I SA/Go 405/05

I SA/Go 405/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Barbara Rennert
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 938/06 - Wyrok NSA z 2007-08-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.68 par 1; 70 par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) asesor WSA Barbara Rennert Protokolant: Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Skarżący W.W. w dniu 12 sierpnia 2004r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. (błędnie oznaczając ją jako decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji w części i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w kwocie 52.967,80 zł. Organ II instancji
w uzasadnieniu decyzji wskazał, że W.W. w roku 1998r. wspólnie
z K.W. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: "WK W. i K.W.". Udział podatnika w wyniku finansowym spółki wynosił 50%. Dla działalności tej Spółka prowadziła w 1998r. księgi rachunkowe. Za 1998r. Podatnik złożył zeznanie podatkowe PIT-32, w którym z prowadzonej działalności w ramach Spółki zeznał:
- przychód 5.427.166,93 zł.
- koszty uzyskania przychodów 5.251.155,89 zł.
- dochód 176.011,04 zł.
Od zeznanego dochodu podatnik odliczył 1.454,51zł. z tytułu darowizn, 30.042,,87zł. wydatków mieszkaniowych z tytułu budowy budynku mieszkalnego oraz z tyt. składki na ubezpieczenie społeczne 3.628,80zł. Od podstawy opodatkowania 140.885,00 zł (po uwzględnieniu w/w odliczeń) obliczył i zeznał 48.189,30zł. podatku dochodowego. Pozarolniczą działalność gospodarcza Spółki za rok 1998 została poddana kontroli przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej . Przedmiotem kontroli był wykazany przez Spółkę wynik finansowy /dochód/ za rok 1998 oraz prawidłowość dokonanych odliczeń od dochodu przez Pana W.W., wykazanych w zeznaniu.
Stwierdzono, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 13.403,83 zł. poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów:
1.odpisów amortyzacyjnych w kwocie 4.990,63 zł., które dotyczą:
a/ 3.375,00 zł. ekspresu ciśnieniowego do kawy,
b/ 140,20 zł. systemu alarmowego,
c/ 707,84 zł. budynku będącego własnością Pana W.W.,
d/ 767,59 zł. zawyżenia kwoty odpisów amortyzacyjnych za m-c grudzień 1998r.
2. naliczonego podatku VAT, nie odliczonego od podatku należnego związanego ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną, a dot. zakupu środków trwałych w kwocie 4.689,00 zł.
3. wydatków w kwocie 474,70 zł. z tyt. ubezpieczenia części mieszkalnej budynku Pana W.W.;
4. podatku od nieruchomości w wysokości 2.549,50 zł. od budynku będącego własnością Pana W.W.;
5. kwoty 700,00 zł. za wykonanie pomiarów elektrycznych w salonie kosmetycznym, przed uruchomieniem tego salonu
W prowadzonym postępowaniu ustalono, że w zakresie odliczeń od dochodu saldo nie wykorzystanej ulgi mieszkaniowej na 1 stycznia 1998 rok wynosi 16.082,50 zł., a nie 30.042,87 zł., jak Podatnik wykazał w zeznaniu za 1997 rok.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr. [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Panu W.W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 55.048,40 zł. Określając podatek w/w wysokości organ pierwszej instancji ustalił przychód 5.427.166,93 zł., koszty uzyskania przychodów 5.244.453,97 zł., dochód 182.712,96 zł. wobec zeznanego 176.011,04 zł. Od ustalonego dochodu organ podatkowy odliczył z tytułu darowizny 1.454,51 zł, z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne 3.628,80zł. i z tyt. wydatków mieszkaniowych /budowa budynku mieszkalnego/ 16.082,50 zł. Od podstawy opodatkowania wyliczono podatek dochodowy w wysokości 56.454,08 zł. Od kwoty tej odliczono tytułu ulgi mieszkaniowej /remont/ 1.129,03zł.i 222,12 zł. oraz z tytułu. świadczeń zdrowotnych 54,53 zł. Kwota ulgi mieszkaniowej 1.129,03 zł. wg ustaleń organu pierwszej instancji to saldo nie wykorzystanej ulgi za rok 1997.
Od tej decyzji podatnik zastąpiony przez pełnomocnika doradcę podatkowego P.S. złożył odwołanie w którym wnosił o uchylenie decyzji w całości, jako krzywdzącej Podatnika i wydanej z naruszeniem przepisów art.68 § l w powiązaniu z art. 21 § l pkt.2,art. 120,122 Ordynacji podatkowej oraz art. 11 b ust.2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, że została wydana m.in.
na podstawie przywołanych zdarzeń, które miały miejsce w 1996r. i 1997r. Zarzucił, że organ podatkowy pierwszej instancji doręczył decyzje ustalająca zobowiązanie podatkowe wbrew treści art. 68 Ordynacji podatkowej. Zakwestionował nie uznanie w kosztach uzyskania przychodów:
- wydatku na pomiary elektryczne w salonie kosmetycznym,
- wydatku na ubezpieczenie części mieszkalnej budynku,
- zapłaconego podatku od nieruchomości od budynku będącego własnością W.W.,
- amortyzacji gastronomicznego ekspresu do kawy i instalacji alarmowej,
- odpisów amortyzacyjnych od budynku będącego własnością W.W..
Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując odwołanie, decyzją
z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, W decyzji wskazano okoliczności faktyczne, które były podstawą rozstrzygnięcia, oraz wskazano co należy w sprawie ustalić.
W kolejnym postępowaniu organ podatkowy pierwszej instancji w zakresie przychodu, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z tyt. udziału w Spółce cywilnej ustalił te wielkości w wysokościach takich, jak w decyzji, którą Dyrektor Izby Skarbowej uchylił. Ponadto prowadzone postępowanie ustaliło, iż Podatnik nie wykazał w zeznaniu przychodu
z nieruchomości udostępnionych bezpłatnie Spółce cywilnej. W zakresie odliczeń od dochodu i od podatku, kwoty odliczeń ustalone przez organ pierwszej instancji nie uległy zmianie.
Decyzją z dnia [...].04.2004r..Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
określił Panu W.W. za rok 1998 podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 59.346,80zl. Określając podatek dochodowy w/w kwocie organ podatkowy od dochodu l 93.459,l0 zł. z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej 182.712,96zł. oraz z nieruchomości udostępnionej bezpłatnie 10.746,14zł. /odliczył z ty t. ulgi mieszkaniowej 16.082,50zł., z ty t. składek na ubezpieczenie społeczne 3.628,80 zł. oraz z tytułu darowizny 1.454,51 zł. Od podstawy opodatkowania 172.293,00zł. wyliczono podatek dochodowy w wysokości 60.752,48zł. Od kwoty podatku odliczono tyt. ulgi mieszkaniowej l.351,l5 zł oraz z tyt. odpłatnego świadczenia zdrowotnego 54,53 zł. i określono podatek dochodowy w/w kwocie.
Od tej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik , w którym wnosił o uchylenie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa:
- art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 poprzez wydanie decyzji po upływie przewidzianego prawem terminu,
- art. 70 poprzez wydanie decyzji po upływie przewidzianego prawem terminu.
- art. 120 poprzez rażącą nadinterpretację przepisów prawa i ich rozszerzające stosowanie,
- art. 122 poprzez nie zbadanie stanu faktycznego i oparcie się wyłącznie o materiał zgromadzony w poprzednio prowadzonych postępowaniach oraz poprzez nie podjęcie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego
- art. 233 § 2 poprzez nie przeprowadzenie postępowania celem stwierdzenia, czy uzupełnienie wymiaru jest zasadne,
- art. 123 poprzez tylko formalne nie zaś faktyczne uwzględnienie wniosków i zastrzeżeń strony,
- art. 125 § 1 poprzez podjęcie czynności po upływie rozsądnego terminu, oraz art. 11 b ust 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej, poprzez podjęcie czynności
po upływie rozsądnego terminu, czym narażono podatnika na poniesienie konsekwencji
w postaci znacznej wysokości odsetek od zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik dowodził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] jest tylko w części decyzją określającą, natomiast w części dotyczącej podatku od przychodu z nieodpłatnie udostępnionej nieruchomości jest decyzją ustalającą. Zdaniem pełnomocnika wynika to z treści z art.68 ustawy Ordynacji podatkowej oraz z art. l l ust.2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W tym zakresie - w/g pełnomocnika - zarzut ten koresponduje z naruszeniem przepisów art. 125 Ordynacji podatkowej i art. 11 b ust.2 ustawy o kontroli skarbowej. W prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji nie dążył do ustalenia prawdy obiektywnej, nie przestrzegał zasad zawartych w art. 180 Ordynacji podatkowej.
Kolejny zarzut dotyczył wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynku mieszkalnego będącego własnością jednego ze wspólników,
od ekspresu do kawy i od systemu alarmowego. W ocenie pełnomocnika odpisy amortyzacyjne zasadnie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Odnośnie podatku od nieruchomości, pełnomocnik twierdził, że podatek ten został naliczony przez Urząd Miejski i zapłacony przez Spółkę i nie powinien być przypisywany Podatnikowi.
W zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 4.689,00zł. nie odliczonego podatku VAT, to wg wyjaśnień pełnomocnika podatek ten został zaksięgowany na koncie 407-900, a operacje na tym koncie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Nie uznanie przez organ pierwszej instancji ulgi mieszkaniowej w pełnej wysokości wynikającej z zeznania za rok 1997, jest nieprawidłowe i niezgodne z art. 70 Ordynacji podatkowej.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] lipca 2004r. nr [...] uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i określił Panu W.W. za rok 1998 zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 52.967,80zł. Określając kwotę podatku w/w wysokości, organ odwoławczy ustalił:
1. z pozarolniczej działalności gospodarczej:
- przychód 5.427.166,93 zł.
- koszty uzyskania przychodów 5.248.556,07zł.
- dochód 178.610,86 zł.
2. z nieruchomości udostępnionej bezpłatnie s.c.:
- przychód 13.295,64zł.
- koszty uzyskania przychodów 3.257,34zł.
- dochód 10.038,30zł.
Od łącznego dochodu 188.649,16zł. (178.610,86zł.+ 10.038,30zł.), odliczono z tyt. ulgi mieszkaniowej (nie wykorzystane saldo na 01.01.1998r) 30.042,87 zł., składki na ubezpieczenie społeczne 3.628,80 zł. oraz z tyt. darowizny 1.454,51 zł.
Od podstawy opodatkowania 153.523,00 zł. wyliczono podatek dochodowy w wysokości 53.244,48zł. od którego odliczono z tyt. wydatków mieszkaniowych 222,14 zł. i z tyt. wydatków na odpłatne świadczenie zdrowotne 54,53 zł. i określono podatek dochodowy
w kwocie 52.967,80 zł.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów podniesionych
w odwołaniu, wskazał które wydatki uznał za koszty uzyskania przychodów oraz wskazał,
że saldo nie wykorzystanej ulgi mieszkaniowej przyjął w wysokości wykazanej w zeznaniu
za 1997 rok. Uzasadnił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji i przedstawił dlaczego pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej , skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w imieniu Podatnika, złożył pełnomocnik doradca podatkowy Pan P.S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak podstaw prawnych do jej wydania, brak uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz wniósł o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, jako krzywdzącej dla podatnika i wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Pełnomocnik zarzucił w szczególności naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej:
- art. 68 par. l w powiązaniu z art. 21 par. l pkt,2 poprzez wydanie decyzji po upływie przewidzianego prawem terminu,
- art. 70 poprzez wydanie decyzji po upływie przewidzianego prawem terminu,
- art. 120 poprzez rażącą nadinterpretację przepisów prawa i ich rozszerzające stosowanie
- art. 233 par.2 poprzez nie prowadzenie postępowania celem stwierdzenia, czy uzupełnienie wymiaru jest zasadne,
- art. 125 par. l poprzez podjęcie czynności po upływie rozsądnego terminu
oraz art. 11 b ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli podatkowej poprzez podjęcie czynności po upływie rozsądnego terminu, czym narażono podatnika na znaczną wysokość odsetek od zaległości podatkowej
W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wywodzi, jak w odwołaniu, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej jest tylko w części decyzja określająca. W części
w jakiej dotyczy podatku od przychodu z nieodpłatnie udostępnionej nieruchomości jest decyzją ustalającą. W ocenie pełnomocnika, w sprawie ma zastosowanie art.68 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeśli organ podatkowy doręczy decyzję po upływie przewidzianego prawem terminu. Również art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na ustalający charakter wymiaru. Sytuacja ta koresponduje z naruszeniem art. 125 Ordynacji podatkowej i art. 11 b ust.2 ustawy o kontroli skarbowej. Zdaniem pełnomocnika, organ drugiej instancji nie przeprowadził analizy stanu prawnego, podtrzymał stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, a w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że określa inną wysokość zobowiązania,
niż wykazana przez podatnika. Pełnomocnik wywodzi, że w zaistniałej sytuacji nie sposób przyjąć, iż zobowiązanie powstało w sposób deklaratoryjny, a organ określił tylko inna jego wysokość. Zarzuca, że: "nie wskazanie przesłanek prawnych, jakimi kierował się organ wydając decyzję odmienną od stanowiska Strony, pozbawia te decyzje uzasadnienia prawnego".
Dalsze zarzuty w zakresie opodatkowania dochodu z nieodpłatnie udostępnionej nieruchomości przez Skarżącego Spółce cywilnej są powtórzeniem zarzutów zawartych
w odwołaniu. Wywodzi, że Spółka poniosła koszty wybudowania, urządzenia, adaptacji
i eksploatacji przedmiotowych pomieszczeń, które nie zostały jej zwrócone. W prowadzonym postępowaniu naruszono przepisy art. 180 Ordynacji podatkowej, który nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne
z prawem.
W ocenie pełnomocnika organ pierwszej instancji w osobie kontrolującego wywiódł skutek prawny w postaci powstania obowiązku podatkowego z tytułu użytkowania lokalu,
ale zakwestionował koszty jego eksploatacji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1),
a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 – 150 ustawy).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że podniesiony przez skarżącego zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego jest całkowicie nietrafny. Wydane przez organy podatkowe decyzje mają bezwzględnie charakter deklaratoryjny. (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm./) Natomiast wskazane przez skarżącego art. 68 § 1 ordynacji podatkowej ma zastosowanie do decyzji konstytutywnych czyli takich, które ustalają wysokość zobowiązania podatkowego.
W niniejszej sprawie 5 letni okres przedawnienia należy liczyć od dnia 1 stycznia 2000r. zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Obie zatem decyzje organów podatkowych zostały wydane i doręczone skarżącemu przed upływem przedawnienia. Również wskazany przez pełnomocnika skarżącego przepis art. 11 ust. 2 a ustawy z dnia 26 lipca 1991r.
o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. 1993r. nr 90, poz. 416 ze zm.) nie może być podstawą do uznania iż wydane przez organy podatkowe decyzje mają charakter ustalający to zobowiązanie. Wskazany przepis nie mówi nic o decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe lecz o ustalaniu wartości pieniężnej innych nieodpłatnych świadczeń, wskazuje sposób ich ustalania. Dopiero ustalona w ten sposób wartość nieodpłatnych świadczeń jest podstawą określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Za trefne należy uznać pogląd organów podatkowych, że zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Organy podatkowe zasadnie wyłączyły z kosztów spółki cywilnej wydatki związane z nieruchomością będącą własnością W.W.. Tym samym brak było podstaw do zarachowania w ciężar kosztów uzyskania przychodów spółki kwoty 707,84 zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych od tej nieruchomości. W tym względzie wskazane prze organy podatkowe przepisy - § 2 ust 1 pkt 1 w zw. z § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 ze zm.) są jednoznaczne. Również z tych powodów nie mogła stanowić kosztów uzyskania przychodów kwota 2.549,50 zł zapłaconego przez W.W. podatku od nieruchomości. Obie te kwoty stanowić będą koszt uzyskania przychodu przy ustalaniu podatnikowi przychodu z nieodpłatnie udostępnionej nieruchomości.
Również prawidłowo organy podatkowe nie uznały za koszt uzyskania przychodu wydatków w kwocie 700,00 zł z tytułu pomiarów elektrycznych w salonie kosmetycznym. Wydatek ten został bowiem poniesiony przez spółkę przed uruchomieniem salonu i winien dotyczyć wydatków inwestycyjnych. W zakresie podstawy wyliczenia czynszu od nieruchomości będącej własnością skarżącego, wykorzystywanej nieodpłatnie przez spółkę organy podatkowe prawidłowo przyjęły iż w stanie prawnym obowiązującym w 1998r. w przypadku udostępnienia nieruchomości będącej własnością skarżącego, który był jednocześnie wspólnikiem spółki cywilnej, na potrzeby działalności tej spółki – jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, powstaje przychód o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych u osoby, która tę nieruchomość udostępniła. Jak trafnie wskazał to organ podatkowy w odpowiedzi na skargę zarzut dotyczący nieuwzględnienia odliczeń od dochodu niewykorzystanej ulgi mieszkaniowej w wysokości 30.042,87 zł jest całkowicie bezzasadny i rzeczywiści wskazuje, że pełnomocnik nie zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy określając bowiem podstawę opodatkowania odliczył kwotę 30.042,87 zł niewykorzystanej ulgi mieszkaniowej, a więc w wysokości zadeklarowanej przez podatnika.
Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził aby organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania zarówno w zakresie wskazanym przez skarżącego jak i w takim zakresie, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania oraz w oparciu
o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.
Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA
Jacek Niedzielski Dariusz Skupień Barbara Rennert