I SA/Go 344/24

I SA/Go 344/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Damian Bronowicki /przewodniczący/
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art.128, art. 240§1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (DIAS) utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2024 r. nr [...] odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia M. I. (Skarżącemu, Stronie) zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.).
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.
Decyzją z [...] marca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 1.279.058,00 zł. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż wpłaty dokonane przez T S.A. (dalej: T S.A. powstałą z przekształcenia T sp. z o.o.) w łącznej wys. 2.900.000,00 zł na rzecz M. I. stanowiły odsetki od niewypłaconej dywidendy. W konsekwencji, przychody z tytułu wypłaconych odsetek zostały zakwalifikowane zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do "innych źródeł". Następnie na skutek wniesienia skargi na powyższą decyzję, po jej rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Go 1042/10 oddalił skargę Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II FSK 1684/11 oddalił skargę kasacyjną Skarżącego wniesioną od wyroku z 17 listopada 2010 r.
Pismem z [...] stycznia 2014 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, wskazując jako podstawę wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. We wniosku wskazał, że nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji jest dokonanie zmiany księgowania wypłaty 2,9 mln zł dokonanej w 2002 r. na rzecz skarżącego, który dodatkowo przedłożył dowód w postaci polecenia księgowania nr [...]. Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2008 r. Skarżący od powyższej decyzji nie wniósł odwołania.
Wnioskiem z [...] stycznia 2018 r. Skarżący ponownie wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2008 r. ponownie powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nowym dowodem są przelewy z urzędu skarbowego na konto T S.A. z [...] sierpnia 2002 r., które jednoznacznie potwierdzają, że z kwoty przelanej przez T S.A. na konto akcjonariusza odsetki stanowiły jedynie kwotę 3.286,29 zł, a pozostała część przelanej kwoty (tj. 2.496.713,71 zł) stanowiła dywidendę bowiem spółka pozostawała w zwłoce z wypłatą dywidendy jedynie przez okres 3 dni (tj. od 2 do 5 sierpnia 2002 r.).
Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. DIAS wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną, a następnie odmówił wstrzymania jej wykonania.
Pismem z [...] marca 2018 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sądowych Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny sygn. akt [...], w szczególności z prawomocnego wyroku wydanego w tej sprawie [...] listopada 2013 r. wraz z uzasadnieniem.
Decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], odmówił uchylenia w całości, po wznowieniu postępowania, postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nr [...], decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 1 279 058,00 złotych. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja DIAS została zaskarżona przez pełnomocnika Skarżącego, który pismem z [...] czerwca 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Sąd wyrokiem sygn. akt I SA/Go 314/18 z 2 października 2018 r. uchylił decyzję z [...] maja 2018 r. nr [...] w całości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] pismem z [...] listopada 2018 r. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 17 sierpnia 2021 r. sygn. akt II FSK 3819/18 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. wyrok sygn. akt I SA/Go 314/18 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem sygn. akt I SA/Go 77/22 z 19 września 2023 r. oddalił skargę Strony.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postępowanie w sprawie ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] wznowił również postanowieniem z [...] maja 2023 r. nr [...] na [...] na wniosek z [...] października 2023 roku.
Organ wskazał, że 15 kwietnia 2024 r. po raz kolejny Skarżący wystąpił z wnioskiem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] marca 2008 r. Jako podstawę prawną wniosku podał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazując, że nowym dowodem/okolicznością jest fakt, że spółka wypłaciła akcjonariuszowi dywidendę. Dowód ten jest w posiadaniu organu podatkowego - DIAS [...]. Dowodem zaś na to, że DIAS [...] posiada ten dowód jest jego oświadczenie zawarte w odpowiedzi na pozew.
Postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] DIAS wznowił postępowanie zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. [...].
Postanowieniem z [...] maja 2024 r. nr [...] DIAS zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe do dnia powzięcia wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczeń kończących postępowanie w sprawie ze skargi Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję DIAS z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Pismem z [...] maja 2024 r. Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie o zawieszeniu postępowania. DIAS po rozpatrzeniu ww. zażalenia postanowieniem z [...] lipca 2024 r. uchylił ww. postanowienie z [...] maja 2024 r. nr [...].
W dniu [...] sierpnia 2024 r. DIAS pismem nr [...], na podstawie przepisu art. 201 § 1d pkt 1 O.p., wezwał Stronę do udzielania informacji, czy wyraża zgodę na zawieszenie postępowania wznowionego postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 19 września 2023 r. sygn. akt I SA/Go 77/22 oddalającego skargę na decyzję DIAS z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Skarżący nie wyraził zgody na zawieszenie postepowania.
Decyzją z [...] września 2024 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], odmówił uchylenia w całości, po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. nr [...], decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania DIAS decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedłożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania dowody w postaci odpowiedzi P. G. S. P. (dalej również: PG SP) z [...] lipca 2014 r. na pozew z [...] kwietnia 2014 r. T S.A. z siedzibą w [...] przeciwko Skarbowi Państwa podlegały ocenie pod kątem spełnienia łącznie przesłanek wznowieniowych.
W sprawie we wniosku z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania Skarżący wskazał, że nowym dowodem/okolicznością jest fakt, że spółka wypłaciła akcjonariuszowi dywidendę. Dowód ten jest w posiadaniu organu podatkowego - DIAS [...]. Dowodem zaś na to, że DIAS [...] posiada ten dowód jest jego oświadczenie zawarte w odpowiedzi na pozew.
W piśmie z [...] października 2024 r., stanowiącym uzupełnienie m.in. odwołania z [...] września 2024 r. od zaskarżonej decyzji Strona podniosła, że wyraźnie wskazywała, że we wniosku o wznowienie postępowania nie przedstawia dowodu nowego, istotnego, istniejącego w dacie wydania decyzji, ale że przedstawia dowód na okoliczność, że organ podatkowy takim dowodem dysponuje i go ukrywa od lat przed podatnikiem, co samo w sobie jest przestępstwem urzędniczym.
W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ pierwszej instancji ocenił powołane przez Stronę dowody i okoliczności wskazując, że nie spełniają one wszystkich przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zasadnie stwierdził, że przedłożone dokumenty nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Ponadto ich treść nie wskazuje ani na nowe okoliczności ani na nowe dowody, które istniały w dniu wydania przedmiotowej decyzji oraz nie były znane organom podatkowym i miałyby cechy istotności dla sprawy, tzn. miałby wpływ na jej odmienne rozstrzygniecie.
Ponadto za prawidłowe DIAS uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie wyciąg z pozwu i odpowiedź na niego nie mają cech istotności dla sprawy. W ocenie organu odwoławczego Strona oczekuje aby dokonać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co wykracza poza ramy postępowania wznowieniowego.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że ostateczna w administracyjnym toku decyzja organu podatkowego z [...] sierpnia 2008 r. była przedmiotem kontroli nie tylko Sądu pierwszej instancji ale również Naczelnego Sądu Administracyjnego. Najpierw wyrokiem z 6 października 2010 r., II FSK 717/09, wydanym na skutek wniesienia i uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dyrektora Izby Skarbowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 3 lutego 2009 r., I SA/Go 842/08, Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował zarzut kasacyjny Dyrektora Izby Skarbowej w [...], oparty na tezie i uzasadnieniu, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyroku z 6 października 2010 r., II FSK 717/09, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił kompletność i moc dowodową zebranego w sprawie materiału i stwierdził, że zawarty w aktach sprawy materiał dowodowy stwarzał pełne podstawy do wydania zakwestionowanej decyzji.
Następnie wyrokiem z 11 października 2012 r. sygn. akt II FSK 1684/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Strony od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 17 listopada 2010 r. wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Go 1042/10. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Strony skarżącej. Sąd wskazał m.in., że dokonana przez organy podatkowe kwalifikacja wpłat na konto M.I. uwzględniała zapisy w dokumentacji księgowej (księgach rachunkowych), korzystającej z domniemania prawidłowości (rzetelności). W toku postępowania podatkowego podjęto starania w celu zbadania zgłaszanych przez stronę zastrzeżeń i obiekcji, a co więcej - przeprowadzono należytą ocenę istniejącego materiału dowodowego. Zatem organy podatkowe dysponowały całością materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wnioski płynące z analizy tego materiału nie zostały przez stronę skutecznie podważone, mimo stworzenia jej warunków do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (m. in. przez przesłuchanie świadka p. E. A., bez udziału p. M.I., którego dwukrotnie powiadamiano o tej czynności). Oznacza to, że wyczerpano możliwości prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, w szczególności co do oświadczeń składanych przez p. M.I. oraz Spółkę T. Na te okoliczność wprost wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował jako prawidłowe stanowisko WSA.
Odnosząc się do przedłożonej do akt postępowania odpowiedzi P.G. S.P. z [...] lipca 2014 r. na pozew Spółki T. z [...] kwietnia 2014 r. o odszkodowanie oraz wskazywanego przez Skarżącego fragmentu tej odpowiedzi, tj.: "Wobec faktu, że powódka kwoty uzyskane na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. i [...] sierpnia 2002 r. wykorzystała wyłącznie na wypłatę dywidendy M. I. zgłaszam twierdzenie, że brak zwrotu jakichkolwiek kwot na rzecz spółki po wymienionych datach nie prowadziłby do prowadzenia przez spółkę działalności inwestycyjnej.", organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu powyższe sformułowanie nie stanowi ani dowodu podważającego jednoznacznie ustalony w sprawie stan faktyczny i charakter dokonanych przez T. S.A. w 2002 r. wypłat, ani nie dowodzi, że materiał dowodowy, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna z [...] sierpnia 2008 r. [...] jest niepełny a organ posiada i ukrywa przed Stroną dowód/dowody, że Spółka wypłaciła mu dywidendę a nie odsetki. Przytoczony wyżej fragment potwierdza jedynie, że Spółka uzyskane w 2002 r. środki pieniężne przeznaczyła na wypłatę dla swojego udziałowca, czyli M. I., a nie na swoją działalność. Bez znaczenia pozostaje fakt nazwania w ww. piśmie tych wypłat dywidendą, a nie odsetkami. Wyżej zacytowane sformułowanie dokonane przez P. G. S. P. w odpowiedzi na pozew z [...] kwietnia 2014 r. nie ma znaczenia dla tej sprawy. Nawet gdyby uznać, że powyższe nie stanowi tylko błędnego doboru słów, a stanowi ocenę dokonanych czynności to ocena dokonana przez Prokuratorię na etapie postępowania cywilnego nie związanego nawet z tą sprawą nie wiąże organów podatkowych. Ponadto DIAS zauważył, że takie związanie sprowadzałoby się do uznania, że to ocena dokonana przez Prokuratorię w odpowiedzi na pozew jest słuszna, a nie ocena dokonana przez organy podatkowe i sądy administracyjne, co w okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje uzasadnienia. Organy podatkowe w postępowaniu zwykłym oceniając zebrany materiał dowodowy zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, dokonały własnych ustaleń i wyciągnęły własne wnioski, zaakceptowane następnie przez sądy administracyjne. Natomiast nowa ocena zaistniałych okoliczności faktycznych nie jest nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem w sprawie.
Organ odwoławczy uznał również za chybione argumenty podniesione przez Stronę zarówno we wniosku z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania jak i odwołaniu z [...] września 2024 r., uzupełnionym pismem z [...] października 2024 r., dotyczące niezbędności dołączenia do akt sprawy korespondencji pomiędzy Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w [...] P. G. "ponieważ wskazany jest tam dowód, że spółka wypłaciła akcjonariuszowi dywidendę, a nie odsetki".
Zdaniem DIAS Skarżący nie wskazał konkretnych dowodów ani też istnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych znajdujących się rzekomo w ww. korespondencji. Nie podaje jakie konkretnie dokumenty (data, tytuł, autor) ma Strona na myśli. Skarżący wyciąga nieuzasadnione wnioski z fragmentu oświadczenia procesowego P. G. z [...] lipca 2024 r. i wskazuje na istnienie jakiegoś, nieznanego Stronie dowodu, który ma być przesłanką wznowienia postępowania.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podkreślił, że przy wznowieniu postępowania organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania nowych dowodów uzasadniających wniosek Strony.
Organ odwoławczy podkreślił, że istota postępowania wznowieniowego, przy przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności lub dowodów wskazywanych przez stronę, które mają przymiot "nowości". DIAS wskazał ponadto, że nie jest nowym dowodem w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ogólnie tylko wskazywana korespondencja, która dodatkowo miałyby być złożona po raz pierwszy w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Wskazane w tym przepisie nowe okoliczności faktyczne należy bowiem rozumieć jako takie zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a zostały ujawnione po raz pierwszy dopiero po jej wydaniu. Z tych względów, Skarżący jako strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zobowiązany był do wskazania, jaka konkretnie korespondencja - dokumentacja (co najmniej tytuł, data, autor) wyszła na jaw. Jeśli natomiast zamiarem Strony było przeprowadzenie przez DIAS w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego, oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W ocenie DIAS niezasadne jest domaganie się od organu przeprowadzenia szeroko zakrojonych czynności dowodowych, których ewentualnym efektem może być dopiero wyjście na jaw istotnych nowych okoliczności lub dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto, dokumentacja, w tym wszelka korespondencja wytworzona w 2014 r. nie stanowi dowodu istniejącego na dzień wydania ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 roku.
Podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji DIAS podkreślił, że podnoszona przez Stronę okoliczność, że wypłacone mu przez Spółkę z o.o. T. w 2002 roku kwoty stanowiły dywidendę a nie odsetki została już zbadana na etapie postępowania wymiarowego. O charakterze tych wypłat świadczył całokształt zebranego materiału dowodowego w tym dokumentacja prowadzona w Spółce T. Zatem aby skutecznie zakwestionować ustalenia dokonane w postępowaniu wymiarowym potrzebny jest istotny dowód podważający treść zapisów księgowych. Takiej cechy nie mają natomiast dowody wskazane przez Pana we wniosku z [...] kwietnia 2024 r. i odwołaniu z [...] września 2024 r., uzupełnionym pismem z [...].10.2024 roku. DIAS podkreślił, że nie jest w posiadaniu dowodu, którego istnienie wywodzi Strona jedynie z fragmentu oświadczenia procesowego P. G. z [...] lipca 2024 roku. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ocenionego przez sądy administracyjne jako dającego pełne podstawy do wydania rozstrzygnięcia, bezsprzecznie wynika, że wolą zarządu spółki (a zatem również Skarżącego) była wypłata odsetek, równocześnie dokumentacja księgowa jednoznacznie wskazuje, że nastąpiła wypłata odsetek, a nie dywidendy. Na powyższą ocenę nie ma [...] kwietnia 2014 r. o odszkodowanie.
Organ odwoławczy zauważył, że skoro Strona zgłasza okoliczność faktyczną, która stanowi zaprzeczenie faktu przyjętego w decyzji ostatecznej, to okoliczność ta może być podstawą wznowienia dopiero wtedy, gdy zostanie obalony ten fakt. Tego zaś Skarżący nie uczynił, albowiem cały czas konsekwentnie neguje stanowisko przyjęte przez organy w decyzjach pierwotnych, że wypłacone Stronie przez Spółkę T. w 2002 roku środki pieniężne stanowiły odsetki od niewypłaconej dywidendy, bez wskazania konkretnych nowych dowodów. Oznacza to, że w postępowaniu wznowieniowym w gruncie rzeczy Strona podważa przyjętą w decyzjach wymiarowych (a w konsekwencji również w ww. prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, które zapadły w sprawie przedmiotowej decyzji ostatecznej) ocenę zebranych dowodów, jednak trafność tej oceny mogła być kwestionowana w postępowaniu zwyczajnym, a nie w postępowaniu wznowieniowym jako przesłanka wznowienia postępowania. DIAS podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie może być postrzegane jako instytucja prawna służąca do pełnej i merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Zakres postępowania wznowieniowego wytyczają konkretne w danym postępowaniu podstawy wznowienia. Postępowanie o wznowienie postępowania nie jest postępowaniem dotyczącym - wprost - wymiaru podatku, ma ono bowiem bezpośrednio na celu analizę istnienia konkretnych podstaw wznowienia postępowania.
W związku z powyższym DIAS stwierdził, że w omawianej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zatem zgodnie z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] września 2024 r. nr [...] r. wydaną w trybie art. 245 § 1 pkt 2 O.p.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, która zarzuciła decyzji "szereg naruszeń prawa", a w tym:
- ogólnych zasad prowadzenia postępowania, czyli art. 120 i następnych O.p., zasady legalizmu i zaufania do organów i przekonywania;
- art. 240 § 1 pkt 5 O.p.;
- art. 181 i art. 187 O.p.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja DIAS Nr [...] nakładająca podatek dochodowy za 2002r. jest decyzją ostateczną, która oparta była jedynie o taki materiał jaki został przekazany przez organ podatkowy z akt postępowania dotyczących Spółki T. do akt postępowania wobec M. I. akcjonariusza. Na podstawie jedynie tego materiału dowodowego organ prowadził postępowanie wobec akcjonariusza i ustalił, że akcjonariusz otrzymał odsetki od dywidendy, a nie dywidendy.
Zdaniem Skarżącego "Ma fundamentalne znaczenie dla oceny czy wniosek o wznowienie postępowania ujawnia nowe dowody i okoliczności w sprawie istniejące w dacie wydania tej decyzji, których nie było w aktach postępowania i czy są one istotne jako przesłanka wznowienia postępowania".
W 2014r., po uprawomocnieniu się ww. decyzji, czyli po oddaleniu przez NSA skargi podatnika-akcjonariusza, ten sam organ podatkowy, który wydał decyzję nakładającą podatek od odsetek na M. I. (lAS w [...]), odnosząc się do roszczenia odszkodowawczego Spółki T., które dowodzone było właśnie poprzez ww. decyzję, dokonywał analizy charakteru prawnego wypłaconych przez Spółkę akcjonariuszowi pieniędzy w 2002 r.
Zdaniem Skarżącego analizy tej dokonywał na podstawie będących w posiadaniu tego organu dokumentów z postępowań dotyczących Spółki T. Organ posiadał dokumenty jedynie do roku 2007, bowiem później żadne postępowania wobec spółki nie były prowadzone, co jest w sprawie bezsporne.
Na podstawie dokumentów Spółki organ złożył oświadczenie do sądu powszechnego (upoważnił reprezentującą go PG SP do złożenia oświadczenia), że całość kwot wypłaconych przez Spółkę akcjonariuszowi stanowiły dywidendy. Organ nie posiadał żadnego dowodu zebranego od akcjonariusza na to, że mógł on otrzymać odsetki a nie dywidendę, czyli decyzję wobec niego wydał jedynie na podstawie dowodów przekazanym ze Spółki.
Skoro na podstawie dokumentów Spółki, będących w posiadaniu organu, przekazanych w 2008r. przez ten organ do postępowania podatkowego wobec akcjonariusza, organ ustalił w 2008r. w decyzji wobec akcjonariusza, że akcjonariusz otrzymał od Spółki odsetki od dywidendy, a w 2014r. ten sam organ dokonując oceny materiału dowodowego Spółki oświadczył, że Spółka wypłaciła akcjonariuszowi dywidendę, a nie odsetki to oczywisty jest wniosek, że organ w aktach postępowań wobec Spółki posiada takie dowody, których nie przekazał w 2008 r. do postępowania wobec akcjonariusza i że są one niezwykle istotne, bowiem dowodzą innego charakteru prawnego wypłaconych kwot. Co dodatkowo udowodnione jest tym, że jak wskazano powyżej organ nie dysponował żadnym materiałem zgromadzonym od akcjonariusza, który mógłby wskazywać na to. że otrzymał on odsetki od dywidendy.
Skarżący podkreślił, że organ na podstawie materiału jakim dysponował w 2008r. w postępowaniu podatkowym wobec akcjonariusza (był to jedynie materiał przekazany z postępowań wobec Spółki) ocenił, że otrzymał on odsetki. Natomiast kluczowe znaczenie ma to co wypłaciła Spółka. Bowiem akcjonariusz faktycznie otrzymał nie to co ustalił organ w decyzji wydanej w stosunku do akcjonariusza, choć decyzja ta jest prawomocna, ale to co mu wypłaciła Spółka. I jeśli są dowody, że Spółka wypłaciła dywidendę, a nie odsetki od dywidendy to jest oczywista przesłanka do wznowienia postępowania.
Ta przesłanka, ten dowód jest w posiadaniu organu podatkowego i organ nie musi go szukać. Ten dowód jest w dokumentacji korespondencji pomiędzy organem a PG SP z 2014r. w ramach przygotowywania odpowiedzi na pozew Spółki T. o odszkodowanie. Organ odmówił w 2023r. zarówno Spółce jak i M. I. dostępu do tych dokumentów. Obowiązkiem organu w ramach niniejszego postępowania wznowieniowego było dołączenie tych dowodów, bowiem z wniosek o wznowienie zawierał dowód (odpowiedź na pozew), że organ te dowody posiada i żądanie ich dołączenia z uzasadnieniem dlaczego dowodu tego/tych dowodów nie przedkłada we wniosku podatnik. Organ tych dokumentów (dowodów, okoliczności) całkowicie świadomie nie dołączył i bez uwzględnienia ich treści wydał rozstrzygnięcie, w którym dokonuje analizy treści własnego oświadczenia złożonego do sądu cywilnego starając się wykazać, że Jest ono bez znaczenia. Podczas gdyby nawet było ono bez znaczenia, to wykazać to można jedynie poprzez dołączenie materiałów na podstawie jakich zostało ono wydane. Zdaniem Skarżącego Organ zdaje sobie z tego sprawę, bo zna te dowody i nie, że nie potwierdzą one jego stanowiska o braku istotnego znaczenia złożonego oświadczenia i z tego powodu świadomie nie dołączył ich do wznowionego postępowania.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i poprzedzającej decyzji wydanej w pierwszej instancji z uwagi na takie same naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. Skarżący przekazał do tut. Sądu informację, że złożył do Prokuratury Rejonowej w [...] wniosek o uzupełnienie akt postępowania o wystąpienie do DIAS o bezzwłoczne przekazanie całości korespondencji z PG SP w 2014 r. w sprawie przygotowywania odpowiedzi na pozew do sądu cywilnego odnośnie roszczenia o szkodę w postaci wypłacenia akcjonariuszowi przez Spółkę T. odsetek od zaległej dywidendy oraz zgłoszenie oświadczenia o udziale prokuratora w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. Skarżący wniósł o odroczenie terminu rozprawy do czasu przedstawienia przez DAS całości korespondencji z PG SP z 2014 r.
Na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. Sąd oddalił wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Skarżący wniósł o wyłączenie sędziego WSA D. B., sędziego WSA J.N. oraz sędziego WSA K. D. uzasadniając swój wniosek wskazał, że dokumenty wskazane w jego pismach z [...] lutego oraz [...] lutego 2025 roku są nieodzowne nie tylko do tego rozstrzygnięcia, ale także dla skuteczności rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Z uwagi na konieczność rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Sąd postanowił odroczyć rozprawę.
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Go 344/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie.
Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. Skarżący wniósł o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na zaplanowany urlop oraz zawieszenie postępowania z uwagi na wydane postanowienie przez Prokuratora Rejonowego w dniu [...] maja 2025 r. o wydanie przez DIAS kopii pism kierowanych w 2014 r. do PG SP w ramach odpowiedzi na pozew Spółki T.
Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. pełnomocnik organu wniósł o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na niedyspozycję pełnomocnika i trudności w wyznaczeniu innego.
Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. Sąd oddalił wniosek Skarżącego o odroczenie terminu rozprawy i zawieszenie postępowania oraz oddalił wniosek organu o odroczenie terminu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Wskazać należy, że stosownie do art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Przewidziana w przepisach postępowania możliwość zmiany, uchylenia albo stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji ostatecznej dopuszczalna jest wyłącznie w tzw. postępowaniach nadzwyczajnych. Postępowania takie nie mogą jednak zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego. Jednym z takich postępowań nadzwyczajnych jest wznowienie postępowania, którego celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 O.p.
Celem zatem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego.
Podstawowym celem takiego postępowania nie jest więc orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z prawa materialnego, lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Inne rozumienie celu tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji podatkowej wyrażonej w art. 128 O.p. (por. wyrok NSA z 22 listopada 2013 r., II FSK 1569/13).
Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap ogranicza się do badania, czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia określoną w art. 240 § 1 O.p., a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Na tym etapie organ nie bada, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Etap ten ogranicza się bowiem do badania przesłanek formalnych wniosku. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu (art. 243 § 1 O.p.). Z tym momentem rozpoczyna się etap drugi. Na tym etapie, co wyraźnie wynika z treści art. 243 § 2 O.p., bada się dopiero, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy do wznowienia, a więc, czy wskazane przez stronę nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, czy mają moc zmiany ustaleń i rozstrzygnięcia w poprzedniej sprawie. Zatem wznowienie postępowania nie oznacza, że zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania po wszczęciu postępowania wznowieniowego w decyzji wydanej na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 lub pkt 2 O.p. następuje stwierdzenie czy przesłanki wznowienia rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mają wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 17 marca 2021 r., II FSK 121/21). W razie stwierdzenia, że znaczenie podanej podstawy wznowienia nie uzasadnia zmiany ustaleń i decyzji, wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji, której podstawą formalnoprawną jest art. 245 § 1 pkt 2 O.p.
Podkreślić raz jeszcze należy, że instytucja ta służy wyjątkowemu wzruszeniu decyzji ostatecznych, co pozostaje w kolizji z jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, jaką jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. Z tego względu wznowienie postępowania może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie i musi być stosowane w sposób ścisły, przy zachowaniu wszystkich przewidzianych przesłanek. W przeciwieństwie do postępowania rozpoznawczego, w którym możliwe jest przeprowadzenie dowodów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, w postępowaniu wznowieniowym istotne są wyłącznie takie dowody lub okoliczności, które odpowiadają jednej z podstaw wznowienia określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie Skarżący powołuje się na przesłankę określoną w pkt 5 powołanego przepisu, tj. na "wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał". Dla zastosowania tej podstawy wznowienia konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:
1. pojawienie się nowych okoliczności faktycznych lub dowodów,
2. istotność tych okoliczności lub dowodów dla sprawy, tj. ich potencjalna zdolność do wywarcia wpływu na odmienny wynik sprawy,
3. brak wiedzy organu o tych okolicznościach lub dowodach w chwili wydania decyzji,
4. istnienie tych okoliczności lub dowodów w dacie wydania decyzji.
Jeżeli zatem dany dowód został sporządzony dopiero po wydaniu decyzji lub też sama okoliczność nie istniała w chwili jej wydania, to nie może on/ona stanowić podstawy wznowienia postępowania.
Przez "okoliczność faktyczną" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy rozumieć fakt podlegający ustaleniu, natomiast "dowód" to środek dowodowy, służący ustaleniu takiego faktu. Wznowienie postępowania może zatem nastąpić zarówno z uwagi na ujawnienie się nowego dowodu, jak i nowej okoliczności faktycznej, pod warunkiem że miała ona miejsce przed wydaniem decyzji, a została stwierdzona po jej wydaniu.
Podkreślenia wymaga, że nie stanowi nowej okoliczności odmienne rozumowanie lub nowa ocena faktów już ustalonych w toku wcześniejszego postępowania, nawet jeżeli została ona przedstawiona przez sąd lub prokuratora. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. I SA/Łd 763/24, przez nową okoliczność faktyczną nie należy rozumieć zmiany oceny ustaleń dokonanych uprzednio przez organ. Podobnie, w orzeczeniu WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2025 r., sygn. I SA/Gd 1013/24, podkreślono, że błędna ocena istniejących okoliczności faktycznych przez organ nie jest równoznaczna z nieznajomością tych okoliczności. Tym samym nie uzasadnia ona wznowienia postępowania.
Wskazać również należy, że okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie jest proces myślowy, wnioskowanie, wyprowadzenie wniosków z przepisów prawa, czy zastosowanie innej wykładni przepisów. Za okoliczność nieznaną organowi można uznać jedynie taką, która nie wynikała z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, a jednocześnie posiada charakter istotny, mogący doprowadzić do wydania innej decyzji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 października 2024 r., sygn. I SA/Po 484/24.
Co istotne, samo ponowne, odmienne od wcześniejszego rozstrzygnięcia spojrzenie na już ustalone i znane organowi okoliczności faktyczne oraz zgromadzone dowody - nawet jeśli prowadziłoby do innej oceny sprawy - nie stanowi ujawnienia nowych faktów czy dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Innymi słowy, zmiana interpretacji istniejącego materiału dowodowego, niezależnie od tego, czy dokonuje jej strona postępowania, sąd czy inny organ, nie może być traktowana jako nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. II FSK 579/22).
Przez nowy dowód w sprawie należy rozumieć taki środek dowodowy w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, który ujawniono dopiero po wydaniu decyzji, a który istniał w chwili jej wydawania i był nieznany organowi podatkowemu. Kluczowe jest tu rozróżnienie pomiędzy informacją o dowodzie a samym dowodem - dopiero dokument, zapis dźwiękowy lub wizualny umożliwiający zapoznanie się z jego treścią może zostać uznany za dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Pojęcie "wyjdą na jaw" należy interpretować jako ujawnienie dowodów lub okoliczności faktycznych, które wcześniej nie były znane ani organowi podatkowemu, ani stronie postępowania. Tym samym strona może powoływać się wyłącznie na takie okoliczności lub dowody, których istnienia nie była świadoma w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie ma na celu ponownego rozpoznania całej sprawy, lecz służy jedynie weryfikacji istnienia konkretnych nowych, nieznanych wcześniej i istotnych dowodów lub okoliczności (por. wyroki: WSA w Krakowie z 28 lutego 2025 r., sygn. I SA/Kr 964/24; NSA z 4 lutego 2025 r., sygn. III FSK 356/24; NSA z 4 lutego 2025 r., sygn. III FSK 524/24).
Podkreślić również należy, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku postępowania zwykłego, jeśli mogły one zostać zgłoszone przez stronę, nie stanowi samo przez się, przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (zob. wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., sygn. II FSK 478/22).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko, zgodnie z którym jedynie dowody nieznane zarówno organowi, jak i stronie postępowania mogą stanowić podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji. Wynika to wprost z treści przepisu, który posługuje się sformułowaniem "wyjdą na jaw", co implikuje brak wcześniejszej wiedzy o danym fakcie lub dowodzie.
Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy, Sąd zgodził się z ustaleniami organu, że Skarżący nie wykazał zaistnienia nowych, nieznanych wcześniej dowodów ani okoliczności faktycznych.
Przedłożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania, dowody w postaci odpowiedzi P.G. S.P. (dalej również: PG SP) z [...] lipca 2014 r. na pozew z [...] kwietnia 2014 r. T S.A. z siedzibą w [...] przeciwko Skarbowi Państwa podlegały ocenie organu pod kątem spełnienia łącznie przesłanek wznowieniowych.
W sprawie we wniosku z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania Skarżący wskazał, że nowym dowodem/okolicznością jest fakt, że spółka wypłaciła akcjonariuszowi dywidendę. W ocenie Skarżącego dowód ten jest w posiadaniu organu podatkowego. Dowodem zaś na to, że organ posiada ten dowód, jest jego oświadczenie zawarte w odpowiedzi na pozew.
W piśmie z [...] października 2024 r., stanowiącym uzupełnienie m.in. odwołania z [...] września 2024 r. Skarżący podniósł, że wyraźnie wskazywał, że we wniosku o wznowienie postępowania nie przedstawia dowodu nowego, istotnego, istniejącego w dacie wydania decyzji, ale że przedstawia dowód na okoliczność, że organ podatkowy takim dowodem dysponuje i go ukrywa od lat przed podatnikiem.
W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że "wskazane" przez Stronę "dowody i okoliczności", nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zasadnie stwierdził, że przedłożone dokumenty nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2008 r. Nadto ich treść nie wskazuje ani na nowe okoliczności ani na nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organom podatkowym i miałyby cechy istotności dla sprawy, tzn. miałby wpływ na jej odmienne rozstrzygniecie.
Przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie wyciąg z pozwu i odpowiedź na niego nie mają cech istotności dla sprawy. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że Strona oczekuje aby dokonać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co wykracza poza ramy postępowania wznowieniowego.
Przypomnieć należy, że ostateczna w administracyjnym toku decyzja organu podatkowego z [...] sierpnia 2008 r. była przedmiotem kontroli nie tylko Sądu pierwszej instancji ale również Naczelnego Sądu Administracyjnego. Najpierw wyrokiem z 6 października 2010 r., II FSK 717/09, wydanym na skutek wniesienia i uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dyrektora Izby Skarbowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 3 lutego 2009 r., I SA/Go 842/08, Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował zarzut kasacyjny Dyrektora Izby Skarbowej w [...], oparty na tezie i uzasadnieniu, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyroku z 6 października 2010 r., II FSK 717/09, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił kompletność i moc dowodową zebranego w sprawie materiału i stwierdził, że zawarty w aktach sprawy materiał dowodowy stwarzał pełne podstawy do wydania zakwestionowanej decyzji.
Następnie wyrokiem z 11 października 2012 r. sygn. akt II FSK 1684/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Strony od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 17 listopada 2010 r. wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Go 1042/10. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Strony skarżącej. Sąd wskazał m.in., że dokonana przez organy podatkowe kwalifikacja wpłat na konto M.I. uwzględniała zapisy w dokumentacji księgowej (księgach rachunkowych), korzystającej z domniemania prawidłowości (rzetelności). W toku postępowania podatkowego podjęto starania w celu zbadania zgłaszanych przez stronę zastrzeżeń i obiekcji, a co więcej - przeprowadzono należytą ocenę istniejącego materiału dowodowego. Zatem organy podatkowe dysponowały całością materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wnioski płynące z analizy tego materiału nie zostały przez stronę skutecznie podważone, mimo stworzenia jej warunków do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (m. in. przez przesłuchanie świadka p. E. A., bez udziału p. M. I., którego dwukrotnie powiadamiano o tej czynności). Oznacza to, że wyczerpano możliwości prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, w szczególności co do oświadczeń składanych przez p. M. I. oraz Spółkę T.. Na te okoliczność wprost wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 października 2010 r.
Prawidłowo ocenił również organ, odnosząc się do przedłożonej do akt postępowania odpowiedzi P.G. S. P. z [...] lipca 2014 r. na pozew Spółki T. z [...] kwietnia 2014 r. o odszkodowanie oraz wskazywanego przez Skarżącego fragmentu tej odpowiedzi, tj.: "Wobec faktu, że powódka kwoty uzyskane na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. i [...] sierpnia 2002 r. wykorzystała wyłącznie na wypłatę dywidendy M. I. zgłaszam twierdzenie, że brak zwrotu jakichkolwiek kwot na rzecz spółki po wymienionych datach nie prowadziłby do prowadzenia przez spółkę działalności inwestycyjnej.", że powyższe sformułowanie nie stanowi ani dowodu podważającego jednoznacznie ustalony w sprawie stan faktyczny i charakter dokonanych przez T. S.A. w 2002 r. wypłat, ani nie dowodzi, że materiał dowodowy, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna z [...] sierpnia 2008 r. jest niepełny a organ posiada i ukrywa przed Stroną dowód/dowody, że Spółka wypłaciła mu dywidendę a nie odsetki.
Zasadnie uznał organ, że zacytowane sformułowanie, użyte przez P. G. S. P. w odpowiedzi na pozew z [...] kwietnia 2014 r. nie ma znaczenia dla sprawy. Nawet gdyby uznać, że powyższe nie stanowi tylko błędnego doboru słów, a stanowi ocenę dokonanych czynności, to ocena dokonana przez Prokuratorię na etapie postępowania cywilnego, nie związanego nawet ze sprawą, nie wiąże organów podatkowych.
Jak trafnie stwierdził organ takie związanie sprowadzałoby się do uznania, że to ocena dokonana przez Prokuratorię w odpowiedzi na pozew jest słuszna, a nie ocena dokonana przez organy podatkowe i sądy administracyjne.
Podkreślić należy, że Skarżący nie wskazał konkretnych dowodów ani też istnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych znajdujących się rzekomo w posiadaniu organu. Nie wskazał jakie konkretnie dokumenty (data, tytuł, autor) ma na myśli. Wyprowadził jedynie nieuzasadnione wnioski z fragmentu oświadczenia procesowego P. G. z [...] lipca 2024 r. wskazując na istnienie jakiegoś, nieznanego dowodu, który ma być przesłanką wznowienia postępowania.
Należy również wskazać, że ujawnienie istotnych dla sprawy nowych dowodów lub okoliczności ma poprzedzać wznowienie postępowania, tj. być przyczyną wznowienia, a nie jego rezultatem. Niezasadne jest zatem domaganie się Skarżącego od organu przeprowadzenia szeroko zakrojonych czynności dowodowych, których ewentualnym efektem może być dopiero wyjście na jaw istotnych nowych okoliczności lub dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W drodze postępowania dowodowego prowadzonego przez organ podatkowy w trybie nadzwyczajnym – w toku wznowionego postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. – ów organ nie może stwarzać sobie czy też podatnikowi możliwość wykazania ewentualnej wadliwości decyzji ostatecznej (a w konsekwencji również prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, który oddalił skargę na tą decyzję), z uwagi na zasadę trwałości ostatecznej decyzji podatkowej wyrażoną w art. 128 O.p. Wyjątków od tej zasady nie należy oceniać rozszerzająco. W toku wznowionego postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ będący gospodarzem tego postępowania, mając na uwadze zasadę przewidzianą w art. 128 O.p., uprawniony jest bowiem do prowadzenia postępowania dowodowego tylko w ramach zakreślonych przepisem, na podstawie którego owo postępowanie nadzwyczajne zostało wszczęte - a nie tak jak w trybie zwykłym (zob. wyrok NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 2155/23).
Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.