I SA/Go 284/22

I SA/Go 284/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Damian Bronowicki /sprawozdawca/
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Zbigniew Kruszewski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 83/23 - Wyrok NSA z 2023-09-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art.1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi T. Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
T. Spółka Akcyjna (dalej jako: "Skarżąca", "Podatnik") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: "SKO:, "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 rok w kwocie 69.155,00 zł.
Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny.
W dniu 1 lutego 2021 r. Spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2021 r. Podatnik zadeklarował do opodatkowania grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz budynek pozostały.
Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia korekty ww. deklaracji. Wskazał na zastosowanie nieprawidłowej stawki podatku w stosunku do budynku położonego w [...], na działce nr [...]. Spółka w odpowiedzi na wezwanie, podała, że budynek jest w bardzo złym stanie technicznym i w związku z tym nie może prowadzić pod tym adresem działalności gospodarczej.
Organ I instancji [...] września 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r.
W odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. Podatnik wyjaśnił, że nie może przedłożyć wydruku z ewidencji środków trwałych, zawierającego informacji o budynkach i budowlach położonych na terenie Gminy, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa nieruchomość została ujęta w księgach rachunkowych jako inwestycja długoterminowa i nie podlega amortyzacji. Do pisma przedłożono kopię decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy dla T. Sp. z o.o. Decyzja wskazuje warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, która polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo-mieszkalną. Strona podkreśliła, iż w chwili obecnej, inwestycja ta jest w toku, a przeznaczenie użytkowania budynku pozostaje bez zmian. Ponadto Spółka wskazała na treści księgi wieczystej nr [...], z której wynika, iż budynek położony na działce nr [...] zaklasyfikowano jako pozostałe budynki niemieszkalne.
W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w roku 2018 r. T. S.A. (następca T. Sp. z o. o.) aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nabyła nieruchomość położoną przy ul. [...] oznaczoną numerem [...], tj. działkę o powierzchni 1739 m2, zabudowaną budynkiem koszarowym o powierzchni użytkowej 2943 m2. Działka [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek "Bi" - inne tereny zabudowane.
Ponadto organ wskazał, że co do budynku pokoszarowego nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Na tej podstawie organ podatkowy decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. określił T. S.A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 69.155,00 zł. W ocenie organu grunty i budynki stanowiące własność Podatnika spełniały w roku 2021 przesłankę związania z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji ww. nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Od niniejszej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401) Strona podniosła, że decyzja organu została oparta na nieaktualnej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Skarżącej przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatkową jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.
Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą podatnika nie tylko gdy przynosi potencjalne przychody, ale również, gdy jest ujęta w bilansach i księgach podmiotu gospodarczego w tym osoby prawnej jaką jest Spółka Akcyjna i może być wykorzystywana choćby potencjalnie po stronie kosztowej w tej działalności lub inwestycyjnej. Zdaniem organu ujęcie przedmiotowej nieruchomości w księgach rachunkowych Spółki, jako nieruchomość inwestycyjna, co potwierdza sama Spółka, wskazuje na związanie nieruchomości z prowadzoną dzielnością gospodarczą.
Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] czerwca 2022 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniosła naruszenie:
- art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z zm., dalej jako: u.p.o.l.), przez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia pogląd, iż nieruchomość ta przeznaczona jest do prowadzenia działalności gospodarczej,
- art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1 c i art. 5 ust. 1 pkt 2 e u.p.o.l. przez ich niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do obliczenia podatku od nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] w zawyżonej wysokości,
- art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę, który nie przejawia innego rodzaju aktywności, nieruchomości, obliguje go do obliczenia najwyższej stawki podatku,
- §1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XXIV/205/20, Rady Miejskiej z dnia 8 października 2020 r., w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy poprzez ich niezastosowanie,
- art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r., (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z zm., dalej k.p.a.), poprzez jego pominięcie,
- art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako: O.p.) przez dokonanie przez organ wykładni art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych,
- art. 159 O.p. poprzez jego niezastosowanie mimo obligatoryjnego obowiązku wynikającego z przepisów,
- art. 274 a § 2 O.p., poprzez całkowite jego pominiecie i nie wykazanie, iż organ podatkowy w prawidłowy sposób zanegował treść złożonej przez Skarżącą deklaracji,
- art. 191 O.p. przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych w dowolny sposób, z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów,
- art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego dosłowną wykładnię, co spowodowało naruszenie art. 122 O.p. i art. 194 § 3 O.p., które w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organ orzekający, że wyłączną i jedyną podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków.
Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji, celem ustalenia prawidłowej podstawy prawnej do określenia podatku od nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, a także określenie prawidłowej jego wysokości, w ten sposób, że wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r., położonej w [...] objętej księgą wieczystą nr [...], winna wynosić 24 157,00 zł i zostać obliczona na podstawie §1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XXIV/205/20, Rady Miejskiej z dnia 8 października 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy [...] w zw. z art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1 c i art. 5 ust. 1 pkt 2 e u.p.o.l. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z zm., dalej jako: P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy nieruchomość, położona w [...] na działce o nr [...], jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji powinna być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki.
Powstały w tym zakresie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zagadnienie to było przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13, – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to, przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało zweryfikowane w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."
Obecnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21).
W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że okoliczność posiadania przez Skarżącą przedmiotowej nieruchomości (wchodzącej w skład przedsiębiorstwa) skutkuje jej opodatkowaniem według podwyższonej stawki podatku, przewidzianej dla działalności gospodarczej.
Przedmiotem działalności Skarżącej m.in. jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, czy też roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Skoro opodatkowana nieruchomość została ujęta przez Skarżącą w księgach rachunkowych jako inwestycja, to nie ulega wątpliwości, że jest to inwestycja poczyniona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie w ramach jakiejś innej działalności. Należy podkreślić, że wobec wskazanej nieruchomości Burmistrz decyzją z dnia [...] maja 2019 r. określił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powyższa decyzja określa, że inwestycja polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo - mieszkalną. Nie można więc uznać, że nie ma możliwości wykorzystania nieruchomości w prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności, gdyż podjęła kroki w kierunku zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości, starając się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Bez wątpienia uzyskanie tej decyzji nastąpiło w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. To, że na nieruchomości nie są aktualnie prowadzone żadne prace nie oznacza, że jej związek z wspomnianą działalnością został utracony. W każdej chwili Skarżąca może nieruchomość wynająć czy sprzedać.
Ponadto Skarżąca wskazała, że sporna nieruchomość nie może służyć Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem nie spełnia ona wymogów wynikających z prawa budowlanego i innych ustaw, potrzebnych do jej użytkowania. Należy zauważyć, że organy obu instancji nie kwestionowały twierdzeń Skarżącej co do złego stanu technicznego budynku. Organy stanęły natomiast na stanowisku, że zły stan nieruchomości nie wyklucza przyjęcia, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Twierdzenie to wynika z odmiennego niż Skarżącej rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a także innego rozumienia przez strony postępowania sądowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 39/19. Sąd jednak w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane przez organ.
Zauważyć również należy, że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zmienił treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z przepisów o podatku od nieruchomości usunięto pojęcie względów technicznych, które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Zostało ono zastąpione wymogiem, aby wobec obiektów budowlanych wydana została ostateczna decyzja o rozbiórce obiektu poprzez organ nadzoru budowlanego lub górniczego. Tymczasem z akt sprawy nie wynika aby wspomniana decyzja została wydana.
Organ prawidłowo wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W toku postępowania Skarżąca nie wykazała, aby urząd górniczy czy nadzór budowalny wydał jakąkolwiek decyzję w zakresie niemożliwości użytkowania budynku. Prawidłowo zatem organ przyjął, że nie zachodzi w sprawie wyjątek od opodatkowania, określony w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.
Podkreślenia również wymaga, że organy podatkowe kwalifikując daną nieruchomość na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej klasyfikacji niż wynikająca z ewidencji (por. m.in. uchwały NSA z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy danych zawartych w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków, budynek pokoszarowy posiada przeznaczenie "pozostałe budynki niemieszkalne" (k. 6 akt administracyjnych).
Wobec tego należy zaakceptować stanowisko organów podatkowych, że wskazana nieruchomość powinna być opodatkowana najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu zarzuty dotyczące niezastosowania art. 4 , art. 5 ust. 1 pkt. 1 c i art. 5 ust. 1 pkt 1 pkt 2e u.p.o.l. czy niewłaściwej wykładni art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie są zasadne. Poczynione w tym zakresie ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma róweniż podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 159, art.191, art. 194 § 3, art. 274 a § 2 O.p., pominięcie art. 77 § 4 k.p.a. oraz niezastosowania § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XXIV/205/20 Rady Miejskiej z dnia 8 października 2020 r.
Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.