I SA/Go 218/18

I SA/Go 218/18 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2018-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /sprawozdawca/
Jacek Niedzielski /przewodniczący/
Zbigniew Kruszewski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 2116/18 - Wyrok NSA z 2023-03-02
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2015 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżący Z.G. – dalej zwany Skarżący, Strona, Podatnik – złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne wobec Skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2015 roku, w tym zasadności wykazanego za IV kwartał 2015 roku zwrotu różnicy podatku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
W toku postępowania kontrolnego nastąpiła zmiana organu prowadzącego postępowanie, tj. postępowania kontrolne oraz kontrole podatkowe prowadzone w toku postępowania kontrolnego, prowadzone przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej na podstawie uchylonej ustawy o kontroli skarbowej, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - prowadzi naczelnik urzędu celno-skarbowego mający siedzibę w tym samym województwie, w którym miał siedzibę dyrektor urzędu kontroli skarbowej, na podstawie dotychczasowych przepisów (art. 202 ust. 1 ustawy z dnia 16.11.2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej). O powyższym Strona została poinformowana.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił Panu Z.G.:
1. prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług:
- za I kwartał 2015 roku w wysokości 48.529 zł,
- za II kwartał 2015 roku w wysokości 48.417 zł,
2. prawidłową kwotę do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za III kwartał 2015 roku w wysokości 58.380 zł,
3. prawidłową kwotę do zwrotu za IV kwartał 2015 roku w wysokości 96.036 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalono, iż w dokumentach źródłowych firmy Usługi Z.G. znajdują się faktury wystawione przez K Sp. z o.o., w których jako nazwę towaru wskazano olej napędowy. Na podstawie ww. faktur Strona dokonała odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 87.352,48 zł tytułem zakupu oleju napędowego. Dane wynikające z ww. faktur zostały przez organ pierwszej instancji przedstawione w tabeli na stronie 3 decyzji tego organu. Ww. faktury to: nr [...] z dnia [...].01.2015 r.; nr [...] z dnia [...].03.2015r.; nr [...] z dnia [...].04.2015 r., nr [...] z dnia [...].05.2015 r.; nr [...] z dnia [...].06.2015 r., nr [...] z dnia [...].07.2015 r. nr [...]; z dnia [...].08.2015 r., nr [...] z dnia [...].09.2015 r.; nr [...] z dnia [...].11.2015 r., nr [...] z dnia [...].12.2015 r., na łączną kwotę netto 379.793,39 zł, podatek VAT 87.352,48 zł, kwotę brutto 467.145,87 zł.
Do powyższych faktur zostały dołączone dokument KP i dokumenty PZ oraz konto rozrachunkowe, z którego wynikają odmienne terminy uregulowania płatności zobowiązań wobec K sp. z o.o.
W dniu [...].07.2014 r. pomiędzy K sp. z o.o. a Podatnikiem została zawarta umowa współpracy w przedmiocie dostawy produktów pochodnych, która ze strony dostawcy została podpisana przez R.O. (jako prezesa zarządu), natomiast ze strony kupującego została podpisana przez Z.G..
Organ pierwszej instancji zwrócił się do Strony z prośbą o przekazanie informacji m.in. w zakresie, w jaki sposób byli weryfikowani dostawcy i omówienie szczegółowo nawiązania współpracy z K Sp. z o.o., a także z innymi podmiotami: C K.S., M R.W., PPH K A.O., B P.G., S P.K., a także o dostarczenie umów oraz wydruków kont rozrachunkowych z ww. firmami. Strona udzieliła odpowiedzi pismem z dnia [...] lipca 2016 r., a także pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r oraz załączyła kserokopie dokumentów dotyczących K sp. z o.o. (kserokopię potwierdzenia zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT UE z [...].10.2013 r., kserokopię potwierdzenia zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT z [...].10.2013 r., kserokopię potwierdzenia nadania numeru NIP z dnia [...].07.2013 r., kserokopię zaświadczenia o numerze REGON z dnia [...].07.2013 r., kserokopie odpisu pełnego KRS nr [...] wg stanu na dzień [...].12.2013 r. - wykonanego w Oddziale Centralnej Informacji KRS, kserokopię decyzji z dnia [...].10.2013 r. o udzieleniu koncesji na obrót paliwami ciekłymi). W zakresie pozostałych podmiotów (dostawców) Podatnik przedłożył kserokopię pisma z dnia [...].01.2015 r. M R.W. oraz kserokopię pisma z dnia [...].01.2015 r. C K.S., dotyczące współpracy tych firm z firmą R.W..
Organ pierwszej instancji włączył do materiału dowodowego wydruki (ze strony [...] dotyczące kaucji gwarancyjnej K Sp. z o.o., które wskazują, iż od dnia [...] listopada 2014 r. nie istnieje ww. podmiot z kaucją gwarancyjną.
Organ pierwszej instancji uzyskał informacje od Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż K sp. z o.o. była zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. i została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy podatkowej. K sp. z o.o. złożyła deklaracje VAT-7K za III kwartał 2013 r. oraz deklaracje VAT-7 za cały 2014 r. Jako adres prowadzenia rachunkowości wskazano: ul. [...], zaś jako pełnomocnika R.H. Kancelaria Podatkowa. K sp. z o.o. nie składała deklaracji PIT-4. Ponadto w zgłoszeniu NIP-2 z datą wpływu 08 kwietnia 2014 r., jako miejsce prowadzenia działalności K sp. z o.o. wskazano ul. [...], natomiast w zgłoszeniu NIP-2 z datą wpływu 28 lutego 2014 r. jako miejsce prowadzenia działalności K sp. z o.o. wskazano ul. [...] - oba ww. zgłoszenia podpisane przez Prezesa Zarządu K sp. z o.o.: R.O..
Organ pierwszej instancji zwrócił się do właścicieli nieruchomości w [...] o przesłanie umowy zawartej z K sp. z o.o., a dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi przekazano informację oraz kserokopie dokumentów umowy najmu z dnia [...] czerwca 2014 r. i wypowiedzenia umowy najmu z dnia [...] listopada 2014 r. Z kolei właściciel nieruchomości w [...] odpowiedział, iż nigdy nie dokonywał żadnych transakcji z K sp. z o.o., ww. Spółka jest mu całkowicie nieznana. Organ został poinformowany przez Kancelarię Podatkową, iż na koniec 2014 roku rozwiązano umowę z K sp. z o.o., a dokumenty odebrał prezes - Pan O..
Urząd Regulacji Energetyki udzielił informacji oraz załączył dowody dokumentujące, iż decyzją z dnia [...] października 2013 r. udzielono K sp. z o.o. koncesji na obrót paliwami ciekłymi w okresie od [...] października 2013 r. do [...] października 2023 r., natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. cofnięto ww. koncesję ze względu na rażące naruszenie warunków określonych w pkt 2.1.1 i 2.4.4 koncesji poprzez niewnoszenie corocznych opłat do budżetu państwa oraz niepoinformowaniu o niepodjęciu działalności objętej koncesją w wyznaczonym terminie. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że K sp. z o.o. nie funkcjonuje pod adresem zgłoszonym we właściwych organach rejestrowych i zachodzi faktyczny brak działalności ww. Spółki.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przekazał informacje, że nie jest możliwe przeprowadzenie czynności sprawdzających prawidłowość i rzetelność dokumentowania transakcji miedzy K Sp. z o.o. a firmą Skarżącego z uwagi na brak kontaktu z ww. Spółką.
Z informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że K sp. z o.o. nie posiada aktualnego adresu, a jej siedzibą jest [...]. Pod poprzednim adresem K sp. z o.o. (ul [...]) znajduje się "wirtualne biuro" Rabbit Office prowadzone przez E Sp. z o.o. Umowa najmu lokalu została wypowiedziana ze skutkiem natychmiastowym w dniu doręczenia najemcy wypowiedzenia, tj. [...] maja 2015 r. E przesłał dokumenty: wypowiedzenie umowy najmu lokali wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia [...]maja 2015 r. oraz umowę najmu z dnia [...] czerwca 2013 r., w treści której K sp. z o.o. reprezentował J.K.. Zgodnie z § 2 umowy najmu z [...].06.2013 r. pkt 2 "korzystanie z powierzchni (...) ogranicza się tylko do tego, że Najemca ma prawo wskazać adres przy ul. [...] jako adres prowadzenia działalności gospodarczej, może także zarejestrować swoją działalność we właściwej ewidencji lub rejestrze z wykorzystaniem ww. adresu". Ponadto zgodnie z § 4 pkt 6 ww. umowy "Wynajmujący zobowiązuje się wysyłać raz w miesiącu korespondencję pod adres: R Sp. z o.o., ul. [...]". Mając na uwadze powyższe organ zwrócił się do Spółki z o.o. R o przesłanie wszelkich kserokopii dokumentów, na których widnieją dane Skarżącego dotyczących transakcji zawartych w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. z K Sp. z o.o. Korespondencja wróciła jako niepodjęta w terminie.
Organ I instancji włączył do postępowania kontrolnego wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego K sp. z o.o., zgodnie z którym Prezesem Zarządu w 2015 r. był R.O.. Ponadto na podstawie wpisu nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wykreślono jako prezesa zarządu J.K., a wpisano R.O.. W związku z powyższymi informacjami organ I instancji zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka R.O.. W odpowiedzi przekazano informacje, iż ww. świadek był dwukrotnie wzywany na przesłuchanie, jednakże żadne z wezwań nie zostało podjęte w terminie. Ponadto Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości poinformowało, że R.O. nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego ani w Kartotece osób pozbawionych wolności oraz poszukiwanych listem gończym Krajowego Rejestru Karnego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że K sp. z o.o. nie figuruje w rejestrach ZUS.
Organ I instancji dokonał również porównania ceny jednostkowej netto oleju napędowego widniejącej na fakturach wystawionych przez K sp. z o.o. z ceną podaną na stronie internetowej [...] w 2015 roku. Porównując powyższe ceny stwierdził, iż w przypadku oleju napędowego odchylenia od ceny [...] wahają się w przedziale od 0,9 do 6,9%.
Organ I instancji stwierdził, że Podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie ww. faktur VAT wystawionych przez K sp. z o.o. w 2015 r.
Ponadto w dokumentach źródłowych firmy Skarżącego znalazły się faktury sprzedaży wystawione przez: B P.G. (ul. [...]), C K.S. (ul. [...]), M R.W. (uI. [...]), PPH K A.O. ([...]) oraz S P.K. (ul. [...]).
Ww. faktury rozliczone przez Podatnika jako zakupy, zostały wymienione w tabelach na stronach 18, 25-29, 36-39, 46, 52-53 w decyzji organu I instancji.
W przypadku wszystkich ww. faktur jako sposób zapłaty określony na fakturach podano: gotówka.
W przypadku faktur wystawionych przez B P.G. miały one dokumentować dostawę na rzecz Podatnika drzewa. Z konta rozrachunkowego nr [...] wynikają inne daty zapłaty zobowiązań wobec B P.G. niż z ww. faktur VAT, co przedstawiono w tabeli na stronie 20 decyzji organu I instancji).
W przypadku faktur wystawionych przez C K.S. miały one dokumentować dostawę na rzecz Podatnika części samochodowych. Z konta rozrachunkowego nr [...] wynikają inne daty zapłaty zobowiązań wobec C K.S. niż z ww. faktur VAT, co przedstawiono w tabeli na stronie 30-31 decyzji organu I instancji.
W przypadku faktur wystawionych przez M R.W. miały one dokumentować dostawę na rzecz Podatnika części samochodowych. Z konta rozrachunkowego nr [...] wynikają inne daty zapłaty zobowiązań wobec M R.W. niż z ww. faktur VAT, co przedstawiono w tabeli na stronie 41 decyzji organu I instancji.
W przypadku faktur wystawionych przez PPH K A.O. miały one dokumentować dostawę na rzecz Podatnika części samochodowych. Z konta rozrachunkowego nr [...] wynikają inne daty zapłaty zobowiązań wobec PPH K A.O. niż z ww. faktur VAT, co przedstawiono w tabeli na stronie 47-48 decyzji organu I instancji.
W przypadku faktur wystawionych przez S P.K. miały one dokumentować dostawę na rzecz Podatnika części samochodowych. Z konta rozrachunkowego nr [...] wynikają inne daty zapłaty zobowiązań wobec S P.K. niż z ww. faktur VAT, co przedstawiono w tabeli na stronie 54 decyzji organu I instancji.
Odnośnie ww. kontrahentów organ pierwszej instancji pozyskał dane z bazy internetowej REGON oraz Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG):
- B P.G. - data wpisu do rejestru ewidencji [...] września 2015 r., data powstania [...] września 2015 r., data rozpoczęcia działalności [...] września 2015 r., data wpisu do REGON [...] września 2015 r.,
- C K.S. - data wpisu do rejestru ewidencji [...] lipca 2014 r., data skreślenia z rejestru ewidencji [...] marca 2015r., data powstania [...] lipca 2014r., data rozpoczęcia działalności [...] lipca 2014 r" data wpisu do REGON [...] lipca 2014 r., data zakończenia działalności [...] marca 2015 r., data skreślenia z REGON [...] marca 2015 r.,
- M R.W. - data wpisu do rejestru ewidencji [...] września 2014 r., data powstania [...] września 2014 r., data rozpoczęcia działalności [...] września 2014 r., data wpisu do REGON [...] września 2014 r.,
- PPH K A.O. - data wpisu do rejestru ewidencji [...] czerwca 2012 r., data skreślenia z rejestru ewidencji [...] lipca 2012 r., data powstania [...] czerwca 2012 r., data rozpoczęcia działalności [...] lipca 2012 r., data wpisu do REGON [...] czerwca 2012 r., data zakończenia działalności [...] lipca 2012 r., data skreślenia z REGON [...] kwietnia 2015 r.,
- S P.K. - data wpisu do rejestru ewidencji [...] listopada 2015 r., data powstania [...] listopada 2015 r., data rozpoczęcia działalności [...] listopada 2015 r., data wpisu do REGON [...] listopada 2015 r.
Organ uzyskał dokumenty i informacje na temat kontrahentów Skarżącego z właściwych urzędów skarbowych - dokumenty identyfikacyjne oraz informacje, iż wszystkie ww. podmioty nie składały deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2015 r., prowadziły dokumentację rachunkową samodzielnie, nie zatrudniały pracowników w 2015 roku, nie są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, a także w stosunku do ww. podmiotów nie przeprowadzano postępowań podatkowych.
Organ I instancji zwrócił się do poszczególnych kontrahentów Strony do osobistego stawienia się celem sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentowania w okresie od stycznia do grudnia 2015 r. transakcji gospodarczych zawartych z firmą Skarżącego:
- w przypadku P.G. wysyłane korespondencje wróciły niepodjęte bądź z adnotacją "brak możliwości doręczenia podany nr nie istnieje" oraz "adres nie istnieje". Podjęto próby skontaktowania się z osobą dzwoniąc pod wskazane numery telefonów, jednakże numery były niedostępne bądź brak było sygnału,
- w przypadku K.S. pierwsze pismo wróciło jako niepodjęte w terminie, natomiast drugie zostało przez niego odebrane, jednakże wyżej wymieniony nie stawił się na przedmiotowe wezwanie. Kilkukrotnie wysyłane wezwania nie były przez niego podejmowane bądź po doręczeniu przez Policję ponownie wyżej wymieniony nie stawił się na przesłuchanie. Organ I instancji podejmował również bezskuteczne próby telefonicznego skontaktowania z K.S.,
- w przypadku R.W. i A.O. nie podjęto wysyłanej korespondencji i nie udało się z nimi skontaktować telefonicznie,
- w przypadku P.K. skierowana korespondencja nie została podjęta, ponowione wezwania zostały odebrane osobiście przez adresata, który w wyznaczonych terminach nie stawił się na wezwania, ponadto z P.K. nie udało się skontaktować telefonicznie.
Ponadto organ I instancji wystąpił do organów Policji celem ustalenia miejsca pobytu osób prowadzących ww. działalności gospodarcze, tą drogą ustalił, iż:
- domy, pod adresami których miał mieszkać lub przebywać P.G., zostały wyburzone, a ponadto w toku wywiadu nie ustalono innego miejsca zamieszkania i pobytu ww. osoby,
- K.S. zamieszkuje pod wskazanym przez organ adresem, nie udzielił odpowiedzi dlaczego nie odbierał przesłanej przez organ kontroli skarbowej korespondencji,
- pod wskazanym adresem R.W. nie zastano. Jak ustalono w rozmowie z matką, syn nie mieszka w tym mieszkaniu, co potwierdzają rozpytani sąsiedzi. Osoba ta figuruje w systemie informatycznym Policji jako poszukiwana oraz nie posiada zameldowania,
- w zakresie A.O., co do pierwszego ze znanych adresów uzyskano informację, iż zamieszkuje tam inna osoba, która nabyła przedmiotową nieruchomość od Gminy w 2013 roku. Osoba ta oświadczyła, że nie zna A.O., a mieszkanie w chwili zakupu było zdewastowane i nie było w nim żadnych przedmiotów czy mebli. Ponadto ustalono, że A.O. wyprowadził się ponad 10 lat temu i nie był od tamtej chwili widziany na terenie miejscowości, w której znajduje się nieruchomość. Nie ustalono miejsca jego pobytu. Co do kolejnego adresu ustalono, iż mieszka tam inna osoba, które wynajmuje mieszkanie od właściciela K.G., który aktualnie przebywa w Londynie. Nie zna A.O. i nie wie gdzie może przebywać. Sąsiedzi również nie znają mężczyzny o takich danych personalnych. Pod trzecim z adresów zastano kobietę, która oświadczyła, że zamieszkuje tam od około 2 lat i nie zna A.O.. Sąsiedzi oświadczyli, że nie widują go pod wskazanym adresem od kilku lat. Ponadto brak jest informacji co do aktualnego miejsca pobytu A.O.,
- w zakresie P.K. nie jest znane aktualne miejsce jego pobytu, a także zamieszkania, gdyż mimo wielokrotnych wizyt pod wskazanym adresem nikogo nie zastano. Sąsiedzi nie kojarzą osoby o takich danych personalnych.
Organ I instancji wystąpił także do Straży Granicznej oraz Ministerstwa Sprawiedliwości o stosowne informacje z Krajowego Rejestru Karnego odnośnie ww. osób, jednakże uzyskane w ten sposób odpowiedzi ww. instytucji nie pozwoliły na zlokalizowanie i skontaktowanie się z kontrahentami Podatnika.
Organ I instancji zgromadził dane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który poinformował, że:
- P.G. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w 2015r. nie zatrudniał pracowników,
- K.S. prowadząc działalność gospodarczą w 2015 r. nie zatrudniał pracowników, został wyrejestrowany w dniu [...] marca 2015 r.,
- w 2015 r. firma R.W. nie zatrudniała pracowników, w stosunku do niego brak zgłoszeń do ubezpieczeń,
- firma A.O. PPH K nie zatrudniała w 2015 r. pracowników,
- w 2015 roku S P.K. nie zatrudniał pracowników.
Skarżący wyjaśnił, iż firmy: C, M, K PPH, B i S, reprezentował R.W., organ I instancji podjął próbę skontaktowania się z tą osobą pod numerem telefonicznym podanym przez Stronę. Połączenia nie zostały zrealizowane z uwagi na komunikat - "przepraszamy nie ma takiego numeru". Komisariat Policji poinformował, iż R.W. od około 7 lat nie mieszka przy ul. [...], a aktualne miejsce jego pobytu jest nieznane. Jednocześnie posiada zameldowanie pod wskazanym adresem oraz nie przebywa w Zakładzie Karnym na terenie kraju.
Organ I instancji przesłuchał Podatnika oraz jego małżonkę – W.G., na okoliczność współpracy z poszczególnymi kontrahentami oraz współpracy z R.W.. Jednocześnie zwrócił się do Podatnika o podanie informacji w stosunku do każdej faktury dokumentującej transakcje z ww. podmiotami, tj. osoby składającej zamówienie, sposobu składania zamówienia, miejsca odbioru towaru, właściciela środka transportu oraz daty dostawy.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził, iż Skarżący zawyżył podatek naliczony za poszczególne miesiące 2015 r. o kwoty tegoż podatku wynikające z faktur wystawionych przez K Sp. z o.o., B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O. oraz S P.K.. Organ I instancji powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych, poglądy doktryny oraz przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej uzasadnił, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług stanowią, że każdy podatnik powinien określić sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury. Samo dysponowanie przez nabywcę fakturą stanowi jedynie warunek formalny do skorzystania z prawa do odliczenia podatku wynikającego z tej faktury. Uprawnienie to nie będzie zrealizowane gdy nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy.
W ocenie organu podmioty wymienione w decyzji podmioty (ww. wystawcy faktur VAT dla Podatnika) nie prowadziły działalności gospodarczej, a jedyna ich "działalność" polegała na produkcji faktur. Podmioty te zajmowały się obrotem "pustymi fakturami". Żadna faktura sprzedaży nie dokumentowała rzeczywistej transakcji. Pozbawiając Podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur, organ I instancji stwierdził, iż Strona winna przynajmniej przypuszczać, iż bierze udział w transakcjach, które mogą być przestępstwem w podatku od towarów i usług. Strona mogła dochować należytej staranności w celu zabezpieczenia się przed oszustwem, ale tego nie uczyniła.
Organ I instancji stwierdził, że towar fizycznie istniał, z tym, że jego dostawcą nie były ww. podmioty .
Według organu I instancji posiadanie przez Podatnika dokumentów rejestrowych K Sp. z o.o. nie może świadczyć o zachowaniu należytej staranności. Ustosunkowując się do pisma pełnomocnika Podatnika organ I instancji stwierdził, iż w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego nie kwestionował, że paliwo fizycznie było dostarczone, z tym że dostawcą paliwa na pewno nie była K sp. z o.o. Organ I instancji nie dał wiary, iż Podatnik wykazał podjęcie szeregu działań ukierunkowanych na potwierdzenie wiarygodności ww. Spółki. Zarówno przesłuchana w charakterze świadka W.G. ale i przesłuchany w charakterze Strony Z.G. nie wiedzieli, że K sp. z o.o, od pewnego momentu nie posiadała koncesji na obrót paliwem. Nie wiedzieli, że na stronach internetowych można sprawdzić wpisy do ewidencji działalności gospodarczej oraz statusy podatnika VAT. Zdaniem organu I instancji, gdyby pozostałe 5 podmiotów zostało sprawdzonych w internecie, to od razu pojawiłaby się informacja, iż działalność jest zawieszona bądź podmiot wykreślony, a wskazane podmioty nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Podatnik nie musiał pisać do właściwego urzędu skarbowego aby ustalić,
iż wszystkie firmy nie działały właściwie. Strona jak i jej pełnomocnik, W.G., nie potwierdzali u właścicieli firm, iż rzekomy ich przedstawiciel (R.W.) działa za ich wiedzą i zgodą. Wątpliwości budzi fakt, iż 5 podmiotów (wymienionych w pkt. 2-6 decyzji organu I instancji) reprezentowała jedna osoba, która nie posiadała żadnego umocowania prawnego do działania w ich imieniu. Jest to nietypowa sytuacja, w której jedna osoba reprezentuje wiele firm, a której Podatnik w żaden sposób nie sprawdził.
Zdaniem organu I instancji, ewidencja prowadzona przez Skarżącego dla potrzeb podatku od towarów i usług w zakresie podatku naliczonego nie zawierała prawidłowych kwot podatku naliczonego za okres od stycznia do grudnia 2015 roku, natomiast ewidencja prowadzona w zakresie podatku należnego zawierała prawidłowe kwoty podatku należnego i została uznana za rzetelną.
Rozliczenie podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2015 r. organ I instancji przedstawił tabelarycznie.
Od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego złożył odwołanie.
Decyzją z dnia [...] marca 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2017r. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący wiedział lub mógł bez trudu przypuszczać, iż uczestniczy w transakcjach, które mogą stanowić nadużycie w podatku od towarów i usług. Faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją firmy, z którymi transakcje zakwestionował organ I instancji, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Od decyzji Dyrektora Administracji Skarbowej Strona wniosła skargę w której zaskarżonej decyzji zarzuca:
A. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
I. naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 167 i 168 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 347/1, dalej jako "Dyrektywa 2006/112/WE"), poprzez ich niezastosowanie, a także art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, polegające na bezpodstawnej odmowie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodzi, że sporne towary zostały faktycznie przekazane nabywcy, który wykorzystał je do celów opodatkowanych transakcji i mając status podatnika VAT miał prawo do odliczenia podatku naliczonego;
II. naruszenie art. 106m ust. 4 ustawy o VAT w związku z art. 233 dyrektywy 2006/112/WE poprzez niewłaściwą wykładnię art. 106m ust. 4 ustawy o VAT, polegające na uznaniu, iż Skarżący miałby rzekomo nie spełnić wymogów zapewniania autentyczności pochodzenia faktur wystawionych przez spółkę K, z którą podpisano wcześniej umowę, pomimo podjęcia przez Skarżącego szeregu czynności formalnych w zakresie weryfikacji kontrahenta, takich jak:
- zabezpieczenie kopii dokumentów rejestrowych, kopii decyzji o udzieleniu koncesji, decyzji o zarejestrowaniu podatnika w systemie VAT,
- podpisanie szczegółowej umowy regulującej późniejszą współpracę oraz zadbanie o należytą reprezentację spółki przy podpisaniu umowy,
- skontrolowanie w okresie zawierania umowy przed podjęciem dostaw faktu posiadania ważnej koncesji i zdeponowania kaucji gwarancyjnej wymaganej dla prowadzenia obrotu paliwami płynnymi na właściwej stronie ministerstwa,
- sprawdzenie źródła pochodzenia towaru (wgląd do CMR okazanego przez dostawcę),
- dokonywanie kontroli jakości towaru i zabezpieczania pokwitowań dostaw
i zapłaty w toku poszczególnych dostaw, w sytuacji, gdy rzeczona norma nie nakłada na Skarżącego żadnych obowiązków, których Skarżący miałby nie zrealizować i winna być interpretowana jako chroniąca jego interesy, a nie ograniczająca jego prawo do odliczenia podatku naliczonego.
B. naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.
I. rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy (art. 191 Ordynacji podatkowej), poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej, tj.:
1) wybiórcze traktowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i powoływanie się tylko na fakty mogące stanowić oparcie i podstawę przedstawionego przez organ stanowiska, przy ignorowaniu istotnych okoliczności wskazywanych przez Skarżącego i mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza pominięcie znaczenia dowodów:
- potwierdzających fakt weryfikacji kontrahenta przed podjęciem współpracy i podpisaniem umowy (posiadana przez podatnika koncesja, odpis z KRS, decyzje o nadaniu NIP etc.),
- potwierdzających rzeczywiste nabycie oleju napędowego od spółki K (m.in. dowody KP oraz PZ zawierające podpisy i pieczątki pochodzące od spółki K),
- potwierdzających rzeczywiste zużycie całości nabytego oleju napędowego w działalności Skarżącego, który w kontrolowanym okresie dla uzyskania całego swojego przychodu musiał wykorzystać dostarczone paliwo przy realizacji operacji transportowych (uznane przez organ za rzetelne księgi podatkowe zawierające dowody uzyskania przychodu z działalności transportowej),
- wskazujących na brak jakichkolwiek poszlak, które miałyby dowodzić, iż nabyte i wykorzystane w kontrolowanym okresie paliwo miało zostać zakupione od innego podmiotu (zarówno przedstawione dokumenty jak i wszystkie dowody ze źródeł osobowych wskazują, iż Skarżący nawiązał współpracę ze spółką K i jej prezesem R.O. i nabywane w kontrolowanym okresie paliwo było dostarczane w wyniku i na mocy podpisanej z przedmiotową spółką umowy,
2) opieranie się na błędnie i wybiórczo dobranych dowodach oraz wnioskowanie w sposób sprzeczny z zasadami logicznego wnioskowania, w tym z zasadami wnioskowania prawniczego, a przez to sprzecznym z prawdą, stronniczym i w konsekwencji błędnym uzasadnieniem decyzji, nastawionym na wykazanie z góry ustalonej tezy organu, sprowadzającej się do gołosłownego i sprzecznego z logiką twierdzenia, iż "K Sp. z o.o. nie mogła być dostawcą paliwa dla Podatnika" a faktury wystawione przez ten podmiot miałyby rzekomo "nie dokumentować rzeczywistych transakcji" i "nie odzwierciedlać faktycznych zdarzeń", pomimo uznania przez organy obu instancji okoliczności, iż Skarżący rzeczywiście nabył olej napędowy i że ten towar rzeczywiście istniał;
3) naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowej poprzez ignorowanie wskazywanych przez Skarżącego istotnych dla sprawy okoliczności, takich jak:
- udział w transakcjach konkretnie wskazanych przez Skarżącego osób reprezentujących drugą stronę, tj. zwłaszcza R.O., którego udział w sprawie potwierdzają liczne podpisy złożone na umowie o współpracy oraz dokumentach dotyczących poszczególnych dostaw, a sam fakt pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu i posiadania legitymacji do działania w imieniu i na rzecz spółki K nie budzi żadnych wątpliwości, jednakże mimo to organ bez uzyskania jakiegokolwiek kontaktu z ww. osobą przyjął arbitralnie, iż to nie ta osoba oraz nie w imieniu spółki K dostarczała kontrolowanemu olej napędowy;
- brak jakichkolwiek poszlak wskazujących na pochodzenie towaru z innego źródła, aniżeli od firmy K reprezentowanej przez R.O.,
4) opieranie się na błędnie i wybiórczo dobranych dowodach oraz wnioskowanie w sposób sprzeczny z zasadami logicznego wnioskowania, sprzecznym z prawdą, stronniczym i w konsekwencji błędnym uzasadnieniem decyzji, nastawionym na wykazanie z góry ustalonej tezy organu, sprowadzającej się do twierdzenia,
że Skarżący nie wykazał należytej staranności w kwestii weryfikacji kontrahentów
z uwagi na wybiórcze i wyjęte z kontekstu zapisy zeznań Skarżącego, które miałyby przesądzać o jego niedbalstwie czy braku wiedzy, w sytuacji gdy weryfikacją kontrahentów i obsługą komputera zajmowały się inne osoby w firmie (żona Skarżącego, asystentka, księgowa), a on sam z uwagi na podeszły wiek (Skarżący ma 70 lat) nie realizował osobiście elektronicznych form weryfikacji i w stresie wynikającym ze składanych zeznań miał prawo nie pamiętać nazwy czy nazwiska kontrahenta, podając za to inne szczegóły w sposób spójny i wiarygodny;
II. naruszenie art. 193 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że księgi podatkowe strony za kontrolowany okres są nierzetelne w części obejmującej zakwestionowane faktury, w sytuacji, braku podstaw do zastosowania przedmiotowej normy;
III. naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, polegające na naliczeniu odsetek za okres do wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji, w sytuacji, gdy decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania;
C. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego polegająca na:
I. przyjęciu przez organ, że "dostawcą paliwa na pewno nie była Spółka K" w sytuacji, gdy w sprawie przeprowadzono szereg dowodów potwierdzających tak istotnych elementów transakcji pomiędzy Skarżącym, a spółką K jak:
- wydanie towaru Skarżącemu przez reprezentanta spółki K (podpisane przez strony dokumenty PZ),
- przyjęcia zapłaty za dostarczone paliwo (dokumenty KP pochodzące od spółki K i podpisane przez strony);
- posiadanie przez nabywcę oryginalnych dokumentów rejestrowych (dokument urzędowy - odpis pełny KRS) oraz umowy regulującej warunki dostawy i zapłaty oraz kopii koncesji;
II. przyjęciu przez organ, że podmioty, które wystawiły faktury zakwestionowane przez organ "nie prowadziły działalności gospodarczej, a jedynie ich działalność polegała na "produkcji faktur" w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodzi, iż każdy ze spornych kontrahentów prowadził działalność gospodarczą, posiadał w określonym czasie status podatnika VAT, a w odniesieniu do spółki K fakt rzeczywistego prowadzenia przez nią działalności w zakresie obrotu paliwami płynnymi wynika także z posiadania ważnej koncesji i opłacenia wysokiej kaucji gwarancyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej wskazywanej jako P.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nie mającym tu zastosowania).
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy
w okolicznościach sprawy organ uprawniony był do przyjęcia, że Skarżący zawyżył podatek naliczony za poszczególne miesiące 2015 r. o kwoty podatku wynikające z faktur wystawionych przez : K Sp. z o.o., B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O. oraz S P.K.. W ocenie organu każdy z wymienionych podmiotów zajmował się obrotem "pustymi fakturami". Żadna faktura sprzedaży nie dokumentowała rzeczywistej transakcji. Zdaniem organu, a z czym nie chce się zgodzić Strona – Skarżący winien przynajmniej przypuszczać, iż bierze udział w transakcjach, które mogą być przestępstwem w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu Strona mogła dochować należytej staranność w celu zabezpieczenia się przed oszustwem, ale tego nie uczyniła.
Przy czym organ nie kwestionował, że towary zostały Skarżącemu dostarczone. Jednak nie pochodziły od podmiotów które wykazane były na fakturach jako jego dostawcy.
W przeprowadzonym przez organ postępowaniu zgromadzono materiał dowodowy dający podstawę do twierdzenia, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. W uzasadnieniu decyzji organ szeroko opisał dowody na jakich oparł ustalenia i jakie okoliczności doprowadziły organ do wniosku, że podmioty wskazane w fakturach nie mogły być kontrahentem Skarżącego (str. 3-7; 20-32 decyzji). Skoro kontrahenci wymienieni na fakturach nie byli rzeczywistymi dostawcami towaru, to faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. To z kolei oznacza, że nie mogą stanowić podstawy do obniżenia wykazanego w nich podatku naliczonego. Jednak aby zakwestionować w takiej sytuacji Skarżącemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur, należy wykazać, że nie miał świadomości że uczestniczy w transakcjach które mogą być przestępstwem.
Z przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej zwana ustawą o VAT wynika generalny obowiązek po stronie podatników zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktur niezależnie od tego, czy wystawiono ją w formie papierowej, czy elektronicznej. Każdy podatnik winien samodzielnie określić sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury. Przez autentyczność pochodzenia faktury należy rozumieć pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów lub usługodawcy albo wystawcy faktury. Faktura, której autentyczność pochodzenia zapewniono, to faktura, co do której nie ma wątpliwości, że podmiot widniejący na niej jako sprzedawca (i najczęściej będący także wystawcą faktury) zrealizował transakcję dokumentowaną fakturą.
Ponadto przepisy ustawy o VAT wskazują, że przesłanką uzyskania prawa do odliczenia jest to, by faktura dokumentowała rzeczywistą czynność gospodarczą. Czynność rzeczywista to taka, która po pierwsze zaistniała w rzeczywistości, po drugie doszło do niej między podmiotami wyszczególnionymi na fakturze i po trzecie rzeczywisty przedmiot transakcji zgadza się z przedmiotem wskazanym na fakturze. Jeśli brak jest jednego z tych elementów np. tożsamości podmiotów zawierających umowę lub jej przedmiotu, wówczas nie sposób przyjąć, że faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Nie można uznać za prawidłową fakturę, która sprzecznie z jej treścią dokumentuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innych rozmiarach, między innymi podmiotami albo podwójnie dokumentuje te same zdarzenia. Podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia.
Możliwość skorzystania z prawa do odliczenia nie jest zatem nieograniczona i bezwarunkowa. Prawo to jest bowiem uzależnione m.in. od otrzymania przez podatnika faktury dokumentującej konkretną sprzedaż lub wykonanie konkretnej usługi. Faktura taka powinna odpowiadać rzeczywistości. Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje natomiast wtedy, gdy wystawiona faktura nie odpowiada rzeczywistości. Zatem, organy są obowiązane do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, lecz również walorów formalnych faktury oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej.
Aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego należy ustalić, czy odbiorca faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja stanowiąca podstawę prawa do odliczenia podatku od towarów i usług wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od towarów i usług, na co wskazywał również Trybunał Sprawiedliwości w swoich orzeczeniach, w tym m.in. w wyroku C-277/14. Dla zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wystarczające jest wykazanie, iż podatnik powinien był wiedzieć, że dostawa udokumentowana fakturą nosi znamiona przestępstwa. Oprócz jednak świadomego udziału w nielegalnym procederze, odebraniem prawa do odliczenia skutkuje również wykazanie braku należytej staranności, niedbalstwa, czy też braku przezorności w ramach transakcji, których przebieg powinien wzbudzić u odbiorcy faktury uzasadnione wątpliwości odnośnie rzetelności kontrahentów. Należy bowiem podkreślić, że skutki lekkomyślnego czy niestarannego doboru i weryfikowania kontrahentów, a także dostarczanych przez nich towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie mogą być przerzucane przez podatników podatku od towarów i usług na budżet państwa, a w konsekwencji na wszystkich obywateli (wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IFSK 1395/13).
Odnotować należy, że należyta staranność podatnika podatku od towarów
i usług w relacjach handlowych (dobra wiara), to stan świadomości podatnika
i związana z tym powinność oraz możliwość przewidywania określonych zdarzeń,
że uczestniczy w działaniach prowadzących do wyłudzenia nienależnego zwrotu podatku. Aby działać w "złej wierze" podatnik nie musi mieć świadomości, że swoim działaniem (zaniechaniem) narusza prawo, ale także jeżeli w danych okolicznościach może i powinien taki stan przewidzieć (wina w postaci niedbalstwa). Innymi słowy
"w złej wierze" jest ten, kto wie (ma pozytywną wiedzę) o istotnym i rzeczywistym stanie faktycznym, a także ten, kto takiej wiedzy nie posiada wskutek swego niedbalstwa.
W ocenie Sądu ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie służące za podstawę wydania zaskarżonej decyzji są prawidłowe. Faktury wystawione przez: K Sp. z o.o., B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O. oraz S P.K., na podstawie art. 88 ust.3a pkt 4 lit.a) ustawy o podatku od towarów i usług, nie mogą stanowić u Skarżącego podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż ww. faktury VAT nie dokumentują transakcji zrealizowanych pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi. Ww. podmioty nie dokonały dostaw towarów na rzecz Skarżącego.
Ponadto Skarżący nie zachował należytej staranności przy odliczaniu podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach VAT, w których jako dostawców wskazano: K Sp. z o.o., B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O., S P.K..
Jak ustalono w zakresie faktur VAT wystawionych w 2015 r., w których jako dostawcę oleju napędowego wskazano K Sp. z o.o., to Spółka ta w 2015r. nie posiadała złożonej kaucji gwarancyjnej, o której mowa w przepisach podatkowych, została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług, była zarejestrowanym podatnikiem w podatku od towarów i usług do [...].11.2014 r., nie składała deklaracji dla podatku od towarów i usług za 2015 r. Pod wskazanym adresem siedziby ww. Spółki oraz miejscami prowadzenia działalności gospodarczej przez ww. Spółkę, nie prowadziła działalności gospodarczej. Z analizy dotyczącej wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług dotyczącej ww. Spółki wynika, że już w 2014 r. przedstawiciele ww. Spółki nie stawiali się w organie podatkowym na wezwania. Na podstawie informacji z Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalono, że Spółka ta nie zatrudniała pracowników. Ww. Spółce cofnięto koncesje na prowadzenie obrotu paliwami płynnymi decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...].07.2015 r., przy czym jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji "przeprowadzone postępowanie administracyjne potwierdziło fakt niepodjęcia w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją". Z informacji podmiotu mającego prowadzić księgi podatkowej ww. Spółki wynika, że na koniec lipca 2014 r. rozwiązano umowę z Spółką i w 2015 r. nie prowadzono obsługi księgowej K Sp. z o.o. Nie przeprowadzono czynności sprawdzających w K Sp. z o.o., z uwagi na brak kontaktu z ww. Spółką. Ww. okoliczności wskazują, że K Sp. z o.o. nie mogła być dostawcą paliwa dla Skarżącego. Mimo podjętych prób przez organy podatkowe nie udało się nawiązać kontaktu z prezesem zarządu ww. Spółki – R.O., ani pozyskać jakichkolwiek dokumentów ww. Spółki (jak ewidencji, ksiąg podatkowych, faktur zakupu i dostaw). Również zeznania Skarżącego oraz jego żony, W.G., wskazują, że nie znają oni faktycznego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez ww. Spółkę w 2015 r., nie byli w siedzibie ww. Spółki.
Tym samym w toku prowadzonego postępowania nie pozyskano żadnych dowodów, oprócz ww. faktur VAT wystawionych na rzecz Skarżącego i jednego dowodu KP, które potwierdzałyby, że ww. Spółka prowadziła w 2015 r. faktyczną działalność gospodarczą, w tym w zakresie obrotu paliwami. Wręcz przeciwnie z ww. dowodów wynika, że K Sp. z o.o. wystawiała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zrealizowanych przez tą Spółkę i Spółka nie prowadziła realnej działalności gospodarczej.
W zakresie faktur VAT wystawionych w 2015 r., w których jako dostawców wskazano: B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O., S P.K., ustalono, że to nie ww. podmioty były dostawcami towarów wskazanych w tych fakturach dla Skarżącego.
B P.G. miał dokonać dla Skarżącego dostaw drzewa. Skarżący, ani jego żona, nie potrafili wskazać środka transportu, jakim dostawa tego drzewa została dokonana. Nie posiadają też żadnych innych dowodów potwierdzających realizację i kontakty handlowe z ww. podmiotem. Ww. podmiot rozpoczął działalność wg CEIDG [...].09.2015 r., nie złożył za okresy październik-grudzień 2015 r. deklaracji w podatku od towarów i usług, nie zatrudniał w 2015 r. pracowników, jak i nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wskazany na dokumentach i na ww. fakturach VAT adres ww. kontrahenta nie istnieje, dom pod tym adresem został rozebrany przed 2007 r. Pomimo podjętych prób przez organ podatkowy I instancji nie udało się ustalić adresu zamieszkania bądź prowadzenia działalności gospodarczej przez B P.G., ani też przesłuchać P.G.. Z zeznań Skarżącego oraz jego żony wynika, że nie mieli oni nigdy bezpośredniego kontaktu z B P.G.. Faktury z wskazaniem ww. kontrahenta dostarczał Skarżącemu R.W.. Organ I instancji podjął próby skontaktowania się z R.W. oraz przesłuchania tej osoby. Nie udało się jednak ustalić miejsca pobytu R.W., jak i nawiązać z nim kontaktu telefonicznego.
C K.S. miał dokonać dla Skarżącego dostaw części samochodowych. Skarżący nie posiada żadnych innych dowodów potwierdzających realizację i kontakty handlowe z ww. podmiotem. Ww. podmiot rozpoczął działalność wg CEIDG [...].07.2014 r. i zakończył działalność [...].03.2015 r., nie złożył za 2015 r. deklaracji w podatku od towarów i usług, nie zatrudniał w 2015 r. pracowników, jak i nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pomimo podjętych prób przez organ podatkowy I instancji nie udało się przesłuchać K.S.. Z zeznań Skarżącego oraz jego żony wynika, że nie mieli oni nigdy bezpośredniego kontaktu z ww. osobą. Faktury z wskazaniem ww. kontrahenta dostarczał Skarżącemu R.W.. Podjęte próby skontaktowania się z R.W. oraz przesłuchania tej osoby nie powiodły się.
M R.W. miał dokonać dla Skarżącego dostaw części samochodowych. Skarżący nie posiada żadnych innych dowodów potwierdzających realizację i kontakty handlowe z ww. podmiotem. Ww. podmiot rozpoczął działalność wg CEIDG [...].09,2014 r., nie złożył za 2015 r. deklaracji w podatku od towarów i usług, nie zatrudniał w 2015 r. pracowników, jak i nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pomimo podjętych prób przez organ podatkowy nie udało się przesłuchać R.W.. Z zeznań Skarżącego oraz jego żony wynika, że nie mieli oni nigdy bezpośredniego kontaktu z ww. osobą. Faktury ze wskazaniem ww. kontrahenta dostarczał Skarżącemu również R.W..
PPH K A.O. miał również dokonać dla Skarżącego dostaw części samochodowych. Skarżący nie posiada żadnych innych dowodów potwierdzających realizację i kontakty handlowe z ww. podmiotem. Ww. podmiot rozpoczął działalność wg CEIDG [...].07.2012 r. i został skreślony z rejestru ewidencji [...].07.2012 r., nie złożył za 2015 r. deklaracji w podatku od towarów i usług, nie zatrudniał w 2015 r. pracowników, jak i nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pod adresem wskazanym w fakturach zamieszkuje inna osoba. Pomimo podjętych prób przez organ podatkowy I instancji nie udało się przesłuchać A.O.. Z zeznań Skarżącego oraz jego żony wynika, że nie mieli oni nigdy bezpośredniego kontaktu z ww. osobą. Faktury z wskazaniem ww. kontrahenta dostarczał Skarżącemu znowu R.W..
S P.K. miał dokonać dla Skarżącego dostaw części samochodowych. Skarżący nie posiada żadnych innych dowodów potwierdzających realizację i kontakty handlowe z ww. podmiotem. Ww. podmiot rozpoczął działalność wg CEIDG [...].11.2015r., nie złożył za 2015r. deklaracji w podatku od towarów i usług, nie zatrudniał w 2015 r. pracowników jak i nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pomimo podjętych prób przez organ podatkowy nie udało się przesłuchać P.K.. Z zeznań Skarżącego oraz jego żony wynika, że nie mieli oni nigdy bezpośredniego kontaktu z ww. osobą. Faktury z wskazaniem ww. kontrahenta dostarczał Skarżącemu nie kto inny tylko R.W..
Skarżący nie miał bezpośredniego kontaktu z ww. podmiotami, a towary dostarczał mu R.W.. Skarżący nie składał zamówień do ww. podmiotów, nie dokonywał płatności na konta bankowe ww. podmiotów, nie kontaktował się
w żaden sposób z ww. osobami wskazanymi na fakturach jako dostawcy towaru. Faktury z danymi ww. podmiotów otrzymywał od R.W..
Wszystkie faktury VAT, w których jako dostawców wskazano ww. podmioty dostarczał Skarżącemu R.W., z wszystkimi ww. podmiotami nie można nawiązać kontaktu, wszystkie ww. podmioty nie były czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług oraz nie składały w 2015 r. deklaracji w podatku od towarów
i usług. Płatności za ww. faktury Skarżący miał dokonywać gotówką. Skarżący nie posiada innych dowodów, jak np. korespondencji e-mail dotyczącej zamawianych towarów, zleceń, które potwierdzałyby rzeczywistą realizację dostaw towarów przez ww. podmioty dla Skarżącego. Przy czym należy wskazać, że wg faktur dostawa miała dotyczyć drzewa oraz wielu części do samochodów.
Sposób pozyskania przez Skarżącego ww. faktur oraz powtarzalność
i zbieżność okoliczności w zakresie ww. podmiotów, prowadzi do wniosku, że faktury, w których wskazano ww. podmioty jako dostawców, nie potwierdzają rzeczywistych transakcji zrealizowanych pomiędzy Skarżącym, a ww. podmiotami.
Zasadnie organ wskazuje, że już formalne nieprawidłowości w treści przedłożonych przez Skarżącego dowodów nasuwają wątpliwości co do autentyczności dokumentowanych przez Niego transakcji. Faktura nr [...] mająca dokumentować dostawę oleju napędowego od K sp. z o.o. na rzecz Skarżącego w dniu [...] stycznia 2015 r. wskazuje termin zapłaty przelewem do dnia [...] stycznia 2015 r. Dowód wpłaty KP nr [...] (jedyny przedłożony przez Skarżącego) poświadcza zapłatę za towar w dniu [...] stycznia 2015 r. Jednakże nie jest to zgodne z zapisem na koncie rozrachunkowym Skarżącego nr [...], z którego wynika, iż płatność faktycznie nastąpiła dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r.
Zasadnym jest również zauważyć na przykład, iż z treści faktury nr [...] wynika sprzedaż oleju napędowego w dniu [...] grudnia 2015 r. z wskazaniem terminu zapłaty przelewem do dnia [...] grudnia 2015 r. Datę [...] grudnia 2015 r. nosi również dokument PZ nr [...]. Jednakże na ww. koncie rozrachunkowym przedłożonym przez Skarżącego widnieje płatność niezgodna z treścią faktury, tj. w dniu [...] grudnia 2015r.
Oprócz opisanych w decyzji organu niezgodności ww. dowody stoją
w sprzeczności z zeznaniami Skarżącego i jego małżonki. Do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. Z.G. zeznał, iż płatność za towar od wszystkich firm następowała zawsze gotówką, faktury były wystawione i przywożone przy dostawie paliwa, gdy był towar to wtedy następowała zapłata, nie było przedpłat. Podobnie zeznała przesłuchana w dniu [...] grudnia 2017 r. małżonka Skarżącego stwierdzając, iż płatność za zakupiony towar następowała gotówką w trakcie dostawy albo po, przed nie. Z kolei zgodnie z § 4 pkt 2 umowy z dnia [...] lipca 2014 r. współpracy w przedmiocie dostawy produktów naftowych, zawartej pomiędzy Skarżącym, a K sp. z o.o., w przypadku doraźnych dostaw zapłata może następować tylko gotówką, po zdaniu towaru dla odbiorcy.
Powołane dowody w powiązaniu z zeznaniami nie pozwalają ustalić czy
i kiedy zawierane były transakcje, w tym kiedy regulowano związane z nimi płatności. Powyższe wpływa również na niemożność ustalenia, czy wystawca faktury zrealizował transakcję udokumentowaną fakturą i brak pewności co do autentyczności jej pochodzenia.
W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy
do wniosku, iż Strona skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy nawiązywaniu i podczas współpracy z poszczególnymi kontrahentami.
W wyjaśnieniach z dnia [...] lipca 2016 r. podpisanych przez małżonkę Skarżącego stwierdzono m.in., iż pieczęć na dokumentach źródłowych o treści "sprawdzono pod względem formalnym i merytorycznym" informuje, że dokument został sprawdzony pod względem formalnym przez Główną Księgową, tzn. czy faktura została wystawiona w sposób technicznie poprawny i zawiera niezbędne dane do zaksięgowania. Pod względem merytorycznym dokument sprawdza właściciel. Sprawdzenie dowodu księgowego pod tym względem polega
na zbadaniu, czy dane zawarte w dokumencie odpowiadają rzeczywistości,
czy wyrażona w dowodzie operacja gospodarcza była celowa z punktu widzenia gospodarczego. W zakresie współpracy z K sp. z o.o. W.G. poinformowała, że do firmy zgłosił się prezes R.O. z propozycją współpracy, przedstawił dokumenty: koncesję na prowadzenie działalności w obrocie paliwami, potwierdzenie opłat celnych i akcyzy, potwierdzenie zabezpieczenia kaucją 600 tys. zł na import paliw. Po sprawdzeniu w internecie stwierdzili autentyczność ww. dokumentów. R.O. zaproponował sprzedaż paliwa po cenie niższej niż w hurcie [...], pod warunkiem zapłaty za towar gotówką w dniu zapłaty. Na podstawie tych dokumentów podjęli decyzję o podpisaniu umowy na dostawę 1 raz w miesiącu 10- 15 tys. litrów, w zależności od potrzeb. Paliwo dostarczane było cysterną na koszt dostawcy. Kierowcom nie potwierdzali dostaw, gdyż razem z dostawą przyjeżdżał pracownik firmy z fakturą i świadectwem jakości. Po potwierdzeniu dostawy i otrzymaniu faktury było regulowane zobowiązanie gotówką przez W.G..
W zakresie firm C, M, PPH K, przyjechał R.W.. Zaproponował sprzedaż używanych części samochodowych oraz innych materiałów posiadanych przez jego dostawców. Przedstawił oświadczenia firm, że jest ich reprezentantem. Zaczęli zamawiać używane części, ze względu na wysoką cenę nowych części. R.W. dostarczał towar osobiście, przywoził fakturę i odbierał cenę w gotówce. W związku z tym, że nie mieli zastrzeżeń do współpracy, R.W. zaczął dostarczać towary od innych dostawców, tj. B i S. Małżonka Skarżącego pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. uściśliła, iż przed zawarciem umowy ze K sp. z o.o. R.O. pokazał na stronie Ministerstwa Finansów wpłatę kaucji gwarancyjnej oraz dał do wglądu dokumenty dotyczące zakupu paliwa oraz przewozu paliwa w formie CMR. Poprzez "potwierdzenie opłat celnych i akcyzy" W.G. ma na myśli przedstawiony przez R.O. przelew wpłaty akcyzy za paliwo. Ze względu na fakt, że było to dawno, nie pamięta do jakiego urzędu były wpłaty i za jaki okres. Do pisma dołączyła m.in. kserokopie oświadczeń R.W. dotyczące firm M i C stwierdzając, iż pozostałych, dotyczących firm PPH K, B i S Skarżący nie posiada.
Zapytany o nazwy dostawców Skarżący stwierdził do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017r., iż w 2015 r. kupował paliwo od firmy S oraz "firmy na K z [...]". Według Skarżącego osoby ze K sp. z o.o. same przyjechały do jego firmy. Omawianiem z nimi współpracy zajmowała się żona, on ograniczał się do sprawdzenia jakości paliwa. Skarżący nie pamięta kto przyjechał. Jeśli chodzi o pozostałe firmy to przyjechał do niego Pan W. z częściami samochodowymi, który jeździł samochodem [...]. Strona nie znała go wcześniej. R.W. zapytał czy Skarżący jest zainteresowany jakimiś częściami i czy może je od niego nabyć. Według Skarżącego R.W. na pewno przywoził i pokazywał jakieś papiery firm, iż się rozliczają, ale tym wszystkim zajmowała się żona. Skarżący nie pytał R.W. gdzie mają siedziby poszczególne firmy, których dokumenty przywoził. Skarżący zeznał, iż K sp. z o.o, reprezentowała osoba o imieniu P.. W momencie podpisywania umowy widział również prezesa Spółki, ale nie pamięta jego nazwiska. Sprawami ze Spółką zajmowała się żona. Pozostałe 5 firm reprezentował R.W.. Skarżący poinformował, że na dalsze dostawy paliwa z K sp. z o.o. umawiano się w trakcie odbioru paliwa w jego firmie. Zapotrzebowanie zgłaszała żona Panu P., dogadywali się chyba ustnie. W przypadku pozostałych firm zapotrzebowanie było zgłaszane telefonicznie z R.W.. Drewno było przywożone dostawczym [...], nieraz on przywoził, a nieraz z kimś innym, ale zawsze był przy tym R.W.. Skarżący nigdy nie otrzymał żadnych dokumentów przewozowych CMR. Skarżący nie był w siedzibie żadnej z firm. Dodał, iż warunki dostaw w przypadku paliwa z K sp. z o.o. były załatwiane przez żonę z Panem P., natomiast z R.W. to on ustalał telefonicznie, targował się. Faktury od firm były przywożone, gdy były już wystawione. Z K sp. z o.o. była podpisana umowa, z innymi nie. Skarżący nie weryfikował zakupionego paliwa w inny sposób niż wizualnie i po zapachu po zlaniu do słoika. Nie wie, czy do paliwa był dołączony atest, paliwo było bardzo dobrej jakości. Skarżącemu zadano pytanie dlaczego współpracował z R.W. w ramach firm: B, PPH K oraz S, skoro osoba ta nie przedstawiła oświadczenia o reprezentacji powyższych firm. Odpowiedział, iż oświadczenia były również od tych firm, jednak nie wie co się z nimi stało. Skarżący nie zna osób, które prowadziły pozostałe działalności gospodarcze (C i M), nie miała kontaktu z właścicielami wszystkich 5 firm i nie potwierdzała u nich, że R.W. reprezentuje ich firmy. W odpowiedzi na pytanie co oznaczają pieczęcie na dokumentach źródłowych "sprawdzono pod względem formalnym i merytorycznym", Skarżący stwierdził, że nie wie.
W.G. zeznała do protokołu z dnia [...] grudnia 2016 r., iż zajmowała się niemalże wszystkim co rozumie się pod pojęciem prowadzenia firmy. Ona zajmowała się stroną organizacyjną, Skarżący techniczną. Świadek podała, że w 2015 r. Skarżący kupował paliwo ze S oraz z firmy K. W przypadku K sp. z o.o. to oni znaleźli Państwa G. i przyjechali do ich firmy. Przyjechał prezes, Pan O., oraz osoba towarzysząca, ale świadek nie wie kto to był. W.G. nie kojarzy pozostałych firm, płaciła tylko faktury, Panu W., który miał pełnomocnictwa. Według świadka, K sp. z o.o. posiadała siedzibę [...], nie wie czy posiadała jakieś oddziały, w przypadku pozostałych firm nie pamięta gdzie miały siedziby, nie interesowało ją to, jedna miała siedzibę w [...], ale nie pamięta. Wszystkie reprezentował Pan W.. W odniesieniu do K sp. z o.o. reprezentował ją Pan P., nazwiska świadek nie pamięta, który przyjeżdżał z każdą dostawą i fakturą i powiedział, że jest pracownikiem K sp. z o.o.. Miał pieczątkę Spółki i podpisywał również inne dokumenty KW. W przypadku K sp. z o.o. przy każdej dostawie była uzgadniania kolejna dostawa w sensie ilości i daty, żaden dokument nie był sporządzany, w odniesieniu do transportu był on w gestii dostawy, co zostało ustalone w momencie nawiązywania współpracy. W odniesieniu do pozostałych firm to Skarżący dzwonił do Pana W. i zgłaszała zapotrzebowanie. Świadek stwierdziła, iż K sp. z o.o. posiadała własne środki transportu, były to różne samochody, różni kierowcy. Za każdym razem Pan P. przyjeżdżał swoim samochodem koloru srebrnego, prawdopodobnie [...], nr rejestracyjnego świadek nie kojarzy, ale nie był to nr [...]. Pan W. przyjeżdżał na początku samochodem marki [...], potem miał inny. Towar przywoził różnymi samochodami dostawczymi, sam był wówczas kierowcą. Świadek nie wie czym było przywożone drewno od Pana G.. Świadek nie był w siedzibie ww. firm. W przypadku K sp. z o.o. płatność następowała do rąk Pana P., w przypadku pozostałych firm do rąk Pana W., wystawione uprzednio faktury przywoziły te osoby, momentu wystawiania faktur świadek nie widziała, z K sp. z o.o. była zawarta umowa, z pozostałymi firmami nie. Atest dotyczący zakupionego paliwa okazywał Pan P., nie pozostawiał go w firmie Skarżącego. Świadek zeznała, że Skarżący oceniał jakość paliwa wzrokowo i węchem, paliwo od Spółki było dobrej jakości. Według świadka Pana P mówił, że paliwo jest nabyte w kraju, pokazywał też raz CMR, gdzie dostawcą paliwa była firma z Niemiec. CMR był okazany jeszcze przed zawarciem umowy w 2014 r. Świadek nie zna nazw dostawców. Zdaniem świadka oświadczenia od firm B, PPH K, S, dotyczące reprezentowania tych podmiotów przez Pana W., zagubiły się. Skarżący oraz jego małżonka nie potwierdzali żadnego z właścicieli firm czy Pan W. reprezentuje te podmioty, wierzyli mu.
Przesłuchana E.K. zeznała, że K sp. z o.o. reprezentował Pan O., w rozmowach nie brała udziału, nie legitymowała go, myśli, że ktoś go legitymował, był w KRS. E.K. stwierdziła, że prezesów nie legitymują, są małą firmą. Nie pamięta jak podpisywano umowę, ona jej nie podpisywała. W podpisywaniu umowy brali udział Pan O. i właściciele Państwo G.. Świadek stwierdziła, iż transakcje z pozostałymi podmiotami odbywały się za pośrednictwem R.W., który posiadał upoważnienie w formie pisemnej jako przedstawiciel.
Odnosząc się do w. zeznań zauważyć należy, iż prowadzący działalność gospodarczą Skarżący nie potrafił podać podstawowych informacji na temat współpracujących z nim kontrahentów, w tym w szczególności K sp. z o.o.. Skarżący nie pamiętał nazwy firmy K, prezesa tej firmy, ani nazwiska osoby, która ją reprezentowała. Świadczy to o znacznym braku staranności po stronie Skarżącego, w szczególności mając na uwadze okoliczność, iż dostawy od K sp. z o.o. opiewały na kwotę przewyższającą łączną wartość dostaw pochodzących od pozostałych ww. kontrahentów. Opisana niedbałość jest zatem tym bardziej zauważalna, że odnosi się do podmiotu, który był kluczowym dostawcą Skarżącego. Nie jest przy tym usprawiedliwieniem scedowanie przez Skarżącego kontaktów z K sp. z o.o. na małżonkę skoro Skarżący będąc właścicielem firmy nie miał wiedzy odnośnie zasadniczej części kontaktów handlowych dotyczących głównego dostawcy. Skarżący wykazał się istotnym brakiem znajomości co do funkcjonowania swojej firmy gdy nie potrafiła udzielić odpowiedzi, co oznacza poświadczona pieczęciami weryfikacja faktur, pod którymi to pieczęciami sama się podpisywała. Przykładem braku staranności przy sprawdzeniu wiarygodności kontrahenta są też zeznania Skarżącego, iż wystarczało mu sprawdzenie oleju napędowego organoleptycznie, bez wymagania stosownego atestu.
Oceniając zeznania Pani W.G., która miała zajmować się stroną organizacyjną firmy prowadzonej przez Skarżącego, wskazać należy, iż również ona nie wykazała odpowiedniej dbałości o sprawdzenie wiarygodności współpracowników handlowych Skarżącego.
O braku dbałości świadczy niezachowanie jakiegokolwiek dokumentu, który uprawdopodabniałby K sp. z o.o. jako uczciwego kontrahenta, oferującego towar z pewnego źródła. Niedochowanie staranności przy doborze i w toku współpracy z kontrahentami jest szczególnie widoczne mając na uwadze brak zainteresowania ze strony Skarżącego od jakich dostawców pochodziło paliwo dostarczane przez K sp. z o.o. i całkowity brak wiedzy w tym zakresie W.G.. Jako niestaranne należy uznać takie zachowanie, iż Skarżący i W.G. nie zachowali w dokumentach firmy żadnego
z dokumentów potwierdzających jakość, które przy okazji dostaw miał okazywać "Pan P.".
W przypadku pozostałych podmiotów nie można uznać, że działania Skarżącego oraz jego małżonki cechuje staranność w kontaktach handlowych,
lecz są one wręcz ryzykowne z punktu widzenia bezpieczeństwa prowadzenia działalności gospodarczej. Osoby te nie znały żadnego z właścicieli 5 firm, nie wiedziały gdzie firmy te mają swoje siedziby i nie nawiązały bezpośrednio kontaktu
z żadnym z ww. podmiotów, co jest zwykłym postępowaniem przy nawiązywaniu kontaktów handlowych. W zamian zaufały osobie podającej się za ich pełnomocnika, nie weryfikując następnie tej informacji u źródła, z właścicielami tychże firm. Zasadnym jest dodać, iż nawet przedłożone pisemne oświadczenia stwierdzające,
iż R.W. jest przedstawicielem 2 z 5 firm, nie stanowią odpowiedniego zabezpieczenia skoro ani Skarżący ani osoba, która miała być odpowiedzialna za sprawy organizacyjne, nie szukają potwierdzenia czy zostały one w rzeczywistości podpisane przez domniemanych mocodawców. Ponadto fakt, iż z żadną z firm nie podpisano umów na dostawy, nie kontaktowano się bezpośrednio z ww. firmami,
nie składano do nich zamówienia, jednoznacznie wskazuje na brak zachowania staranności po stronie Skarżącego przy współpracy z tymi podmiotami. Należy również zauważyć, iż gdyby z firmy Skarżącego podjęto przynajmniej starania
o skontaktowanie się z ww. podmiotami, to z uwagi na wystąpienie trudności w tym zakresie, które szczegółowo opisał Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., Skarżący bez trudu mógł się zorientować, iż nabycia towarów od ww. podmiotów nie są wiarygodne.
Powyższej oceny co do nawiązania i przebiegu współpracy z kontrahentami Skarżącego nie zmieniają zeznania E.K., która według Skarżącego była pracownikiem księgowym w jego firmie, chociaż w przesłanej przez Skarżącego liście osób zatrudnionych w 2015 r. ww. osoba figuruje jako "asystent" (a jako księgowe ujęte są inne osoby). Mając na uwadze stanowisko zajmowane przez ww. świadka oraz treść złożonych zeznań należy stwierdzić, że ww. świadek nie rozpoczynał kontaktów handlowych z poszczególnymi podmiotami. E.K. podała ogólne informacje na temat R.W., przy czym zaważa się niezgodność pomiędzy zeznaniami a zgromadzonym materiałem dowodowym - świadek m.in. stwierdza, iż Pan W. posiadał jedno upoważnienie, co następnie powtarza, gdy tymczasem w materiale dowodowym znajdują się 2 pojedyncze upoważnienia, odrębne dla firm: C i M, a w ocenie W.G. miało być ich nawet więcej. Słuszna jest uwaga organu, że powinno zwrócić uwagę osoby pracującej w księgowości, iż Pan W. legitymował się kilkoma upoważnieniami w zależności od firmy, którą reprezentował. W kontekście braku istotnej znajomości spraw firmy i wiarygodności świadka należy również zauważyć sprzeczność pomiędzy zeznaniami Skarżącego i W.G., a zeznaniami E.K., polegającą na tym, że małżonkowie wskazali firmy S i K jako dostawców paliwa w 2015r., natomiast świadek bez wątpliwości stwierdziła, że tylko K sp. z o.o. dostarczała paliwo dla Skarżącego. W rzeczywistości w ewidencji VAT zakupów za okres od [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. widnieją również faktury (z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]) dokumentujące zakupy od firmy S.
Podmiot dokonujący obrotu paliwami ciekłymi jest obowiązany do posiadania ważnego dokumentu określającego parametry fizyko-chemiczne danej partii paliwa będącego przedmiotem obrotu, wydanego każdorazowo przez bezpośredniego sprzedawcę tego paliwa, a także do wydania na jego podstawie każdemu przedsiębiorcy prowadzącemu obrót paliwami ciekłymi, a innemu odbiorcy na jego żądanie, oświadczenia we własnym imieniu, o zgodności parametrów jakości dostarczonego paliwa z parametrami jakości wynikającymi z obowiązujących w tym zakresie przepisów i z zawartej z odbiorcą umowy. Powyższe również wynika z pkt 2.2.5 koncesji na obrót paliwami ciekłymi wydanej dla K sp. z o.o. Skarżący nie przedłożył w toku postępowania ww. oświadczenia od K sp. z o.o. W piśmie z dnia [...].07.2016 r. wskazano, że w przypadku transakcji z K sp. z o.o. "razem z dostawą przyjeżdżał pracownik firmy z fakturą i świadectwem jakości. Po potwierdzeniu dostawy i otrzymaniu faktury było regulowane zobowiązanie gotówka przez Panią W.G.". Należy wskazać, że Skarżący nie przedłożył ww. świadectw jakości bądź ich kopii. Z pisma Skarżącego z dnia [...].08.2016r. wynika, że nie posiada on świadectw jakości paliwa.
Ponadto z ww. pisma [...].07.2016 r. wynika, że K sp. z o.o. zaproponowała "sprzedaż paliwa po cenie niższej niż w hurcie [...], pod warunkiem zapłaty za towar gotówką w dniu dostawy". Z ww. pisma wynika, że Skarżący przystał na powyższe oraz zobowiązanie regulowane było gotówką. Natomiast na fakturach wystawionych przez K sp. z o.o. (faktury o numerach: [...]) wskazano sposób zapłaty "przelew" oraz wskazano termin zapłaty inny niż data sprzedaży oraz data wystawienia faktury, mimo że według oświadczenia Skarżącego dokonywał on płatności gotówką w dniu dostawy. Tym samym Skarżący godził się oraz posiadał wiedzę, że ww. dane były niezgodne. Ponadto z dostarczonego przez Skarżącego konta rozrachunkowego
nr [...] wynikają inne terminy regulowania płatności wobec K sp. z o.o. niż wskazane w fakturach wystawionych przez tą Spółkę dla Skarżącego.
Z pisma Skarżącego z dnia [...].08.2016 r. oraz załączonych do tego pisma dokumentów wynika, że zamówienia na dostawę paliwa miały być składane telefonicznie lub osobiście. Ponadto zamówienia te były składane osobiście "Panu P.", którego nazwiska Skarżący ani jego żona nie podali. Wątpliwość co do rzetelności kontrahenta powinna wzbudzić u Skarżącego okoliczność, że kontakty z ww. kontrahentem byty co do zasady "ustne", płatność "gotówką", przy znacznych kwotach oraz cyklicznych dostawach. Ponadto, Skarżący nie potrafił zidentyfikować w żaden sposób osoby (podając jedynie "Pan P."), która przyjeżdżała z zamówionym paliwem, odbierała płatność za towar zawsze gotówką za korzystną cenę.
Ponadto w wyjaśnieniach z dnia [...] lipca 2016 r. podpisanych przez W.G. poinformowano, iż dostawcy posiadający stałe punkty sprzedaży (typu C) nie byli weryfikowani. Pozostali byli sprawdzani przez rozmowę i ustne oświadczenie o prowadzonej działalności gospodarczej, w przypadku większych transakcji zawierane były umowy, sprawdzanie KRS, sprawdzanie licencji, sprawdzanie polis ubezpieczeniowych. Większość procesów sprawdzających firmy odbywa się poprzez program komputerowy [...]. W przypadku dostawców zagranicznych sprawdzano na stronie internetowej [...]. Ponadto W.G. do pisma z dnia [...] sierpnia 2016 r. dołączyła m.in. dokumenty dotyczące K sp. z o.o.: potwierdzenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT-UE datowane na dzień [...] października 2013 r., potwierdzenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT z dnia [...] października 2013 r., potwierdzenie nadania NIP z dnia [...] lipca 2013 r., zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] lipca 2013 r., odpis pełny z KRS - stan na dzień [...] grudnia 2013 r.
Skarżący do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. zeznał, że to jego żona zajmowała się sprawdzaniem wiarygodności firm w urzędach skarbowych, Skarżący nie wie w jaki sposób. W Jego ocenie K sp. z o.o. na 100% posiadała koncesję na obrót paliwami, jednakże nie wiedział, iż ww. Spółce w lipcu 2015 r. została cofnięta koncesja. Skarżący nie wiedział, że na dzień [...] stycznia 2015 r. ww. Spółka nie posiadała kaucji gwarancyjnej i nie składała do właściwego urzędu skarbowego deklaracji VAT-7 za rok 2015. Skarżący nie wiedział również, że pozostali kontrahenci nie byli zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług oraz, że za 2015 r. nie składali deklaracji VAT-7, stwierdził jedynie, że jakieś dokumenty pokazywał mu Pan W., ale jakie to były dokumenty nie pamiętał. Skarżący nie wiedział, że z dniem [...] marca 2015 r. C K.S. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej i został wykreślony, ani że z dniem [...] lipca 2012 r. PPH K A.O. także zakończył prowadzenie działalności i został wykreślony. Skarżący stwierdził, że nie wie, że na stronach internetowych można sprawdzić kaucje gwarancyjne, koncesje, wpisy do ewidencji działalności gospodarczej oraz statusy podatnika VAT, gdyż tymi sprawami zajmowała się żona.
W przesłuchaniu W.G. stwierdziła, że nie sprawdzała w urzędzie skarbowym wiarygodności powyższych firm, w ocenie świadka sekretarka sprawdzała w internecie pod nr NIP, świadek nie pamięta na jakiej stronie internetowej. Dodała, iż raz Pan W. pokazała deklarację VAT-7 jednej z firm, ale której nie pamięta. Świadek nie widziała deklaracji VAT-7 K sp. z o.o.. W.G. zeznała, że ww. Spółka posiadała koncesję na obrót paliwami. W internecie Pan O. pokazywał jej na stronie internetowej koncesję, kaucję gwarancyjną, to było w 2014 roku, już wtedy zakupywali od niego paliwo. Później w 2015 r. sprawdzali te koncesję w internecie i ona tam była. Świadek podobnie jak Skarżący nie wiedziała, iż na dzień [...] stycznia 2015 r. ww. Spółka nie posiadała kaucji gwarancyjnej i nie składała do właściwego urzędu skarbowego deklaracji VAT-7 za rok 2015 oraz, że pozostali kontrahenci nie byli zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług oraz, że za 2015 r. nie składali deklaracji VAT-7. Nie wiedziała też o zakończeniu działalności gospodarczej i wykreśleniu firmy C K.S. i PPH K A.O.. Ponadto świadek wiedziała, że na stronach internetowych można sprawdzić kaucje gwarancyjne, koncesje, natomiast nie widziała, że także wpisy do ewidencji działalności gospodarczej oraz statusy podatnika VAT.
E.K. zeznała, że sprawdzała w KRS czy K sp. z o.o. istnieje, koncesję na handel paliwami, NIP, REGON oraz czy była kaucja gwarancyjna - dokonywała tego w internecie. Nie pamięta, czy robiła wydruki stron, jeżeli były przywiezione w oryginale to na pewno robiła kserokopie. Zdaniem świadka K sp. z o.o. widniała w rejestrze KRS, posiadała odpowiednią koncesję i decyzję o daniu NIP. W zakresie ww. Spółki przy pierwszych dostawach na bieżąco było sprawdzane w internecie czy była kaucja gwarancyjna, świadek kojarzy, że był nawet wzrost jej wysokości. W odpowiedzi na pytanie o narzędzia/systemy, za pomocą których ww. świadek weryfikowała K sp. z o.o., podała, że są to strony ogólnodostępne dla podatników. Nie zauważyła, iż w lipcu 2015 r. ww. Spółce została cofnięta koncesja, nikt ich nie poinformował. Dodała, że współpraca z K sp. z o.o. rozpoczęła się w połowie roku 2014, nie było niepokojących zachowań ze strony ww. Spółki, które mogłyby wskazywać na utratę koncesji. Na początku parę razy, przez kilka miesięcy podmiot był weryfikowany przez firmę Skarżącego, pozytywne sprawdzenie wzbudziło wiarygodność. Według świadka na pewno otrzymali decyzję o nadaniu NIP i koncesji, nie pamięta czy były to oryginały, ale zrobili kserokopie. Odnośnie KRS nie pamięta czy był przywieziony czy ona go drukowała z internetu, ale na pewno był. Przy dostawach otrzymywała faktury, dokumenty PZ, KP, przynosiła je W.G. po odebraniu towaru, te dokumenty nie wzbudzały jej wątpliwości, były opatrzone pieczątką firmy i pieczątką imienną prezesa. Później te dokumenty trafiały do księgowości, formalnie były sprawdzane przez księgowość, merytorycznie przez szefostwo. W ocenie świadka paliwo było kupowane tylko od K sp. z o.o., wszystkie przyjęcia zewnętrzne do magazynu były od ww. Spółki. W zakresie weryfikacji co do istnienia pozostałych podmiotów oraz ich funkcjonowania na rynku, zdaniem świadka sprawdzano w KRS lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, jeżeli nie były w KRS to było sprawdzane w ewidencji. Ona osobiście nigdzie więcej nie sprawdzała, nie wie czy Skarżący sprawdzał. Na pytanie, czy R.W. posługiwał się fakturami pochodzących od podmiotów, które okazały się nie posiadać statusu podatnika VAT, świadek odpowiedziała, że Pan W. na pewno przychodził z fakturami VAT, o tym, że podmioty zostały wykreślone dowiedzieli się w trakcie kontroli. W ocenie świadka, Skarżący został wprowadzony w błąd przez R.W. co do statusu ww. podmiotów. Stwierdziła, że transakcji z pozostałymi podmiotami nie były dużej wartości, to były części samochodowe i do naczep, drzewo opalowe. Może stąd wynikało to, że nie było to tak szczegółowo sprawdzane. Nie wiedziała, że firmy C K.S. i PPH K A.O. zakończyły działalność gospodarczą i zostały wykreślone.
W ocenie Sądu słusznie uznano, iż Skarżący nie wykazał należytej staranności przy sprawdzeniu wiarygodności podmiotów, z którymi podjął współpracę.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż Skarżący, pomimo, że był właścicielem firmy, nie posiadał i nie udzielił żadnych informacji co do mechanizmów weryfikacji kontrahentów, co porównując do przytoczonego wyżej braku podstawowych informacji odnośnie weryfikacji przy rozpoczęciu i w toku współpracy, świadczy o zaniedbaniach osoby, której w szczególności powinno zależeć na zabezpieczeniu interesu firmy. Wymaga także podkreślenia, że szereg przedłożonych w postępowaniu przed organem kontrolnym dokumentów dotyczących K sp. z o.o. zostało wytworzonych w II połowie 2013 roku, co w świetle ww. zeznań i wyjaśnień, iż współpraca z ww. Spółką została nawiązana w połowie 2014 r. (umowa współpracy pomiędzy Stroną a K Spółka z o.o. nosi datę [...] lipca 2014 r.), czyni je nieaktualnymi już w momencie rozpoczęcia współpracy. Ponadto Skarżący w odniesieniu do któregokolwiek z ww. podmiotów nie zdecydował się na skorzystanie ze sprawdzonego narzędzia weryfikacji wiarygodności, którym jest uprawnienie z art. 96 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, pozwalające zainteresowanemu na wystąpienie do naczelnika urzędu skarbowego
o potwierdzenie, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Jest to istotne, gdyż K sp. z o.o. była zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług do dnia [...] listopada 2014r. i została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący winien sprawdzać status Spółki jako podatnika VAT, a jednak nie dokonał tego ani razu w roku podatkowym 2015. Przejawem braku staranności w sprawdzeniu kontrahentów jest fakt, iż Skarżący, jak też jego małżonka oraz E.K. nie wiedzieli, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] cofnął koncesję na obrót paliwami ciekłymi, udzieloną decyzją z dnia [...] października 2013 r.. Co istotne, w uzasadnieniu decyzji cofającej koncesję organ ten stwierdził, iż z ustaleń postępowania kontrolnego wynika, iż K sp. z o.o. nie funkcjonuje pod adresem zgłoszonym we właściwych organach rejestrowych, i że zachodzi faktyczny brak działalności ww. Spółki. Dalej w decyzji opisane są trudności w korespondencji ww. organu z ww. Spółką, z uwagi na niepodejmowanie przesyłek. Powyższe ma znaczenie dla przedmiotowej sprawy, gdyż gdyby Skarżący starał się sprawdzić wiarygodność ww. kontrahenta, musiałby dojść do podobnego wniosku co w ww. decyzji organu regulacji energetyki. Jest zatem kolejną okolicznością przemawiającą za brakiem staranności, iż Skarżącemu wystarczało jedynie kontaktowanie się z "Panem P.", którego ani Skarżący ani jego żona nie zidentyfikowali nawet z nazwiska. Mimo, że to z nim mieli uzgadniać zamówienia, termin dostaw paliwa oraz jemu dokonywać płatności. Jak słusznie zauważył Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., na podstawie zeznań E.K. trudno dać wiary, iż od rozpoczęcia współpracy z ww. Spółką (umowa z dnia [...] lipca 2014 r.) do momentu gdy w systemie brak takiego podmiotu z kaucją gwarancyjną ([...] listopada 2014 r.) sprawdzenie w tym zakresie ograniczyłoby się do 5 razy wyłącznie na początku współpracy. Dołożenie starań co do sprawdzenia wiarygodności kontrahenta wymaga w przypadku działalności koncesjonowanej (w tym przy dużych obrotach jak w niniejszej sprawie) cyklicznej, równomiernie rozłożonej w czasie weryfikacji czy i w jakiej wysokości podmiot złożył kaucję gwarancyjną oraz czy nadal posiada koncesję. Tymczasem z zeznań ww. świadka wynika, że w 2015 roku w ogóle nie przeprowadzono takiej weryfikacji. E.K. zeznała niezgodnie z materiałem dowodowym, iż faktury i dokumenty PZ, KP, które otrzymywała od W.G. były opatrzone pieczątką firmy i pieczątką imienną prezesa. W rzeczywistości tylko jedna faktura z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wystawiona przez K Sp. z o.o. została opatrzona imienną pieczątką prezesa O. i jedynie do tej faktury został dołączony dowód KP, na którym widnieje taka pieczątka. Fakt ten również nie skłonił Skarżącego do podjęcia działań mających na celu sprawdzenie wiarygodności kontrahenta. Ponadto należy zauważyć, iż dokumenty PZ to dokumenty wewnętrzne firmy Skarżącego potwierdzające przyjęcie do magazynu i nie widnieje na nich podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu K sp. z o.o. Według Skarżącego wiarygodność firm sprawdzała jego żona, natomiast W.G. zeznała, że dokonywała tego jej sekretarka. Strona przeciwna zwraca uwagę, że wszystkie przesłuchane osoby nie miały świadomości, iż firmy C K.S. i PPH K A.O. zakończyły działalność gospodarczą odpowiednio z dniem [...] marca 2015 r. oraz z dniem [...] lipca 2012 r. Przeczy to zeznaniom E.K., że weryfikowała kontrahentów w bazie internetowej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, gdyby tak było ww. świadek wiedziałby o ww. zdarzeniach. Niezgodnie z materiałem dowodowym jest zeznanie W.G., iż Pan W. pokazał jej raz deklarację VAT-7 jednej z firm - jak ustalił podatkowy organ podatkowy I instancji żadna z firm, które miał reprezentować R.W., nie składała deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2015 r. Na brak weryfikacji wiarygodności poszczególnych firm wskazuje również zeznanie E.K., iż o tym, że te podmioty zostały wykreślone z rejestru podatników VAT dowiedzieli się w trakcie kontroli.
Należy zwrócić uwagę, że ww. kontrahenci Skarżącego nie zostali wykreśleni, lecz nigdy nawet nie byli zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT. Niesłusznie zatem wskazuje Skarżący, iż organ w zaskarżonej decyzji wyznaje zasadę, iż kontrolowany winien sprawdzać status kontrahenta jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług przy dokonywaniu każdej transakcji. Już tylko jednokrotne sprawdzenie ww. podmiotów w 2015 roku wzbudziłoby podejrzenie co do wiarygodności otrzymywanych przez Skarżącego faktur. Zauważa się, iż sama E.K. wskazuje na niewystarczającą, pobieżną weryfikację podmiotów reprezentowanych przez R.W. uzasadniając to tym, że transakcje z tymi podmiotami nie były dużej wartości (podobne argumentacja została podniesiona w skardze, a wcześniej w postępowaniu przed organem podatkowym II instancji). Zasadnie organ wskazuje, że uzasadnienie to nie jest wiarygodne, ponieważ należy mieć na uwadze, że łączna wartość transakcji z podmiotami reprezentowanymi przez R.W. stanowiła 80% wartości transakcji z K sp. z o.o. Ponadto nie były to transakcje jednorazowe, ale faktury, w których wskazano jako dostawców ww. podmioty, były wystawiane stale i cyklicznie, a na podstawie tych faktur Skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego. Pomimo, że pojedyncze transakcje z ww. podmiotami opiewały na niższe kwoty niż te z K sp. z o.o., to jednak nie były one incydentalne i miały miejsce regularnie na przestrzeni całego 2015 roku. I tak dokonano transakcji z: C – 54; M – 36; PPH K w okresie od [...] marca – [...] lipca 2015r. – 7; S w listopadzie i grudniu 2015 r. – 6. Właściwe sprawdzenie kontrahentów było zatem konieczne także z opisanych względów.
Sąd nie odmawia prawa podmiotom gospodarczym do takiego kształtowania swoich stosunków gospodarczych, aby były korzystne finansowo, organizacyjnie dla Strony. Podejmowanie działań w ramach działalności gospodarczej zawsze obarczone jest ryzykiem, że kontrahent okaże się nieuczciwy. Z tego też względu należy przykładać szczególną wagę do sprawdzenia rzetelności kontrahenta i to nie tylko przy pierwszej transakcji, ale również w trakcie kolejnych. Szczególnie gdy transakcje te dotyczą towarów "wrażliwych" jakim jest m.in. paliwo. Przede wszystkim istotnym jest, aby same okoliczności towarzyszące transakcji wskazywały,
że nabywający towar (lub usługę) podatnik wykazał w niej staranność wymaganą
w obrocie danym towarem (lub usługą), czyniącą tę transakcję przejrzystą. Natomiast Skarżący dokonywał transakcji zakupu paliwa (oraz części samochodowych),
w sytuacji powszechnej świadomości nadużyć zachodzących w obrocie tego typu towarami. Podjął więc ryzyko, które już wykraczało poza zwykłe ryzyko gospodarcze. Strona podjęła ryzyko zakupu paliwa, części samochodowych niewiadomego pochodzenia, tym samym chociażby w tym zakresie nie można uznać, że Strona zachowała należytą ostrożność i staranność. Chęć "zaoszczędzenia" na zakupach niezbędnych w działalności Skarżącego (poprzez dokonywanie ich zakupów głównie w okolicznościach, które nasuwać powinny wątpliwości co do kontrahentów, bez sprawdzania danych ich dotyczących) pociąga za sobą ryzyko wykraczające poza ramy ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej. Poprzez niedochowanie należytej staranności w zakresie ustalenia pochodzenia towaru co najmniej godziła się na to, że nabywa niewiadomego pochodzenia. Nabywanie takiego rodzaju towaru (paliwo, części samochodowe) wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem w kontekście legalności pochodzenia towaru jak i transakcji z nim związanych. Podjęcie takiego ryzyka świadczy także o braku przewidywania przez Stronę, że może uczestniczyć w działaniach, innych podmiotów unikających płacenia podatków.
W zaskarżonej decyzji wskazano na szereg okoliczności świadczących o tym, że Strona Skarżąca nie wykazała w nich ostrożności i staranności wymaganej w obrocie gospodarczym.
Wobec powyższego uprawniony jest wniosek jaki organy wywiodły na podstawie całokształtu ustalonych w przedmiotowej sprawie okoliczności i faktów, że transakcje dokonywane przez Skarżącego w roku podatkowym 2015 z podmiotami: K Sp. z o.o., B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O. oraz S P.K., nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń.
Postawę Skarżącego cechuje istotny brak staranności przy sprawdzeniu wiarygodności ww. kontrahentów. Nie może ujść uwadze, że wiedza Skarżącego co do podstawowych danych dotyczących zasad weryfikacji i współpracy była nikła. W zakresie K sp. z o.o. Skarżący korzystał z dokumentów datowanych na długo przed początkiem kontaktów handlowych z tym podmiotem, a podczas współpracy nie aktualizował wynikających z nich informacji. W przypadku pozostałych kontrahentów weryfikacja, o ile w rzeczywistości miała miejsce, była jeszcze bardziej pobieżna, co potwierdził Skarżący i pracownik, który według Skarżącego miał posiadać informacje o podjętych w tym zakresie czynnościach. Jednocześnie trudno dać wiary, iż weryfikacja była dokonywana nawet w zeznanym przez poszczególne osoby, ograniczonym zakresie, gdyż gdyby została faktycznie dokonana ujawniłaby fakty, które musiałaby wzbudzić wątpliwości po stronie Skarżącego, jak chociażby fakt, iż jeden z kontrahentów Skarżącego od kilku lat nie funkcjonował już na rynku. Postępowanie Skarżącego, który zawierzył osobie podającej się za pełnomocnika firm, iż posiada umocowanie do reprezentowania podmiotów bez uprzedniej weryfikacji tego w ww. firmach, z którymi Skarżący miał zamiar współpracować i które widniały na fakturach jako dostawcy, jest nie tylko dowodem braku staranności, ale stoi w sprzeczności z kupiecką przezornością. Zaniedbania Skarżącego są na tyle znaczne, że uzasadniają wniosek, iż nie było jego intencją sprawdzanie wiarygodności kontrahentów wskazanych w fakturach.
Również w zakresie współpracy z pozostałymi podmiotami: B P.G., C K.S., M R.W., PPH K A.O., S P.K., Skarżący godził się na zapłatę gotówką, co wynika z pism Skarżącego, jak i faktur, na których widnieją ww. podmioty.
W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych w sposób jednolity wskazuje się, że płatność gotówką umniejsza wiarygodności transakcjom. Ponadto przyjmuje się, że jest to okoliczność, która wyłącza dobrą wiarę odliczającego podatek naliczony (wyrok NSA z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I FSK 364/15, z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 691/15).
Należy uznać, że ma rację organ wskazując, że logiczne jest to, że jednym z elementów racjonalnego gospodarowania środkami pieniężnymi przez przedsiębiorcę jest tworzenie warunków, które zabezpieczą go przed ewentualnymi zarzutami z tytułu nieuregulowania należności. Aby zapobiec takim roszczeniom zasadne wydaje się realizowanie transakcji za pośrednictwem rachunków bankowych. Niewątpliwe takie działania ułatwiają późniejsze dowodzenie faktu zapłaty za nabyte towary, celem oddalenia roszczeń z tytułu niewykonania umowy. Wydaje się przy tym, że takie postępowanie jest szczególnie istotne wówczas, gdy kwoty należności uiszczane przez przedsiębiorcę są znaczne, a za takie niewątpliwie należało uznać sumy, które miały być przekazywane w niniejszej sprawie.
Postępowanie Skarżącego w tym zakresie należy ocenić jako wysoce ryzykowne lub nieodpowiedzialne, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Skarżący wiedział lub mógł bez trudu przypuszczać, iż uczestniczy w transakcjach, które mogą stanowić nadużycie w podatku od towarów i usług. Faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją ww. firmy, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Sposób sformułowania zarzutów wskazuje, że dla Skarżącego nie ma znaczenia strona transakcji(kto dokonywał dostawy), istotnym jest tylko by towar faktycznie był dostarczany. Transakcje zostały zakwestionowane właśnie z uwagi, że dostaw paliwa nie mógł dokonać K Sp. z o.o. Natomiast to, że paliwo było dostarczane nie oznacza, że faktura odzwierciedla rzeczywistą transakcję. Skoro sprzedawcą nie była wskazana spółka, to nie można uznać, że faktura odzwierciedla faktyczne zdarzenie.
Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu w sprawie dokonano rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, rozstrzygnięcie zostało wnikliwie uzasadnione i odniesiono się do wszystkich istotnych okoliczności. Analiza sprawy poczyniona została w odniesieniu do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego z jednoczesnym odniesieniem do obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego. Skarżący zgłaszając zarzuty przeciw decyzji nie wskazał dowodów, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnej zmiany poczynionych ustaleń.
Zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej uznać należy za nieuprawniony. Materiał dowodowy został rozpatrzony w całości, we wzajemnej łączności, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty obraz sprawy i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ocenę całości materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, oparto na przekonywujących podstawach. Należy przy tym podkreślić, że ocena faktów w sposób odmienny, czy niesatysfakcjonujący Skarżącego, nie stanowi podstawy do uznania, iż w sposób niewłaściwy rozpatrzono materiał dowodowy oraz nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w przepisach art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzony wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest logiczny i nie nosi cech dowolności. Zasadność ocen i wniosków poczynionych na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł
jak w sentencji.