I SA/Go 391/16

I SA/Go 391/16 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2016-12-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Dariusz Skupień /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Krystyna Skowrońska-Pastuszko
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 480/17 - Wyrok NSA z 2019-01-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
art. 274 b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi N Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. 1. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
N sp. z o.o. ( zwana dalej: skarżącą, spółką) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] października 2016r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2016r., Nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc maj 2016 r. w wysokości 61.474 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika.
W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny.
W dniu 07 czerwca 2016r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego deklaracja VAT-7 za miesiąc maj 2016r. spółki z o.o. N, w której wykazano:
- dostawę towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 3 % albo 5%: podstawa opodatkowania 101 zł, podatek należny 5 zł,
- dostawę towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 7 % albo 8%: podstawa opodatkowania 462 zł, podatek należny 37 zł,
- wewnątrzwspólnotową dostawę towarów: podstawa opodatkowania 371.307 zł
- razem podstawę opodatkowania: 371.870 zł,
- razem podatek należny: 42 zł,
- nabycie towarów i usług pozostałych: wartość netto 267.461 zł, podatek naliczony 61.516 zł,
- kwotę podatku naliczonego do odliczenia: 61.516 zł,
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym: 61.474 zł,
- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w terminie 60 dni - 61.474 zł.
W celu sprawdzenia zasadności zadeklarowanej kwoty zwrotu różnicy podatku pismem z dnia [...].06.2016r.,Naczelnika Urzędu Skarbowego wezwał spółkę na podstawie art. 155 § 1 i art. 272 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, do przedłożenia dokumentów dotyczących dostawy oraz świadczenia usług na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabycia towarów i usług za miesiąc maj 2016r. (tj. faktur, ewidencji VAT sprzedaży oraz zakupów, a także innych dokumentów dotyczących dostaw). W dniu 13.07.2016r. spółka przedłożyła dokumenty. Stwierdzono, że spółka w miesiącu maju 2016r. wystawiła 3 faktury dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do kontrahenta z Wielkiej Brytanii, tj. A L.O.. Dwie z tych faktur dotyczą dostawy papierosów różnych marek, a jedna faktura (zawierająca 1413 pozycji) dotyczy towarów bardzo zróżnicowanego asortymentu, w większości pojedynczych sztuk, w tym materiałów budowlanych, artykułów dekoracyjnych, narzędzi budowlanych i ogrodniczych, roślin doniczkowych, artykułów motoryzacyjnych, artykułów szkolnych, naczyń kuchennych, akcesoriów łazienkowych, artykułów elektrycznych. Tymczasem według wpisu do KRS przedmiotem działalności Spółki jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a przedmiotem pozostałej działalności jest: sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, transport drogowy towarów, sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek, pozostałe pośrednictwo pieniężne, pozostałe formy udzielania kredytów. Z akt sprawy wynika, iż w trakcie czynności sprawdzających podjęto działania zmierzające do zweryfikowania pod kątem prawidłowości i rzetelności dokonywanych dostaw wewnątrzwspólnotowych, tj. wystosowano wniosek w sprawie wymiany informacji w zakresie podatku od towarów i usług do administracji brytyjskiej w celu potwierdzenia zadeklarowanych przez spółkę transakcji.
W trakcie trwania czynności sprawdzających w dniu [...].07.2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie Nr [...], którym przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2016r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. W postanowieniu tym podano, że w trakcie czynności sprawdzających podjęto działania zmierzające do zweryfikowania pod kątem prawidłowości i rzetelności dokonywanych dostaw wewnątrzwspólnotowych, tj. wystosowano wnioski w sprawie wymiany informacji w zakresie podatku od towarów i usług do administracji brytyjskiej w celu potwierdzenia zadeklarowanych przez spółkę transakcji. Wskazano ponadto, iż do dnia sporządzenia przedmiotowego postanowienia weryfikacja rozliczenia podatnika nie została zakończona, co skutkuje niemożnością dokonania zwrotu w zadeklarowanej kwocie w ustawowym terminie.
Skarżąca wniosła na to postanowienie zażalenie, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że "organ przedłużając termin zwrotu podatku VAT nie miał wątpliwości co do transakcji spółki przeprowadzonych przez nią w maju 2016r. Uzasadniając postanowienie
o przedłużeniu zwrotu podatku VAT organ naruszył art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., bowiem nie wskazał na istniejące wątpliwości a powołał się jedynie na konieczność uzyskania informacji z brytyjskiego urzędu podatkowego
o transakcjach brytyjskich kontrahentów spółki. Przy czym tryb wystąpienia o te informacje wcale nie daje gwarancji, iż organa brytyjskie tych informacji udzielą.
W konsekwencji organ przedłużając termin zwrotu podatku VAT powołał się na zdarzenie przyszłe, które z racji wyjątków zawartych w art. 54 Rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 może się w ogóle nie ziścić.’’ Postanowieniem z dnia [...] października 2016r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu wyjaśniono podstawę prawną, a także podano przyczyny i wskazano dowody w oparciu o które podjęto rozstrzygniecie.
Skarżąca na to postanowienie wniosła do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, uzupełnioną pismem z dnia [...] października 2016r.
W złożonej skardze wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016r., Nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2016r., Nr [...] jak również o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 120 i art.217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady legalizmu i praworządności;
- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
- art. 124 i art.210§4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady przekonywania;
- art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania.
Spółka podniosła m.in., iż " Ocena zaskarżonych postanowień w świetle przedstawionych powyżej uwag przekonuje o konieczności ich wyeliminowania
z obrotu prawnego. Zasadnicze nieprawidłowości wiążą się bowiem z brakiem należytego uzasadnienia kwestionowanych postanowień. Organ pierwszej instancji nie wskazał na konkretne wątpliwości, a jedynie podniósł, że prowadzi weryfikację polegającą na zweryfikowaniu pod kątem prawidłowości i rzetelności dokonanych dostaw wewnątrzwspólnotowych i że w związku z tym skierował wnioski do brytyjskiej administracji podatkowej. "Zarzuciła ponadto, że " (...) organ podatkowy w spornym postanowieniu nie przedstawił w wyczerpujący, ani w jakikolwiek inny sposób wątpliwości co do zasadności przedłużenia terminu zwrotu podatku
w zakresie sposobu poprawności rozliczenia spółki za maj 2016r.Oprócz przytoczenia treści art.87 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz faktu wszczęcia czynności sprawdzających, organ nie podał żadnych okoliczności pozwalających uznać za uzasadnione twierdzenie, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Pismem z dnia [...] października 2016r. będącym "uzupełnieniem skargi" skarżąca powołując się na treść uchwały NSA z dnia 24 października 2016r., sygn. akt I FSP 3/16 wskazała, iż organ nie tylko nie uzasadnił w sposób zgodny z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, ale i postanowienie to uzasadnił koniecznością przeprowadzenia czynności do których przeprowadzenia nie miał prawa, ponieważ w toku czynności sprawdzających, jak to wynika ze wspomnianej uchwały organ nie może weryfikować kontrahentów spółki.
Organ w udzielonej odpowiedzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki sąd administracyjny, zważył co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. ze zm.) – w skrócie P.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art.87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług ( j.t. Dz.U. z 2011r., Nr177, poz.1054 ze zm.), w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art.86 ust.2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Natomiast w myśl art.87 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust.6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Z przytoczonego przepisu wynika, że termin na dokonanie zwrotu podatku co do zasady wynosi 60 dni, jeśli we wniosku o zwrot podatnik nie wskaże innego terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach ustawy. Termin ten liczy się od dnia wpływu do organu deklaracji, w której zadeklarowano zwrot różnicy podatku.
W niniejszej sprawie deklaracja VAT-7 za maj 2016r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w dniu 07.06.2016r. Termin 60 dni upływał zatem w dniu 08.08.2016r. Jak wskazano, zgodnie z art.87 ust.2 ustawy o podatku od towarów
i usług, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć termin zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. Weryfikacja zasadności zwrotu może odbywać się w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art.87 ust.2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 274b Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego może więc przedłużyć termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, albo też postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W rozpatrywanej sprawie doszło do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług w ramach czynności sprawdzających, stąd obok wskazanych powyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zastosowanie znalazł przepis art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy korzystając z ustawowego uprawnienia celem sprawdzenia zasadności zwrotu wykazanej różnicy podatku w podatku od towarów i usług za maj 2016r., przedłużył postanowieniem z dnia [...].07.2016 r. termin dokonania zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Należy podkreślić, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, przed upływem terminu zwrotu podatku, który przypadał na dzień 08.08.2016 r., termin ten przedłużył.
Zdaniem sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że z treści art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej i art. 87 ust. 2 zd.2 ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, że do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług konieczne jest udowodnienie, iż zwrot podatku od towarów i usług jest bezzasadny. Przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. Wystarczy zatem powzięta przez naczelnika urzędu skarbowego wątpliwość co do zasadności zwrotu różnicy podatku, by przedłużenia terminu tego zwrotu dokonać. Na straży interesów podatnika stoi bowiem zdanie trzecie wyżej cytowanego przepisu art.87 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług, które brzmi: "Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty." Ponadto na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie można zatem wymagać od organu podatkowego, który wydał takie postanowienie, by już w tym momencie wykazał się konkretnymi ustaleniami co do faktów podważających zasadność zwrotu, wystarczy, że zachodzi uprawdopodobniona konieczność weryfikacji zwrotu różnicy podatku.
W niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji słusznie powziął wątpliwość co do zasadności zwrotu różnicy podatku i w związku z tym (przed upływem ww. 60-dniowego terminu zwrotu różnicy podatku) podjął czynności sprawdzające. Z przedłożonych bowiem przez skarżącą dokumentów wynika, iż
w miesiącu maju 2016 r. wystawiła 3 faktury dotyczące dostawy towarów do kontrahenta z Wielkiej Brytami: A L.O.. Skarżąca ww. faktury wykazała w deklaracji VAT-7 za maj 2016r. jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów stosując stawkę podatku 0%. Dwie z tych faktur dotyczą dostawy papierosów różnych marek, a jedna faktura (zawierająca 1413 pozycji) dotyczy towarów bardzo zróżnicowanego asortymentu, w większości pojedynczych sztuk, w tym materiałów budowlanych, artykułów dekoracyjnych, narzędzi budowlanych i ogrodniczych, roślin doniczkowych, artykułów motoryzacyjnych, artykułów szkolnych, naczyń kuchennych, akcesoriów łazienkowych, artykułów elektrycznych. Natomiast z wpisu do KRS wynika, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że przedmiotem działalności skarżącej jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a przedmiotem pozostałej działalności jest: sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, transport drogowy towarów, sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek, pozostałe pośrednictwo pieniężne, pozostałe formy udzielania kredytów. Ponadto skarżąca w ww. deklaracji wykazała tylko niewielkie kwoty dostawy (odpowiednio 101 zł netto i 462 zł netto) opodatkowane na terytorium kraju. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zdaniem sądu miał uzasadnione wątpliwości co do zasadności deklarowanego przez skarżącą zwrotu różnicy podatku i stwierdził konieczność zweryfikowania prawidłowości i rzetelności udokumentowanych ww. fakturami dostaw wewnątrzwspólnotowych. Słusznie zatem organ podatkowy w lipcu 2016r. wystosował zapytanie do brytyjskiej administracji podatkowej o weryfikację informacji wynikających z przedłożonych przez skarżącą dokumentów. Podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie organ I Instancji nie zwrócił się bezpośrednio do kontrahentów skarżącej o przedstawienie dokumentów w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności, a jedynie wystąpił o informację do zagranicznej administracji podatkowej.
Sąd rozpoznający sprawę zauważył, że orzeczenia obu organów zostały wydane przed podjęciem uchwały NSA z dnia 24 października 2016r, sygn. akt I FPS 2/16, w której zaprezentowano pogląd skutkujący uchyleniem zaskarżonego postanowienia wydanego przez organ odwoławczy jak również poprzedzającego go postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji. W uchwale tej wskazano bowiem, że "warto również odnotować, co konieczne jest z uwagi na unijny wymóg dokonywania zwrotu w tzw. rozsądnym terminie, że akceptowane w pewnej grupie orzeczeń przez sądy administracyjne było przedłużanie terminu zwrotu "do zakończenia procedury weryfikacyjnej", a nie jak powinno być prawidłowo - do określonej, konkretnej daty. W efekcie powodowało to, że tak sformułowane rozstrzygnięcie w praktyce organów było postrzegane jako stale aktualne. Faktyczne wydłużenie terminu odbywało się bowiem poza nim samym. Wystarczyło tylko np. przedłużyć czas trwania kontroli podatkowej i tym samym zmieniał się skutek uprzednio już wydanego rozstrzygnięcia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku. Od tego momentu postrzegano je przez pryzmat nowego (wydłużonego) już terminu trwania kontroli. Nie zgadzając się z takim podejściem, krytycznie trzeba ocenić pogląd zakładający możliwość poprzestania na wydaniu jednego, zawsze aktualnego (i "samouaktualniającego się") postanowienia
o przedłużeniu terminu zwrotu, jak i wydawania kolejnych postanowień bez wskazania konkretnej daty, do której następuje przedłużenie. Tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania wspomnianej już reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony).
Powyższe konstatacje mają wyraźne umocowanie w orzecznictwie TSUE, które narzuca pewne dozwolone, ale niewypaczające sensu systemu VAT, reguły postępowania w tym zakresie, dobitnie akcentując aktywną rolę sądu krajowego przy ocenie praktyk organów na tle wymogu zachowania terminu "rozsądnego". Ten element wymusza więc także wskazane wyżej podejście do sposobu wydawania i kontrolowania postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu podatku przewidzianego w przepisach o podatku od towarów i usług" (punkt 6.10 uzasadnienia cytowanej uchwały I FPS 2/16). W postanowieniu wydanym przez organ I instancji, nie wskazano konkretnej daty, do której nastąpiło przedłużenie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, posługując się ogólnym sformułowaniem "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika", które to z uwagi na brak skonkretyzowanej daty, zostało zakwestionowane w cytowanym powyżej fragmencie uchwały I FPS 2/16. Mając na uwadze, że zostały naruszone regulacje z art.274b Ordynacji podatkowej oraz art.87 ust.2 ustawy o podatku od towarów
i usług na podstawie art.145§1 pkt1 lit. a) i c) w zw. z art.134§1 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji należało uchylić, organ przy ponownym rozstrzygnięciu uwzględni zaprezentowany przez sąd pogląd.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 P.p.s.a.