I SA/Go 409/22

I SA/Go 409/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka /sprawozdawca/
Damian Bronowicki
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 7 ust. 1 pkt 4 liyt. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skarżąca Z.S. (dalej: Strona, skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium, SKO, organ) z [...] lutego 2022 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z [...] lipca 2021 r. nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2021 r.
Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły w niżej opisanym stanie faktycznym sprawy.
Burmistrz wymieniona na wstępie decyzją ustalił Skarżącej oraz A.J. (dalej też: A. J., współwłaściciel) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2021 r. za nieruchomość położoną w [...] na kwotę 2.738,00 zł.
Orzeczenie to zapadło po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wcześniejsze zostało uchylone przez Kolegium. Wykonując zalecenia SKO, Burmistrz wezwał 18 maja 2021 r. Stronę oraz A.J. do skorygowania przez nich informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego ze względu na niepoprawne ich wypełnienie.
W odpowiedzi Skarżąca oświadczyła, że nie wyraża zgody na łączenie pomiarów powierzchni wszystkich budynków pod nr [...] oraz że oczekuje na złożenie informacji przez drugiego współwłaściciela wskazując, że po złożeniu przez niego informacji
o pomiarach sama złoży odpowiednie wyjaśnienia.
Z kolei A.J. wyjaśnił, że powierzchnie wykazane przez niego w 2017 r. nie obejmowały całościowych powierzchni nieruchomości, gdyż w tamtym okresie do opodatkowania wykazywał jedynie część z których wyłącznie korzystał. Wskazał, że wielkości pomiarów deklarowanych przez Stronę są mu znane wyłącznie z posiadanej przez niego dokumentacji. Skarżąca nie udostępnia mu zajmowanych przez siebie powierzchni, które wchodzą w skład całej nieruchomości, w związku z czym nie ma możliwości dokonania pomiarów w celu złożenia korekty informacji.
Postanowieniem z [...] maja 2021 r. Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r.
Następnie, dnia [...] czerwca 2021 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości
w [...], w ramach których dokonano pomiarów wszystkich budynków znajdujących się na działce [...]. Ustalono, że ww. nieruchomość jest własnością Skarżącej w udziale 2/3 i A.J. w udziale 1/3. Działka jest sklasyfikowana jako "B" - tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,1589 ha. Zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz budynkami pozostałymi niemieszkalnymi.
Burmistrz uwzględniając pozyskane dane ustalił wymiar podatku od nieruchomości na 2021 r. dla wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, opodatkowując grunt sklasyfikowany jako B, budynki mieszkalne oraz pozostałe budynki niemieszkalne stawką określoną w Uchwale Rady Miejskiej
w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w tym roku. Szczegółowe wyliczenie podatku przedstawił w formie tabeli.
W odwołaniu Skarżąca nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem zarzuciła błędne wydanie decyzji podatkowej na nią i na drugiego współwłaściciela w udziale 1/3, oraz wyszczególnienie na nakazie płatniczym wszystkich budynków znajdujących się na posesji [...] należących zarówno do niej jak i A.J. Podniosła, że będące w jej posiadaniu
budynki gospodarcze powinny być zwolnione (art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170; dalej: u.p.o.l.). Zaznaczyła, że do 2018 r. decyzje podatkowe były prawidłowo wystawiane
i naliczane dla wszystkich współwłaścicieli z osobna.
SKO wymienioną na wstępie decyzją uznał odwołanie Strony za bezzasadne.
W motywach omówił podstawy prawne, istotne z punktu widzenia analizowanej sprawy - art. 3 ust. 1, z art. 3 ust. 4, art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. u.p.o.l. Wyjaśnił, że w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Nie ma możliwości wydania odrębnych decyzji na poszczególnych współwłaścicieli. Organ podatkowy opodatkowując współwłaścicieli wydaje jedną decyzję dotyczącą całej nieruchomości, bez wyszczególnienia udziałów współwłaścicieli. Wymierza podatek w jednej kwocie
w jednej decyzji, skierowanej do wszystkich współwłaścicieli. Decyzję
doręcza wszystkim współwłaścicielom, na których solidarnie ciąży obowiązek uiszczenia podatku. Nie ma możliwości ani kompetencji do wydania różnych decyzji
z tego tytułu kierowanych do współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślił, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą praworządności uregulowaną w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1570 ze zm., dalej: O.p.).
SKO odnosząc się do zarzutu pomniejszenia zobowiązania tylko o 160 zł, wyjaśniło, że kwota naliczonego podatku uległa pomniejszeniu w związku z dokonanymi - podczas przeprowadzonych [...] czerwca 2021 r. oględzin - pomiarami wszystkich powierzchni budynków znajdujących się na działce [...]. Różnica w kwocie podatku wynikała stąd, że podatnicy w 2017 r. i 2018 r. zajęte przez siebie powierzchnie wykazali w informacjach podatkowych na podstawie samodzielnie dokonanych pomiarów.
W kwestii wskazywanego przez Stronę zwolnienia, które według niej jej przysługuje organ wyjaśnił, że aby móc z niego skorzystać muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki tj. budynki muszą być położone na gruntach gospodarstw rolnych i służyć wyłącznie działalności rolniczej. SKO podkreśliło, że nie budzi wątpliwości, że sporne budynki służą działalności rolniczej, jednakże spełnienie tego warunku nie jest wystarczające
dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego, gdyż prawo do zwolnienia przysługuje
w sytuacji, gdy wszystkie warunki zostaną spełnione (łącznie). Tymczasem, w sprawie wykazano, w sposób niebudzący wątpliwości, że budynki nie są posadowione na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Organ zwrócił uwagę, że definicja gospodarstwa rolnego została zawarta w art. 2 ust. 1 ustawie o podatku rolnym - to obszar gruntów rolnych o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu podatnika. Zaznaczył, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że zabudowana działka [...] położona w miejscowości [...] stanowi współwłasność: Skarżącejw udziale 2/3 oraz A.J. w udziale 1/3. Sklasyfikowano ją jako "B" - tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,1589 ha. Jest ona zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi oraz budynkami pozostałymi niemieszkalnymi.
SKO podkreśliło, że ewidencja gruntów i budynków oraz gleboznawcza klasyfikacja gruntów odzwierciedla aktualny stan faktyczny, gdyż dane zawarte w ewidencji stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, dalej: p.g.k). Warunkiem koniecznym zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. jest położenie budynków na gruntach gospodarstwa rolnego, a co za tym idzie sklasyfikowanych w ewidencji gruntów
i budynków jako użytki rolne. Z uwagi na powyższe dla prawidłowego opodatkowania gruntów istotny jest zapis w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli więc ziemia jest gruntem budowlanym, a nie rolnym, to nie można uznać budynków pozostałych posiadanych przez Skarżącą za zwolnione z tytułu podatku od nieruchomości, mimo że służą działalności rolniczej.
Kolegium odnosząc się twierdzeń Skarżącej, że do 2018 r. decyzje podatkowe były prawidłowo wystawiane i naliczane dla wszystkich współwłaścicieli z osobna, zwróciło uwagę, że w piśmie zawierającym ustosunkowanie się do zarzutów, Burmistrz wyjaśnił, że w związku z otrzymaniem umowy darowizny z [...] stycznia 2018 r. - akt notarialny repertorium A numer [...] z [...] stycznia 2018 r., w którym L.G. (dalej: L.G.) daruje Stronie swój udział 1/3 w działce [...], organ dopatrzył się nieprawidłowości w naliczanym dotychczas podatku w związku z czym wystąpił z wnioskiem do SKO o stwierdzenie nieważności wystawionych decyzji z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dla A.J. ([...] z [...] lipca 2018 r.), oraz decyzji z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości dla L. G. ([...] z [...] lipca 2018 r.). Decyzja dla Skarżącej na ten czas nie była jeszcze naliczona. Stosowne rozstrzygnięcie zapadło [...] lipca 2018 r. Kolegium orzekło
o stwierdzeniu nieważności obu ww. decyzji, albowiem doszło do rażącego naruszenia prawa tj. art. 3 ust. 4 u.p.o.l. przez ustalenie w/w wymiaru podatku od przypadającego im udziału a nie od całości solidarnie dla wszystkich współwłaścicieli. W konsekwencji, decyzją z [...] listopada 2018 r. Burmistrz ustalił wymiar podatku od nieruchomości za styczeń 2018 r. decyzją nr [...] dla współwłaścicieli nieruchomości: Skarżącej, A. J., L. G. oraz decyzją od lutego do grudnia 2018 r. nr [...] dla Skarżącej i A. J. W toku postępowania odwoławczego Kolegium, uznając stanowisko organu I instancji za prawidłowe, zaś zarzuty Strony zawarte w odwołaniu za bezzasadne - orzekło o utrzymaniu w mocy obu zaskarżonych rozstrzygnięć.
Następnie organ odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, że w 2004 r. działka [...] nie należąca już do jej mamy A.M. została bezprawnie przekształcona bez jej zgody, przypomniał ustalenia opisane w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] stycznia 2021 r. Wynika z nich mianowicie, że dokonano analizy dokumentacji operatu ewidencyjnego oraz innych materiału zasobów z przeprowadzonej w 2012 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Na tej podstawie ustalono, że decyzją Urzędu Powiatowego z [...] kwietnia 1974 r. Nr [...] na własność Skarbu Państwa zostały przyjęte nieruchomości rolne we wsi [...], obejmujące m.in. działkę [...] stanowiącą własność J. i A.M., z wyłączeniem zabudowań na działce nr [...]. Starostwo Powiatowe, Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, [...] lipca 2007 r. wpisało do ewidencji zasobu operat techniczny z pracy geodezyjnej dotyczącej podziału działki [...], który został zatwierdzony i nastąpił podział na działkę [...], a także wykaz zmian gruntowych, wskazujących, że oprócz podziału następuje zmiana w zakresie oznaczenia użytków, w taki sposób, że w wydzielanej działce nr [...] w miejsce oznaczenia "B-ŁIV" - grunty rolne zabudowane wprowadzono oznaczenie "B" - tereny mieszkaniowe. Zmiany wynikające z w/w decyzji zostały wprowadzone [...] października 2004 r. Na podstawie zapisów wg stanu na dzień [...] sierpnia 2004 r. tzn., po podziale należącej do Skarbu Państwa działki [...], na działki [...], Skarżąca wraz z mężem była współwłaścicielem gruntów rolnych położonych w obrębie wsi [...], o łącznej powierzchni 2,56 ha, przy czym nie obejmowały one działki siedliskowej, a jednocześnie nie była właścicielem żadnych gruntów zabudowanych. W dniu [...] października 2004 r. w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie decyzji Starosty z [...] sierpnia 2004 r. znak [...] przyznano Skarżącej, a także W.J. oraz L. G. po udziale 1/3 części działkę [...].
W piśmie wskazano też, że Starosta w 2012 r. przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...], w związku z czym zostały wykonane prace geodezyjne, które miały na celu określić lub zaktualizować funkcje użytkowe budynków a także zweryfikować oznaczenia i granice konturów użytków na działkach zabudowanych. Poinformował o rozpoczęciu prac geodezyjnych przez wywieszenie ogłoszeń na tablicach w siedzibie Starostwa i Urzędu Miasta oraz Gazecie [...] z [...] maja 2012 r. Zawiadomił o możliwości wglądu "projektu założenia ewidencji budynków i lokali dla obrębów wiejskich gminy [...]" - osoby zainteresowane po zapoznaniu się z danymi wykazanymi w opracowanym projekcie mogły składać swoje uwagi i zastrzeżenia, które zostaną odnotowane w protokole ogłoszenia stanu władania. Z danych posiadanych przez Starostę wynikało, że Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag i zaskarżeń w czasie przeprowadzonego wyłożenia do wglądu projektu operatu. Zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w czasie przyjęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej, która stanowiła własność J. i A.M., czyli w 1974 r., określonymi w przepisach w sprawie ewidencji grantów, część gruntu działki nr [...], dla potrzeb wymiaru świadczeń państwowych, w zakresie powierzchni terenów osiedlowych, które obejmowały m.in. tereny zabudowy mieszkalnej, zaliczał się do otaczającego lub przylegającego użytku rolnego, wobec czego zapis w postaci B-ŁIV był właściwy do czasu, gdy decyzja z [...] kwietnia 1974 r. stała się ostateczna. Po tym czasie, tzn., gdy właścicielem działki [...] był Skarb Państwa, a budynki pozostały własnością małżonków J. i A.M., a następnie - w wyniku darowizny z 1976 r.- innych osób, oznaczenie użytków B-ŁIV na działce nr [...] powinno było być zmienione na "B", gdyż działka nie wchodziła w tym czasie w skład gospodarstwa rolnego, co winno skutkować zmianą wymiaru świadczeń państwowych od gruntu tej działki.
Kolegium, uwzględniając wszystkie informacje i okoliczności stanu sprawy zaznaczyło, że decyzja Burmistrza z [...] lipca 2021 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. za nieruchomość położoną w miejscowości [...], działka [...], wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i stanem faktycznym. Jest zgodna z dokumentami stanowiącymi źródło danych przyjętych jako podstawę opodatkowania a podatek został wyliczony w prawidłowej i należnej wysokości. Organ podkreślił, że według art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca odniosła się do przebiegu postępowania – zapadłych decyzji, wezwań organów, przeprowadzanych czynności (też oględzin). Nadto wskazała, że problem podatkowy zaczął się, gdy jej siostra (L.G.) przekazała jej notarialnie w 2018 r. swoją część udziałów 1/3. Zaznaczyła, że podczas składania zeznania podatkowego urzędnik poinformowała ją, że razem
z małżonkiem byli i są zwolnieni z opłat za budynki gospodarcze i podwórko z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wskazała, że wcześniej prowadzili gospodarstwo rolne na 1/3 udziałów w skład którego wchodziło część domu mieszkalnego, stodoła -obora i część szopy. Podkreśliła, że w decyzji z [...] listopada 2018 r. został wpisany drugi współwłaściciel – A.J., oprócz tego znalazł się budynek mieszkalny – pozostałe budynki i grunty, które zostały wpisane do jej nakazu płatniczego. Nadto, wpisano kwotę do zapłaty grubym drukiem, która nijak nie miała się do wcześniejszych wyliczeń. Według niej, decyzji tej brakowało zwolnień za budynki gospodarcze, podwórko. Podkreśliła, że po otrzymaniu decyzji, konsultowała jej treść w wydziale finansowym, lecz urzędnicy uznali to orzeczenie za prawidłowe. Stwierdziła też, że została oszukana, i że gdyby wówczas wiedziała, że tak zostanie potraktowana, to nie złożyłaby żadnego oświadczenia majątkowego. Wskazała również, że Burmistrz umorzył jej zadłużenie za stodołę, oborę, podwórko, ponieważ wiedział, że niesłusznie miała naliczony podatek
z tytułu gospodarstwa rolnego. Zaznaczyła, że drugiemu współwłaścicielowi, zmuszonemu do płacenia podatków nie należących do niego na wspólnym nakazie płatniczym – również umorzono w 2019 r.
Dalej Skarżąca wywodziła, że A.J. nie chce teraz pisać o umorzenie i podawać swoje dochody jako drugi współwłaściciel. Od 2020 r. A.J. znalazł sposób, żeby nie prosić wydział finansowy o umorzenie i zmusić Skarżącą do płacenia podatków. Wskazała, że płaci za nią, bez jej zgody podatki, a później podaje ją do sądu – co trzy miesiące –
o zwrot kosztów poniesionych na rzecz wspólną i nalicza sobie odsetki. Podkreśliła, że A.J. nie zwraca uwagi na to, że ona składa ciągle odwołania, walczy o swoje prawa
i domaga się przywrócenia zwolnień z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego jakie posiadali z małżonkiem do 2018 r. Zaznaczyła, że przez fakt, że A.J. płaci za nią podatki, blokuje jej możliwość zwrócenia się z prośbą o umorzenie niesłusznie naliczanych podatków, ponieważ prośbę o umorzenie można składać dopiero po terminie płatności.
Strona wskazała też, że 7 lipca 2020 r. złożyła wniosek do Starostwa o przywrócenie kwalifikacji gruntów pod budynkami [...]. Postępowanie to zostało zablokowane przez A.J. Kończąc Skarżąca zwróciła się z prośbą o pomoc w rozwiązaniu wieloletniego konfliktu, powstałego nie z ich winy, między Gminą – dział finansowy podatkowy a A.J.,
o rozdzielenie podatków rolnych ze wspólnych nakazów płatniczych i przywrócenie im zwolnień podatkowych za wszystkie budynki gospodarcze i podwórko z tytułu prowadzenia cały czas gospodarstwa rolnego.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
W piśmie z [...] grudnia 2022 r. A.J. odnosząc się do argumentów Skarżącej stwierdził, że cała ta sprawa ze strony współwłaścicielki jest polemiką z niewygodną dla niej rzeczywistością. Zaznaczył, że Skarżąca po prostu nie chce płacić żadnych podatków, nie chce też zrozumieć niewygodnych dla niej kwestii takich jak to, że na wspólną nieruchomość jest wystawiana wspólna decyzja podatkowa oraz to, że grunty które mają na wspólnej posesji nie umożliwiają jej ulg podatkowych z tytułu prowadzenia "gospodarstwa rolnego", które nie jest prowadzone, ale bardziej odpowiednio byłoby to nazwać kontynuowane fikcyjnie przez Skarżącą i jej małżonka wyłącznie na papierach, być może w celu korzystania z różnych ulg, dopłat unijnych lub przyszłościowej emerytury z tego tytułu. Zdaniem A.J. Strona nie potrafi zrozumieć, że te budynki nie należą do niej tylko są ich współwłasnością, nie potrafi zrozumieć też, że grunty klasy "B" nigdy nie będą przekształcone w odpowiadające jej grunty rolne, aby mogła korzystać ze zwolnień ponieważ nieruchomość jest współwłasnością i nie ma jego zgody na przekształcenie gruntów. Takie przekształcenie byłoby sprzeczne z jego interesami, a brak jego zgody nie pozwoli na żadne zmiany w tej kwestii.
Współwłaściciel wskazał, że Państwo S. prowadzili gospodarstwo rolne, którego faktycznie nie prowadzą już od ponad 15 lat. Zaznaczył, że stan faktyczny jest taki, że na przedmiotowej posesji w ogóle nie zamieszkują, tym bardziej nie prowadzą jakiegokolwiek gospodarstwa rolnego, nie posiadają żadnych zwierząt hodowlanych ani nie wykonują żadnych prac jakkolwiek związanych z działalnością rolniczą na przedmiotowej nieruchomości. Podkreślił, że na tej nieruchomości jest prawie codziennie od powrotu z zagranicy, to jest od listopada 2017 r. i widzi, że budynki gospodarcze służą jako miejsca składowania opału oraz jako rupieciarnie. Nie znajdują się w nich żadne nadające się do użytku maszyny rolnicze. Z maszyn rolniczych, które pozostały po prowadzonym lata temu gospodarstwie rolnym pozostał jedynie ciągnik rolniczy, który nie jest dopuszczony do ruchu, a mimo tego małżonek Strony porusza się nim po drodze wojewódzkiej [...], co obecnie jest przedmiotem policyjnego postępowania. Stwierdził, że to całe prowadzenie gospodarstwa rolnego przez nich nie ma żadnego potwierdzenia w rzeczywistości, a w przedmiotowej sprawie przytaczane jest wyłącznie w celu uzyskania zwolnień z podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga okazała się bezzasadna.
Stosownie do art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 poz. 259, dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Strona w skardze nie wskazała wprost na naruszenie jakiegokolwiek przepisu ustawy podatkowej, czy też procedury. Niemniej, definiując na podstawie jej argumentów istotę powstałego w tej sprawie sporu przyjąć należy, że generalnie sprowadza się ona do dwóch płaszczyzn. Po pierwsze, Skarżąca kwestionuje możliwość wydania jednej decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2021 r. na nią i na drugiego współwłaściciela. Po drugie, nieprawidłowość ustalonego podatku upatruje w braku przyznania jej zwolnienia przysługującego "z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego". Spór w tym względzie rozszerza się na przyjętą przez organ klasyfikację gruntu, która zdaniem Strony jest niewłaściwa.
Akta sprawy, wynikające z nich okoliczności i ustalenia dowodzą racji organów.
Na potrzeby dalszych rozważań, w pierwszej kolejności należy omówić ramy prawne – istotne z punktu widzenia toczonego sporu.
Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Z kolei, według art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Zatem, w przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, co oznacza, że wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie, niezależnie od wielkości udziału współwłaściciela w nieruchomości. Jednocześnie koniecznym jest w tym miejscu zastrzeżenie - istotne szczególnie w warunkach tej sprawy - że jakiekolwiek wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia
z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami należą do materii prawa cywilnego i nie mogą rodzić konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości, z uwagi na jednoznaczną treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Jest to pogląd niejednokrotnie wyrażany w orzecznictwie, który podziela również skład orzekający
w niniejszej sprawie (por. m.in. wyroki NSA z: 26 czerwca 2007 r. sygn. akt
II FSK 1748/06, 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt III FSK 4562/21),. Wbrew oczekiwaniom Skarżącej, rozstrzyganie tego rodzaju sporów i konfliktów nie leży więc w gestii sądów administracyjnych.
Niespornym jest, że Skarżąca oraz A.J. byli współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Z dokumentów zawartych w aktach wynika, że ww. nieruchomość jest własnością Skarżącej w udziale 2/3 i A.J. w udziale 1/3.
Zatem, trafnie organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że nie miał możliwości wydania odrębnych decyzji na poszczególnych współwłaścicieli. Stąd, wbrew oczekiwaniom Skarżącej, organ I instancji opodatkowując współwłaścicieli prawidłowo wydał jedną decyzję dotyczącą całej nieruchomości, bez wyszczególnienia udziałów współwłaścicieli, w której wymierzył podatek w jednej kwocie, i skierował ją do obu współwłaścicieli na których solidarnie ciąży obowiązek uiszczenia podatku.
W istocie, jak wykazano powyżej, prawo nie upoważnia organu podatkowego do wydania różnych decyzji z tego tytułu kierowanych do współwłaścicieli nieruchomości.
Odnosząc się do poruszonej przez Skarżącą kwestii zwolnienia, zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. - zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: położone na gruntach gospodarstw rolnych, które służą wyłącznie działalności rolniczej. Istotnym więc jest, że zastosowanie zwolnienia budynków wymaga kumulatywnego spełnienia obu zapisanych w tym przepisie warunków, tj. budynki muszą być położone na gruntach gospodarstw rolnych, a co za tym idzie sklasyfikowanych w ewidencji gruntów
i budynków jako użytki rolne i muszą służyć wyłącznie działalności rolniczej. Innymi słowy, warunkiem zastosowania tego zwolnienia jest nie tylko to, aby budynki służyły wyłącznie działalności rolniczej, ale także ich posadowienie na gruntach gospodarstw rolnych - czyli na obszarach gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy.
Z uwagi na powyższe, dla prawidłowego opodatkowania gruntów istotny jest zapis
w ewidencji gruntów i budynków.
Z brzmienia art. 21 § 1 p.g.k. wynika wprost, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym natomiast, jakie dane dotyczące gruntów i budynków (lokali) są ujawniane w ewidencji, decydują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na treść art. 21 p.g.k. organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie objętym zapisami ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte
w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika
z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też
w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wyrok NSA
z 4 października 2022 r. sygn. akt III FSK 938/21).
W konsekwencji powyższego, celnie organ wywiódł, że jeżeli więc ziemia jest gruntem budowlanym, a nie rolnym, to nie można uznać takich budynków za zwolnione z tytułu podatku od nieruchomości, mimo że służą działalności rolniczej. W sprawie nie budzi wątpliwości, że sporne budynki służą działalności rolniczej, jednakże spełnienie tego warunku nie jest wystarczające dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego, gdyż prawo do zwolnienia przysługuje w sytuacji, gdy wszystkie warunki zostaną spełnione (łącznie). Tymczasem, z poczynionych w sprawie ustaleń bezsprzecznie wynika, że przedmiotowe budynki nie są posadowione na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Działka [...] sklasyfikowana jest jako "B" - tereny mieszkaniowe
o powierzchni 0,1589 ha. Zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz budynkami pozostałymi niemieszkalnymi.
Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi.
Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze argumentów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że rozstrzygnięcie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które by podważało zaufanie do organów podatkowych. Organy obu instancji podjęły niezbędne działania w celu zgromadzenia pełnego i zarazem wystarczającego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W opinii Sądu, organy we właściwy sposób dokonały także jego oceny, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.