I SA/GO 371/22

I SA/Go 371/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Dariusz Skupień /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Zbigniew Kruszewski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 3 ust. 4 i 4a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2021 roku 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o nr [...], w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I.K. (zwana dalej jako: skarżącą, strona) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego(zwanego dalej jako: SKO, organ odwoławczy) z dnia [...] sierpnia 2022r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta (zwanego dalej jako organ I instancji, Prezydent) z dnia [...] maja 2022r.,nr [...], której ustalono skarżącej oraz D.B. ( dalej zwanemu jako uczestnik postępowania) wymiar podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2021 w kwocie 158zł.
W sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny.
Organ I instancji po przeprowadzonym postępowaniu ustalił należność
w podatku od czerwca do grudnia 2021r., od garażu o pow. 30,15 m2 oraz gruntów pozostałych o pow. 17,16 m2 i 24,85 m2. Organ I instancji wskazał, że aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] maja 2021r., w wyniku sprzedania udziałów
w nieruchomości, nastąpiła zmiana stanu współwłaścicieli garażu w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 7 ww. ustawy, podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.
Od decyzji powyższej, skarżąca wniosła odwołanie do SKO podnosząc,
że w jej ocenie obciążony podatkiem winien być jedynie uczestnik postępowania, który sprzedał doktor O. nieruchomość na ul. [...], gdzie doktor O. prowadzi NZOZ. Skarżąca stwierdza, że nie wie dlaczego z lokalem nie został zbyty garaż, ale ona nigdy z niego nie korzystała i nie widzi podstaw do zapłaty podatku za niego.
Przesyłając odwołanie organ informacyjnie wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2022r. wydano dwie decyzje podatkowe na nieruchomość - udział w garażu wielostanowiskowym w budynku przy ul. [...] - za 2021 oraz za 2022 rok. Strona odwołała się jedynie od decyzji za 2021 rok .
Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2022r., numer [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podnosząc między innymi, że decyzją z dnia [...] stycznia 2021r., Nr [...] organ podatkowy ustalił skarżącej, uczestnikowi postępowania oraz I.O. wymiar podatku od nieruchomości za 2021r.
w kwocie 271 zł. Przedmiotem opodatkowania był garaż wyodrębniony w budynku
o pow. 30,15 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 17,16 m2 i 24,85 m2, co jest zgodnie
ze złożoną przez skarżącą informacją w sprawie podatku od nieruchomości z dnia
[...] września 2016r.
Informacją złożoną w dniu 14 lutego 2022r., I.O. poinformowała, że aktem notarialnym Nr [...] z dnia [...] maja 2021r. sprzedała swoje udziały uczestnikowi postępowania, czego wynikiem była decyzja z dnia [...] kwietnia 2022 r.
Nr [...] zmieniająca pierwotną decyzję wymiarową z dnia [...] stycznia 2022r. W związku z powyższym postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2022r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia tylko skarżącej oraz uczestnikowi postępowania wysokości podatku od nieruchomości położonej
przy ul. [...] (garaż w budynku mieszkalnym) za 2021 r., oraz wyznaczył ww. podatnikom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.
Następnie organ podatkowy decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 2021r. i ustalił skarżącej, uczestnikowi postępowania oraz I.O. wymiar podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do maja 2021r., w wysokości 113 zł. (strony tej decyzji nie wniosły od niej odwołania),
a kolejną decyzją z dnia [...] maja 2022r. ustalił skarżącej oraz uczestnikowi postępowania wymiar podatku od nieruchomości za miesiące od czerwca do grudnia 2021r. w wysokości 158 zł. W odwołaniu od decyzji z [...] maja 2022r. skarżąca podniosła, iż nigdy nie korzystała z garażu przy ul. [...] i dlatego podatkiem obciążony winien być jedynie uczestnik postępowania. Odnosząc się do powyższego SKO wskazało, że z przepisu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż w sytuacji gdy nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Zobowiązanie solidarne polega na tym, iż wierzyciel może żądać całości świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela poprzez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Natomiast aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
Skarżąca na opisaną powyżej decyzję wniosła skargę podnosząc, że jest niesprawiedliwa i narusza jej prawa. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, działając w tak zakreślonych granicach kontroli, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja naruszała prawa.
W tym miejscu przed uzasadnieniem rozstrzygnięcia należy przytoczyć regulacje prawne mające w sprawie zastosowanie.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane
z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.
Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy
od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.
4a. Zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego - garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Przepisu art. 6 ust. 11 nie stosuje się.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie zastosowały regulacji
z art. 3 ust. 4a u.p.o.l. w stosunku do lokalu niemieszkalnego - garażu sześciostanowiskowego o powierzchni 180,90 m2. Przedmiotem opodatkowanie nie był jak błędnie przyjęły organy garaż wyodrębniony w budynku o powierzchni 30,15 m2tylko1/6 udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu sześciostanowiskowym
o powierzchni 180,90 m2stanowiący odrębny przedmiot własności. Dokładny opis przedmiotu opodatkowania wynika z § 1aktu notarialnego repertorium A numer [...] z dnia [...] maja 2021r., wskazano w nim również, że dla tej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta numer [...].
W akcie tym wskazano również, że [...] kwietnia 2016 r., rozwiązano spółkę cywilną w, której wspólnikiem była skarżąca, udział jej wynosił jednak 0,25 %. Ponadto z umowy o zniesienie współwłasności nieruchomości z dnia [...] kwietnia2016r. sporządzonej w formie aktu notarialnego repertorium A nr [...] wynika, że doszło do zniesienia współwłasności nieruchomości i ich nabycia przez I.O. ale przedmiotem nabycia nie został objęty udział w lokalu niemieszkalnym - garażu sześciostanowiskowego o powierzchni 180,90 m2dla, którego prowadzona jest księga wieczysta numer [...]. Z powyższego wynika, że skarżąca nadal posiada udział w 1/6 części lokalu niemieszkalnego– garażu sześciostanowiskowego o powierzchni 180,90 m2.
Błędne ustalenie w stanie faktycznym przyjęte przez organ I instancji,
że przedmiotem opodatkowania jest wyodrębniony garaż w budynku a nie udział
w lokalu niemieszkalnego - garażu sześciostanowiskowego o powierzchni 180,90 m2, skutkowało nieprawidłowy zastosowaniem prawa materialnego tj. art. art. 3 ust.4 u.p.o.l. w sytuacji gdy w stosunku do tego przedmiotu opodatkowania należało zastosować regulację z art. art. 3 ust.4a u.p.o.l.
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania. Z przedstawionych powodów, Sąd na podstawie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)i c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie regulacji
z art. 135 P.p.s.a., uchylił także decyzje organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.