I SA/Go 370/22

I SA/Go 370/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Damian Bronowicki /sprawozdawca/
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Jacek Niedzielski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J.G., P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 rok 1. Odrzuca skargę wniesioną przez P.G. 2. Oddala skargę J.G. 3. Zwraca P.G. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych.
Uzasadnienie
J. i P.G. (dalej jako: Skarżący, Strona) pismem z dnia [...] września 2022 r. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: organ II instancji, Kolegium) z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok 2021.
Z akt wynika następujący stan faktyczny.
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] marca 2022 r. zmienił decyzję z [...] stycznia 2021 r., która ustalała J.G. i P.G. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż korekty podatku dokonano w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie o sygn. [...], o przesądzeniu własności nieruchomości, położonej w [...]. W związku z powyższym w ocenie organu obowiązek podatkowy za 2021 rok wygasł z końcem lipca 2021 r.
W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt [...], jest prawomocne od dnia [...] lipca 2021 r. co do punktu 1 i 2 orzeczenia. Zgodnie z punktem 2 postanowienia przesądzono własność ww. nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, będącej przedmiotem licytacji w dniu [...] września 2019 r. na rzecz A.K. Organ podkreślił, iż okoliczność zmiany właściciela przedmiotowej nieruchomości potwierdza wydruk z księgi wieczystej nr [...], wydruk z rejestru gruntów i budynków oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2022 r. o zmianie właściciela nieruchomości, którym obecnie jest A.K.
Wobec powyższego Kolegium uznało, iż na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1570 z zm., dalej jako O.p.) organ I instancji zgodnie z prawem zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r., ustalającą podatek od nieruchomości za 2021 r. dla J. i P.G.
Skarżący nie zgodzili się z decyzją SKO i pismem z dnia [...] września 2022 r. złożyli skargę do tut. Sądu. Zarzucili organowi odwoławczemu:
1. rażące naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 O.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz.2000, dalej jako: k.p.a.)w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy o Samorządowym kolegiach odwoławczych, poprzez nie podpisanie zaskarżonej decyzji przez członka składu orzekającego [...], jak również poprzez brak wskazania w decyzji stanowiska służbowego wszystkich członków składu orzekającego, co jednoznacznie stanowi o wydaniu decyzji obarczonej bezwzględną sankcją nieważności na co wskazuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a,
2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydaną decyzję, która narusza słuszny interes obywateli,
3. art 8 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobecprawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa,
4. art. 254 § 1 O.p. w zw. z art 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnym w zw. z § 1 uchwały nr XXXI.559.2020 Rady Miasta z dnia 27 października 2020 r. w sprawie określenia wysokościstawek i zwolnień od podatku od nieruchomości poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania w sytuacji, gdy postanowienie Sądu Rejonowego Wydziału Egzekucyjnego z dnia [...] lipca 2020 r o sygn. akt: [...], nie jest prawomocne i błędnie stwierdzono prawomocność z dniem 8 lipca 2021 r.
Skarżący wnieśli o:
1. eliminację z obrotu prawnego decyzji administracyjnej obarczonej sankcją bezwzględnej nieważności tj.: decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. o znaku: [...] i decyzji z dnia [...] marca 2022 r. o nr [...] Prezydent Miasta, zmieniającej decyzję o nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. ustalającą skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. lub ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących,
3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
a) niepodpisanej decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2022 r. o znaku [...] celem wykazania faktu bezwzględnej nieważności decyzji, braku podpisu członka organu i niewymienienia stanowisk służbowych wszystkich członków składu orzekającego,
b) dokumentów wskazywanych w odwołaniu, w szczególności dokumentów z akt sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym Wydział Egzekucyjny pod sygn. akt: [...].
W uzasadnieniu Skarżący wskazali, iżotrzymali decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. obarczoną sankcją bezwzględnej nieważności z uwagi na niepodpisanie zaskarżonej decyzji przez członka składu orzekającego [...]. Oprócz powyższego decyzja nie zawiera wymienienia stanowiska służbowego wszystkich członków składu orzekającego. Ponadto organ wadliwie ustalił, iż postanowienie Sądu Rejonowego Wydział Egzekucyjny o sygn. akt: [...] z dnia [...] lipca 2020 r. oraz "[...]" uprawomocniło się. Postanowienie to bowiemzostało zaskarżone i trwa procedowanie nad sprawą.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, iżw niniejszej sprawie ma miejsce uchybienie. Jednak nie nosi cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., ponieważdo wszystkich pozostałych stron postępowania, jak również do organu I instancji, zostały przesłane decyzje podpisane przez wszystkich członków składu orzekającego. Także decyzja pozostawionaad acta jest decyzją podpisaną przez wszystkich członków składu orzekającego. Organ administracji, który wydał decyzję,jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Zatem skoro do stron postępowania, poza stroną skarżącą – P.G., przesłano i doręczono decyzję podpisaną przez wszystkich członków składu orzekającego, to brak jest podstaw do przedstawienia poglądu, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Brak podpisu jednego z członków składu orzekającego, jest wyłącznie błędem natury technicznej, ponieważ dotyczy on wyłącznie jednego egzemplarza decyzji. Zauważyć należy, że J.G. otrzymała decyzję podpisaną przez cały skład orzekający. Zobowiązanie podatkowe dotyczy małżonków więc trudno twierdzić, iż decyzja obarczona jest wadą nieważności.
W zakresie pozostałych zarzutów organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga J.G. jest niezasadna. Z kolei skarga P.G. jest niedopuszczalna.
Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a..
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga wniesiona przez P.G. podlega odrzuceniu ponieważ jej wniesienie jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu zaskarżony akt dotyczący P.G. nie wszedł do obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 211 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia (art. 212 O.p., zdanie pierwsze).W przepisie tym mowa jest o decyzji, a więc akcie zawierającym niezbędne składniki, pozwalające uznać oświadczenie woli organu administracji właśnie za decyzję.Art. 210 O.p. zawiera katalog elementów decyzji. Za minimum traktuje się cztery składniki decyzji takie jak oznaczenie organu, adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (B. Adamiak – Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, str. 50). Oznacza to, że brak jednego ze wskazanych wyżej składników decyzji powoduje wykluczenie ustalenia podstawowych elementów stosunku prawnego i nie mamy wówczas do czynienia z objawem woli organu, czyli z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak podpisu na decyzji jest wadą istotną, prowadzącą do oceny, że chodzi wówczas o pismo będące projektem decyzji. W konsekwencji prowadzi to do stwierdzenia, że pismo to nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków, z którymi przepisy łączą konsekwencje prawne. Nie ma przy tym znaczenia czy pismo to zostało stronie doręczone(por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r. II GSK 508/07 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na powyższą ocenę nie ma wpływu okoliczność, że decyzję podpisaną przez cały skład orzekający otrzymała J.G. Wskazać należy, że jeżeli obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na kilku podmiotach, to każdy z nich jest stroną postępowania w sprawie określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 133 § 1 O.p. Każda natomiast ze stron ma swoje odrębne prawa w toku postępowania. W konsekwencji, nawet jeżeli podatnicy, którzy ponoszą solidarną odpowiedzialność są małżeństwem, każdemu z nich przysługują "własne" uprawnienia procesowe. Każdemu z nich organ ma obowiązek zapewnić prawo czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z zasadą z art. 123 § 1 O.p. Oznacza to m.in., że powinien wszelkie pisma i wezwania doręczać oddzielnie każdemu z solidarnych podatników. Ponadtoze względu na materialnoprawny skutek doręczeniadecyzjizmieniającej, decyzja ta powinna zostać doręczona każdej ze stron.Jeżeli decyzja zostanie doręczona tylko jednemu z małżonków, tylko na nim będzie ciążyło zobowiązanie podatkowe. Od drugiego z nich, do czasu doręczenia mu decyzji, nie będzie można wymagać i egzekwować podatku.
Podsumowując, należy stwierdzić, iż doręczona P.G. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r., nie może być traktowana jako decyzja administracyjna w rozumieniu prawa, bowiem brak pod nią podpisu osoby upoważnionej do jej wydania. Tym samym doręczenie decyzji w ww. postaci nie wywołało żadnych skutków prawnych. Co oznacza również, że nie rozpoczyna swojego biegu termin do wniesienia środka zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego.
Powyższe oznacza, że skarga była niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na postawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O zwrocie uiszczonego od niej wpisu orzeczono na podstawie art. 225P.p.s.a. jak w pkt 3 sentencji.
Doręczenie niekompletnego egzemplarza jednej ze stron postępowania decyzji nie oznacza jednak, że decyzja ta jest nieważna z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (przy czym w sprawie zastosowanie mógłby znaleźć art. 247 § 1 pkt 3 O.p., a nie 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jak podnosi strona skarżąca). Egzemplarz decyzji zawierającej podpisy wszystkich osób upoważnionych (art. 210 § 1 pkt 8 O.p.) został doręczony J.G. oraz znajduje się w aktach postępowania podatkowego. Doręczenie jednej ze stron postępowania decyzji zawierającej wszystkie niezbędne składniki oznacza, że została ona doręczona (art. 211 O.p.), weszła do obrotu prawnego i wiąże organ (art. 212 O.p.). Brak doręczenia decyzji drugiej ze stron postępowania oznacza jak już wspomniano, że jedynie wobec niej decyzja nie wywołała skutków prawnych, a ponadto, że strona ta nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co może być podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stosownie do art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Nie można jednak przyjąć, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie doszło bowiem do naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 8 O.p., jednak naruszenie to nie spowodowało, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. poprzez brak wymienienia w decyzji stanowisk służbowych członków składu orzekającego. Decyzja zawiera bowiem oznaczenie składu orzekającego wraz ze wskazaniem na przewodniczącego i członków Kolegium.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji w związku ze skutecznie wniesioną skargą J.G. Sąd potwierdza prawidłowość stanowiska zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego.
W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną wydania decyzji zmieniającej stanowi przepis art. 254 O.p. Zgodnie z tą regulacją decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania,podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.
W judykaturze zauważa się, że przepis art. 254 O.p. ma charakter wyjątkowy, a jednocześnie nie ma charakteru samodzielnego, gdyż jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na podstawie art. 254 O.p. dokonać zmiany decyzji wymiarowej (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., II FSK 971/09).
W niniejszej sprawie Prezydent Miasta decyzją z [...] stycznia 2021 r. ustalił Skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2021 r. Po wydaniu i doręczeniu powyższej decyzji, tj. [...] lutego 2021 r., nastąpiłazmianaokolicznościfaktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, bowiem 8 lipca 2021 r. stwierdzono prawomocność postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2020 r. o sygn. akt [...], w przedmiocie przesądzenia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz A.K.
Okolicznością faktyczną, która uległa zmianie w 2021 r. była zmiana podmiotu opodatkowania z uwagi nazmianęwłaścicielanieruchomości. Stosownie zatem do art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z zm., dalej jako: u.p.o.l.), zgodnie z którym obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, obowiązek podatkowy wobec Skarżących wygasł z dniem 31lipca 2021 r.
W związku z powyższym zasadnie Prezydent wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie zmiany ww. decyzji ostatecznej, bowiem zostały spełnione przesłanki zastosowania trybu uregulowanego w art. 254 O.p. W konsekwencji zmiany właściciela nieruchomości w trakcie roku 2021, gdzie decyzja ostateczna ustalała zobowiązanie podatkowe do końca 2021 r., organ zobowiązany był do jej zmiany przez ustalenie wysokości zobowiązania proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których obowiązek podatkowy istniał (art. 6 ust. 4, ust. 5, ust. 8 w zw. z ust. 3 u.p.o.l.), co też prawidłowo uczynił.
Odnosząc się do zarzutów skargi, gdzie Skarżąca wskazała na błędne przyjęcie, iż doszło do zmiany okoliczności faktycznych. Zdaniem Skarżącej, postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...], nie jest prawomocne i błędnie stwierdzono prawomocność z dniem 8 lipca 2021 r.
Należy wskazać, iż podstawą ustaleń organu w niniejszej sprawie był materiał dowodowy w postaciwydruku z księgi wieczystej nr [...], wydruku z rejestru gruntów i budynków, zawiadomienia Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2022 r. o zmianie właściciela przedmiotowej nieruchomości, oraz prawomocnego postanowienia z dnia [...] lipca 2020 r. o przesądzeniu własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji w sprawie [...].
Zgodnie z art. 194 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.Przepis ten ustanawia więc dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą dokumentuurzędowego. To zaś domniemanie oznacza, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością.Można obalićdomniemanieprawdziwości przysługujące dokumentom urzędowym, przeprowadzając zarówno dowód przeciwko temu, iż dokument nie pochodzi od organu, który go wystawił, jak i przeciwko treści dokumentu. Póki jednak dowód taki nie zostanie przeprowadzony, dokumentowi urzędowemu przysługuje moc dowodu zupełnego.
Należy podkreślić, iż kwestionując ustalenia organów administracyjnych, na Stronie ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jej twierdzenia. Samo twierdzenie przez Skarżącą, iż postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r. (sygn. akt [...]) nie jest prawomocne i błędnie stwierdzono prawomocność z dniem 8 lipca 2021 r., nie jest tożsame z przeprowadzeniem dowodu na tę okoliczność. Dowód z takiego dokumentumożna jedynie zakwestionować innym dokumentemurzędowym, a takiego na chwilę obecną Skarżąca nie posiada, bowiem nie przedstawiła żadnego wyroku Sądu czy decyzji organów.
W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sąduzarzuty dotyczące naruszenia art. 254 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 8 u.p.o.l. w zw. z § 1 Uchwały nr XXXI.559.2020 Rady Miasta z dnia 27 października 2020 r. nie są zasadne.
W zakresie zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Sąd wskazuje, iż w sprawie dotyczącej postępowania podatkowego, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania,niniejsze postępowanie regulowane jest przepisami Ordynacji podatkowej. Niemniej w ocenie Sądu poczynione przez organ ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia.
Sąd uznał również, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek Strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Egzekucyjny o sygn. [...] oraz sygn. [...].
Sąd wyjaśnia, iż co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a jedynie ocenia prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organami. W myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż organy ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, w związku z tym postępowanie nie wymaga przeprowadzenia dowodu uzupełniającego. Ponadto skarżący nie przedłożyli nie tylko dokumentów ze wspomnianego postępowania ale także żadnego dokumentu, który w jakimkolwiek stopniu podważałby stwierdzenie prawomocności orzeczenia znajdujące się na postanowieniu Sądu Rejonowego z [...] lipca 2020 r. Zatem nie sposób uznać, że przeprowadzenie wnioskowanego przez Skarżącą dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.