I SA/Go 349/24

I SA/Go 349/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka
Dariusz Skupień /sprawozdawca/
Jacek Niedzielski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia w podatku od towarów i usług kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. oraz określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2024 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Z. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. (dalej: organ I instancji) z [...] 2023 r. w części dotyczącej określenia J.H. (dalej: skarżący) w podatku od towarów i usług kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie utrzymując w mocy w części dotyczącej określenia zobowiązania za lipiec 2018 r. oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:
W dniu [...].06.2020 r. wszczęto u skarżącego kontrolę podatkową, a następnie postępowanie podatkowe w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okres: styczeń-lipiec 2018 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ I instancji wydał decyzję, następnie uchyloną przez organ odwoławczy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji ustalił m.in.,
że z informacji zawartych w bazie danych Centralnej Ewidencji i Informacji
o Działalności (Gospodarczej (CEIDG) wynika, że w okresie od [...].08.2015 r.
do [...].07.2018 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą głównie w zakresie pozostałych upraw rolnych innych niż wieloletnie - PKD 01.19.Z.
W kontrolowanym okresie był czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku
od towarów i usług. Dla zawieranych transakcji posługiwał się nazwą firmy: "M.". Jako adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej w CEIDG wskazał: [...]. Ustalenia w zakresie dostaw i podatku należnego organ pierwszej instancji przedstawił na str. 7-25 swej decyzji. Wskazał m.in., że w złożonym pliku JPK_VAT za lipiec 2018 r. skarżący zaewidencjonował fakturę nr [...] z [...].07.2018 r., wartość netto 150.000 zł, podatek VAT 34.500 zł, na rzecz O. Sp. z o.o. w organizacji. W związku z wezwaniem z [...].04.2021 r. skarżący przedłożył fakturę nr [...] z [...].07.2018 r. wystawioną tytułem sprzedaży hali magazynowej na działce [...], wartość netto 150.000 zł, podatek VAT 34.500 zł. Ponadto wśród przedłożonych dokumentów źródłowych, znajdowała się również faktura z [...].05.2018 r. bez numeru, dokumentująca tę samą sprzedaż hali magazynowej położonej na działce [...] - wartość netto 150.000,00 zł, podatek VAT 34.500 zł na rzecz O. Sp. z o.o. w organizacji. Ze złożonego pliku JPK_VAT oraz deklaracji VAT-7 za 5/2018 r. wynika, że nie zaewidencjonował tej faktury. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż ww. dwie faktury (tj. faktura bez numeru z [...].05.2018 r. oraz faktura nr [...] z [...].07.2018 r.), dokumentują tę samą transakcję - sprzedaż hali magazynowej położonej na działce [...] na rzecz tego samego kontrahenta. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie od [...].08.2015 r. do [...].07.2018 r. skarżący nabywał towary i usługi zaliczone do środków trwałych, z tytułu nabycia których przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia tych towarów i usług. Nabycia tych towarów i usług dokonał w związku z budową budynku gospodarczego - hali magazynowej na działce nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą.
Organ pierwszej instancji wymienił faktury VAT (wystawione od 4.08.2015 r. do 5.09.2016 r.) dotyczące nabycia towarów i usług zadeklarowanych jako nabycie środków trwałych, na łączna kwota netto 791.531,61 zł, kwota podatku: 182.052,28 zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że w toku kontroli podatkowej w dniu
[...].09.2020 r. przeprowadzono oględziny na terenie posesji położonej w O. Ustalił, że grunt, na którym skarżący wybudował halę był dzierżawiony od I.W., na podstawie umowy z [...].11.2014 r. Z ww. umowy, zawartej między skarżącym jako dzierżawcą a I.W. jako wydzierżawiającym wynika, że przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość niezabudowana o powierzchni 11,6900 ha, tj. działka nr [...] (KW [...]), która będzie wykorzystywana przez dzierżawcę na cele związane z produkcją ogrodniczą.
Organ pierwszej instancji ustalił, że nieruchomość gruntowa położona
w O. nr [...], nie była własnością skarżącego w chwili realizacji powyżej opisanych inwestycji i związanych z jej realizacją nabyć środków trwałych. Z dokumentów przesłanych przez Starostwo Powiatowe w S. (pismem z [...].06.2020 r.), wynika, że zgodnie z oświadczeniem z [...].06.2015 r., posiadał prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka [...] (z której wydzielono m.in. działkę [...]) na cele budowlane wynikające z umowy dzierżawy nieruchomości z [...].11.2014 r. wraz ze zgodą na wykorzystanie terenu na cele budowlane od I.W. Starosta S. [...].08.2015 r. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącemu pozwolenia na budowę, obejmującą swym zakresem budowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na terenie położonym w obrębie ewidencyjnym O. na działce [...]. Decyzją nr [...] z [...].03.2016 r. zmieniono pozwolenie na budowę nr [...] z [...].08.2015 r. dla ww. inwestycji w zakresie zmian wynikających z projektu zamiennego. Organ ustalił, że pismem złożonym 25.11.2016 r. zawiadomił skarżący Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. o zakończeniu w dniu [...].05.2016 r. budowy budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na nieruchomości położonej w O., działka o numerze geodezyjnym [...]. Z działki tej została wydzielona m.in. działka [...], o której mowa na wystawionych przez stronę ww. fakturach sprzedaży.
Organ pierwszej instancji ustalił, że w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie ww. budynku gospodarczego, skarżący ponosił wydatki
w okresie od sierpnia 2015 r. do września 2016 r., które zaewidencjonował
w prowadzonych księgach podatkowych oraz zadeklarował w składanych deklaracjach VAT-7 za okresy: 9-10,12/2015 r.; 2-5,10/2016 r. - jako nabycie środków trwałych. Ustalono, że aktem notarialnym Rep. A nr [...] zawartym [...].05.2018 r. prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w O. oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,4999 ha zostało sprzedane przez wydzierżawiającego (I.W.) na rzecz M. i J.H. Z ww. aktu notarialnego wynika, że działka numer [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz trzema budynkami gospodarczymi wybudowanymi za środki nabywców. Ponadto wynika, iż działka nr [...] (która powstała z podziału działki nr [...]) poza ujawnionymi hipotekami (hipoteka umowna zwykła w wys. 90.000 zł oraz hipoteka umowna kaucyjna do wys. 60.000 zł) oraz ewentualnymi roszczeniami kupujących za zwrot nakładów nie jest obciążona długami ani roszczeniami osób trzecich.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że nakłady poniesione przez skarżącego w związku ze zrealizowaną inwestycją polegającą na budowie budynku gospodarczego w O. nie są towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT na dzień 1.05.2018 r.
W przypadku zbycia nakładów nie dochodzi do przeniesienia prawa
do dysponowania towarami jak właściciel. Organ pierwszej instancji wskazał,
że zgodnie z treścią aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...].05.2018 r. skarżący stał się właścicielem działki nr [...] położonej w O. zabudowanej m.in. wybudowanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej budynkiem gospodarczym w dniu [...].05.2018 roku. Ponadto jak wynika z treści ww. aktu notarialnego, cena sprzedaży nieruchomości obejmowała wartość działki gruntu numer [...] w związku z faktem, iż kupujący (małżonkowie H.) zabudowując tę działkę ze środków własnych dokonali nakładów na nieruchomość, które podwyższyły jej wartość rynkową. Tym samym wraz z małżonką skarżący nabył prawo do poniesionych nakładów (w postaci wydatków na wybudowanie budynku gospodarczego) w dniu [...].05.2018 r.
Organ pierwszej instancji podał, że transakcja sprzedaży hali magazynowej
na rzecz O. Sp. z o. o. w organizacji, udokumentowana fakturą z [...].07.2018 r. nr [...] nie została zawarta w formie aktu notarialnego. Ustalił, że w zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-R, złożonym przez O. Sp. z o.o., podano datę rozpoczęcia działalności ww. Spółki na dzień [...].10.2019 r. Jednocześnie według danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), podmiot został zarejestrowany [...].10.2019 r. na podstawie umowy spółki podpisanej [...].10.2019 r. Z danych zawartych w KRS wynika ponadto, że funkcję prezesa zarządu w O. Sp. z o.o., pełniła i M. H., która jest żoną skarżącego, natomiast on w ww. spółce występował jako członek zarządu.
W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji, w piśmie
z [...].06.2021 r. Prezes Zarządu O. Sp. z o.o. - M.H. poinformowała, że do zawarcia transakcji doszło [...].07.2018 r. i w tym dniu doszło do wydania przedmiotu transakcji. Organ pierwszej instancji wskazał, że umowa spółki O. Sp. z o.o. została zawarta [...].10.2019 r., siedzibą spółki jest O. Wskazał również, że z umowy spółki wynika, że udziały w spółce obejmują: wspólnik J.H. i wspólnik M.H. Ponadto w skład pierwszego Zarządu spółki wspólnicy powołali: M.H. - jako prezesa zarządu, J.H. - jako członka zarządu. Umowa spółki nie została zawarta w formie aktu notarialnego, lecz w formie elektronicznej, podpisana [...].10.2019 r. przez złożenie bezpiecznych podpisów elektronicznych weryfikowanych przez ePUAP przez M.H. i J.H. O. spółka z o.o. z siedzibą w O. powstała [...].10.2019 r. (po ponad roku od transakcji sprzedaży hali magazynowej udokumentowanej fakturą sprzedaży z 2018 r.). Organ pierwszej instancji włączył do postępowania materiał dowodowy
w tym m.in. protokół przesłuchania M.H. Akta sprawy zawierają również protokół przesłuchania skarżącego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie było możliwe przeprowadzenie przez skarżącego transakcji z ww. Spółką (której jest wspólnikiem i członkiem zarządu) i przeniesienie prawa własności – władztwa ekonomicznego i faktycznego - hali magazynowej w dniu [...].07.2018 r., z uwagi za zawarcie [...].10.2019 r. umowy spółki O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Na dzień wystawienia faktur z [...].05.2018 r. i z [...].07.2018 r. Spółka z o.o. O. nie istniała. Zatem nie nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem (nieruchomością zabudowaną gruntową) jak właściciel w myśl przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Uznał, że oświadczenie z [...].06.2021 r., prezesa spółki z o.o. O. – M.H., iż do zawarcia transakcji (nabycia hali magazynowej) doszło [...].07.2018 r. i wydanie przedmiotu transakcji nastąpiło [...].07.2018 r. jest nieprawdziwe i niezgodne ze stanem rzeczywistym. Organ pierwszej instancji wskazał, że akt notarialny Rep. A nr [...] z [...].07.2021 r. (umowa przedwstępna sprzedaży pod warunkiem), z którego wynika, że skarżący wraz z małżonką zobowiązał się sprzedać O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. prawo własności położonej w O. zabudowanej działki gruntu numer [...] o pow. 1,5415 ha, pod warunkiem uzyskania zgody na zbycie i nabycie nieruchomości wymaganych przepisami ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego od Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.
Następnie przedłożył akt notarialny Rep. A nr [...] z [...].12.2021 r.,
z którego wynika, że w związku z uzyskaniem zgody Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa O. Sp. z o.o. z siedzibą
w O. nabyła nieruchomość gruntową stanowiącą m.in. zabudowaną działkę gruntu nr [...] (powstałą w wyniku scalenia i podziału działek), zabudowaną budynkiem hali magazynowej, dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...].
Według organu pierwszej instancji powyższe dokumenty potwierdzają,
że transakcja udokumentowana fakturą nr [...] z [...].07.2018 r. nie miała miejsca, gdyż przedłożone przez skarżącego akty notarialne dot. sprzedaży ww. hali zostały sporządzone w 2021 r., zatem transakcja sprzedaży hali miała miejsce
w 2021 r.
Organ pierwszej instancji wskazał, że również sposób zapłaty należności wynikającej z powołanych powyżej faktur budzi wątpliwości, gdyż na fakturze
z [...].05.2018 r. jak i na fakturze z [...].07.2018 r. wskazano termin płatności:
do 01.07.2020 r. Na podstawie zapisów na rachunku bankowym należącym
do O. Sp. z o.o. organ pierwszej instancji ustalił, że zapisy te wskazują na kilkukrotny obrót głównie kwotą 20.000,00 zł pomiędzy skarżącym a Spółką. Organ pierwszej instancji wskazał, że przepływy pieniężne pomiędzy rachunkiem gospodarczym należącym do spółki O., dokonanie przelewów (pożyczki) przez M.H. na konto Spółki oraz przelewy dokonywane na należący do skarżącego rachunek bankowy z konta ww. Spółki świadczą o pozorności rozliczenia przedmiotowej transakcji. W związku z powyższym, ewidencjonując fakturę, która nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nr [...]-07-2018 z [...].07.2018 r. w złożonym pliku JPK_VAT oraz wykazując ją w złożonej korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za 7/2018 r., w lipcu 2018 r. skarżący zawyżył podstawę opodatkowania dostawy towarów oraz świadczenia usług, na terytorium kraju, opodatkowana stawką 23% o kwotę 150 000 zł, a podatek należny o kwotę 34.500 zł.
Stwierdził m.in., że w 2018 r. nie było możliwe zawarcie transakcji sprzedaży hali magazynowej na rzecz Spółki z o.o. O. Zatem, z tytułu wystawienia faktury nr [...] na rzecz nieistniejącej spółki z o.o., nie nastąpiło ryzyko narażenia podatku na uszczuplenie. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie od [...].08.2015 r. do [...].07.2018 r. skarżący nabywał m.in. towary i usługi zaliczone do środków trwałych, z tytułu nabycia których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. W składanych deklaracjach lub korektach deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy: 9,10, 12/2015 r.; 2,3,4,5,10/2016 r., dokonywał obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur, które zaliczał do środków trwałych. Organ pierwszej instancji wskazał, że w większości nabycia tych towarów
i usług zaliczonych przez Skarżącego do środków trwałych, były dokonywane
w związku z budową budynku gospodarczego - hali magazynowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Zauważył, że zgodnie z informacjami zawartymi w CEIDG, [...].07.2018 r. skarżący zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, tym samym zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.
W odpowiedzi na wezwanie organu, dniu 3.03.2020 r. skarżący złożył spis z natury stanowiący remanent likwidacyjny nie wykazując żadnych składników majątku (środki trwałe, wyposażenie i towary - w rubryce "Ustalona ilość" - 0).
W dniu [...].09.2020 r. przeprowadzono oględziny na terenie posesji położonej
w O. nr [...], stwierdzając m.in., że nieruchomość jest zabudowana (m.in. halą o konstrukcji stalowej posadowioną na fundamentach betonowych, z wylaną betonową posadzką, hala została wyposażona w urządzenia oraz instalacje), na terenie posesji znajdowały się trzy tunele o konstrukcji stalowej pokryte siatką nylonową służące do produkcji roślinnej, w kilku miejscach na terenie posesji stwierdzono zainstalowane kamery monitoringu oraz jeden punkt (kamera) zainstalowana w hali gospodarczej, ciągi komunikacyjne na terenie posesji zostały utwardzone płytami betonowymi, a obok domu mieszkalnego znajdował się kojec o stalowej konstrukcji przeznaczony dla psów. W trakcie oględzin nie stwierdzono na terenie posesji wózka widłowego marki LINDE E 18PH-01 zakupionego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nabycia towarów i usług zadeklarowane przez skarżącego w składanych deklaracjach jako nabycia środków trwałych były związane z inwestycją budowy hali magazynowej na posesji w O. Ustalił, że nie sprzedał hali magazynowej przed zakończeniem działalności. Organ pierwszej instancji stwierdził, że usługi (wymienione w tabeli na str. 29-30 decyzji, poz. 2-4, 8-17) oraz towary (wymienione w tabeli na str. 29-30 decyzji organu pierwszej instancji, poz. 1, 5-7, 19) służyły zrealizowaniu inwestycji budowy hali magazynowej w O. Wobec tego ustalił, że wartość rynkowa hali magazynowej wraz z niezbędną infrastrukturą na dzień zakończenia działalności gospodarczej, tj. [...].07.2018 r., wynosi netto: 710.729,73 zł, podatek VAT: 163.467,85 zł. Organ pierwszej instancji uznał ponadto, że do dnia likwidacji działalności gospodarczej, tj. do [...].07.2018 r., skarżący nie dokonał dostawy wózka widłowego marki LINDE E 18PH-01 zakupionego w ramach prowadzonej działalności i winien on zostać wykazany w spisie z natury sporządzonym dla celów podatku VAT na dzień likwidacji działalności, tj. [...].07.2018 r. Zatem nieruchomość w postaci hali magazynowej wraz z infrastrukturą oraz wózek widłowy o łącznej wartości netto: 791.531,61 zł podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ towary te nie zostały sprzedane do dnia zaprzestania wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej. Wobec powyższego, przedłożony przez skarżącego spis z natury sporządzony na dzień likwidacji działalności ze stanem towarów "0", uznał za nierzetelny.
Wskazał, że skarżący winien w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2018 r. wykazać kwotę podatku należnego od towarów i usług objętych spisem z natury w wysokości 182.052,00 zł. Zatem w lipcu 2018 r. zaniżył kwotę podatku należnego od towarów i usług objętych spisem z natury o kwotę 182.052,00 zł. Ustalenia w zakresie nabyć oraz podatku naliczonego organ pierwszej instancji przedstawił na str. 38-46 decyzji. Stwierdził m.in.: w toku postępowania kontrolnego przedłożył faktury dokumentujące ponoszone wydatki związane
z prowadzoną w okresie [...].01.2018 r. - [...].07.2018 r. działalnością gospodarczą. Stwierdził, że z analizy przedłożonych dokumentów w zakresie nabyć wynika,
iż w rejestrach VAT nabyć (plikach JPK_VAT) za okres: styczeń-lipiec 2018 r., ewidencjonowano przede wszystkim zakup usług księgowych, usług telekomunikacyjnych, paliwa, raty leasingu i opłat z tytułu energii elektrycznej. Stwierdzono, że w złożonej 26.02.2018 r. deklaracji VAT-7 za styczeń 2018 r. skarżący nie wykazał wartości zaewidencjonowanych w złożonym pliku JPK_VAT dot. nabyć za ten okres. W związku z powyższym, w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2018 r. skarżący zaniżył wartość netto nabyć o kwotę 3.618,35 zł
i podatek naliczony o kwotę 460,33 zł. Ponadto nie stwierdzono dowodów zapłaty oraz dokonanych przelewów za zaewidencjonowane w rejestrach, plikach JPK_VAT oraz wykazane w deklaracjach lub korektach deklaracji dla podatku od towarów
i usług VAT-7 za okresy: styczeń-lipiec 2018 r., faktury VAT wystawione
w miesiącach: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2018 r., które zostały podane w tabeli na stronach 39-42 decyzji.
Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie.
Po jego rozpatrzeniu, organ odwoławczy decyzją z [...] 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od stycznia do czerwca 2018 r. i umorzył w tym zakresie postępowania oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części tj. dotyczącej określenia zobowiązania w podatku VAT za lipiec 2018 r. oraz kwoty do przeniesienia na następny okres.
W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji [...] 2022 r. wydał decyzję
nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu: podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. oraz podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie ww. decyzji wydał zarządzenie zabezpieczenia nr [...], które doręczono w dniu 17 maja 2022 roku. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej stwierdził, że z dniem 17 maja 2022 r., tj. z dniem doręczenia ww. zarządzenia zabezpieczenia, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 roku.
Dalej stwierdził, że termin przedawnienia w podatku od towarów i usług
za okres od stycznia do czerwca 2018 r., upłynął przed orzeczeniem
w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy. Wobec tego zasadnym stało się uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia
w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. Z kolei zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. zobowiązania podatkowego w wysokości 162.160 zł z powodu zaewidencjonowania faktury nr [...] r. z [...].07.2018 r., która nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych
w złożonym pliku JPK_VAT oraz wykazania jej w złożonej korekcie deklaracji VAT
za 7/2018 r., w lipcu 2018 r., przez co zawyżył podstawę opodatkowania o kwotę netto 150.000,00 zł oraz podatek należy o kwotę 34.500,00 zł. Stwierdził, że ww. faktura nr [...] r. z [...].07.2018 r. jest nierzetelna, gdyż nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Przypomniał, że z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącego wynika, że faktura
z [...].05.2018 r. (bez numeru) była ofertą, zatem nie wywołuje skutków podatkowych. Prawidłowo organ pierwszej instancji stwierdził, że w tym przypadku nie nastąpiło ryzyko uszczuplenia podatkowego. Fakturę nr [...] z [...].07.2018 r. ujął skarżący w prowadzonej ewidencji VAT dot. dostaw oraz złożonej korekcie deklaracji VAT za lipiec 2018 roku. Przy czym na dzień wystawienia tej faktury, Spółka O. nie istniała. Ww. spółka faktycznie powstała bowiem [...].10.2019 r., wpis do rejestru [...].10.2019 r. Zatem w 2018 r. nie było możliwe przeprowadzenie transakcji sprzedaży hali magazynowej na rzecz ww. Spółki z o.o. O.. Tak więc z tytułu wystawienia faktury nr [...]-07-2018 na rzecz nieistniejącej spółki z o.o. (która nie mogła być podmiotem tej transakcji w 2018 r.), nie nastąpiło ryzyko narażenia podatku na uszczuplenie. Za prawidłowe uznał także ustalenia organu pierwszej instancji w kwestii zaniżenia w rozliczeniu za lipiec 2018 r. kwoty podatku należnego od towarów i usług objętych spisem z natury o kwotę 182.052 zł.
Trafnie wskazał organ pierwszej instancji, że nakłady poniesione
na nieruchomość są częścią składową gruntu i tym samym własnością jego właściciela. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone, stanowi bowiem jego część składową. Skoro zatem skarżący posiadał wyłącznie prawo do nakładów
w postaci budynku gospodarczego, posadowionego na gruncie, który nie był skarżącego własnością, nakłady te stanowiły część nieruchomości i co do zasady przypadały właścicielowi gruntu. Zgodnie z treścią aktu notarialnego Rep. A [...] z [...].05.2018 r. stał się właścicielem działki nr [...] położonej w O. zabudowanej m.in. wybudowanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej [...].05.2018 r. Tym samym wraz z małżonką nabył prawo do poniesionych na gruncie zakupionym tym aktem notarialnym nakładów (w postaci wydatków na wybudowanie budynku gospodarczego) [...].05.2018r. Organ odwoławczy podkreślił, że na dzień wystawienia faktur z [...].05.2018 r. i z [...].07.2018 r. spółka O. Sp. z o.o. nie istniała. Zatem nie nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem (nieruchomością gruntową zabudowaną), jak właściciel, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W toku postępowania podatkowego skarżący przedłożył akt notarialny Rep. A nr [...] z [...].12.2021 r., z którego wynika, że w związku z uzyskaniem zgody Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, spółka z o.o. O. z siedzibą
w O., nabyła nieruchomość gruntową, stanowiącą m.in. zabudowaną działkę gruntu nr [...] (powstałą w wyniku scalenia i podziału działek), zabudowaną budynkiem hali magazynowej. Zatem transakcja sprzedaży tej hali miała miejsce w 2021 r. na podstawie ww. aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...].12.2021 r., tym samym skarżący w 2018 r. nie mógł dokonać tej sprzedaży. Do dnia likwidacji działalności gospodarczej, tj. [...].07.2018 r. nie dokonał dostawy środków trwałych zakupionych w okresie prowadzonej działalności gospodarczej, z tytułu nabycia których korzystał z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia tych towarów i usług. Zakup towarów i usług, które wykazywał w składanych deklaracjach VAT za okres: 9-10,12/2015 r.; 2-5,10/2016 r. jako nabycie środków trwałych służyły wybudowaniu budynku - hali magazynowej wraz z infrastrukturą na posesji w O. Jak wynika z akt sprawy nie sprzedał skarżący hali magazynowej przed zakończeniem działalności (faktura z [...].07.2018 r. dokumentująca jej sprzedaż jest nierzetelna). Na dzień zakończenia działalności gospodarczej na terenie posesji w O. znajdowała się hala magazynowa. Za prawidłowe uznał, że wybudowany budynek hali magazynowej nie będzie korzystał ze zwolnienia o którym mowa w ww. art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Za datę oddania do użytkowania tego obiektu, organ pierwszej instancji uznał [...].12.2016 r., tj. po upływie 14 dni od wpływu zawiadomienia o zakończeniu budowy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. Wskazał, że [...].07.2018 r. zakończył skarżący działalność gospodarczą. Do tego czasu nie sprzedał hali wybudowanej na działce objętej pozwoleniem na budowę. Od [...].12.2016 r. do [...].07.2018 r. nie upłynął okres dwóch lat.
Zauważył, że skarżący miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących poniesienie wydatków
w związku z inwestycją budowy hali magazynowej w toku prowadzonej działalności. Budynek ten winien zatem być ujęty w spisie z natury, sporządzonym w związku
z zakończeniem działalności gospodarczej. Zasadnie organ pierwszej instancji,
na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że wartość rynkowa hali magazynowej wraz z niezbędną infrastrukturą na dzień zakończenia działalności gospodarczej, tj. [...].07.2018 r. wynosi netto: 710.729,73 zł; podatek VAT: 163.467,85 zł. Prawidłowo również organ pierwszej instancji ustalił, że do dnia likwidacji działalności gospodarczej nie dokonał skarżący dostawy wózka widłowego marki LINDE E 18PH-01 i winien on zostać wykazany w spisie z natury sporządzonym dla celów podatku VAT na dzień [...].07.2018 r. (wartość netto: 80 801,88 zł; podatek VAT: 18 584,43 zł). Zasadnie zatem organ pierwszej instancji stwierdził, że spis z natury, który skarżący sporządził na dzień likwidacji działalności jest nierzetelny, a kwota podatku należnego objęta spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy o VAT zadeklarowana w korekcie deklaracji N/AT-7 za lipiec 2018 r. nie jest zgodna ze stanem faktycznym. W związku z tym, nieruchomość w postaci hali magazynowej wraz z infrastrukturą oraz wózek widłowy o łącznej wartości netto: 791.531,61 zł, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W skardze do sądu strona zarzuciła naruszenie art. 23, art. 70§ 1, art. 70 § 6 pkt 4 oraz art. 208 Ordynacji podatkowej, a także niewłaściwe zastosowanie art. 33d § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja w całości dotyczy oceny przedawnionego zobowiązania podatkowego i powinna być usunięta z obiegu. Postępowanie było prowadzone
w sposób niebudzący zaufanie do organów państwa. Skarżący nie posiada obywatelstwa, a organ nie zapewnił mu podczas postępowania podatkowego oraz karnego skarbowego pomocy w zakresie tłumacza przysięgłego, z tego względu nie mógł czynnie uczestniczyć na każdym etapie. Organ bez podstawy prawnej zastosował art. 23 Ordynacji podatkowej poprzez wyznaczenie tzw. wartości rynkowej hali nie podając przy tym zastosowanej metody wyceny. Skarżący zarzucił, że postępowanie dotyczące przedstawienia zarzutów co do nieokreślonych i przyszłych zobowiązań podatkowych jest sprzeczne z podstawową zasadą zaufania do organów państwa i jest wykorzystywane przez organ finansowy wyłączenie w celach instrumentalnych dotyczących zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r.,
poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym,
na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest ta część decyzji organu odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. W pierwszej kolejności Sąd nie podziela najdalej idącego zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego za lipiec 2018 r. Co prawda, termin przedawniania w podatku od towarów i usług za okres do stycznia do czerwca
2018 r. upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, co zasadnie skutkowało umorzeniem postępowania za ten okres, jednak tej konstatacji nie można odnieść do miesiąca lipca 2018 r. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Z regulacji art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowej wynika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w G. postanowieniem z 14 lutego 2023 r. wszczął dochodzenie nr [...]. Z treści ww. postanowienia wynika, że ww. organ po zapoznaniu się z materiałami przesłanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D., postępowania podatkowego prowadzonego wobec przedsiębiorcy J.H. na podstawie art. 303 kpk, art. 305 § 1 kpk w zw. z art. 151a § 1 i § 2 pkt 1 kks oraz art. 113 § 1 kks postanowił: 1. wszcząć dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56§ 2 kks oraz art. 62 § 2 a kks w zw. z art. 61 § 1 kks. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. zawiadomił skarżącego, że z dniem 14 lutego 2023 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia. Co więcej, z akt wynika, że dochodzenie przeszło w fazę in personam, bowiem w postanowieniem z [...] 2023 r. przedstawiono skarżącemu zarzuty, że:
I. podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w D. w złożonej korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2018 r. poprzez zaniżenie w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 kwoty podatku należnego od towarów i usług w wysokości 182 052,00 zł, co skutkowało uszczupleniem należności publicznoprawnej w kwocie 147 092 zł, a więc małej wartości, tj. o czym art. 56 § 2 kks;
II. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, wystawił faktury sprzedaży: z [...].05.2018 r. (bez numeru) o wartości netto 150 000 zł oraz nr [...] z [...].07.2018 r. o wartości netto 150 000 zł - dokumentujących tę samą transakcję - sprzedaż hali magazynowej położonej na działce [...] na rzecz tego samego kontrahenta O. Sp. z o.o. w organizacji z siedziba w O. (nie istniejącego w chwili zawarcia transakcji) w sposób nierzetelny i posługiwał się dokumentami, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w maju 2018 r. i lipcu 2018 r. na rzecz spółki która nie istniała w chwili udokumentowania dostawy, a w konsekwencji nierzetelnie prowadził księgę podatkową (ewidencji dostaw JPK_VAT) za lipiec 2018 r. tj. o czyn z art. 62 § 2 a kks w zw. z art. 61 § 1 kks. W aktach sprawy znajduje się również protokół przesłuchania podejrzanego J.H. z [...].09.2023 r. z którego wynika, że zrozumiał treść zarzutów. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, wszczęcia postępowania karno – skarbowego – wbrew twierdzeniu strony - nie miało charakteru instrumentalnego, o czym świadczą choćby czynności podjęte w jego toku:
• w okresie pomiędzy otrzymaniem zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego, a wszczęciem postępowania przygotowawczego dokonano analizy nadesłanych materiałów pod kątem naruszeń kks;
• [...].02.2023 r. wszczęto postępowanie przygotowawcze;
• w toku prowadzonego postępowania wykonano następujące czynności:
- [...].03.2023 r. przesłuchano świadka M.H. [...].04.2023 r. przesłuchano świadka S.S. w ramach pomocy prawnej udzielonej przez Urząd Skarbowy w Sz.
- [...].04.2023 r. przesłuchano świadka M.W. w ramach pomocy prawnej udzielonej przez Komisariat Policji w D.;
- [...].04.2023 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów p-ko J.H.;
- [...].05.2023 r. przesłuchano świadka I.W. w ramach pomocy prawnej udzielonej przez Komisariat Policji w D. wezwano podejrzanego na [...].06.2023 r. w celu zapoznania go z zarzutem i przesłuchania na okoliczność sprawy. Czynności nie odbyły się w zaplanowanym terminie, z uwagi na brak tłumacza języka niderlandzkiego. Wykonanie tej czynności zaplanowano na [...].09.2023 r., przy zabezpieczeniu obecności tłumacza. Mając na uwadze uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21 oraz zebrany materiał dowodowy Sąd podzielił pogląd organu, że nie doszło w rozpoznawanej sprawie do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Postępowanie przygotowawcze wszczęte zostało w oparciu o materiał dowodowy, który w sposób dostateczny uzasadniał podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, wykluczając wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 17 § 1 kodeksu postępowania karnego (w skrócie: k.p.k.). Ponadto postępowanie przygotowawcze przeszło z fazy in rem do fazy ad personam. Dalej należy dodać, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FPS 1/21 nie zakłada automatyzmu przy ocenie zawieszenia biegu terminu przedawnienia przez postępowanie karnoskarbowe. Elementem decydującym winny być okoliczności czynu, a więc to, czy istniały podstawy do wszczęcia postępowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, skoro w sprawie skarżącego postępowanie karnoskarbowe przeszło z fazy in rem do fazy ad personam i organ dochodzeniowy podjął czynności procesowe z udziałem skarżącego, to ocenić należy, że organy przedstawiły stosowne dowody i chronologię czynności karnych procesowych wskazujących, że w sprawie skarżącego wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało jedynie "instrumentalnego" charakteru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 418/21). W sprawie, w dacie wszczęcia postępowania karnego skarbowego istniały zatem materialnoprawne - podmiotowe i przedmiotowe - podstawy wszczęcia wobec skarżącego postępowania karnoskarbowego. Co więcej, należy zaakcentować, że uwagi na to, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. [...] 2022 r. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu: podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. oraz podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz na podstawie ww. decyzji wydał zarządzenie zabezpieczenia nr [...], organ trafnie uznał, że z dniem jego doręczenia tj. 17 maja 2022 r., doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. w oparciu o art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W myśl bowiem tej regulacji, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d§2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznaje zarzut naruszenia art. 70 § 1, art. 70 §6 pkt 4 oraz art. 208 Ordynacji podatkowej. Co do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 33d§ 2 upea, to jest chybiony, gdyż nie miał bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii określenia zobowiązania w podatku VAT za lipiec 2018 r., należy przypomnieć, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi,
że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z art. art. 5 ust. 3 ustawy o VAT wynika zaś, że opodatkowaniu podatkiem podlegają również towary
w przypadku, o którym mowa w art. 14 (...). Z regulacji art. 15 ust. 1 wynika zaś,
że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą,
o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych
i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. art. 29a ust. 1. Podstawą opodatkowania
– zgodnie z art. 29a ust. 1 – z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami
i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Z kolei, jak stanowi art. 29 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów. W sprawie, jak wynika z akt, skarżący wystawił dwie faktury dokumentujące
tę samą sprzedaż hali magazynowej położonej na działce [...] na rzecz tego samego kontrahenta tj.:
• faktura bez numeru z [...].05.2018 r. - wartość netto 150.000,00 zł, podatek VAT 34.500.00 zł na rzecz firmy O. Sp. z o.o. w organizacji,
• faktura nr [...] r. z [...].07.2018 r. - wartość netto 150.000,00 zł, podatek VAT 34.500.00 zł na rzecz O. Sp. z o.o. Organ trafnie jednak ostatecznie przyjął, że faktura z [...] maja 2018 r.
(bez numeru) była ofertą, nie zaewidencjonowaną w księgach, a zatem nie wywołuje skutków podatkowych. Z kolei faktura nr [...] z [...] lipca 2018 r. ujęto
w prowadzonej ewidencji VAT dot. dostaw oraz złożonej korekcie. Niemniej, jak ustalono, na dzień wystawienia tej faktury, Spółka O. nie istniała. Spółka faktycznie powstała [...].10.2019 r., do rejestru przedsiębiorców KRS dokonano wpisu w dniu [...].10.2019 r. Ponadto 3.12.2019 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) O. sp. z o.o., w którym podano, że spółka będzie składała deklaracje VAT-7 i pierwszą deklarację złoży za 12/2019 r. Zatem trafnie przyjęto, że materiał dowodowy świadczy o tym, że w 2018 r. nie było możliwe przeprowadzenie transakcji sprzedaży hali magazynowej na rzecz ww. Spółki z o.o. O. Z tytułu wystawienia faktury nr [...] na rzecz nieistniejącej spółki z o.o. (która nie mogła być podmiotem tej transakcji w 2018 r.), nie nastąpiło ryzyko narażenia podatku na uszczuplenie, a co oznacza, że prawidłowo nie dokonano ustaleń w oparciu o art. 108 ustawy o VAT.
Sąd podziela też stanowisko organów co do zaniżenia przez skarżącego
w rozliczeniu za lipiec 2018 r. kwoty podatku należnego od towarów i usług objętych spisem z natury o kwotę 182.052 zł. W tym miejscu należy przypomnieć, że w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy
o VAT, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Zgodnie z art. 14 ust. 5 i 6 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa
w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zwany dalej "spisem z natury". Podatnicy są obowiązani załączyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości
i o kwocie podatku należnego, do deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w dniu rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. W sprawie ustalono, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie od [...].08.2015 r. do [...].07.2018 r., w składanych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, skarżący dokonywał obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia towarów i usług zaliczanych do środków trwałych. Nabycia tych towarów i usług dokonywał w większości w związku z budową budynku gospodarczego - hali magazynowej na działce nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą. Słusznie organ zauważył, że grunt, na którym wybudował skarżący halę był dzierżawiony od I. W. na podstawie umowy zawartej [...].11.2014 r. Prawidłowo organ wskazał, że nieruchomość gruntowa położona w O., nie była własnością skarżącego w chwili realizacji ww. inwestycji i związanych z jej realizacją nabyć środków trwałych. Akt notarialny Rep. A [...] zawarty w dniu [...].05.2018 r. potwierdził,
że prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w O., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,4999 ha zostało sprzedane przez wydzierżawiającego (I.W.) na rzecz M. i J.H. W ww. akcie notarialnym wskazano, że działka numer [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz trzema budynkami gospodarczymi wybudowanymi ze środków nabywców. Z tym momentem, skarżący nabył prawo do poniesionych na gruncie zakupionym tym aktem notarialnym nakładów. Nakłady poniesione na nieruchomość są częścią składową gruntu i tym samym własnością jego właściciela.
Sąd podziela stanowisko, że nie nastąpiło przeniesienie prawa
do rozporządzania towarem (nieruchomością gruntową zabudowaną) jak właściciel, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż na dzień wystawienia faktur [...].05.2018 r.
i z [...].07.2018 r. spółka O. Sp. z o.o. nie istniała. Potwierdza ro również akt notarialny z nr [...] z [...].12.2021 r., z którego wynika, że w związku z uzyskaniem zgody Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, spółka z o.o. O. z siedzibą w O., nabyła nieruchomość gruntową, stanowiącą m.in. zabudowaną działkę gruntu nr [...] (powstałą w wyniku scalenia i podziału działek), zabudowaną budynkiem hali magazynowej. Zatem transakcja sprzedaży tej hali miała miejsce w 2021 r., a wiec skarżący nie mógł jej sprzedać w 2018 r. Skarżący – jak wynika z danych zawartych – w Centralnej Ewidencji
i Informacji o Działalności Gospodarczej, [...].07.2018 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, tym samym zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Od marca 2017 r. nie deklarował sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Nie złożył również zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT-Z. Do dnia likwidacji działalności gospodarczej nie dokonał dostawy środków trwałych zakupionych w okresie prowadzonej działalności gospodarczej, z tytułu nabycia których korzystał z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia tych towarów i usług, ani też nie dokonał sprzedaży hali magazynowej (faktura była nierzetelna). Skarżący złożył w dniu 3 marca 2020 r. spis z natury stanowiący remanent likwidacyjny, nie wykazując żadnych składników majątku (środki trwałe, wyposażenie i towary - w rubryce "Ustalona ilość" - 0). Tymczasem budynek ten winien zostać ujęty w spisie z natury, sporządzonym w związku z zakończeniem działalności gospodarczej. Tym samym spis z natury, który sporządził na dzień likwidacji działalności zasadnie uznano za nierzetelny, a kwotę podatku należnego objęta spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy o VAT zadeklarowana
w korekcie deklaracji VAT-7 za lipiec 2018 r. niezgodną ze stanem faktycznym.
Zatem nabycie przez skarżącego towarów i usług zaliczonych do środków trwałych na kwotę netto 791 530,61 zł podlegało opodatkowaniu podatkiem
od towarów i usług.
Jednocześnie trafnie również przyjęto, że wybudowany budynek hali magazynowej nie będzie korzystał ze zwolnienia o którym mowa w ww. art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. W stosunku do tego budynku doszło do jego pierwszego zasiedlenia dnia [...].12.2016 r. (po upływie 14 dni od zawiadomienia o zakończeniu budowy)
i od tego momentu do dnia zakończenia przez skarżącego działalności gospodarczej, tj. [...].07.2018 r. upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem budynek hali magazynowej (wraz z infrastrukturą) nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Nie zostały spełnione także przesłanki do zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, gdyż skarżący w składanych za okresy: 9-10,12/2015 r.; 2-5, 10/2016 r. deklaracjach VAT, korzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego
z tytułu nabycia środków trwałych.
Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 23 Ordynacji podatkowej. Organy wykazały, że księgi podatkowe za 2018 rok – ewidencje dostaw i nabyć JPK VAT
za lipiec 2018 r. prowadzone były w sposób nierzetelny i wadliwy. Jednak dane zebrane na podstawie materiału dowodowego pozwalały na zastosowanie art. 23 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a więc umożliwiły ustalenie podstawy opodatkowania
z pominięciem zasady szacowania, czego Sąd nie kwestionuje. Nie można też przyjąć, że skarżący nie miał zapewnionego prawa
do czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Skarżący formułując ww. zarzut nie wskazał, przy jakich czynnościach postępowania zapewnienie tłumacza przysięgłego było konieczne. Sam fakt nie posiadania obywatelstwa polskiego, do czego się odwołuje, nie jest bowiem przesłanką do zapewnienia tłumacza przysięgłego. Należy też dostrzec, że w polskim systemie prawnym brak jest ogólnego przepisu mówiącego o prawie cudzoziemca do komunikowania się w zrozumiałym języku,
czy też prawie do bezpłatnego tłumacza. W Ordynacji podatkowej jedynie w art. 174 § 2 Ordynacji podatkowej przewidziano, że w protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania. Taka sytuacja jednak
w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, bowiem skarżący nie składał w trakcie postępowania podatkowego zeznań. Jak wynika z lektury akt, z uwagi na brak możliwości przesłuchania z udziałem tłumacza, ustalono ze skarżącym, że odpowie pisemnie na zadane pytania przesłane w formie pisemnej, do czego jednak nie doszło, natomiast organ włączył do akt protokół przesłuchania skarżącego
w charakterze podejrzanego z [...] września 2023 r. sporządzony w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego, w obecności tłumacza języka niderlandzkiego. Na marginesie zauważa się, że w sytuacji, gdy strona nie może brać udziału w postępowaniu (np. z powodu bariery językowej), ma prawo do ustanowienia pełnomocnika i działania przez niego (art. 138a § 1 Ordynacji podatkowej).
Końcowo Sąd nie podziela zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów państwa. W ocenie Sądu postępowanie przez organy zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej tj. nie tylko w art. 120 ale także w art. 121 § 1 oraz art.122 Ordynacji podatkowej, jak też z regułami odnoszącymi się do dowodów w zakresie ich gromadzenia (art.180, art. 187 § 1 tej ustawy). Zgromadzone w sprawie dowody poddane zostały wnikliwej i wszechstronnej ocenie, z której wyprowadzono spójne i logiczne wnioski.
Mają na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.