I SA/Go 424/21

I SA/Go 424/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /przewodniczący/
Damian Bronowicki /sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 1238/22 - Wyrok NSA z 2023-09-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 1972 nr 300 poz 191 art. 16, art. 33
Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
Dz.U. 2022 poz 329
art. 329
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Skarżąca, Strona, Spółka)wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: DIAS) z dnia [...] października 2021 r. nr [...] ,utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako: organ I instancji, Naczelnik) z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Decyzja określa należną kwotę długu celnego podlegającą zaksięgowaniu w wysokości 1.788,00 zł z należnymi odsetkami za zwłokę.
Z akt wynika następujący stan faktyczny.
W dniu 12 października 2019 r. Skarżąca, działając jako przedstawiciel pośredni z upoważnienia T.M., prowadzącego działalność T., zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki [...] o wartości 4500,00 CHF, nr nadwozia [...], o pojemności silnika 1984cm3 i roku produkcji pojazdu 2010. Do zgłoszenia załączono m.in. umowę kupna-sprzedaży z dnia [...] października 2019 r., która zawierała deklarację o unijnym preferencyjnym pochodzeniu towaru, na podstawie której w zgłoszeniu celnym zadeklarowano stawkę w wysokości 0% stosowaną w Unii Celnej.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej, decyzją z [...] lutego 2020r. zmienił nieprawidłowe dane dotyczące numeru nadwozia w zgłoszeniu celnym. Jednocześnie,po zwolnieniu towaru, dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego.Pismem z [...] lutego 2020 r., w celu weryfikacji, przekazał Izbie Administracji Skarbowej deklarację eksportera, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru z Unii Europejskiej.
DIAS pismem z [...] lipca 2020 r. przedłożył wynik weryfikacji deklaracji przekazany przez szwajcarskie władze celne. Federalna Administracja Celna, Okręgowy Dyrektoriat Ceł poinformował, iż eksporter nie udowodnił pochodzenia rzeczowego pojazdu. W związku z tym pojazd należy uznać za nieokreślonego pochodzenia, a dowód pochodzenia jako nieważny.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, pismem z dnia [...] października 2020 r. powiadomił importera T.M. oraz Stronę skarżącą o prowadzonym postępowaniu dotyczącym weryfikacji prawidłowości i kompletności informacji zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym, a w szczególności autentyczności, prawidłowości i ważności dokumentu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru w postaci deklaracji eksportera sporządzonej na umowie kupna-sprzedaży z dnia [...] października 2019 r.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w dniu [...] stycznia 2021 r. wydał decyzję, w której określił w stosunku do importowanego towaru należną kwotę długu celnego podlegającego zaksięgowaniu z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 10%.
Od decyzji organu I instancji, pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżącazarzuciła organowi I instancji dowolną oceną zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania i zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż określenie pochodzenia towaru na podstawie posiadanego przez pojazd numeru nadwozia nie jest tożsame z autentycznością przedłożonej do odprawy celnej deklaracji sporządzonej przez eksportera na umowie kupna-sprzedaży z [...] października 2019r. Sporny towar korzystał z preferencji celnych, a zatem jego pochodzenie winno być udokumentowane preferencyjnym dowodem pochodzenia. Podkreślił również, iż organami uprawnionymi do weryfikacji dowodów pochodzenia są jedynie władze celne kraju eksportu i to one mogą w tym zakresie żądać dowodów (jakie uznają za właściwe). Powyższe przemawia za przyjęciem, że władze kraju importu nie są władne prowadzić w tym zakresie odrębnego postępowania dowodowego. Zatem wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonywania tej czynności instytucji nie może być podważony ani przez organy celne, ani przez importera.
Strona skarżąca nie zgodziła się z decyzją DIAS i pismem z [...] listopada 2021r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu.
Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
a) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1856) w zw. z art. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako: O.p.), poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w szczególności zaś dotyczących przyczyn, z uwagi na które eksporter nie udowodnił pochodzenia spornego pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy zastosowania zadeklarowanej, preferencyjnej stawki celnej,
b) art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne w zw. z art. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 O. p. poprzez pominięcie przy wydawaniu decyzji treści umowy kupna-sprzedaży importowanego samochodu, w tym umieszczonej na tym dokumencie handlowym deklaracji pochodzenia oraz pominięcie informacji dotyczących pochodzenia pojazdu samochodowego, które można ustalić poprzez rozkodowanie numeru VIN przypisanego do pojazdu;
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a) art. 48 Unijnego Kodeksu Cywilnego (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/13 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Cywilny (Dz. U. UE. L 269/1 z 10.10.2013 r. z zm., dalej jako UKC)) poprzez jego nienależyte zastosowanie, prowadzące do skorygowania podanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, preferencyjnej stawki celnej, mimo faktycznego nieprzeprowadzenia procesu weryfikacji prawidłowości danych podanych w zgłoszeniu celnym, wymaganej tym przepisem,
b) art. 16 ust. 1 pkt c Protokołu nr 3 do umowy między, Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. U. UE. L. 2006 r. Nr 45 poz.1, dalej jako Protokół nr 3), poprzez jego niezastosowanie, prowadzące do odmowy zastosowania w sprawie preferencyjnej stawki celnej, mimo że przedstawiony został wymieniony w tej regulacji dowód pochodzenia, który zastosowanie tej stawki uzasadniał,
c) art. 33 Protokołu nr 3 poprzez: - jego nienależyte zastosowanie, prowadzące do skorygowania podanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, preferencyjnej stawki celnej, w wyniku oparcia się na informacji niemiarodajnej i niewystarczającej do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, udzielonej przez służby celne kraju wywozu; - jego nienależyte zastosowanie będące efektem zaniechania przyjęcia preferencyjnej stawki celnej mimo zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które tego rodzaju decyzję uzasadniały; - jego nienależyte zastosowanie wynikające z przystąpienia do weryfikacji dowodu pochodzenia towaru, mimo niesprecyzowania i nieujawnienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących statusu pochodzenia, których zaistnienie warunkuje proces rzeczonej weryfikacji.
Podnosząc tej treści zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę
działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei
stosownie do art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Należy wskazać, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.
Kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowi uprawnienie do zastosowania przez Skarżącą preferencyjnej 0% stawki celnej w odniesieniu do sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego marki [...].
Postępowanie w zakresie stosowania umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisaną w Brukseli w dniu 22 lipca 1972r., reguluje decyzja nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE – Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r., zmieniająca Protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej.
Stosownie do art. 29 ust. 2 Protokołu nr 3 eksporter sporządzający deklarację na fakturze lub deklarację EUR-MED na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji na fakturze, jak również dokumenty określone w art. 22 ust. 5 przez okres co najmniej trzech lat. Dokumentami, o których mowa w art. 22 ust. 5 Protokołu nr 3, są wszelkie dokumenty potwierdzające status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów Protokołu nr 3.
W myśl art. 33 Protokołu nr 3 następcza (dodatkowa) weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzona jest wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów Protokołu nr 3. W tym celu organy celne kraju przywozu zwracają świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED oraz fakturę, jeżeli taką dostarczono, deklarację na fakturze, deklarację EUR-MED na fakturze lub kopie tych dokumentów organom celnym kraju wywozu, przedstawiając, w odpowiednich przypadkach, uzasadnienie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.
W orzecznictwie przyjmuje się, że z treści wyżej uregulowań wywieść należy że jedynym prawnie skutecznym dowodem pochodzenia może być świadectwo EUR.1 bądź stosowna deklaracja eksportera. Oznacza to, że dowodów tych nie mogą zastąpić ani też uzupełnić żadne inne dowody. Fakt, iż uprawnionymi do weryfikacji dowodów są jedynie władze kraju eksportu i mogą w tym zakresie żądać dowodów, jakie uznają za właściwe, przemawia za przyjęciem, że władze kraju importu nie są władne prowadzić w tym zakresie odrębnego postępowania dowodowego. Oznacza to, że organy celne kraju importu nie tylko korzystają z wyników postępowania weryfikacyjnego, ale są nimi związane. Wyniki te powinny spełniać wymóg art. 33 ust. 5 Protokołu, tzn. umożliwiać wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące w rozumieniu umowy międzynarodowej. Gdyby jednak było inaczej i nadal istniałyby uzasadnione wątpliwości, a uzyskana odpowiedź od zagranicznych służb celnych nie zawierałaby wystarczających informacji, na podstawie których można ocenić autentyczność czy rzeczywiste pochodzenie towaru, władze celne kraju importu, co do zasady (z wyłączeniem uzasadnionych okoliczności) powinny odmawiać stosowania preferencji (art. 33 ust. 6 Protokołu nr 3) – wyrok NSA z 17 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 1612/11 (orzeczenia.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie importer dysponował deklaracją sporządzoną przez eksportera na umowie kupna-sprzedaży. Wobec wątpliwości co do pochodzenia towaru polskie służby celne zwróciły się do służb szwajcarskich o dokonanie weryfikacji dowodu pochodzenia w trybie art. 33 Protokołu nr 3.W odpowiedziszwajcarskie służby celne, pismem z [...] czerwca 2020 r.,wskazały, iż eksporter nie udowodnił pochodzenia pojazdu i dlatego pojazd należy traktować jako nieokreślonego pochodzenia, a dowód pochodzenia uznać należy za nieważny.
Sąd podziela stanowisko organów celnych, zgodnie z którym, skoro wynik weryfikacji przedstawiony w piśmie szwajcarskich służb celnych z [...] czerwca 2020 r. okazał się być negatywny, a importowany samochód w świetle postanowień Protokołu nr 3 nie ma statusu "produktu pochodzącego", skutkujeto brakiem podstaw prawnych do stosowania preferencji celnych w postaci stawki 0%.
W związku z powyższym nie jest zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 48 Unijnego Kodeksu Cywilnego. Stwierdzić należy, iż z przepisów UKC, określających podstawy i zasady podejmowania i prowadzenia kontroli przez organy celne wynika, że weryfikacja prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu celnym dokonywana po zwolnieniu towarów następuje w ramach kontroli, podejmowanej zasadniczo z urzędu (art. 46 ust. 1, art. 48 UKC), która może być dokonywana w terminie 3 lat od dokonania zgłoszenia celnego. Tym samym do organów celnych kraju przywozu, podejmujących następcza kontrolę dowodów pochodzenia, należy ocena czy w świetle znanych tym organom okoliczności, dokumenty dotyczące autentyczności produktu lub status pochodzenia tego produktu rodzą wątpliwości i uzasadniają kontrolę.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 33 Protokołu nr 3 poprzez nienależyte zastosowanie, prowadzące do skorygowania stawki preferencyjnej na podstawie informacji niemiarodajnej i niewystarczającej do wydania ostatecznej decyzji. Zaznaczyć należy, iż z pisma władz celnych Szwajcarii wynika, że eksporter nie udowodnił pochodzenia towaru. Okoliczność braku dowodu pochodzenia towaru u eksportera była powodem negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia. Z art. 33 ust. 6 Protokołu nr 3, jak i przepisów art. 33 ust. 1 i 2 Protokołu nr 3, jednoznacznie wynika, że postępowanie w zakresie weryfikacji dowodu pochodzenia pojazdu prowadzą właściwe organy celne kraju eksportera, a nie importera. Sąd podziela pogląd, zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt GSK 56/04 (orzeczenia.gov.pl), że organy celne kraju importera nie są uprawnione do żądania od władz celnych kraju eksportu żadnych dodatkowych dokumentów ponad wynik weryfikacji, jeżeli wynik ten nie wystarcza, to zasadniczo odmawiają preferencji. Fakt, że uprawnionymi do weryfikacji dowodów są jedynie władze kraju eksportera i mogą w tym zakresie żądać dowodów, jakie uznają za właściwe, przemawia za przyjęciem, że władze kraju importera nie są władne prowadzić w tym zakresie odrębnego postępowania dowodowego. Oznacza to, że organy celne kraju importu nie tylko korzystają z wyników postępowania weryfikacyjnego, ale są nimi związane.
Należy także podkreślić, że gdyby szwajcarskie organy administracji celnej na przesłany im wniosek o weryfikację nie udzieliły żadnej odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia tego wniosku, organy polskie byłyby zobligowane przepisem powołanego wyżej art. 33 ust. 6 do odmówienia wszelkiej preferencji. Tym bardziej odmowa taka była konieczne w sytuacji, gdy firma eksportera nie udowodniła pochodzenia rzeczonego pojazdu.
Sąd nie podziela również poglądu skarżącej, że w sprawie miały miejsce wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 33 ust. 6 Protokołu nr 3. Strona skarżąca wskazuje, że obowiązkiem organu było rozważanie, czy nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie stawki preferencyjnejtym bardziej, że odpowiedź organu służb celnych Konfederacji Szwajcarskiej nie zawierała informacji wystarczających do podważenia zadeklarowanego pochodzenia towaru, a podstawą weryfikacji były, uzasadnione wątpliwości co do tego pochodzenia.Zdaniem Skarżącej tą szczególną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt, iż do samochodu osobowego przypisany jest określony, unikalny numer VIN, który jednoznacznie pozwala zidentyfikować producenta i kraj pochodzenia pojazdu.
W tym zakresie Sąd zgadza się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 listopada 2006 r. sygn. akt I GSK 3106/05 (orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdził, iż pojęcie "wyjątkowe okoliczności" należy odnosić raczej do przeszkód w uzyskaniu zadawalającego wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia, wynikających ze zjawisk o charakterze nadzwyczajnym leżących poza sferą związaną z sytuacją eksportera, jak np. wojna czy stan wyjątkowy w kraju eksportu, zaprzestanie działania służb celnych w kraju eksportu wywołane długotrwałym strajkiem itd.
W niniejszej sprawie z całą pewnością okoliczności o takim charakterze nie wystąpiły. Należy wskazać, iż importera zawsze obciąża ryzyko związane z sytuacją w zakresie, w jakim przedstawia on dokumenty i dane niezbędne dla uzyskania pozytywnego wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia towaru. Skoro eksporter nie udowodnił pochodzenia pojazdu, (a strona nie dysponowała odpowiednim dokumentem uprawniającym do zastosowania preferencyjnej stawki) okoliczność ta w myśl powołanych wyżej przepisów Protokołu nr 3, uniemożliwiała zastosowanie preferencyjnej stawki celnej.
W odpowiedzi na skargę Organ trafnie zauważył, że fakt zarejestrowania pojazdu w Szwajcarii oraz wyprodukowania go na terenie Unii Europejskiej nie jest tożsamy z wykazaniem "pochodzenia" z tego kraju lub wspólnoty. Wskazać należy, że podstawą do zastosowania obniżonej stawki celnej, zgodnie z umową między EWG a Konfederacją Szwajcarską są określone prawem dowody. W celu zastosowania preferencyjnej stawki celnej wymagane jest udokumentowanie tego świadectwem przewozowym EUR. 1 lub deklaracją sporządzoną przez eksportera na fakturze i potwierdzenie tego faktu przez organ weryfikujący. Dowodem takim natomiast nie jest wskazany przez stronę skarżącą kod VIN czy umowa sprzedaży pojazdu.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 33 Protokołu nr 3 poprzez przystąpienie do weryfikacji dowodu pochodzenia towaru, mimo niesprecyzowania i nieujawnienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących statusu pochodzenia, których zaistnienie warunkuje proces rzeczonej weryfikacji. Wspomniany przepis stanowi, że następcza (dodatkowa) weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzona jest wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów Protokołu nr 3.W ocenie Sądu, dla możliwości wydania decyzji z [...] stycznia 2021 r. bez znaczenia pozostaje to, czy organ dokonał kontroli wyrywkowo czy też w wyniku uzasadnionych wątpliwości. Ponadto strona skarżąca nie wyjaśniła dlaczego jej zdaniem możliwość zwrócenia się do służb celnych Konfederacji Szwajcarskiej miałaby zostać ograniczona wyłącznie do sytuacji, w której organ wskazał na rodzaj następczej weryfikacji i ją uzasadnił. Równocześnie zauważyć należy, że szwajcarskie władze celne udzieliły wystarczającej odpowiedzi w terminie, o którym mowa w art. 33 pkt 6 Protokołu, zatem rodzaj weryfikacji nie ma również znaczenia dla odmowy preferencji z uwagi na brak takiej odpowiedzi.
Tym samym zarzut naruszenia art. 16 ust. pkt c Protokołu nr 3 jest bezzasadny. Podkreślić należy, że w myśl postanowień art. 16 protokołu nr 3 produkty pochodzące ze Szwajcarii przy wywozie do Wspólnoty korzystają z preferencyjnego traktowania przewidzianego w umowie pod warunkiem przedstawienia dowodu pochodzenia. Dowodem pochodzenia w myśl omawianego przepisu mogą być jedynie świadectwa przewozowe EUR albo EUR-MED, bądź tzw. "deklaracja na fakturze", albo "deklaracja EUR-MED na fakturze" sporządzona według wzorów zamieszczonych w załącznikach do protokołu. Z treści przytoczonych regulacji jednoznacznie wynika, że jedynym prawnie skutecznym dowodem pochodzenia może być świadectwo EUR.1 bądź stosowna deklaracja eksportera. Oznacza to, że dowodów tych nie mogą zastąpić, ani też uzupełnić inne dowody (wyrok NSA z 17 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 1612/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ z informacji szwajcarskich organów celnych wynika, że eksporter nie udowodnił pochodzenia pojazdu, to zasadnie, krajowe organy celne, odmówiły skarżącej zastosowania preferencji celnych.
Za niezasadne uznał Sąd również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy celne postępowanie było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organy te starannie zgromadziły materiał dowodowy, w sposób wyczerpujący poddały go ocenie. Skarżąca miała zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu i swobodnie mogła zgłaszać zastrzeżenia, czy formułować wnioski dowodowe.
Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a.oddalił skargę.