składając stosowne wnioski dowodowe, które w zupełności zostały pominięte przez organy. Zdaniem skarżącej, w sytuacji, gdy Burmistrz uznał, że nie jest właściwy do podjęcia decyzji w sprawie prawidłowej klasyfikacji gruntów, to winien materiały, które tego dotyczyły przekazać organowi właściwemu, co wynika wprost z art. 170 oraz art. 171 Ordynacji podatkowej. Brak działania w tym zakresie stanowi rażące naruszenie prawa. Dlatego też wniosek Strony o przeprowadzenie oględzin nieruchomości, która zdaniem tego organu nie może być zakwalifikowana ani do nieużytków ani do gruntów zalesionych lub zakrzewionych, jest zasadny.
Przedstawiając po raz kolejny zmiany właścicielskie w odniesieniu do spornych nieruchomości zaznaczyła, że faktycznie grunty te winny zostać zakwalifikowane jako nieużytki. Nie może być bowiem tak, że na skutek zaniedbań podmiotów publicznych, podmiot niepubliczny ponosi nienależne ciężary podatkowe, gdyż korzystają one ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Bezsprzecznie bowiem strona na tych gruntach nie prowadzi działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżącego, decyzje powinny być uchylone z powodu naruszenia
art. 122, art. 181 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej. Skoro Strona wnioskowała o przeprowadzenie wizji, to organ w sytuacji, gdy uznał, że nie jest do tego właściwy,
a co za tym idzie nie jest także właściwy do zmian w ewidencji gruntów, winien zawiesić prowadzone postępowanie podatkowe do czasu rozstrzygnięcia przez właściwy organ tego jak należy kwalifikować nieruchomości będące w posiadaniu Strony. Niewątpliwe organ nie zebrał całego materiału, bowiem sam w zaskarżonej decyzji podnosi, iż wniosek Strony dotyczący przeprowadzenia oględzin miejsca
położenia nieruchomości nie zasługuje na rozpatrzenie. Skoro nie zebrano w całości materiału, to nie ma też możliwości jego oceny. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie, przeprowadzonej na posiedzeniu niejawnym, zarządzonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok.
Organy podatkowe, określając wysokość zobowiązania za ww. okres w kwocie 247.554,00 zł, oparły się m.in. na danych zawartych w ewidencji i gruntów i budynków.
Podkreślić należy, że kwestia związania organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków była wielokrotnie przedmiotem rozważań w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie akcentowano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (zob. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, która ewidentnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika już na podstawie samej wykładni językowej – zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12, że zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków.
W rozpoznawanej sprawie dane dotyczące gruntów zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko wypisowi z ewidencji gruntów i budynków przez organy podatkowe prowadzące postępowanie w sprawie na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie stanowi drogi prawnej zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie należy się jednak zgodzić z poglądem, że ewentualna zmiana nieprawidłowych zapisów w ewidencji gruntów i budynków, dokonana przez uprawnione organy, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3174/15).
Podkreślić należy, że zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków z dnia [...].04.2019 r. działki skarżącej o łącznej powierzchni 272.026 m², o nr: [...] zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Tk" (tereny kolejowe) a nie "N" (nieużytki). Potwierdzają to również elektroniczne wypisy z ewidencji gruntów (informacje o działce) z dnia [...] czerwca 2020 r.
Zwolnienie podatkowe w zakresie nieużytków, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. - na który to przepis spółka się powołuje - znajduje wyłącznie zastosowanie do gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Tym samym, aby skarżąca mogła skorzystać z tego zwolnienia spełnione muszą być łącznie dwa warunki, po pierwsze grunty te muszą być sklasyfikowane jako w ewidencji jako nieużytki "N" oraz nie mogą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Obu przesłanek skarżąca nie wykazała w toku toczącego się przed organami podatkowymi postępowania. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że sporne grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koniecznym jest bowiem wskazać, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawodawca uznaje grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z powołanego wyżej przepisu wprost wynika więc, że wszelkie nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co do zasady traktowane są jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. L. Etel, komentarz do art. 1a u.p.o.l., w: Podatek od nieruchomości. Komentarz, Lex 2012; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1301/19). Podkreślenia też wymaga, że nawet czasowe niewykorzystywanie nieruchomości przez przedsiębiorcę lub nawet wykorzystywanie na inne rodzaje działalności niż gospodarcza, nie zwalnia przedsiębiorcy z płacenia podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA: z dnia 1 lutego 2019 r., o sygn. akt II FSK 3432/17 i z dnia 9 maja 2017 r., o sygn. akt II FSK 503/15).
Zdaniem Sądu jest oczywistym, że w sytuacji braku możliwości zastosowania wobec strony zwolnienia podatkowego, dla opodatkowania spornych nieruchomości należy zastosować stawkę opodatkowania przewidywaną dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Skarżący jest bowiem przedsiębiorcą i z mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla celów podatkowych, grunty, których jest współużytkownikiem wieczystym, muszą być uznane za związane z działalnością gospodarczą.
Trafnie również organy przyjęły, że status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest dokumentowany Krajowym Rejestrem Sądowym i trwa do momentu zaistnienia okoliczności, uzasadniających wykreślenie danego podmiotu z rejestru przedsiębiorców. Jak wyraźnie bowiem stanowi art. 289 § 1 Kodeksu spółek handlowych, w przypadku upadłości spółki jej rozwiązanie następuje dopiero po zakończeniu postępowania upadłościowego, z chwilą wykreślenia z rejestru, które wywołuje skutek konstytutywny (por. wyrok WSA w Lublinie z 23.01.2018 r., sygn. akt I SA/Lu 974/17). Skoro w niniejszej sprawie nie doszło do wykreślenia I sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z KRS, to należy przyjąć, że nadal jest ona przedsiębiorcą, a co za tym idzie, podatnikiem podatku od nieruchomości.
Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie. Z ww. przepisu wynika, że zwalania się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Tymczasem sama strona w toku postępowania przed organami jak i w uzasadnieniu skargi wskazuje, że podjęła działania zmierzające do zdemontowania torów kolejowych i zwolnienie wynikające z ww. przepisu winno obowiązywać ale do lipca 2016 roku. Nie ulega zatem wątpliwości, że ww. zwolnienie podatkowe nie mogło być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, która dotyczy zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2020.
Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 170 w zw. z art. 171 Ordynacji podatkowej okazał się całkowicie niezasadny. Przypomnieć raz jeszcze wypada, iż to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), a postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie stanowi drogi prawnej zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, spółka niezasadnie – choćby poprzez wniosek o dokonanie oględzin nieruchomości - poszukuje przed organami podatkowymi drogi do zainicjowania zmian w ewidencji, która jest prowadzona przez zupełnie inny organ. Jest to nieuprawnione przerzucanie obowiązku obciążającego podatnika, na organ podatkowy.
Sąd nie podziela w konsekwencji pozostałych zarzutów procesowych zawartych w skardze. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, organy podatkowe podjęły w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego odzwierciedlanie stanowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Ocena zebranego materiału dowodowego, nie nosi znamion dowolności.
Z tych też przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.