I SA/Go 334/23

I SA/Go 334/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka /przewodniczący/
Damian Bronowicki
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 14 ust. 3 pkt 10
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14, art. 121 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 lit. a i c, art. 146 § 1, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi S.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. Uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżący S.K. wniósł skargę na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych.
Z treści zaskarżonego aktu wynikało, że Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył skutków podatkowych otrzymania środków pieniężnych w postaci zwrotu przysługującej Stronie równowartości udziału w wierzytelności Spółki.
W treści wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Umową z dnia [...] lipca 2012 r., w celu osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, zawiązana została spółka cywilna M, do której Skarżący przystąpił z dniem [...] maja 2014 r. na skutek aneksu do umowy. Począwszy od dnia [...] maja 2014 r. do dnia jej rozwiązania wspólnikami spółki cywilnej pozostawał Wnioskodawca oraz D.W.. Z treści § 9 umowy spółki wynikało, że zysk wypracowany w związku ze wspólnie prowadzoną działalnością będzie dzielony w równych częściach.
W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w ramach Spółki wzniesiono na gruncie stanowiącym własność jednego ze wspólników, D.W., tj. na nieruchomości położonej w [...], w granicach działki nr [...] (aktualnie po podziale działki nr [...]), halę magazynowo-produkcyjną stanowiącą środek trwały Spółki wzniesiony na obcym gruncie, czyniąc w tym względzie nakłady na nieruchomość jednego ze wspólników.
Na skutek konfliktu pomiędzy wspólnikami, pismem z dnia [...] września 2022 r. D.W. wypowiedział swój udział w Spółce ze skutkiem na koniec roku obrotowego 2022 r., powodując rozwiązanie umowy Spółki z końcem 2022 r., czego konsekwencją jest przeprowadzenie likwidacji wspólnego majątku na zasadach określonych w art. 875 k.c. Przed rozwiązaniem umowy Spółki wspólnik D.W. przeprowadził remanent likwidacyjny dla celów podatku od towarów i usług (VAT) na dzień [...] września 2022 r., w wyniku którego Spółka uregulowała należne zobowiązania publicznoprawne, w tym podatek VAT powstały na skutek wzniesienia hali magazynowo-produkcyjnej w łącznej kwocie 86 378,58 zł pochodzący po połowie ze środków obu wspólników.
Biorąc pod uwagę, że w skład majątku wspólnego powstałego w wyniku rozwiązania Spółki wchodziła wierzytelność pieniężna, wyceniona przez wspólników na kwotę 470.000 zł brutto, Spółki o zwrot nakładów na nieruchomości D.W. powstałych wskutek wzniesienia na niej hali magazynowo-produkcyjnej, przysługująca Wspólnikom w udziale po połowie, pisemną umową z dnia [...] marca 2023 r. wspólnicy dokonali podziału majątku wspólnego pozostałego po likwidacji Spółki. W treści umowy wspólnicy postanowili, że w celu pełnego podziału majątku wspólnego powstałego w wyniku rozwiązania Spółki, D.W., na którego nieruchomości Spółka czyniła nakłady, stał się wyłącznie uprawnionym z tytułu wierzytelności Spółki, która wygasła wskutek konfuzji i z tego tytułu zobowiązał się do zapłaty na rzecz Strony kwoty 235.000 zł stanowiącej równowartość przysługującego Skarżącemu udziału w majątku Spółki. Powyższa kwota została przekazana na rachunek bankowy Strony w dniu [...] marca 2023 r., tj. w terminie wskazanym w umowie. Wspólnicy dokonali także przed zawarciem umowy podziału rzeczy ruchomych, tym samym cały majątek likwidowanej Spółki został podzielony pomiędzy wspólników.
W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wskazał, że nakłady na nieruchomości w postaci hali magazynowo-biurowej były zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów Spółki; nie podlegały amortyzacji. Wszelkie zakupy związane z przedmiotową inwestycją były rejestrowane w ewidencji VAT nabycia towarów i usług, a następnie wykazywane w deklaracjach rozliczeniowych. Jednocześnie Skarżący wskazał, że w dniu [...] marca 2022 r. wspólnik D.W. wystawił fakturę wewnętrzną VAT obejmującą halę magazynowo-produkcyjną, w wyniku której powstał obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług (VAT) w kwocie 82.275,17 zł. Natomiast przed rozwiązaniem umowy spółki wspólnik D.W. przeprowadził również remanent likwidacyjny dla celów podatku od towarów i usług (VAT) na dzień [...] września 2022 r., w wyniku którego spółka uregulowała wszelkie należne zobowiązania publicznoprawnej, w tym podatek VAT powstały na skutek wzniesienia hali magazynowo-produkcyjnej, w łącznej kwocie 86.378,58 zł pochodzący po połowie ze środków obu wspólników.
Na tle tak zaprezentowanego stanu faktycznego sprawy, Skarżący sformułował następujące pytanie: Czy otrzymane przez Wnioskodawcę jako wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej środki pieniężne w postaci zwrotu przysługującej mu równowartości udziału w wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników w związku ze wzniesieniem budowli stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy otrzymane przez jednego ze wspólników spółki cywilnej środki pieniężne pochodzące od drugiego ze wspólników spółki, stanowiące równowartości udziału w wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników w związku ze wzniesieniem budowli nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie podzielił zdania Skarżącego i uznał jego stanowisko za nieprawidłowe.
Organ argumentując swój pogląd w niniejszej sprawie podkreślił, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia - czy otrzymane przez Wnioskodawcę jako wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej środki pieniężne w postaci zwrotu przysługującej mu równowartości udziału w wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników - stanowić będzie przychód, mają zastosowanie regulacje art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.), dalej jako: "u.p.d.o.f.". Zgodnie z tym przepisem bowiem do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Organ wskazał, że z unormowania tego wynika, że wartość dokonanego zwrotu nakładów odpowiadająca tym wydatkom stanowić będzie – w momencie jego otrzymania – przychód podatkowy w sytuacji, gdy uprzednio podlegały one zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że wydatki poniesione na nakłady na nieruchomości w postaci hali magazynowo-biurowej zostały zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów Spółki.
W związku z tym organ interpretacyjny stwierdził, że dokonany w takich warunkach zwrot tychże nakładów stanowi dla Wnioskodawcy przychód z działalności gospodarczej rozliczony zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego źródła przychodu.
Wbrew twierdzeniu Strony środki pieniężne otrzymane z tytułu zwrotu nakładów poniesionych na nieruchomość nie zostały objęte zwolnieniem określonym w art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f.
Ponadto organ podkreślił, że w stanie faktycznym Skarżący wskazał, że są to środki pieniężne z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez Spółkę na nieruchomości będącej własnością jednego ze wspólników, czyli z tytułu wzniesienia środka trwałego na obcym gruncie. Wobec tego wskazany w ocenie organu przepis art. 14 ust. 3 pkt 10 ustawy nie znajduje zastosowania.
W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucił niniejszej interpretacji:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
1) art. 14b § 1,2 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej jako "O.p.", przez:
- bezpodstawne rozpatrzenie przez organ administracji innego stanu faktycznego niż przedstawiony przez Skarżącego w złożonym przez niego wniosku, co doprowadziło do błędnego uznania, że przedstawiony stan faktyczny dotyczy opisanego w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., przypadku zwrotu innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów jako neutralnych podatkowo, podczas gdy opisany przez Skarżącego stan faktyczny dotyczył przypadku wskazanego w art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f., a także
- bezpodstawne pominięcie istotnych elementów opisanego stanu faktycznego, dotyczących między innymi charakteru otrzymanych przez Skarżącego środków od drugiego wspólnika, stanowiących równowartości udziału w wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników w związku ze wzniesieniem budowli, których prawidłowa ocena uzasadniała wniosek o możliwości zastosowania w sprawie art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f.;
2) art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez brak właściwego uzasadnienia stanowiska zaprezentowanego w interpretacji, a mianowicie nieprzedstawienie wszechstronnej i wyczerpującej oceny opisanego stanu faktycznego z perspektywy spełnienia podstaw do niezaliczenia do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu likwidacji takiej spółki, tj. w oparciu o powołany w interpretacji art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f.;
II. naruszenie prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni oraz w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj, art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. polegającego na bezpodstawnym uznaniu, że w ramach przedstawionego w opisie stanu faktycznego uzyskanie przez Skarżącego środków pieniężnych pochodzących od drugiego ze wspólników Spółki, będących równowartością udziału w wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników w związku ze wzniesieniem budowli, stanowi zwrot innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., a tym samym błędne uznanie, że nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f. stanowiący o tym, że do przychodów nie zalicza się środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu likwidacji takiej spółki.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwaną dalej: p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Przypomnieć należy, że stosownie dop art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Jak wskazał NSA w wyroku z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 1400/20 w skardze na pisemną interpretację indywidualną, analogicznie jak w skardze kasacyjnej, należy określić, który przepis prawa materialnego lub procesowego został naruszony. Ponadto należy wskazać sposób naruszenia tych norm prawnych. Po drugie, jak wynika ze zdania drugiego art. 57a p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest związany wskazanymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną. Treść art. 57a p.p.s.a. wskazuje, iż sąd administracyjny poza zarzutami stawianymi w skardze nie jest władny z urzędu kontrolować zaskarżonej interpretacji indywidulanej w aspekcie ustalenia innych niż podniesione przez stronę skarżącą naruszeń prawa (wyjątek od zasady przewidzianej w art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tym samym Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej.
W wyniku kontroli zaskarżonej interpretacji z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej, Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna.
Skarżący podniósł zarzut niewłaściwej wykładni art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.f., a właściwie bezpodstawnego rozpatrzenie przez organ innego stanu faktycznego niż przedstawiony przez Skarżącego w złożonym przez niego wniosku, co doprowadziło do błędnego uznania, że przedstawiony stan faktyczny dotyczy opisanego w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f.
Przypomnieć zatem należy, że w procesie wykładni przepisów konstruujących ulgi i zwolnienia podatkowe obowiązuje zasada ścisłej ich wykładni i pierwszeństwa wykładni językowej przepisów podatkowych. Pogląd ten prezentuje zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r. sygn. akt FSA 2/00, ONSAiWSA 2001/2/49; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 47/11,wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3140/13, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. sygn. akt K 25/99, OTK 2000/5/141), jak i doktryna (por. np. B. Brzeziński, Wstęp do nauki prawa podatkowego, Toruń 2003, s. 194, R. Mastalski, Wykładnia językowa w interpretacji prawa podatkowego, Przegląd Podatkowy 1999, nr 8, s. 3-5)
Dopiero gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania w sprawie, uzasadnione jest odwołanie się do innych niż językowe reguł wykładni prawa, w tym wykładni celowościowej.
Przypomnieć należy, że spor w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji przepisu art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.f. , zgodnie z którym, do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie zalicza się środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu likwidacji takiej spółki.
Wykładnia językowa przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że znajduje on zastosowanie do wspólników spółek niebędących osobami prawnymi, otrzymujących środki pieniężne z tytułu likwidacji takich spółek. Treść omawianego przepisu nie zawęża zwolnionych przychodów jedynie do określonej części środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu likwidacji takiej spółki, w szczególności do tych środków, które wspólnik otrzyma bezpośrednio od spółki. Przy tym, nie ma sporu co tego, że pod pojęciem "likwidacji" użytym w tym przepisie należy rozumieć każdy dopuszczalny i zgodny z przepisami prawa sposób ustania bytu prawnego spółki, w wyniku którego dochodzi m.in. do podziału majątku spółki między wspólników (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 471/21).
Podkreślić należy, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że spółce przysługiwała wierzytelność pieniężna o zwrot nakładów na nieruchomości jednego ze wspólników, D.W., powstałych wskutek wzniesienia na należącej do niego nieruchomości hali produkcyjno-magazynowej. Przed rozwiązaniem spółki jej wspólnicy (w udziale wynikającym z umowy spółki, tj. po połowie) partycypowali w kosztach zobowiązań publicznoprawnych z tytułu należnego podatku od towarów i usług w związku z rozliczeniem VAT powstałym na skutek wzniesienia przedmiotowej hali. Wartość poczynionych przez spółkę nakładów na budowę hali (wierzytelności Spółki) została zatem pomniejszona o należny podatek od towarów i usług.
Zasadne jest zatem stanowisko wnioskodawcy, że otrzymane przez Skarżonego jako jednego ze wspólników spółki środki pieniężne pochodzące od drugiego ze wspólników spółki, stanowiące równowartości udziału w wierzytelności spółki z tytułu zwrotu nakładów poniesionych przez nią na nieruchomości jednego ze wspólników w związku ze wzniesieniem budowli, stanowią świadczenie otrzymane z tytułu likwidacji spółki cywilnej, a zatem objęte zwolnieniem określonym w art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.o.f.
W ocenie Sądu, przepis art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.f. nie budzi wątpliwości, w szczególności nie stwarza on podstaw do różnicowania skutków podatkowych związanych z rozliczeniami wspólników w związku z likwidacją spółki osobowej w zależności od tego, czy spłata dla wspólnika pochodzi z dochodów już opodatkowanych, np. z pozostawionych w spółce zysków, czy od innego wspólnika w ramach wyrównania udziałów.
Podkreślić należy, że wykonanie wierzytelności przez dłużnika zmienia tylko ich postać, nie stanowi natomiast uzyskania środków z innego tytułu ani tez sprzedaży wierzytelności. Brak jest dostatecznych podstaw, aby wykonane (spłacone przez dłużnika) wierzytelności – uzyskane uprzednio z likwidacji spółki osobowej – wyłączyć z zakresu uzasadnionego stosowania art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.f. Wykonanie wierzytelności nie jest jej sprzedażą, z której to transakcji przychody podlegałyby opodatkowaniu. Jeżeli wierzytelność zostanie wykonana, to zmienia się tylko jej postać na środki pieniężne, którymi zostanie spłacona (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 369/17).
Sąd podziela zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ wydana interpretacja jest niejasna i przyjmuje błędne założenia, nie wynikające z przedstawionego stanu faktycznego, co do źródła uzyskanego przez wspólnika przychodu. W postępowaniu interpretacyjnym organ przeprowadza wykładnię wskazanych przepisów oraz dokonuje subsumpcji przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego pod "odkodowane" z tych przepisów normy prawne. Zgodnie z przepisem art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis ten, statuujący, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, obowiązek wnioskodawcy w tym zakresie, wyraża jednocześnie zasadę, zgodnie z którą tylko wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do określania stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Art. 14c § 2 O.p. nakazuje organowi wydającemu interpretację w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przepis ten interpretowany jest jednolicie, jako nakaz odniesienia się w całości do zadanego pytania, przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz motywów, jakimi organ kierował się, uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe (zob. wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II FSK 448/11). Wyczerpujące dokonanie przez organ oceny stanowiska wnioskodawcy daje temu ostatniemu gwarancję, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie mu szkodzić, niezależnie od zawartego w interpretacji stanowiska. Należyte uzasadnienie interpretacji umożliwia z kolei dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej legalności zajętego w niej przez organ stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10, Lex nr 1081410). Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie, ważne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny postawić konkluzję, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Obowiązek wyczerpującego uzasadnienia interpretacji uznającej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wywodzi się w orzecznictwie także z art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., I FSK 1216/09).
Tym samym Sąd podziela powyższe poglądy i wskazuje, że nieuzasadnione pominięcie wątpliwości prawnych wyrażonych przez wnioskodawcę w interpretacji indywidualnej, bądź też ogólne ustosunkowanie się do nich, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny przyjmie wyżej wskazane stanowisko Sądu w zakresie wykładni art. 14 ust. 3 pkt 10 u.p.d.f.
Z tych tez powodów oraz na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.