I SA/GO 42/05

I SA/Go 42/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Dariusz Skupień
Jacek Niedzielski
Marian Jaździński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant: ref. staż. Monika Mierzyńska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2005r. na rozprawie sprawy [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] maja 2003 r. wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt. 1 i §3 ,art.23§ 1 pkt 1 i § 4, art. 47 § 3, art.53§1 i 3, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U.nr 137, poz. 926 ze zm. /, art. 2 ust. 1 pkt 1, art.6 ust. 4 pkt 1 lit a , art.9 ust.1 i 2 , art. 15 ust. 1 art. 17 , art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 144, poz. 930 /oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 161, poz. 1078 / określił [...] ryczałt od przychodów ewidencjonowanych za rok 2001 w kwocie 13.825,20 zł.
Uzasadniając swoje stanowisko organ skarbowy I instancji ustalił, że [...] prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami oraz usługi transportu od dnia 29 marca 1994 r. w dniu tym dokonał również wyboru zwolnienia z podatku od towarów i usług. W latach 1994-1997 był opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
W dniu 05 stycznia 1998 r. złożył zawiadomienie o zawieszeniu działalności gospodarczej do odwołania.
Za rok 2001 podatnik złożył zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach oraz należnego ryczałtu PIT –28, w którym wykazał kwotę przychodu " O ".
W dniu 09 stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy otrzymał informację z Oddziału Celnego, z której wynikało, że [...] dokonywał wielokrotnie w tym oddziale odpraw celnych w imieniu i na rzecz osób fizycznych.
Częstotliwość tych czynności dało podstawy organowi podatkowemu do przypuszczenia, że podatnik mimo zgłoszenia zawieszenia działalności nadal ją prowadzi.
Organ podatkowy wystąpił z zapytaniami do Urzędu Celnego oraz do Oddziałów Celnych położonych na zachodniej granicy kraju czy [...] dokonywał w latach 1998-2001 zgłoszeń celnych na własne nazwisko, bądź na nazwisko innych osób fizycznych. Urząd Skarbowy zwrócił się również do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego o podanie wszystkich zarejestrowanych w latach 1998-2001 samochodów na nazwisko [...].
W oparciu o nadesłane dokumenty Urząd Skarbowy wszczął wobec podatnika kontrolę za lata 1998-2001 r.
Organ podatkowy ustalił, że podatnik na rok podatkowy 2001 nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zaś w roku poprzednim / 2000/ osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości nie przekraczając wysokości przychodu w kwocie 470.745,00 zł, o którym mowa w art. 6 ust 4, pkt 1, lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust.1, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyli przychodu z tej działalności w łącznej kwocie 470.745,00 zł.
Podatnik, zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy, może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy.
. Zrzeczenie może być dokonane do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, leżeli podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku. Zrzeczenia podatnik dokonuje przez złożenie właściwemu urzędowi skarbowemu pisemnego oświadczenia.
Podatnik nie skorzystał z możliwości zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, dlatego też w roku 2001 powinien był płacić podatek dochodowy nadal w tej samej formie.
Organ podatkowy ustalił, że [...] będąc podatnikiem podatku dochodowego zryczałtowanego oraz osiągając przychód podlegający opodatkowaniu, w roku 2001:
• nie prowadził ewidencji przychodów, o której mowa w art. 15 ust 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych prze osoby fizyczne;
• złożył nierzetelne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, dokonanych odliczeniach i należnym ryczałcie za 2001 r. wykazując zerową kwotę przychodu, czym naruszył przepis art.21, ust. 2 pkt 2 ustawy;
• nie wpłacił w ustawowych terminach należnego ryczałtu od przychodów ewidencyjnych w poszczególnych miesiącach 2001 r., czym naruszył przepis art.21, ust 1 wskazanej ustawy.
Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w razie nie prowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określa wartość niezaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania i określa od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%. Urząd skarbowy wskazał, iż zgodnie z art.23§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia. W oparciu o wskazany przepis organ podatkowy określił podstawę opodatkowania w zakresie handlu samochodami uwzględniając umowy komisowej ich sprzedaży, zaś w zakresie usług transportowych zastosował, zgodnie z art. 23§3 pkt1 Ordynacji podatkowej, metodę porównawczą wewnętrzną, polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu. Zastosowanie metody szacowania, o której mowa w art..23§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej tylko do przychodów z usług transportowych, nie zaś do określenia całości przychodów za 2000 r. organ podatkowy uzasadnił tym, że dysponując umowami sprzedaży samochodów osobowych, nie mógł ich pominąć jako dowód i zastosować w tym przypadku szacunku, do ustalenia przychodu z tego tytułu. Przyjąć zatem należy, jak wskazuje to organ podatkowy, że podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym zryczałtowanym została w całości ustalona w inny sposób, o którym mowa w art.23 §4 Ordynacji podatkowej. Wybór tego sposobu oszacowania, organ uzasadnia tym, że zgodnie z art.23 § 5 ustawy określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistości. Zastosowanie pozostałych metod wymienionych w art.23§ 3 pkt 3 do 6, wobec braku urządzeń ewidencyjnych, dowodów sprzedaży usług, jak i dowodów dokumentujących ponoszone przez podatnika koszty, nie było możliwe.
Z ustaleń Urzędu Skarbowego wynika, że podatnik w roku 2001 dokonał sprzedaży trzech samochodów osobowych na kwotę 57.300,00 zł. , kwota netto sprzedaży 53.910,00 zł.
Urząd Skarbowy ustalił przychód ze sprzedaży usług transportowych w 2001r. na kwotę 15.216,00 zł. , opisując szczegółowo przyjęta metodę szacowania oraz przyjmując, w ocenie organu, najbardziej korzystny dla podatnika sposób jego wyliczenia.
Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do Izby Skarbowej, w którym zaskarżył przedmiotową decyzję w części dotyczącej kwoty ryczałtu ustalonego od dokonanej przez podatnika sprzedaży samochodów osobowych o łącznej wartości 53.910,00 zł , wysokość zryczałtowanego podatku objętego odwołaniem – 10.782,00 zł. oraz usług o łącznej wartości 12.616,00 zł.- wysokość zryczałtowanego podatku objętego odwołaniem -2.523,20zł.
Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art.3 oraz art. 17 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. nr 144, poz.930 / w związku z art.14 ust.2 pkt 1 oraz z art. 10 ust.1 pkt8, lit. D ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / tj. Dz. U. z 1993 r. nr 90 , poz. 416 ze zm. / poprzez przyjęcie, że sprzedaż samochodu osobowego związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą a wartość usług należało określić na podstawie średniej wartości z ewidencji 1997 r. i w sytuacji opisanej w decyzji , do tak ustalonej podstawy opodatkowania zastosować stawkę zryczałtowaną w wysokości 20%.
Ponadto podatnik zarzuca organowi podatkowemu naruszenie art.187§1 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie w wydanej decyzji wszystkich okoliczności związanych z dokonaną przez podatnika i niezgłoszoną w zeznaniu PIT-28 sprzedażą usług, a to poprzez pominiecie przez organ podatkowy faktu zasięgania w Urzędzie Skarbowym informacji w sprawie rozliczeń z tytułu sprzedaży używanych osobiście pojazdów niezwiązanych z działalnością gospodarczą w okresie jej zawieszenia.
Uzasadniając swoje stanowisko podatnik stwierdza, że sprzedane przez niego w 2001 r. samochody osobowe nie były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podatnik nie miał zamiaru ich dalszej odsprzedaży, lecz użytkował je wraz z rodziną do celów prywatnych. Tylko w przypadku ich sprzedaży przed upływem pół roku od dnia nabycia, uzyskany przychód podlegać winien opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Podatnik uważa, że organ podatkowy w sposób dowolny, nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, ustalił przychód z tytułu usług transportowych opierając swoje rozstrzygniecie w tej mierze na ewidencji sprzedaży za 1997 r.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ podatkowy drugiej instancji uznał wszystkie zarzuty podatnika za niezasadne.
Jak wskazuje organ podatkowy drugiej instancji w trakcie postępowania ustalono, że podatnik w latach 1994-1997 prowadził działalność w zakresie handlu samochodami i usług transportowych i pomimo jej zawieszenia w styczniu 1998 r. dokonywał nadal sprzedaży samochodów osobowych. W roku podatkowym 2001 podatnik nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i za rok ten złożył zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach oraz należnego ryczałtu – PIT -28, w którym wykazał kwotę przychodu – 0 zł.
Prowadzone postępowanie wykazało, że podatnik w 2001 r. zaniżył przychody do opodatkowania z tytułu:
- sprzedaży samochodów osobowych na kwotę 53.300,00zł. ,
- świadczenia usług transportowych w wysokości 15.216,00 zł.
Do opodatkowania podatkiem dochodowym w formie ryczałtu przyjęto przychód netto w kwocie 53.910 zł., po pomniejszeniu o podatek VAT określony od pojazdów [...] i [...] w wysokości 3.390 zł./ samochód VW T4 użytkowany powyżej pół roku uznano za zwolniony z podatku VAT/.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie kwestii, czy uzyskane przez podatnika przychody ze sprzedaży samochodów osobowych należy uznać za przychody z działalności gospodarczej, czy też za przychody ze sprzedaży innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wskazuje organ podatkowy drugiej instancji w trakcie postępowania ustalono, że podatnik w latach 1994-1997 prowadził działalność w zakresie handlu samochodami i usług transportowych i pomimo jej zawieszenia w 1998 r. dokonał w 2001 roku sprzedaży trzech samochodów osobowych/ okresie lat 1998-2001 podatnik dokonał sprzedaży 10 samochodów osobowych/.
Samochody te sprowadził z zagranicy we własnym imieniu, również ich rejestracji dokonał we imieniu własnym.
Następnie na podstawie zawartych przez siebie umów dokonał ich sprzedaży.
Organ podatkowy zwraca uwagę, że działalność ta stanowiła w 2001 r. dla podatnika główne źródło dochodu.. Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na art. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej / Dz. U. nr 101, poz. 1178ze zm. / stanowiący, że działalnością gospodarczą jest działalność usługowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, uznał, dokonaną przez podatnika sprzedaż samochodów osobowych za działalność gospodarczą. Dokonanie sprzedaży w latach 1998-2001 zakupionych w tym celu 10 pojazdów, wskazuje na ciągły charakter prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie organu podatkowego, sprzedaży tej, nie można uznać za sprzedaż innych rzeczy, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na sprzeczność wyjaśnień podatnika zawartych w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania oraz w odwołaniu. W trakcie prowadzonego postępowania podatnik twierdził, że sprzedaż pojazdów w 2001 r. była związana ze świadczonymi przez niego usługami transportowymi a nie handlem samochodami. W tym zakresie podatnik wskazał, że samochody w stosunku, do, których dokonywał odpraw celnych, nabywa w imieniu i na rzecz innych osób fizycznych. W odwołaniu natomiast, podatnik wskazuje, że zakupu samochodów dokonał do celów prywatnych niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
W ocenie organu II instancji również zarzut naruszenia przez organ I instancji art.187 Ordynacji podatkowej jest chybiony, ponieważ pytanie podatnika dotyczyło sprzedaży jednego pojazdu samochodowego wykorzystywanego na potrzeby osobiste podatnika, a nie sytuacji będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.
W odniesieniu zaś do kwestii określenia obrotu z tytułu świadczenia usług transportowych, organ odwoławczy, wskazuje, że działanie organu I instancji było prawidłowe a przyjęty sposób ustalenia obrotu z tego tytułu, wobec braku ewidencji oraz innych dokumentów jest zgodny z prawem.
Podatnik wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 121 § 1 i 2 w związku z art.125 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ze względu na prowadzenie postępowania kontrolnego, a następnie podatkowego w sposób przewlekły i mało wnikliwy, niewyjaśnianie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, a ponadto, że pomimo upływu długiego okresu czasu w zbyt dowolny sposób oceniono zebrany materiał dowodowy przypisując podatnikowi – mimo zawieszenia działalności w zakresie handlu samochodami – chęci ukrycia dochodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
- naruszenie przepisu art.3 oraz art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z art.14 ust.2 pkt 1 oraz 10 ust 1 pkt 8 lit.d ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, "że należy uznać, iż sprzedaż samochodu osobowego związana była z działalnością gospodarczą i sprzedaż tego pojazdu należy opodatkować stawką zryczałtowaną.
Skarżący wskazuje w uzasadnieniu, że ustalenia organów podatkowych w zakresie dotyczącym ilości wykonanych przez podatnika usług transportowych są nieprawidłowe, zawyżone.
W zakresie ustalenia dochodu ze sprzedaży samochodu, skarżący nie zaprzecza, że sprzedaży takiej dokonywał, ale uważa, iż pojazd ten wchodził w skład jego majątku osobistego i nie stanowił składnika majątku obrotowego firmy ani też nie były wykorzystywany do działalności gospodarczej podatnika i tym samym nie powinien być opodatkowany.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zwarzył, co następuje.
Skarga okazała się nieuzasadniona, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie.
Po pierwsze należy dokonać oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.
Skarżący podnosi zarzut naruszenia art.121 § 1 i 2 w związku z art. 125 § 1 i art. 187
§ 1 Ordynacji podatkowej podkreślając, że postępowanie prowadzone było mało wnikliwie, przewlekle a zebrany materiał dowodowy oceniony został w sposób zbyt dowolny, w szczególności w zakresie przypisania skarżącemu, iż mimo zwieszenia działalności winien opłacać uzyskane ze sprzedaży samochodów dochody zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
Zarzuty te w świetle poczynionych przez organy podatkowe obu instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego należy uznać za całkowicie chybione.
Trafnie, bowiem ustaliły organy podatkowe, że skarżący mimo zawieszenia działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami z dniem 05 stycznia 1998 r. faktycznie nadal ją prowadził.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają następujące okoliczności:
- skarżący uzyskał ze sprzedaży samochodów w 1999 r. przychód w wysokości 72.900 zł.
- w 2000 r.w kwocie14.000,00 zł.,
- w latach poprzedzających zawieszenie działalności skarżący uzyskiwał znacznie niższe przychody / od 12.00 zł w 1997 r. do 47.000 zł w roku 1994/.
Należy, zatem przyjąć, jak trafnie wskazały to organy podatkowe, że działalność skarżącego wypełnia treść definicji działalności gospodarczej zawartej w art.2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej / Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm. / czyli polegała na wykonaniu działalności usługowej, w sposób zorganizowany i ciągły w celu. Sprzedaż w latach 1998-2001 dziesięciu samochodów wskazuje jednoznacznie na zorganizowany i ciągły charakter prowadzonej działalności zarobkowej.
Powyższe okoliczności zostały ustalone w toku prowadzonego przez organy podatkowe postępowania w oparciu o ustalenia dokonane na podstawie dokumentów uzyskanych od organów celnych, Starostwa Powiatowego jak również dokumentów dostarczonych przez skarżącego. Wnioski wyprowadzone z tak zebranego materiału dowodowego są spójne i logiczne
Skarżący podnosi również zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wskazując, że zawieszając działalność gospodarczą zwrócił się do organu podatkowego z pytaniem, w jaki sposób ma postąpić w przypadku samochodu zakupionego w 1997 r., a który został oclony dopiero w styczniu 1998 r. W odpowiedzi poinformowano podatnika, że w przypadku samochodu kupionego a następnie sprzedanego przed upływem pół roku jest on zobowiązany zapłacić podatek i wykazać ten fakt w zeznaniu podatkowym, ponieważ samochód ten został nabyty przez osobę fizyczną oraz z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej skarżący nie musiał wykazywać tego faktu w zeznaniach PIT-28.
Natomiast, jeżeli sprzedaż samochodu nastąpi po upływie pół roku lub w okresie dłuższym od jego nabycia, to faktu tego nie musi zgłaszać w żadnym zeznaniu podatkowym.
Z tej też ustnej informacji skarżący wywnioskował, że sprzedaż samochodów określonych w przedmiotowej decyzji winna być zwolniona z opodatkowania.
W ocenie Sądu również w tym przypadku nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, ponieważ udzielona skarżącemu informacja była prawidłowa i odnosiła się do innego stanu faktycznego niż ten będący przedmiotem rozważań.
Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów prawa materialnego w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ tj. Dz.U z 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm./ należy stwierdzić, że również te zarzuty nie okazały się zasadne.
Ustalony, bowiem przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy pozwolił przyjąć, że skarżący mimo formalnego zawieszenia działalności gospodarczej w dniu 05 stycznia 1998 r. faktycznie nadal ją prowadził w tym samym zakresie przedmiotowym / handel samochodami oraz usługi transportowe/.
Trafne są również ustalenia organów podatkowych , że podatnik za rok podatkowy 2001 nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zaś w roku poprzednim / 2000/ osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości nie przekraczając wysokości przychodu w kwocie 470.745 zł, o którym mowa w art. 6 ust 4, pkt 1, lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust.1, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyli przychodu z tej działalności w łącznej kwocie 470.745 zł. Podatnik, zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy, może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy.
. Zrzeczenie może być dokonane do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, leżeli podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku. Zrzeczenia podatnik dokonuje przez złożenie właściwemu urzędowi skarbowemu pisemnego oświadczenia.
Podatnik nie skorzystał z możliwości zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, dlatego też w roku 2001 powinien był płacić podatek dochodowy nadal w tej samej formie.
Organ podatkowy ustalił, że [...] będąc podatnikiem podatku dochodowego zryczałtowanego oraz osiągając przychód podlegający opodatkowaniu, w roku 2001:
• nie prowadził ewidencji przychodów, o której mowa w art. 15 ust 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych prze osoby fizyczne;
• złożył nierzetelne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, dokonanych odliczeniach i należnym ryczałcie za 2001 r. wykazując zerową kwotę przychodu, czym naruszył przepis art.21, ust. 2 pkt 2 ustawy;
• nie wpłacił w ustawowych terminach należnego ryczałtu od przychodów ewidencyjnych w poszczególnych miesiącach 2001 r., czym naruszył przepis art.21, ust 1 ustawy.
Powyższe stwierdzenia uprawniały organ podatkowy do zastosowania w sprawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zgodnie, z którym w razie nie prowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określa wartość niezaewidencjonowanego przychodu , w tym również w drodze oszacowania i ustala od tej kwoty ryczałt od przychodu ewidencjonowanych w wysokości 20%.
Należy przy tym wskazać, że organ podatkowy nie jest zobligowany do informowania podatnika o prawie do zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu czy też skutkach niedotrzymania terminu do zgłoszenia zmiany formy opodatkowania, gdyż powyższe wynikało z wprost z obowiązujących przepisów prawa, z którymi podatnik winien się zapoznać..
Również zarzuty skarżącego dotyczące przyjęcia przez organy podatkowe przychodów z tytułu sprzedaży usług transportowych w wysokości innej niż przedstawionej przez skarżącego jest chybiony, ponieważ skarżący nie prowadził ewidencji, o której mowa w art. 15 ust.1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, oraz w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów tej ustawy, dlatego też brak było możliwości ustalenia przychodów na tej podstawie. W ocenie Sądu nie było możliwości ustalenia obrotu o oparciu o dowody źródłowe, dlatego też trafnie zastosowano w sprawie art. 23§1 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy określi podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest danych niezbędnych do jej określenia a także, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Tym samym brak było podstaw do odstąpienia od oszacowania na podstawie art.23§2 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu przyjęta przez organy podatkowe metoda oszacowania była właściwa, korzystna dla skarżącego, oddająca w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistego, wysokość dochodu z tytułu sprzedaży usług transportowych.
Z powyższego jednoznacznie w ocenie Sądu wynika, że organy podatkowe w prawidłowy sposób zastosowały w niniejszej sprawie wskazane w decyzji przepisy prawa materialnego.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie przyjęte przez organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego jest prawidłowe.
W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. /.
/-/J. Niedzielski /-/ M. Jażdziński /-/ D. Skupień