I SA/Go 384/23

I SA/Go 384/23 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-02-06
Data wpływu
2023-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [.] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu nieopodatkowanych należności budżetowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
G.G., reprezentowany przez adwokata A.S., wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że pozostaje w stosunku pracy za miesięcznym wynagrodzeniem około 5.000 zł brutto, który jest jego jedynym źródłem utrzymania. Wraz z małżonką pozostaje w separacji prawnej i nie prowadzą wspólnie gospodarstwa domowego. Dodał, że jest ojcem czwórki pełnoletnich dzieci, z czego dwoje nadal się uczy i pozostaje na jego utrzymaniu. Podkreślił, że wdrożenie wobec niego egzekucji zagrozi bytowi materialnemu rodziny, w tym dwójce dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu.
Skarżący podkreślił, że okres uzyskany dzięki wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pozwoliłby na wygospodarowanie środków pieniężnych. W jego ocenie zdecydowanie większe jest niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia negatywnych skutków dla interesów skarżącego niż niebezpieczeństwo uszczerbku dla finansów publicznych powstałego na skutek opóźnienia egzekucji należności, o których Sąd będzie rozstrzygał w głównym wątku niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że postanowieniem nr [...] r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub
w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,
z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przechodząc do oceny zasadności samego wniosku o wstrzymanie zauważyć trzeba, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych
do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365
i 644).
Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli powtórzenie treści przepisu,
a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena, czy
w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy do sądu,
z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia niniejszego wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji
i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi
z 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA
z 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja przedmiotowego wniosku sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia, że wdrożenie wobec skarżącego egzekucji zagrozi bytowi materialnemu rodziny, w tym dwójce dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu.
Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdził, że z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie można wywieść, czy ewentualna egzekucja doprowadziłaby do znacznej szkody, czy też nieodwracalnych skutków. Poza wskazaniem, że skarżący zarabia 5.000 zł brutto miesięcznie, nie wykazał żadnych innych okoliczności obrazujących jego sytuacje majątkową i finansową. Nie przedstawił, czy posiada jakiekolwiek ruchomości, bądź nieruchomości, jaki jest stan jego oszczędności i rachunków bankowych, nie wskazał też jakie posiada wydatki związane chociażby z bieżącym utrzymaniem siebie i pozostających na jego utrzymaniu dzieci. Co istotne na poparcie swojego wniosku nie przedłożył żadnych dokumentów. Pomimo oświadczenia, że pozostaje wraz z małżonką w separacji prawnej i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie przedstawił orzeczenia o separacji. W ocenie Sądu, nie znając zatem aktualnej sytuacji materialnej skarżącego, nie można w żaden sposób ocenić, czy egzekucja kwoty z decyzji, doprowadziłaby do znacznej szkody, czy też nieodwracalnych skutków. W tej mierze niezrozumiałe jest twierdzenie strony, że okres uzyskany dzięki wstrzymaniu wykonania decyzji pozwoliłby mu wygospodarować środki pieniężne. Taka argumentacja – zdaniem Sądu – rodzi przypuszczenie, że skarżący posada środki, bądź ma możliwości pozwalające mu na zapłatę należności wynikającą z zaskarżonej decyzji, których jednak z jakichś powodów nie ujawnił.
Ponadto w ocenie Sądu, nawet gdyby doszło do egzekucji, choć sam skarżący wskazuje jedynie na taką ewentualność, to należy zauważyć, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te przecież wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie może być też sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To, że podatnik nie decyduje się na dobrowolne uiszczenie należności, nie może być uznane za równoznaczne z tym, że jego powody w tym względzie są usprawiedliwione z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 maja 2017 r., sygn. akt I FZ 47/17).
Zaakcentować należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Tak samo zresztą jak wysokość zobowiązania objętego decyzją nie jest okolicznością, która co do zasady prowadziłaby do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2023 r. sygn. akt III FZ 5/23). Konieczność zapłaty należności wynikającej z decyzji i związane z tym uszczuplenie majątku jest zwykłym następstwem takiej decyzji. Podkreślić jednakże należy, że samo wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz
z odsetkami.
Konkludując w niniejszej sprawie obowiązkiem skarżącego, poza podaniem wysokości osiąganego dochodu oraz wskazaniem, że jest w separacji prawnej
i utrzymuje dwoje uczących się dzieci pozostających na jego utrzymaniu, było ponadto uprawdopodobnienie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje taką szkodę w jego majątku, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Takich okoliczności w przedmiotowym wniosku strona jednak nie zawarła. Sąd akcentuje, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to nie w każdym przypadku związane one będą
z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd uznał, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaprezentowane przez niego okoliczności, niepoparte żadnymi dowodami nie uprawdopodobniły, by zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowały trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak
w sentencji.