I SA/Go 2244/05

I SA/Go 2244/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Dariusz Skupień /sprawozdawca/
Jan Grzęda /przewodniczący/
Joanna Wierchowicz
Symbol z opisem
6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej. oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżący [...], wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 5 września 2006r.
W sprawie był następujący stan faktyczny.
Postanowieniem z dn. [...].03.2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nałożył karę porządkową w wys. 1.000,00 zł, ponieważ strona pomimo prawidłowych wezwań do osobistego stawiennictwa w celu złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia na piśmie danych w sprawie ustalenia podatku od spadków i darowizn od umowy darowizny zawartej aktem notarialnym Rep. A nr [...]/2003 z dn. [...].07.2003 r., bez uzasadnionej przyczyny nie wywiązała się z nałożonych obowiązków.
W uzasadnieniu postanowienia o nałożeniu kary, organ I instancji wyjaśnia, że w przedmiocie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od spadku i darowizn, wzywał p. [...], jako stronę, w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej do: osobistego stawienia się celem złożenia wyjaśnień:
• wezwanie z dnia 01.12.2004 r. - doręczone 01.12.2004 r. , • wezwanie z dnia 13.12.2004 r. - doręczone 14.12.2004 r. dostarczenia danych na piśmie:
• wezwanie z dnia 08.06.2004 r. - doręczone 14.06.2004 r.
• wezwanie z dnia 16.07.2004 r. - doręczone 21.07.2004 r.
• wezwanie z dnia 20.09.2004 r. - doręczone 27.09.2004 r.
• wezwanie z dnia 08.10.2004 r. -doręczone 11.10.2004 r.
• wezwanie z dnia 12.01.2005 r. - doręczone 13.01.2005 r.
• wezwanie z dnia 15.02.2005 r. - doręczone 16.02.2005 r.
W dn. 17.03,2005 r. p. [...] wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 10.03.2005 wraz z wnioskiem w trybie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej o uznanie za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1 i uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący przedstawił następujące argumenty. W dniu 14.12.2004 r., drogą za pośrednictwem faksu wpłynęło wezwanie datowane 08.12.2004, jednakże nie mógł się z nim osobiście zapoznać, ponieważ w tym czasie przebywał. Telefonicznie zapoznał się z treścią wezwania i umocował [...] do wysyłania w jego imieniu pisma usprawiedliwiającego niemożność stawiennictwa. Termin stawiennictwa został określony na dzień 16.12.2004 r., a więc na dwa dni po doręczeniu wezwania, przedstawiono dowód w postaci pisma skarżącego z dnia 16.12.2004 r. wraz z potwierdzeniem nadania. Skarżący wielokrotnie odpowiadając na wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierające zobowiązanie do szczegółowego przedstawienia danych dotyczących przedmiotów umowy darowizny zawartej aktem notarialnym z dn. 25.07.2003 r. informował Urząd Skarbowy, iż niemożliwe jest uzyskanie tak szczegółowych danych z uwagi na to, że Skarżący nie jest już właścicielem jak i nie był w posiadaniu przedmiotów nabytych w drodze darowizny. Na dowód powyższego przedstawiono skarżący przedstawił pisma z dnia: 06.11.2004, 23.11.2004 oraz 04.03.2005r.
Organ administracyjny chcąc uzyskać tak szczegółowe informacje jak np. powierzchnię użytkową każdego pomieszczenia z osobna znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym w [...] na wszystkich kondygnacjach podziemnych nadziemnych z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych mierzona po wewnętrznej długości ścian itd., winien poprzez swoje służby sam dokonać oceny i pomiarów.
• przedstawiono dowód: wezwanie Naczelnika US z dn. 08.10.2004 r.
Organ administracyjny nie może nakładać na stronę obowiązków wiedząc, iż strona nie ma możliwości ani prawnych ani faktycznych wywiązywania się z nich.
Strona nie miała żadnych podstaw prawnych aby zmusić obecnego właściciela nieruchomości aby udostępnił Skarżącemu nieruchomość do wykonania pomiarów. Skarżący nie posiadał również żadnych dokumentów mogących umożliwić odpowiedź na pozostałe pytania organu administracji dotyczące rzeczy uzyskanych w drodze darowizny wobec czego przyjęcie przez ten organ, że Skarżący bez uzasadnionej przyczyny nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków jest w pełni bezzasadne.
Postanowieniem [...] z dn. [...].06.2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia kary porządkowej, wskazując że żądanie wymierzenia powierzchni budynku mieszkalnego uzależnione było od odpowiedzi na pytanie postawione w wezwaniu, dotyczące zamieszkiwania Pana [...] w budynku nie będącym jego własnością. Z ewidencji komputerowej Urzędu Skarbowego wynika, iż ani Pan [...], ani nowi właściciele - [...] do dnia postanowienia o nałożeniu kary, nie zmienili swojego miejsca zamieszkania, co ma oznaczać, że Pan [...] miał w dalszym ciągu dostęp do pomieszczeń, których powierzchnia była niezbędna do celów ustalenia ulgi mieszkaniowej w podatku od spadków i darowizn. Organ I instancji zauważył, iż aby wywiązać się z nałożonego obowiązku, należało tylko zawiadomić Urząd o fakcie niezamieszkiwania przy ul. [...] lub w sytuacji zamieszkiwania pod tym adresem - wyjaśnić brak dostępu do wszystkich pomieszczeń.
W dniu 30.06.2005 r. [...] wniósł zażalenie na postanowienie [...], wskazując naruszenie prawdy obiektywnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez uznanie, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązków bez uzasadnionej przyczyny. Skarżący zażalenie uzasadnia następująco:
We wniosku z dn. 16.03.2005 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego dołączone zostały pisma, które zawierały odpowiedź na zadawane przez organ administracyjny pytania, w tym uzasadniały niemożliwość (wynikającą nie z winy skarżącego) udzielenia odpowiedzi na zawarte w pismach Urzędu Skarbowego pytania.
Zarzut organu, że odpowiedzi skarżącego dotyczą innych spraw prowadzonych przez organ administracyjny, tj. podatku od czynności cywilnoprawnej oraz podatkach pośrednich jest bezzasadny. Pisma zawierały uzasadnienie braku możliwości przekazania żądanych informacji i były kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skarżący nie musi znać się na wewnętrznym (przez sam organ administracyjny) rozdzielaniu dokumentów kierowanych do organu administracyjnego, w tym przede wszystkim Skarżącemu nie znane są poszczególne działy organu administracyjnego zajmujące się poszczególnymi sprawami. Skarżący wszelkie pisma kierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego, a nie do poszczególnych działów tego organu i był w przekonaniu, że organ o przekazanych w pismach informacjach będzie powiadomiony. Zdaniem skarżącego, brak właściwego obiegu dokumentów w Urzędzie Skarbowym nie może wywoływać ujemnych skutków dla podatnika, ponieważ narusza to zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Skarżący wielokrotnie odpowiadając na wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierające zobowiązanie do szczegółowego przedstawienia danych dotyczących przedmiotów umowy darowizny zawartej aktem notarialnym z dn. [...].07.2003 r. informował, iż niemożliwe jest uzyskanie szczegółowych danych z uwagi na to, że Skarżący nie jest już właścicielem jak i nie był w posiadaniu przedmiotów nabytych w drodze darowizny
• przedstawiono dowód: pisma skarżącego z dn.: 06.11.2004, 23.11.2004, 04.03.2005
Organ administracyjny chcąc uzyskać tak szczegółowe informacje jak np. powierzchnię użytkową każdego pomieszczenia z osobna znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym w [...] na wszystkich kondygnacjach podziemnych nadziemnych z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych mierzona po wewnętrznej długości ścian itd., winien poprzez swoje służby sam dokonać oceny i pomiarów.
• przedstawiono dowód: wezwanie Naczelnika US z dn. 08.10.2004 r.
Organ administracyjny nie może nakładać na stronę obowiązków wiedząc, iż strona nie ma możliwości ani prawnych ani faktycznych wywiązywania się z nich.
Strona nie miała żadnych podstaw prawnych, aby zmusić obecnego właściciela nieruchomości aby udostępnił skarżącemu nieruchomość do wykonania pomiarów. Skarżący nie posiadał również żadnych dokumentów mogących umożliwić odpowiedź na pozostałe pytania organu administracji dotyczące rzeczy uzyskanych w drodze darowizny wobec czego przyjęcie przez ten organ, że Skarżący bez uzasadnionej przyczyny nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków jest w pełni bezzasadne.
Niczym nie jest poparty zarzut Urzędu Skarbowego zawarty w postanowieniu, iż "z ewidencji komputerowej tut. urzędu wynika, iż ani Pan, ani nowi właściciele Państwo [...] do dnia postanowienia o nałożeniu kary, nie zmienili swojego miejsca zamieszkania, co oznacza, że miał Pan w dalszym ciągu dostęp do pomieszczeń". Opisane stwierdzeniem, zdaniem strony, dalekie jest od zasad wnioskowania dedukcyjnego. Z ewidencji komputerowej może wynikać jedynie fakt zameldowania skarżącego, które nie zawsze jest zbieżne z miejscem zamieszkania. Skarżący oświadczył w pismach do Urzędu Skarbowego, iż wobec sprzedaży nieruchomości nie zamieszkuje pod adresem [...], i nie ma możliwości dokonania pomiarów.
Wniosek organu administracyjnego o istnieniu możliwości dokonania pomiarów w lokalu położonym w [...], jest zdaniem p. [...] niczym nie uzasadniony, wręcz pozbawiony logiki, tym bardziej, że organ wiedział, iż w/w nieruchomość jest własnością Państwa [...].
Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględniając wniesionego zażalenia podniósł, iż:
Postępowanie podatkowe w sprawie p. [...] dot. wymiaru podatku od spadków i darowizn od umowy darowizny z dn. [...].07.2003 r., zawartej aktem notarialnym Rep. A nr [...]/2003, wszczęto postanowieniem [...] z dn. [...].09.2004 r. (odebranym dn. 27.09.2004 r.).
Kara porządkowa może zostać nałożona w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolnym m.in. w sytuacji kiedy strona, mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego, nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny, mimo że była do tego zobowiązana, bądź bezzasadnie odmówiła wyjaśnień lub udziału w innej czynności.
W toku postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał następujące wezwania:
- wezwanie z dnia 20.09.2004 r. do dostarczenia danych na piśmie - doręczone 27.09.2004 r.,
- wezwanie z dnia 08.10.2004 r. do dostarczenia danych na piśmie - doręczone 11.10.2004 r.,
- wezwanie z dnia 01.12.2004 r. do osobistego stawienia się celem złożenia wyjaśnień - doręczone 01.12.2004 r.,
- wezwanie z dnia 13.12.2004 r. do osobistego stawienia się celem złożenia wyjaśnień - doręczone 14.12.2004 r.,
- wezwanie z dnia 12.01.2005 r. do dostarczenia danych na piśmie - doręczone 13.01.2005 r.,
- wezwanie z dnia 15.02.2005 r. do dostarczenia danych na piśmie - doręczone 16.02.2005 r.
Skarżący [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2005 r. (znak: [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego., ([...]) określające karę w wysokości 1.000,00 zł za rzekome nie wywiązywanie się bez uzasadnionej przyczyny z obowiązku udzielania odpowiedzi na wezwanie."
Skarżący wskazuje na naruszenie prawa, wnioskując o uchylenie postanowień obu instancji w całości.
Wyżej wskazanym postanowieniom zarzuca:
- obrazę art.236 § l w zw. z 216 § l ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie i bez formalnego rozpatrzenia - w drodze postanowienia zażalenia strony z dnia 22.03.2005 roku. obrazę art. 121 § l poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wszelkich wątpliwości, w tym nie uwzględnienie niemożności wykonania nałożonych na stronę obowiązków.
- obrazę art. 122 § l w zw. z art. 236 § l Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym nie rozpatrzenie złożonego przez stronę zażalenia z dnia [...].03.2005 roku na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, [...].
naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podaje co następuje:
Postanowieniem [...] z dnia [...].03.2005 roku doręczonym stronie 16.03.2005 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego, nałożył na skarżącą karę porządkową w wysokości 1.000,00 zł za nie wywiązanie się bez uzasadnionej przyczyny z obowiązku dostarczenia na piśmie danych w sprawie ustalenia podatku od spadków i darowizn.
W odpowiedzi na w/w postanowienie skarżący jednym pismem złożył zażalenie na postanowienie [...] wraz z wnioskiem alternatywnym w trybie art. 262 § 6 ordynacji podatkowej.
Organ podatkowy w takiej sytuacji winien nadać bieg dwóm postępowaniom tj. rozpatrzyć wniosek złożony przez skarżącego w trybie 262 § 6 ordynacji podatkowej oraz przekazać wniesione za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego zażalenie na postanowienie nr [...] do Dyrektora Izby Skarbowej do obecnej chwili organ nie uczynił.
Organ podatkowy jakim jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, rozpatrzył jedynie wniosek skarżącej złożony w trybie art. 262 § 6 ordynacji podatkowej jednakże pozostawiając zażalenie skarżącego bez rozpoznania naruszając tym samym art.236 §1 w zw. z 216§ 1.
Dowód: postanowienie [...]
Dowód: zażalenie wraz z wnioskiem o uchylenie postanowienia z dnia [...].03.2005
Skarżący nie może zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego, dotyczącymi stwierdzenia w postanowieniu Naczelnika z dnia 22.06.2005 o nie wywiązywaniu się skarżącego z obowiązków nałożonych przez Urząd Skarbowy bez uzasadnionej przyczyny.
Skarżący podkreśla, iż do wniosku z dnia 16.03.2005 roku dołączył pisma kierowane do organu administracyjnego jakim jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Pisma te zawierały odpowiedz na zadawane przez organ administracyjny pytania w tym uzasadniały niemożliwość (wynikająca nie z winy skarżącego) udzielenia odpowiedzi na zawarte w pismach Urzędu Skarbowego pytania.
Skarżący podnosi, iż zarzut organu, że odpowiedzi skarżącego dotyczyły innych spraw prowadzonych przez organ administracyjny tj w podatku od czynności cywilnoprawnej oraz podatkach pośrednich jest w pełni bezzasadny. Pisma zawierały uzasadnienie braku możliwości przekazania żądanych przez organ informacji i były kserowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skarżący nie musi się znać na wewnętrznym ( przez sam organ administracyjny) rozdzielaniu dokumentów kierowanych do organu administracyjnego w tym przede wszystkim skarżącemu nie są znane poszczególne działy organu administracyjnego zajmujące się poszczególnymi sprawami.
Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej skarżący wszelkie pisma kierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego a nie do poszczególnych działów tego organu i był w przekonaniu, że organ o przekazanych w pismach informacjach jest powiadomiony. Pisma dotyczące innych spraw zawierały te same informacje. Brak właściwego obiegu dokumentów w Urzędzie Skarbowym nie może wywoływać ujemnych skutków dla podatnika ponieważ narusza to podstawowa zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów
podatkowych.
Jak wynika z pism kierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego lub do Urzędu Skarbowego (dołączonych do wniosku z dnia 16.03.2005) skarżący wielokrotnie odpowiadając na wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierające zobowiązanie do szczegółowego przedstawienia danych dotyczących przedmiotów umowy darowizny zawartej aktem notarialnym z dnia 25.07.2003 informował Urząd Skarbowy, iż niemożliwe jest uzyskanie przez skarżącego tak szczegółowych danych z uwago na to, że skarżący nie był już właścicielem jak i nie był w posiadaniu przedmiotów nabytych w drodze darowizny.
Dowód: pisma skarżącego z dnia 06.11.2004, 23.ł 1.2004, 04.03.2005 - w aktach sprawy Urzędu Skarbowego
Organ administracyjny chcąc uzyskać tak szczegółowe informacje jak np. powierzchnie użytkową każdego pomieszczenia z osobna znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym w [...] na wszystkich kondygnacjach podziemnych nadziemnych z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych mierzona po wewnętrznej długości ścian itd., winien poprzez swoje służby sam dokonać oceny i pomiarów.
Dowód: wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 08.10.2004 roku - w aktach sprawy
Organ administracyjny nie może nakładać na stronę obowiązków wiedząc, iż strona nie ma możliwości ani prawnych ani faktycznych wywiązania się z nich.
Strona nie miała żadnych podstaw prawnych aby zmusić obecnego właściciela nieruchomości aby udostępnił skarżącemu nieruchomość do wykonania pomiarów. Skarżący nie posiadał również żadnych dokumentów mogących umożliwić odpowiedz na pozostałe pytania organu administracji dotyczące rzeczy uzyskanych w drodze darowizny wobec czego przyjęcie przez organ administracji, że skarżący bez uzasadnionej przyczyny nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków jest w pełni bezzasadne.
Również niczym nie poparty zarzut Urzędu Skarbowego zawarty w postanowieniu , iż cyt. "z ewidencji komputerowej tut. Urzędu wynika, iż ani Pan, ani nowi właściciele Państwo [...] do dnia postanowienia o nałożeniu kary , nie zmienili swojego miejsca zamieszkania, co oznacza, że miał Pan w dalszym ciągu dostęp do pomieszczeń" Wyżej opisane stwierdzenie jest dalekie od zasad wnioskowania dedukcyjnego. Z ewidencji komputerowej może wynikać jedynie fakt zameldowania skarżącego które jak wiadomo powszechnie nie zawsze jest zbieżne z miejscem zamieszkania. Skarżący oświadczył w pismach do Urzędu Skarbowego, iż wobec sprzedaży nieruchomości nie zamieszkuje pod adresem [...], i nie ma możliwości dokonania pomiarów.
I wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej nie ma istotnego znaczenia dla sprawy czy skarżący podał miejsce zamieszkania czy nie ponieważ istotne jest to że faktycznie nie zamieszkiwał pod adresem [...] i nie miał władztwa na tą rzeczą a jedynie z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania skarżącego kierowana była pod ten adres korespondencja.
Skoro skarżący nie miał ani faktycznych ani prawnych możliwości udzielenia informacji nie może ponosić za to kary.
Wniosek organu administracyjnego o istnieniu możliwości dokonania przez skarżącego pomiarów lokali w budynku położonym w [...] jest niczym nie uzasadniony wręcz pozbawiony logiki tym bardziej, że organ wiedział, iż w/w nieruchomość jest własnością Państwa [...] i winien w tym zakresie zwrócić się do właścicieli tej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim
zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy zważyć, iż rozpoznana sprawa dotyczy postanowienia odmawiającego uchylenia kary porządkowej – art. 263 § 2 Ordynacji podatkowej , a nie postanowienia nakładającego karę porządkową – art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżący [...] działając na podstawie art. 262 § 6, złożył 16 marca 2005r. wniosek o uchylenie nałożonej na niego kary porządkowej ( k. 25-26 akt administracyjnych). W uzasadnieniu podniósł, iż nie może zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 marca 2005r. o nie wywiązaniu się Skarżącego z obowiązków nałożonych przez Urząd Skarbowy bez uzasadnionej przyczyny, albowiem 14 grudnia 2004r. otrzymał faksem wezwanie datowane 08.12.2004r., na dzień 16 grudnia 2004r. Ponadto informował urząd, że dokonał sprzedaży nieruchomości i nie ma prawnych możliwości do zmuszenia obecnego właściciela, aby udostępnił Skarżącemu nieruchomość do wykonania pomiarów.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 czerwca 2005r., odmawiającego uchylenia nałożonej kary porządkowej, stwierdził, iż żądanie wymierzenia powierzchni budynku mieszkalnego było uzależnione od odpowiedzi na pytanie postawione w wezwaniu, dotyczące zamieszkiwania Skarżącego w budynku mieszkalnym, nie będącym jego własnością. Ponadto podniósł, iż z posiadanej przez organ podatkowy ewidencji wynika, iż Skarżący jak również nowi nabywcy nieruchomości, nie zmienili miejsca zamieszkania. Jeżeli Skarżący nie mieszkał przy [...] to wystarczyło zawiadomić o tym urząd.
Wskazana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego argumentacja została podtrzymana przez Dyrektora Izby Skarbowej, który nie uwzględnił wniesionego zażalenia.
Istota powstałego pomiędzy Skarżącym a organami podatkowymi sporu dotyczy nie uznania przez te organy za usprawiedliwione nałożonego na Skarżącego obowiązku. Przy czym ten obowiązek sprowadzał się do udzielenia w pierwszej kolejności informacji dotyczącej zamieszkiwania przez Skarżącego w sprzedanej przez niego nieruchomości przy [...]. A dopiero pozytywna odpowiedź nakładała obowiązek dotyczący podania powierzchni użytkowej sprzedanej nieruchomości, którą Skarżący otrzymał jako darowiznę (k. 17 akt).
Otóż skarżący zarówno we wniesionej skardze jak i reprezentujący go Pełnomocnik w piśmie z dnia 14 października 2006r. nie wskazali powodów, które uzasadniały by niewykonanie nałożonego na Skarżącego obowiązku, wskazanego w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2005r. Główny zarzut podniesiony przez Skarżącego i jego Pełnomocnika sprowadza się do tego, że Skarżący zbył nieruchomość, o czym z pewnością organ podatkowy musiał wiedzieć. Należy uznać to stwierdzenie za oczywiste, albowiem dopiero sprzedaż nieruchomości otrzymanej w drodze darowizny spowodowała wszczęcie postępowania dotyczące podatku od spadków i darowizn, co organ wskazał w piśmie z dnia 12 stycznia 2005r. (k. 150 akt administracyjnych).
Skarżącemu przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na obdarowanym i darczyńcy. Należy więc uznać, iż organ miał prawo żądać określonych informacji dotyczących nieruchomości, aby dokonać ustaleń istotnych dla tego postępowania. Dokonanie pomiarów wbrew twierdzeniem pełnomocnika Strony Skarżącej nie wymaga wiedzy specjalistycznej, ani powoływania w tym zakresie biegłych. Tego rodzaju zarzut stawiany w tym postępowaniu, jest o tyle niezrozumiały, albowiem Skarżący, co wynika z treści punktu 2 pisma organu podatkowego (k. 9 akt administracyjnych) prowadzi działalność budowlaną. Zatem trudno uważać, iż dokonanie przez niego pomiarów w budynku mieszkalnym, celem ustalenia powierzchni użytkowej przerasta zakres jego wiedzy. Nie można również uznać, aby do dokonania pomiarów budynku konieczna była jego własność. Wystarczy możliwość korzystania z nieruchomości.
Skarżący nie wykazał, aby w momencie nałożenia przez organ podatkowy obowiązku podania powierzchni użytkowej nie mieszkał w tej nieruchomości, albowiem samo przeniesienia własności nie stoi na przeszkodzie w dalszym zamieszkiwaniu w niej. Brak ze strony Skarżącego takiej informacji, jak również brak takiej zmiany w ewidencji prowadzonej przez Urząd, spowodował takie a nie inne prawidłowe działanie organów podatkowych.
Jako niezrozumiały należy uznać zarzut podniesiony przez pełnomocnika Skarżącego w piśmie z dnia 14 października 2006r. ( k. 34 akt sądowych), iż zbycie nieruchomości powoduje utratę "nad nią władztwa faktycznego" przypomnieć pełnomocnikowi należy, iż do korzystania z rzeczy nie jest potrzebny tytuł własności. Możliwość do korzystania z cudzej rzeczy może oprócz ograniczonych praw rzeczowych, wynikać z umów, czy nawet wystąpić w postaci bezumownego korzystania rzeczy.
Mając więc na uwadze powyższe, należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a jako bezzasadną oddalić.
Sędzia WSA Sędzia NSA Sędzia WSA
Dariusz Skupień Jan Grzęda Joanna Wierchowicz