I SA/Go 257/06

I SA/Go 257/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Niedzielski
Joanna Wierchowicz /przewodniczący/
Stefan Kowalczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I GZ 80/07 - Postanowienie NSA z 2007-06-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
art. 16-19
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant ref. Marta Surmacz - Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Spedycji S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA / Go 257 / 06
U Z A S A D N I E N I E
Przedsiębiorstwo Spedycji wniosła skargę z dnia 17.01.2006 roku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2005 roku nr [...] którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...].
Z akt sprawy wynika że :
Dnia [...].06.2003 roku Agencja Celna działając jako przedstawiciel T.K. prowadzącego Firmę Handlową "A" dokonała zgłoszenia celnego celem dopuszczenia do obrotu na terenie polskiego obszaru celnego w ramach procedury uproszczonej z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej, towaru w postaci koszulek męskich tzw. T - Shift w ilości 115.200 sztuk o wartości celnej 58.958,0 złotych.
Zgłoszenie powyższe zostało przyjęte i wyrażono zgodę na wpis do rejestru, dokonując jego wpisu w dniu [...].06.2003 roku pod nr [...].
Ponadto powyższa Agencja dokonała uzupełniającego zgłoszenia celnego nr [...] w dniu [...].07.2003 roku.
Do powyższego zgłoszenia dołączono : certyfikat pochodzenia nr [...] wydany przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego z dnia [...].05.2003 roku, fakturę nr [...], deklarację wartości celnej towaru, list przewozowy CMR nr [...], fakturę za przewóz nr [...], specyfikację.
W zgłoszeniu zadeklarowano kod towaru 61091000, oraz kod kraju pochodzenia jako CN.
Decyzją z dnia [...].09.2003 roku Naczelnik Urzędu Celnego uznał wpis nr [...] do rejestru z dnia [...].06.2003 roku, oraz zgłoszenie celne uzupełniające nr [...] za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz kwoty długu celnego i należnego podatku, oraz dokonał ponownego ich ustalenia.
Po wydaniu decyzji dokonano sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia powyższego towaru, w wyniku którego stwierdzono iż świadectwo pochodzenia zostało sfałszowane, a wynika to z pisma Chińskiej Rady Promocji Handlu Międzynarodowego.
Na skutek powyższego Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...].10.2004 roku wznowił postępowanie w / w sprawie.
W wyniku wznowionego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...].08.2005 roku uchylił decyzję z dnia [...].09.2003 roku nr [...] w części dotyczącej zastosowania stawki celnej, oraz ponownie określił kwotę długu celnego i należnego podatku za sprowadzony towar w ten sposób iż, co do wpisu do rejestru nr [...] z dnia [...].06.2003 roku określił stawkę celną na 120% zamiast 18%, kwotę cła w wysokości 83.788,80 złotych zamiast 12.568,30 złotych, a kwotę podatku VAT na kwotę 33.990,70 złotych zamiast 18.126,20 złotych.
Natomiast co do zgłoszenia celnego uzupełniającego nr [...] z dnia [...].07.2003 roku określono cło / pole 47 tym 111 / stawkę celną na 120% zamiast 18% i w konsekwencji kwotę cła w wysokości 12.568,30 złote podwyższono do kwoty 83.788,80 złotych, natomiast podatek VAT / pole 47 typu 813 / podstawę zwiększono do kwoty 82.392 do kwoty 154.503 złotych, a w konsekwencji kwotę podatku podwyższono z kwoty 18.126,20 złotych zwiększono do kwoty 33.990,70 złotych. W sumie niedobór z tytułu cła i podatku VAT określono na 87.085,0 złotych.
Nadto określono wysokość odsetek od nie uiszczonych w terminie kwot na sumę 22.627,60 złotych.
W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał że na skutek negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia jedyną możliwą do zastosowania stawką celną dla towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym jest stawka celna autonomiczna podwyższona o 100 %, wobec niemożności ustalenia kraju pochodzenia towaru na podstawie załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów.
Zdaniem organu celnego towar objęty zgłoszeniem celnym objęty jest wykazem nr 3 którym objęto towary przywożone na polski obszar celny, a których pochodzenie musi być wykazane świadectwem pochodzenia.
Natomiast co do świadectwa pochodzenia organ celny dokonał sprawdzenia w wyniku którego stwierdzono iż jest ono sfałszowane.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Agencja Celna zarzucając powyższej decyzji :
- naruszenie przepisów procesowych mających wpływ na wynik postępowania : art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 , art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz U nr 137 poz. 926 z zm./,
Naruszenia przepisów prawa materialnego : art. 15, art. 16 - 19, art. 65 § 4 p. 2b, art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny / t.j. Dz U. nr 75 poz. 802 z 2001 roku z zm./, a także art. 6 ust. 7 , art. 11 c ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym / Dz U. nr 11 poz. 50 z zm/.
W konsekwencji Agencja Celna wniosła :
- o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji ewentualnie o :
- uchylenie lub zmianę zaskarżone decyzji w części dotyczącej stawki celnej i wymiaru długu celnego oraz odsetek,
- odstąpienie od naliczania odsetek w stosunku do dłużnika solidarnego,
- zawieszenie postępowania celnego lub
- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy / k. 46 - 51 akt [...]
Na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].12.2005 roku utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji wskazał że zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania, oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.
Jako że towar będący przedmiotem postępowania jest wymieniony w wykazie nr 3 jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia które winno spełniać wymogi określone w § 13 w / w rozporządzenia, a więc musi być ono prawidłowo wystawione w kraju z którego dokonano wywozu towaru.
Zgodnie natomiast z § 20a ust. 1 w / w rozporządzenia organ podatkowy może dokonać sprawdzenia autentyczności przedstawionego świadectwa pochodzenia poprzez skierowanie dokumentu do sprawdzenia do organu wystawiającego ten dokument w tym wypadku do Chińskiej Rady Promocji Handlu Międzynarodowego.
Weryfikacja natomiast autentyczności w / w dokumentu ujawniła iż dokument ten jest sfałszowany.
Organ podatkowy II instancji podkreślił że weryfikacja przeprowadzona przez władze kraju wystawiającego świadectwo pochodzenia jest jedyną formą kontroli takich dokumentów, a jej wynik jest wiążący dla władz kraju importu. Organy celne nie mają uprawnień do kwestionowania uzyskanych w tej drodze wyników weryfikacji, nie mogą domagać się też wykazania iż została ona dokonana zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju.
Zdaniem organu podatkowego II instancji strona zgłaszająca wniosek o objęcie towaru właściwą procedurą celną winna dołączyć do niego dokumenty które rzetelnie odpowiadające m.in. rodzajowi, ilości, i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.
Organ podatkowy wskazał również że żaden z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego nie zawiera informacji o pochodzeniu towaru, toteż zasadnie zastosowano w stosunku do spornego towaru stawkę celnej konwencyjnej w wysokości 60%, podwyższoną o 100%.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie się do analizy zweryfikowanego świadectwa pochodzenia organ podatkowy II instancji wskazał że wymogi formalne stawiane świadectwu pochodzenia są określone przez ustawodawcę, a nie przez organ celny.
Świadectwo pochodzenia dostarczone przez stronę zostało w sposób negatywny dla strony zweryfikowane, natomiast tylko świadectwo pochodzenia towaru jest uznawane zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku za dowód pochodzenia towaru wymienionego w wykazie nr 3. Wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia zdaniem organu nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji i ma charakter wiążący dla organów celnych. Toteż zdaniem organu nie nastąpiło naruszenie art. 188 ordynacji podatkowej.
Organ podatkowy I instancji nie naruszył również art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem podstawą wydania decyzji były wszystkie dowody zgromadzone w sprawie. Fakt przyjęcia stanowiska innego niż strona nie może stanowić o naruszeniu w / w przepisów.
Organ II instancji nie znalazł podstaw do uznania iż nastąpiło naruszenie art. 124 ordynacji podatkowej, bowiem decyzja jest należycie umotywowana, przesłanki rozstrzygnięcia są wskazane w sposób jasny i logiczny z podaniem przyczyn zastosowania określonej podstawy prawnej.
Brak jest również podstaw do uznania iż został naruszony art. 188 ordynacji podatkowej bowiem okoliczności które były przedmiotem żądania zostały już wyjaśnione innym dowodem.
W piśmie procesowym złożonym w dniu 13.12.2006 roku uczestnik postępowania T.K. wskazał, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 165 § 2 i § 3 i art. 120 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego, a zatem dowody zebrane przed tą datą nie mogą być uwzględnione w procesie rozstrzygania.
Nadto organ odwoławczy wskazując podstawę prawną wydanej decyzji podał ją niepełną ponieważ wskazał art. 15 § 1 kodeksu celnego, a nie sprecyzował jego punktu , a zatem nie mógł stworzyć prawidłowego uzasadnienia decyzji bez świadomości jakie przepisy powołuje. W konsekwencji naruszono art. 210 § 1 pkt. 4 w zw. z pkt. 6 ordynacji podatkowej.
W przypadku odsetek wyrównawczych organ celny błędnie i podstawy prawne dokonał ich wymiaru, bowiem zastosowany został przepis rozporządzenia nie obowiązującego w chwili dokonania zgłoszenia celnego, a nadto nie wskazał jakie korzyści finansowe uzyskała strona. Organ I instancji w decyzji z dnia 10 maja 2005r. określił wysokość odsetek od kwot nie uiszczonych w terminie, co stanowi, iż są to typowe odsetki za zwłokę, a w dodatku nie wiadomo jaka kwota stanowiła podstawę ich obliczenia.
Zdaniem uczestnika także błędnie i nieprawidłowo została przeprowadzona weryfikacja świadectwa pochodzenia. Uczestnik nie miał żadnego wpływu na rodzaj i treść przedłożonych do zgłoszenia celnego dokumentów, ponieważ nie miał z nimi żadnego kontaktu przed dokonaniem zgłoszenia. Zostały one doręczone skarżącej przez kierowcę z portu w Hamburgu. Nadto organy celne nie posiadają żadnego ustawowego upoważnienia do występowania z wnioskami do zagranicznych organów i instytucji o weryfikację świadectw. Są natomiast w posiadaniu na bieżąco aktualizowanego zbioru zawierającego wzory stempli i podpisów stosowanych przez osoby i organizacje do potwierdzania świadectw pochodzenia i ich weryfikacja winna być prowadzona we własnym zakresie przez organy celne poprzez np. zlecenia jej biegłemu. Nie do przyjęcia jest też ogólne sformułowanie zawarte w odpowiedzi organu chińskiego o sfałszowaniu lub nieautentyczności świadectwa i winno być ono uszczegółowione.
W świetle powyższych rozważań uczestnik postępowania, w omówionym wyżej piśmie, jak i na rozprawie, wniósł o uchylenie obu decyzji i obciążenie kosztami postępowania organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Skarga okazała się nie uzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę na skutek złożonej skargi na decyzję organu podatkowego rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wnioskami i zarzutami skargi, oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne / Dz. U. Nr 68, poz. 623 z późn. zm./ do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, stosuje się dotychczasowe przepisy prawa materialnego, a więc przepisy obowiązujące w chwili powstania długu celnego tj. w dniu 29.05.2003 roku.
Zgodnie z art. 13 § 1 i 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 160, poz. 1084 z późn. zm.), obowiązującego w dacie powstania długu celnego, cła określane są na podstawie taryfy celnej, którą w drodze rozporządzenia ustanawia Rada Ministrów.
W dacie powstania długu celnego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 226, póz. 1885), która to taryfa stanowi załącznik do rozporządzenia.
Zgodnie z przepisem art. 15 w / w kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu m. in. stosowania taryfy celnej, a reguły ustalania takiego pochodzenia określają art. 16 -19. Dokonywane jest ono przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów / art. 19 § 1 /,
Listę towarów których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia określonych przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 z późn. zm.).
Zgodnie z § 11 pkt 1 w / w rozporządzenia pochodzenie towarów wymienionych w "Wykazie nr 3" musi obligatoryjnie być udokumentowane świadectwem pochodzenia, o ile zgłaszające chce aby zastosowano pożądaną stawkę celną.
W postanowieniach wstępnych taryfy celnej wskazano, że taryfa celna określa stawki celne konwencyjne, autonomiczne, preferencyjne, obniżone i ryczałtowe oraz zasady ich stosowania.
W pkt 10 tejże taryfy wskazano, iż do towarów wymienionych we wskazanym wyżej Wykazie nr 3, których pochodzenie nie zostało udokumentowane, należy stosować stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeśli ta jest wyższa od autonomicznej.
Natomiast zgodnie z pkt 11, jeżeli dla towarów nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia stosuje się stawkę celną autonomiczną powiększoną o 100% lub stawkę celną konwencyjną podwyższona o 100%, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej.
Bezspornym w sprawie jest, iż importowany przez uczestnika postępowania towar wymieniony jest w "Wykazie nr 3". Świadectwo pochodzenia towaru jest zatem podstawą zastosowania właściwej i pożądanej stawki celnej w związku ze zróżnicowaniem stawek taryfy celnej.
W powołanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. uregulowano zasady i tryb ustalania pochodzenia towarów jak również wskazano towary których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.
Warunkiem skorzystania przez skarżącą ze stawki konwencyjnej było udokumentowanie pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia wystawionego w kraju z którego dokonano wywozu towaru, tylko takie świadectwo pochodzenia jest bowiem, uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.
. Powyższe świadectwo winno spełniać, w myśl § 13 ust. 1 w / w rozporządzenia, łącznie warunki wymieniane w tym przepisie, aby mogło być uznane przez organ celny.
Na podstawie art.83 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towaru, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może
w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W wyniku dokonanych przez organ celny , zgodnie z art. 20a cyt. wyżej rozporządzenia, czynności weryfikujących okazało się, iż przedstawione przez skarżącą świadectwo pochodzenia nie jest autentyczne, ponieważ zostało sfałszowane / dotyczy to pieczęci, podpisów /, a wymienione miejsca i eksporter na nim wymieniony nie należy do regionu administracyjnego.
Powyższe świadectwo zostało wystawione przez Chińską Radę Promocji Handlu Zagranicznego, która jest upoważniona jedynie do wystawiania nie preferencyjnych certyfikatów pochodzenia w okręgu, a tylko Biuro Inspekcji i Kwarantanny Wjazdowej i Wyjazdowej jest upoważnione do wystawiania certyfikatów na formularzu A - takim jak przedstawiony do weryfikacji.
Konsekwencją tych ustaleń było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. stawki autonomicznej w miejsce dotychczasowej konwencyjnej którą podwyższył o 100 %, zgodnie z pkt 7 postanowień wstępnych taryfy celnej, który stanowi, iż do towarów, dla których nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100 % lub stawkę celną konwencyjną podwyższoną o 100 %, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej.
Organ celny jest związany wynikiem weryfikacji dokonanej przez organ państwa trzeciego i nie może kwestionować tego stanowiska, co do autentyczności świadectwa pochodzenia.
Organ celny celem weryfikacji świadectwa pochodzenia może zwracać się tylko do ściśle określonych podmiotów określonych poprzez normę 13 załącznika D - 3 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, sporządzonej w Kyoto dnia 18.05.1973 roku dotyczącego kontroli dokumentów stwierdzających pochodzenie towarów. / Dz U nr 43 poz. 278 z 1982 roku / przez strony w / w konwencji i wykluczone jest zwracanie się o to do innych podmiotów kraju pochodzenia towaru.
Dodać należy że Polska jest stroną Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego sporządzonej w Kyoto dnia 18.05.1973 roku / Dz U nr 12 poz. 38 z 1980 roku /.
Załącznik do tej konwencji D - 3 dotyczący kontroli dokumentów stwierdzających pochodzenie towarów wszedł w życie w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w dniu 26 listopada 1982 roku i stanowi on podstawę do zwracania się do organów państw obcych upoważnionych do tego o weryfikację świadectw pochodzenia.
Wskazać również należy, że weryfikacji świadectw pochodzenia dokonują instytucje / w niniejszej sprawie Chińska Rada Promocji Handlu Międzynarodowego upoważnione do tego przez rząd Republiki Chin. Lista tych instytucji jest przekazywana polskim organom celnym przez Ambasadę RP, a ustalana przez władze Chin.
Nadesłany dokument stwierdzający nieautentyczność załączonych świadectw jest dokumentem urzędowym i stosownie do art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) korzysta z domniemania prawdziwości tego co urzędowo zostało w nich stwierdzone.
Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone - art., 194 ordynacji podatkowej.
Powyższe domniemanie oznacza, że za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Treść tych dokumentów była jednoznaczna: stwierdzała mianowicie, że świadectwo pochodzenia dołączone przez skarżącą do zgłoszenia celnego zostało sfałszowane. Skarżącą obciążał obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu, czego nie uczynił.
Należy również zgodzić się z organami celnymi orzekającymi w niniejszej sprawie, iż na podstawie przedłożonych przez skarżącą dokumentów nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia sprowadzonego towaru.
W rejestrze towarów w pozycji 404 wpisane są tylko dane dostawcy towaru i jego odbiorcy, a z zapisu wskazującego, iż dostawcą towaru była firma chińska nie wynika, że krajem pochodzenia towaru, w rozumieniu przepisów art. 16 i 17 Kodeksu celnego, są Chiny.
Z pozostałych dokumentów przedłożonych w niniejszej sprawie, z faktury, rachunku czy listu przewozowego nie wynika również kraj pochodzenia towaru.
Nie wynika on też z przedłożonego w sprawie świadectwa pochodzenia, ponieważ zostało ono sfałszowane. Zatem zastosowanie przez organ celny stawki autonomicznej podwyższonej o 100 % należy uznać za prawidłowe w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy.
W aktach sprawy brak jest natomiast atestu, na który powołuje się skarżąca, a z żadnego dokumentu w nich się znajdującego nie wynika, aby ów atest był podstawą jego wydania. Nadto zauważyć należy iż w opiniach biegłych przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu nie ustalano kraju pochodzenia, a jedynie ustalano wartość towaru, oraz jego skład, co wynika z treści protokołu pobrania próbki towaru. W ich treści przyjęto pochodzenie towarów wynikające z deklaracji.
Zdaniem Sądu, organ celny zasadnie przyjął, iż przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia, w sposób niezależny od jakiegokolwiek uznania administracji celnej, wymaga dla udokumentowania pochodzenia towaru wymienionego w Wykazie nr 3 świadectwa pochodzenia. Takiego świadectwa strona nie przedłożyła, gdyż przedłożony dokument nie posiadał cech określonych § 13 ust.1 rozporządzenia.
Organ celny związany był treścią § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów stanowiącego, iż tylko prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia jest uznawane za dowód pochodzenia towaru wymienionego w Wykazie nr 3 dla zastosowania określonej w taryfie stawki celnej.
Stąd też bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są argumenty skarżącej, iż nawet gdyby uznać, że w zgłoszeniu celnym podała dane nieprawidłowe lub niekompletne, to było to spowodowane szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi ze świadomego działania strony lub jej zaniedbania. Ocena skutków nieautentyczności dokumentu jest niezależna od tego, czy importer ponosi winę za przedłożenie wadliwego dowodu pochodzenia. Istotne bowiem jest, by dokument odpowiadał wymogom przewidzianym w przepisach prawa celnego.
Nie jest zasadny również zarzut w którym skarżąca podnosi iż organ celny unieumożliwił stronie przedłożenia prawidłowego dowodu pochodzenia.
Brak jest w tej mierze przekonywujących argumentów, bowiem organ celny ma obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W aktach sprawy brak jest dokumentów z których nie przeprowadzono dowodu, czy też wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodów który nie zostałby przeprowadzony przez organ celny.
Zdaniem Sądu organ celny zgodnie z § 3 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) zasadnie i właściwie naliczył odsetki wyrównawcze.
Podstawą do pobierania odsetek wyrównawczych wynika z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, przy czym w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r., co wynika z art. 3 ust.2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. wprowadzającej nowelizację do Kodeksu celnego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1122 ) nakazującej stosowanie znowelizowanych przepisów Kodeksu celnego do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie nowelizacji a toczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
Zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego w wypadku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, liczone przy zastosowaniu stawki określonej w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych.
Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 222 § 5 kodeksu celnego Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych mające zastosowanie do niniejszej sprawy na podstawie art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 23 kwietnia 2003 r.
Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicza się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną.
Sposób obliczania odsetek reguluje § 4 ust. 5 tego rozporządzenia.
Jednocześnie zauważyć należy iż strona nie wykazała do czego była zobowiązana na podstawie § 5 ust. 3 tegoż rozporządzenia, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ celny orzekł w kwestii odsetek wyrównawczych, albowiem, kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych danych / świadectwo pochodzenia towaru nie było autentyczne /, a odsetki zostały naliczone od cła, na podstawie przepisów o odsetkach za zwłokę od zaległości podatkowych.
Zdaniem Sądu nie uzasadniony jest zarzut skarżącego że rozstrzygnięcie organu I instancji / po wznowieniu postępowania / zostało wydane z naruszeniem art.165 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej.
W ocenie uczestnika organ ten prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego. Niewątpliwie, sprawa będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej związana jest z tzw. nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji, którym jest wznowienie postępowania.
Należy podkreślić, iż w instytucji wznowienia postępowania występują dwa różne co do charakteru prawnego akty administracyjne. Pierwszy to postanowienie o wszczęciu postępowania, a drugi to decyzja o odmowie wznowienia postępowania. Pozytywne rozstrzygnięcie ma formę postanowienia, negatywne - decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie postanowieniem o wznowieniu postępowania może, w zależności od charakteru sprawy, doprowadzić zarówno do kontynuowania postępowania wznowionego, jak i do zakończenia sprawy decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, iż to postanowienie jest właśnie aktem wszczynającym postępowanie. Nie powinno ono zawierać innych treści niż tylko te, które wskazują na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania / wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326 / 86, ONSA 1987, nr 2, poz. 80 /.
W niniejszej sprawie, motywem uzasadniającym wznowienie postępowania był, zgodnie z uzasadnieniem przedmiotowego postanowienia, wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia i w związku z tym konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu prawidłowe ustalenie stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Należy mieć na uwadze, że wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym / instancyjnym /.
Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W wyniku wznowienia postępowania następuje badanie dwóch połączonych ze sobą spraw, tj. jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Z uwagi na powyższe, zarzut nie wydania przez organy postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w trybie art.165 Ordynacji podatkowej, i podnoszoną w związku z tym argumentację uczestnika postępowania należało uznać za nie zasadne.
Za zasadny należy uznać zarzut polegający na braku precyzyjnego wskazania w zaskarżonej decyzji przepisu art. 15 § 1 kodeksu celnego.
Podstawa prawna decyzji musi być podana w sposób dokładny, z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu / punktu / artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji.
Jednakże nie wszystkie nieprawidłowości, polegające na nie wskazaniu materialno - prawnej podstawy rozstrzygnięcia lub wskazaniu jej błędnie, powinny wywoływać negatywne skutki prawne.
Niektóre z nich nie mają bowiem wpływu na wynik sprawy / wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Łd 2951/94 /. Wskazana przez skarżącego nieprawidłowość należy właśnie do tego typu uchybień.
Przepis art.15 kodeksu celnego rozpoczyna Dział II "Pochodzenie towarów" zawiera ogólne unormowania zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towaru. W myśl § 1 powyższej normy niepreferencyjne pochodzenie określa się w celu stosowania taryfy celnej / pkt 1 /, środków polityki handlowej / pkt 2 / oraz sporządzania i wydawania świadectw pochodzenia / pkt 3 /.
W § 2 tego przepisu z kolei wprost wskazuje się, iż reguły ustalania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów określają art. 16 - 19 kodeksu celnego. Analiza treści decyzji wskazuje w sposób bezsporny, że art.15 § 1 kodeksu Celnego nie był, ani jedyną, ani zasadniczą podstawą prawną wydanej decyzji. Uchybienie to jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie może więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Nie może także obciążać organów celnych twierdzenie uczestnika postępowania, iż nie miał możliwości przed dokonaniem zgłoszenia celnego zapoznania się z dokumentami do niego dołączonymi, które były w posiadaniu skarżącej. To jednak uczestnik jako importer udzielił skarżącej upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego, godząc się na działanie skarżącej na jego rzecz ze wszystkimi tego konsekwencjami. Poza tym należy zauważyć, iż brak zapoznania się przez uczestnika z dokumentami nie wynikał przecież z uniemożliwiania mu dokonania tej czynności przez organy celne lub skarżącą.
W świetle powyższych rozważań dotyczących świadectwa pochodzenia w odniesieniu do towarów wskazanych w Wykazie nr 3, nie sposób zgodzić się z uczestnikiem postępowania, iż organy celne winny same weryfikować autentyczność świadectwa pochodzenia (np. poprzez opinię biegłego). Powołany przez uczestnika art. 70 Kodeksu celnego dotyczy bowiem weryfikacji zgłoszenia celnego, a nie świadectwa pochodzenia towaru, którego sposób weryfikowania ściśle precyzują omawiany wyżej przepisy.
Nie jest zasadny także zarzut skarżącej, iż nie miała możliwości przed dokonaniem zgłoszenia celnego zapoznania się z dokumentami do niego dołączonymi, w szczególności świadectwem pochodzenia, bowiem brak zapoznania się z dokumentami nie wynikał z uniemożliwiania dokonania tej czynności przez organy celne.
Skarżąca zarzuciła organowi celnemu naruszenie szeregu przepisów ordynacji podatkowej art. 121 § 1, 122, 124, 187 § 1, 188, 191, 210 § 1,4 / w zw. z art.262 kodeksu celnego /.
W świetle powyższych wywodów zarzut naruszenia powyższych przepisów należało uznać za nie uzasadniony.
Organ celny prowadził postępowanie sumiennie i poprawnie, w sposób nie budzący zastrzeżeń. Zostały podjęte niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego - art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 kodeksu celnego.
Działania skarżącej o przedstawienie zweryfikowanego ponownie świadectwa pochodzenia / a więc podważenia domniemania płynącego z dokumentu nadesłanego przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego / pozostały w sferze werbalnej , natomiast samo podejmowanie działań na rzecz zweryfikowania świadectwa pochodzenia nie może mieć wpływu na przyjęcie autentyczności świadectwa pochodzenia.
W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał na przesłanki które zdecydowały o takiej treści decyzji, czym nie uchybił przepisowi art. 124 ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 kodeksu celnego.
Tym samym brak jest również przesłanek do kwestionowania decyzji w oparciu o art. 210 § 1 i 4 ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 kodeksu celnego.
Decyzja zawiera wszystkie elementy określony w / w przepisie, a uzasadnienie odpowiada warunkom tam określonym.
Dodać należy że organ celny był obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 187 § 1 ordynacji podatkowej i ocenić na tej podstawie czy dana okoliczność została udowodniona art. 191 ordynacji podatkowej
Sąd rozpatrując skargę uznał iż zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody a ustalony stan faktyczny stanowił miarodajną podstawę do podjęcia decyzji.
Podkreślić należy że obowiązek przeprowadzenia postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organach celnych i nie może być przerzucany na podatnika, o ile to nie wynika z konkretnych przepisów.
Jednakże nie jest to ciężar bezwzględny i nieograniczony, bowiem strona jest obowiązana współdziałać z organem celnym celem zebrania materiału dowodowego, w celu uzyskania dla siebie korzystnych rezultatów w postępowaniu.
W szczególności dotyczy to dowodów o których organ celny nie wie i nie może wiedzieć, a na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można wysnuć przesłanek koniecznych do ich przeprowadzenia.
Brak jest również podstaw do uznania iż w toku procesowania organ celny naruszył art. 188 ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 kodeksu celnego, bowiem brak jest w aktach sprawy dowodu na fakt odmowy przeprowadzenia dowodu. Nie sposób natomiast zgodzić się wobec powyższych wywodów z poglądem iż organ celny winien weryfikować dokument, tutaj nadesłany przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego, stwierdzający nie autentyczność świadectwa pochodzenia.
Wobec powyższego Sąd uznał skargę jako nie uzasadnioną, i na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Sędzia WSA J. Wierchowicz Sędzia WSA J. Niedzielski Sędzia WSA S. Kowalczyk