I SA/Go 300/24

I SA/Go 300/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka /sprawozdawca/
Damian Bronowicki
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 7 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 5.009 (pięć tysięcy dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
M.I. (dalej: skarżącą) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji) z [...] czerwca 2024 r. nr [...] ustalającą podatek od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 46 957,00 zł.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy:
Skarżąca w 2019 r. była użytkownikiem wieczystym użytkownikiem gruntów położonych przy ulicy [...] i ulicy [...] w [...] (działka nr [...],[...],[...],[...]) oraz właścicielem znajdujących się na tym gruncie budynków.
Postanowieniem z [...] kwietnia 2023 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2019 r. Pismo nie zostało odebrane, nie podjęto w terminie awizowanej przesyłki.
Także w tym samym dniu organ I instancji wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] o udzielenie informacji, czy budynki wpisane do rejestru zabytków pod nr [...] położone przy ul. [...] w [...] od roku 2016 były utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Podkreślił, że jest ono niezbędne w celu ustalenia, czy budynki dawnej wytwórni win podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości.
W dniu [...] października 2023 r., wpłynęło do organu podatkowego pismo wydane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków z którego wynika, że "(...) po 2015 roku stan techniczny nieużytkowego budynku fermentowni po przeprowadzonych wcześniej remontach, uległ znacznej poprawie więc przyjąć można, iż jest od tego czasu utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami.(...). Natomiast budynek administracyjny był i jest na bieżąco użytkowany w związku z tym, także można przyjąć, jego prawidłowe utrzymywanie
i konserwację zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami." Dodano, że po 2016 r. właściciel nie występował z wnioskiem o wydanie takiego zaświadczenia.
Decyzją z [...] czerwca 2024 r. Prezydenta Miasta [...] ustalił skarżącej podatek od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 46.957,00 zł.
Podkreślił, że do dnia wydania decyzji strona nie złożyła poprawnej deklaracji na podatek od nieruchomości po zaistniałych zmianach, tj. po otrzymaniu zaświadczenia dot. utrzymywania i konserwowania budynków, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Wskazał następnie, że wysokość podatku od nieruchomości za 2019 r. ustalono na podstawie złożonych w dniu [...] maja 2015 r. przez skarżącą deklaracji podatkowej "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych’’, danych z ewidencji gruntów
i budynków oraz zaświadczenia z Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] października 2023 r.
Wobec powyższego organ podatkowy przyjął do opodatkowania za rok 2019:
- budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 160,00 m2,
- budynki pozostałe wpisane do rejestru zabytków o powierzchni użytkowej 322,00 m2,
- budynki pozostałe wpisane do rejestru zabytków o powierzchni użytkowej
3 235,00 m2,
- budynki związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o powierzchni użytkowej 107,00 m2,
- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2 191,00 m2,
- budowle o wartości 52 500 zł,
- grunty pozostałe o powierzchni 4 024,00 m2,
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni
4 000,00 m2. Natomiast wykazana w przedmiotach zwolnionych powierzchnia użytkowa części zabytkowego budynku administracyjnego I - 322 m² oraz powierzchnia użytkowa budynku fermentowni - 3 235 m² były niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, tj. spełniające warunki wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i jako takie podlegają ustawowemu zwolnieniu od podatku od nieruchomości.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc, że decyzja została wydana, pomimo nie powstania zobowiązania podatkowego.
Decyzją z [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Przywołując art. 68 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; dalej O.p.) organ podkreślił, że w orzecznictwie podnoszony jest pogląd, zgodnie z którym trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 cyt. ustawy, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (np. wyrok NSA z: 25 kwietnia 2017 r., II FSK 864/15; 17 lipca 2014 r.,
II FSK 1840/12; 7 lipca 2023 r., III FSK 1287/22).
Tym samym, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy najistotniejsze jest ustalenie, czy w sprawie doszło do zaistnienia przesłanki z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. - nieujawniania w złożonej deklaracji wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Wskazał, że norma art. 68 § 2 O.p. odnosi się do całego zobowiązania podatkowego. Brak zatem możliwości jego dzielenia na część objętą unormowaniem art. 68 § 1 oraz część objętą warunkami art. 68 § 2 cyt. ustawy. Zawarty w art. 68 § 2 pkt 2 cyt. ustawy zwrot "w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" należy odczytywać
w powiązaniu z konkretnym zobowiązaniem podatkowym za dany okres, a nie jego częścią (zob. wyrok NSA z 11 sierpnia 2017 r., II FSK 2031/15).
Organ II instancji podkreślił, że podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia informacji. Nieujawnienie przez stronę danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, będzie implikowało konieczność weryfikacji przez organ niezgodnych ze stanem faktycznym danych zawartych w deklaracji, a co za tym idzie spełniona zostanie przesłanka z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. przedłużająca termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe do 5 lat.
Tymczasem pismem z [...] października 2023 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia deklaracji podatkowej - "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych", uwzględniającej zaistniałe zmiany - ulgę na budynki w związku z pismem od Miejskiego Konserwatora Zabytków. Pismo nie zostało odebrane, nie podjęto
w terminie awizowanej przesyłki. Następnie ponownie wezwano stronę w dniu
[...] grudnia 2023 r. W odpowiedzi w dniu [...] stycznia 2024 r. została złożona "Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych", jednak nie uwzględniono w niej zmian w związku z tym, że budynki podlegają zwolnieniu zgodnie z pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków. W dniu [...] stycznia 2024 r. wysłano pismo w sprawie złożenia korekty niepoprawnie złożonej deklaracji podatkowej, pismo nie zostało odebrane.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz zaświadczenia z Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków [...] z [...] października 2023 r. Uwzględniono również dane zawarte w "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" tylko w zakresie powierzchni użytkowych wszystkich budynków.
W skardze do sądu, strona wniosła o uchylenie decyzji i wydanie umorzenie postępowania. Wskazując na art. 68 § 1 O.p. podniosła, że zobowiązanie podatkowe nie powstało, gdyż do dnia wydania decyzji minęło więcej niż 3 lata.
W sprawie – jak podkreśliła - nie miał zastosowania art. 68 § 3 O.p., gdyż organ
I instancji nie podał go w podstawie rozstrzygnięcia. Już tylko z tego powodu organ odwoławczy winien był uchylić decyzję, a nie utrzymać ją w mocy. Ponadto, organ sam stwierdził, że wysokość podatku od nieruchomości za 2019 i 2020 rok ustalono na podstawie złożonej w dniu [...] maja 2015 r. przez skarżącą deklaracji podatkowej "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych’’, co oznacza, że nie zmieniły się od 2015 r. dane o obiekcie i podatnik nie był zobowiązany do składania deklaracji zarówno za 2019 jak i 2020 rok.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
W pismach procesowych z [...] i [...] grudnia 2014 r. strona oprócz dotychczasowej argumentacji, podkreślała że w sprawie powinna mieć zastosowanie regulacja z art. 208 § 1 O.p.
W piśmie z [...] grudnia 2024 r., wskazywała, że podatnik złożył deklarację
w dacie nabycia i następnie składał korekty, ostatnia w maju 2015 r. i na jej podstawie organ wydał decyzję. Ta korekta deklaracji była wiążąca co najmniej do
2020 r. Jednocześnie organ ma wiedzę - dokumenty, których nie dołączył do akt tego postępowania. Chodzi o dokumenty wystawiane przez MKZ od samego początku posiadania przez podatnika tej nieruchomości, potwierdzające, że odmawiał on podatnikowi wydania zaświadczenia, że zabytek - "fermentownia" utrzymywana jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i ochronie nad zabytkami. Odmawiał uzasadniając to tym, że aby takie zaświadczenie odnośnie "fermentowni" uzyskać niezbędne są bardzo poważne - idące w miliony złotych - nakłady remontowo-inwestycyjne, które nigdy nie zostały dokonane. Co więcej ich przeprowadzenie wymagało zgody, pozwoleń organu podatkowego. A o takie zgody podatnik nigdy nie występował. Organ wiedział też, że inne nieruchomości na tej nieruchomości mają takie zaświadczenie wydane przed 2015 r. Dlatego w decyzji jeden obiekt zabytkowy jest zwolniony z podatku, zgodnie z deklaracją podatnika, na podstawie wydanego kilka lat wcześniej zaświadczenia przez MKZ. Dalej podkreślił, że stanowisko MKZ z 2023 r. poprzez użycie sformułowania "można przyjąć" nie jest jednoznacznym potwierdzeniem, że nieruchomość utrzymywana była zgodnie z przepisami ustawy
o ochronie zabytków i ochronie nad zabytkami". Tym bardziej, że jak udowodniono powyżej, wcześniejsze stanowisko MKZ w tej samej sprawie było całkowicie przeciwne, a stan techniczny "fermentowni" nie uległ zmianie, a stwierdzenia w piśmie MKZ
z 2023 r., są gołosłowne. Niestety organ posiadanych przez siebie dowodów w postaci wcześniej wydawanych zaświadczeń MKZ o tym, że zabytek - "fermentownia" nie jest utrzymywana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i ochronie nad zabytkami, nie dołączył, bo one w sposób oczywisty obnażały wadliwość jego koncepcji odnośnie niezgodności z prawem deklaracji podatnika z 2015r (...) Zasadne jest pytanie z jakich powodów organ nie wezwał podatnika albo sam nie wystąpił do MKZ w tej sprawie, a przyjął dane z deklaracji i wydał decyzję za 2015 r. nakładającą podatek,
a następnie w 2023 r, zakwestionował swoje stanowisko o zasadności tego podatku? Przecież jest oczywiste, że jedynym celem było upozorowanie podstaw do przedłużenia terminu przedawnienia (...). W 2015 r. organ nie kwestionował deklaracji w której ten zabytkowy budynek był deklarowany jako "inne budynki". Bo taka deklaracja była
wg organu poprawna, zgodna z prawem i stanem faktycznym. Organ przez całe lata nie zgadzał się na zwolnienie tego budynku "fermentowni" z podatku jako zabytku, ponieważ dla zastosowania zwolnienia żądał od podatnika zaświadczenia MKZ
o utrzymywaniu go zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i ochronie nad zabytkami. Podczas gdy MKZ kilkukrotnie przed 2015 r., po przeprowadzeniu drobnych remontów, odmawiał podatnikowi wydania zaświadczenia odnośnie tego budynku, uzasadniając to tym, że nie jest on poprawnie utrzymywany. I aby mógł wydać takie zaświadczenie to niezbędne są poważne nakłady finansowe, których podatnik nie był
w stanie zrealizować i nie zrealizował. Dlatego podatnik ani w 2015 r. ani w latach następnych nie występował już do MKZ o wydanie zaświadczenia, bo nie zrealizował nakładów jakie za niezbędne dla spełniania warunku zwolnienia uważał MKZ. Wiedział, z wcześniejszego stanowiska MKZ, że ten zabytek nie jest zwolniony z opodatkowania, zadeklarował go w maju 2015 jako "budynki pozostałe", bo taki obowiązek podatkowy na nim ciążył. Podatnik nie miał prawa oczekiwać, że otrzyma zaświadczenie o innej treści niż otrzymywał wcześniej.
W piśmie procesowym z [...] grudnia 2024 r. Kolegium podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli
art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga
w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącym skargi na indywidualną interpretację podatkową, a zatem niemającym zastosowania w niniejszej sprawie).
Zasadniczy spór w sprawie koncentruje się wokół dwóch zagadnień. Po pierwsze, czy doszło do powstania zobowiązania podatkowego, a precyzyjnej rzecz ujmując, czy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości została wydana po upływie terminu przedawnienia. Po drugie, czy w przypadku budynku "fermentowni" na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego można jednoznacznie stwierdzić, że zaistniały przesłanki zwolnienia
z art. 7 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.).
Zakreślając ramy prawne sprawy należy wpierw zauważyć, że zgodnie
z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Dalej należy dostrzec, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala
się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym
(art. 21 § 5 O.p.).
Z regulacji art. 68 § 1 O.p. wynika z kolei, że zobowiązanie podatkowe,
o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Natomiast, jak wynika z art. 68 § 2 O.p, jeżeli podatnik:
1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,
2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa
w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 1 i 2 O.p.).
Na tle powyższych regulacji, w judykaturze ukształtowała się linia, zgodnie
z którą termin do wydania decyzji ustalającej co do zasady wynosi 3 lata od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże przyjmuje się, że ogólny
3-letni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p. dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem
i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją
o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15 - orzeczenie to, jak
i pozostałe, powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.).
Podatnik powinien zatem wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie zwalnia podatnika
z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 O.p.
Przy czym należy podkreślić, że sam upływ trzyletniego terminu nie staje na przeszkodzie wszczęciu przez organ postępowania w celu sprawdzenie, czy dane podane przez podatnika umożliwiają organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. W przypadku stwierdzenia, że informacja złożona przez podatnika była prawidłowa, organ po upływie trzyletniego terminu ma obowiązek zastosować regulację z art. 208 § 1 O.p., natomiast w przypadku gdy w złożonej deklaracji podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ stosuje regulację z art. 68 § 2 pkt 2 O.p.
Natomiast w myśl art. 7 § 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków,
z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przewidziane w tym przepisie zwolnienie ma charakter przedmiotowy, obejmuje ono bowiem grunty i budynki charakteryzujące się szczególną cechą, a mianowicie tym, że na podstawie decyzji wydanej przez właściwy do spraw ochrony zabytków organ administracji publicznej zostały wpisane do rejestru zabytków. Konstrukcja omawianego zwolnienia podatkowego przesądza ponadto o tym, że jest on stosowany przez organ obligatoryjnie z urzędu, a zatem nie zależy od wniosku podatnika ani od jego stanowiska w tej sprawie. Organ podatkowy ustaliwszy w postępowaniu podatkowym, że dana nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków zobowiązany jest zbadać możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Badanie to winno polegać na ustaleniu przez organ podatkowy drugiej przesłanki zwolnienia, a mianowicie czy nieruchomości wpisane indywidualnie
do rejestru zabytków są utrzymywane i konserwowane, zgodnie z przepisami
o ochronie zabytków z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena zachowania się podatnika polegająca na "utrzymywaniu"
i "konserwacji" gruntów i budynków powinna być zatem dokonana z punktu widzenia przepisów o ochronie zabytków. W myśl art. 5 u.o.z. opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega w szczególności na zapewnieniu warunków naukowego badania i dokumentowania zabytku; prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia
i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, popularyzowania
i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury ( tak NSA w wyroku z 25 kwietnia 2014r. sygn. akt II FSK 3258/12).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przypomnieć,
że skarżąca w 2019 r. była użytkownikiem wieczystym gruntów położonych przy ulicy [...] w [...] (działka nr [...],[...],[...],[...]) oraz właścicielem znajdujących się na tym gruncie budynków. Tym samym była podatnikiem podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy wydając swoją decyzję przywołał też regulację z art. 6
ust.6 u.p.o.l., zgodnie z którym, osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie
14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, podkreślając, że skarżąca takiego obowiązku nie dopełniła, albowiem nie zawiadomiła organu o zdarzeniu polegającym na wystąpieniu zwolnienia dotyczącego budynku wpisanego do rejestru zabytków o pow. użytkowej 3235 m2 (budynek fermentowni). Natomiast organ I instancji na stronie 3 wydanej decyzji stwierdził, że "...Strona nie złożyła poprawnie złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości po zaistniałych zmianach tj. po otrzymaniu zaświadczenia dot. utrzymania i konserwowania zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ".
Ze wskazanej zatem przez SKO regulacji wynika, że podatnik ma obowiązek zawiadomić organ o wystąpienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w terminie 14 dnia od dnia wystąpienia tego zdarzenia. Jednak podkreślić należy, że obowiązek wynikający z tej regulacji jest przez podatnika naruszony tylko wówczas gdy posiada on o tym " zdarzeniu" wiedzę.
W aktach sprawy brak jest jednak dokumentu wskazującego, że skarżąca takie zaświadczenie otrzymała, co więcej skarżąca twierdzi, że takiego zaświadczenia dotyczącego budynki fermentowni nie otrzymała. W piśmie z [...] grudnia 2024 r. wskazała, że "MKZ w okresie do 2015 r. nieustająco odmawiał właścicielowi nieruchomości wydania takie zaświadczenia", a w piśmie z [...] grudnia 2024 r., że aby takie zaświadczenie odnośnie "fermentowni" uzyskać niezbędne są bardzo poważne – idące w miliony złotych – nakłady remontowo -inwestycyjne, które nigdy nie zostały dokonane".
Wskazać również należy, że organy nie dokonały żadnych ustaleń, czy w 2019 r., budynek "fermentowni" był w całości lub części zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z lektury akt sprawy, skarżąca
w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (data wypełnienia – [...] maja 2015 r.), co jest okolicznością bezsporną wskazała tylko na budynek (nie będący "fermentownią") o powierzchni 322 m², podlegający zwolnieniu jako zabytek.
Z akt wynika, że organ I instancji zwrócił się do MKZ z prośba o udzielenie informacji, czy od dnia [...] stycznia 2016 r. do chwili obecnej ww. budynki są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i czy zostało wydane takie zaświadczenie stronie.
W odpowiedzi z [...] października 2023 r. MKZ poinformował, że po 2015 r. stan techniczny nieużytkowego budynku fermentowni po przeprowadzonych wcześniej remontach, uległ znacznej poprawie więc przyjąć można, że jest od tego czasu utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami.(...). Natomiast budynek administracyjny był i jest na bieżąco użytkowany w związku z tym, także można przyjąć, jego prawidłowe utrzymywanie
i konserwację zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym piśmie dodano, również że po 2016 r. właściciel nie występował
z wnioskiem o wydanie takiego zaświadczenia.
Dokonując analizy zadanego przez organ I instancji pytania oraz udzielonej przez MKZ odpowiedzi, wskazać w pierwszej kolejności należy, że pytanie organu jako początkową datę wskazywało [...] stycznia 2016 r., na co MZK stwierdził, że po
2016 r. właściciel nie występował z wnioskiem o wydanie takiego zaświadczenia. Nie ma jednak informacji, czy w 2015 r. skarżąca otrzymała taką informację, ponadto MZK stwierdził, że "po 2015 roku stan techniczny nieużytkowego budynku fermentowni po przeprowadzonych wcześniej remontach, uległ znacznej poprawie", posłużenie się sformułowaniem "uległ znacznej poprawie", nie jest równoznaczne z ustawowym wymogiem zwolnienia polegającym na "ich utrzymywaniu i konserwacji, zgodnie
z przepisami o ochronie zabytków". Ponadto nie przedłożono żadnych dowodów wskazujących na przeprowadzenie remontów "fermentowni".
Natomiast strona skarżąca jednoznacznie oświadczyła, że nakłady remontowo -inwestycyjne, konieczne do uzyskania zaświadczenie odnośnie "fermentowni" nie zostały dokonane.
Podkreślić też należy, że aby zwolnienie wystąpiło, to wskazane w ustawie wymogi muszą mieć miejsce w danym roku podatkowym, w tym przypadku 2019 r. Natomiast informacja MKZ na której oparły swoje rozstrzygnięcie organy obu instancji, znowu używa niejednoznacznego sformułowania "że po 2015 roku stan techniczny ... uległ znacznej poprawie więc przyjąć można, iż od tego czasu utrzymywany jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytkami opiece nad zabytkami". Użycie sformułowanie " przyjąć można" wskazuje, że MKZ nie ma pewności co do wystąpienia przesłanki "utrzymywania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków", ponadto na podstawie tej informacji nie można jednoznacznie stwierdzić, że przesłanka zwolnienia wystąpiła również w 2019 r.
SKO ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wyżej opisane stanowisko sądu, w szczególności zwróci się ponownie do MKZ nie tylko o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, umożliwiającej zastosowanie regulacji z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., ale również o przedłożenie udzielanych skarżącej przez MZK wszystkich informacji dotyczących "fermentowni", w tym dokumentacji wskazującej na przeprowadzenie remontów "fermentowni". Nie można bowiem na obecnym etapie postępowania uznać, że udzielona przez MKZ informacja, na podstawie, której organy obu instancji wydały decyzję zawierała wszystkie elementy konieczne do stwierdzenia zastosowania wskazanego powyżej zwolnienia. Po otrzymaniu od MKZ takiej treści informacji, organy powinny zastosować regulację z art. z art.194 § 3 O.p.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i lit. a) i c) p.p.s.a. zaskarżoną decyzję uchylił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.