I SA/Go 360/23

I SA/Go 360/23 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-11-28
Data wpływu
2023-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Damian Bronowicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3 i § 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na 2022 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2023 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na 2022 rok.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka od wielu lat uczestniczy w programie upraw ekologicznych na obszarach znacznie przekraczających sporne w niniejszej sprawie tereny, co w konsekwencji znacznie utrudni realizację upraw ekologicznych, których racjonalność ekonomiczna w znacznej mierze zależy od realizacji systemów wsparcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podkreślić przy tym należy, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (vide: P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 224). Cechy tej nie mają m.in. akty odmowne.
W niniejszej sprawie Skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2023 r., nr [...], którą organ I instancji odmówił przyznania płatności i nałożył sankcję w wysokości 34.865,52 zł. Z przymiotu wykonalności korzysta zatem jedynie rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia sankcji i jego będą dotyczyć dalsze rozważania.
Wskazać należy, że z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z 6 marca 2013 r., II GZ 87/13; z 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; dostępne na stronie internetowej – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca posługując się jedynie ogólnikowymi pojęciami (utrudnienie realizacji upraw ekologicznych oraz uczestniczenie od wielu lat w programach upraw ekologicznych uzależnionych od systemów wsparcia), nie konkretyzując ich i nie wskazując odpowiedniej dokumentacji, nie uprawdopodobniła w wyczerpujący sposób, że wykonanie decyzji poprzez odmowę przyznania płatności i nałożenie sankcji spowoduje dla jej działalności niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na brak jakichkolwiek informacji o majątku czy dochodach skarżącej, nie sposób ustalić wpływu sankcji na możliwość dalszego prowadzenia działalności (w tym udziału w programie upraw) przez skarżącą.
Podkreślić należy, że nałożona na Skarżącą sankcja będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych. Oznacza to, że nałożona na Spółkę sankcja jest niejako rozłożona na raty w okresie kolejnych trzech lat i zostanie potrącona tylko w wypadku uzyskania przez Skarżącą płatności rolnych. Nałożona na tym etapie na Stronę sankcja nie będzie również dochodzona od niej w drodze egzekucji administracyjnej. Zatem określona w decyzji kwota sankcji będzie potrącana jedynie z ewentualnych płatności przyznanych na wniosek Spółki na lata przyszłe. Sama możliwość pomniejszenia ewentualnych płatności, o które Spółka może wnioskować w kolejnych latach, nie stanowi o zubożeniu lub narażeniu na zubożenie Skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2016 r., II GZ 176/16 i z 18 marca 2016 r., II GSK 574/16).
W niniejszej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo dokonywanie potrąceń z płatności realizowanych w kolejnych latach jest tylko w wyjątkowych przypadkach źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Strona w wystosowanym do Sądu wniosku nie przytoczyła twierdzeń potwierdzających powyższą sytuację.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.