I SA/Go 217/24

I SA/Go 217/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Damian Bronowicki
Jacek Niedzielski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 187
par. 13 zzc ust. 1, ust.2, ust. 5, ust. 7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 77, art. 80, art. 104 par. 2, art. 107 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy producentowi rolnemu oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
E. sp. z o.o. – dalej zwana Skarżąca, Spółka, Strona – wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej zwany Organ, Dyrektor) z dnia [...] r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] r., którą to decyzją organ przyznał Spółce pomoc finansową o wartości brutto w wysokości [...] zł, stanowiące równowartość [...] euro.
Z akt wynika, że Spółka złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Do wniosku dołączono 32 szt. faktur sprzedaży paszy; 7 faktur sprzedaży kukurydzy, 82 szt. faktur kupna mokrej kukurydzy. Spółka łącznie zawnioskowała o pomoc finansową do kukurydzy nie poddanej procesowi suszenia w ilości 7 004,06 ton, która nabyła w okresie od 15 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. od producenta rolnego będącego producentem kukurydzy, któremu został nadany nr identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. We wniosku oświadczyła, że dokonała sprzedaży kukurydzy po 15 marca 2023 r. w ilości 6 984,892 ton (pkt VIII wniosku).
Organ I instancji stwierdził, że ze złożonych przez Stronę faktur sprzedaży wynika, że spółka po dniu 15 marca 2023 r. dokonała sprzedaży kukurydzy w łącznej ilości 179,38 ton oraz sprzedaży paszy w łącznej ilości 18967,742 ton. Ponadto ze złożonych załączników wynika, że Spółka w okresie od 15 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. nabyła mokrą kukurydzę w ilości 7004,06 ton. Organ wskazał, że ustawodawca określił przedmiot płatności jako sprzedaż kukurydzy. W rozporządzeniu nie ma mowy o sprzedaży paszy zatem organ przy naliczaniu płatności wziął pod uwagę wyłącznie faktury sprzedaży przez spółkę kukurydzy w ilości 179,38 ton.
Strona nie zgodziła się z decyzją i w odwołaniu wskazała, że ustalając wysokość pomocy, nie została uwzględniona kukurydza sprzedana w ramach sprzedaży paszy. Zdaniem Strony w rozporządzeniu nie przewidziano, że przedmiotem sprzedaży może być wyłącznie kukurydza w czystej postaci i nie może ona stanowić np. części składowej paszy. Spółka wskazała, że z przedłożonych przez nią dokumentów wynika ilość kukurydzy zawierającej się w sprzedanej paszy, co umożliwia ustalenie wielkości sprzedaży kukurydzy w takiej postaci, a co za tym idzie wielkość pomocy, jaka powinna zostać udzielona z tego tytułu. Ponadto Strona zarzuciła, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w całości materiału dowodowego, a ten który zebrał, ocenił w sposób dowolny w zakresie uznania lub nieuznania części sprzedanej kukurydzy jako podlegającej przedmiotowemu dofinansowaniu.
Dyrektor utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wskazał, że liczba ton sprzedanej kukurydzy widniejącej na przedłożonych przez Stronę fakturach VAT nie koreluje z liczbą ton wskazaną we wniosku o przyznanie pomocy jak również nie może zostać uwzględniona do przyznania pomocy. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na przyczyny uruchomienia pomocy (w związku z kryzysową sytuacją na polskim rynku tj. masowego importu taniej wysuszonej kukurydzy z Ukrainy, co spowodowało wyparcie krajowej kukurydzy z rynku i problemy z jej sprzedażą). Organ wskazał, że pomocą może zostać objęta kukurydza mokra zakupiona przez podmiot prowadzący działalność w zakresie zbóż oraz obrotu zbożami, która następnie poddana została procesowi suszenia i sprzedana jako wysuszona kukurydza. Zakupiona kukurydza mokra, która została wykorzystana i przetworzona na paszę nie spełnia wymogów określonych w § 13 zzc ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187) - dalej: Rozporządzenie RM. Organ wskazał, że przedstawione przez Spółkę faktury dotyczące paszy kurki, nie dowodzą sprzedaży kukurydzy poddanej procesowi suszenia i nie mogą zostać uwzględnione w procesie przyznania pomocy.
W skardze na decyzję Dyrektora Spółka zarzuciła naruszenie:
1) § 13zzc ust. 1 i 5 pkt 2 Rozporządzenia RM, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: KPA) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. w związku z przyjęciem, że wskazane przepisy Rozporządzenia nie dotyczą sprzedaży kukurydzy wykorzystanej i przetworzonej na paszę i wobec tego przedłożone przez Skarżącą 32 faktury dotyczące sprzedaży paszy kurki nie mogą zostać uwzględnione i tym samym Skarżącej nie może zostać przyznana pomoc finansowa w zakresie dotyczącym tych faktur;
2) § 13zzc ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji w związku z przyjęciem, że sprzedaż kukurydzy mogą dokumentować jedynie kopie faktur VAT lub ich duplikaty i wobec tego załączone do przedłożonych przez Skarżącą 32 faktur dotyczących sprzedaży paszy kurki dokumenty pn. "Rozchód do paszy nr....", z których wynika ilość sprzedanej kukurydzy, nie mogą zostać uwzględnione;
3) art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1199) i art. 80 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji w związku z przyjęciem, że Organ I instancji wyjaśnił w sposób dokładny stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrał materiał dowodowy i należycie ocenił zgromadzone w sprawie dowody w zakresie uznania lub nieuznania części sprzedanej kukurydzy jako podlegającej przedmiotowej pomocy finansowej, pomimo że nie uwzględniły one faktu, iż kukurydza sprzedana przez Skarżącą w pierwszej kolejności została poddana procesowi suszenia;
4) art. 104 § 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji pomimo że została ona wydana w sposób nieprawidłowy, albowiem jej osnowa powinna zawierać zarówno rozstrzygnięcie pozytywne o przyznaniu pomocy finansowej w części (dotyczącej 7 faktur sprzedażowych), jak i odmowne o braku jej przyznania w pozostałej części (dotyczące 32 faktur sprzedażowych), mając na względzie treść uzasadnienia Decyzji Organu I instancji, z którego wynika, że Skarżącej nie przyznano pomocy finansowej zgodnie z całością żądania zawartego w złożonym przez nią wniosku.
Wobec powyższego Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji w części w jakiej Skarżącej nie przyznano pomocy finansowej. Ponadto, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 PPSA, wniesiono o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a."). W świetle przepisu art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora w przedmiocie przyznania pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187) - dalej: Rozporządzenie RM.
Zgodnie z § 13zzc ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia RM - w roku 2023, Agencja udziela pomocy podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie zbóż lub obrotu zbożami który nabył od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. od producenta rolnego będącego producentem kukurydzy, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, kukurydzę, która nie została poddana procesowi suszenia, zwaną dalej "mokrą kukurydzą". Zgodnie z § 13zzc ust. 7 Rozporządzenia RM - Wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn stawki pomocy i liczby ton mokrej kukurydzy nabytej od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., która nie może być większa od iloczynu liczby ton kukurydzy sprzedanej po dniu 15 marca 2023 r. i współczynnika 1,25. Z kolei zgodnie z § 13zzc ust. 5 Rozporządzenia RM - do wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające:1) nabycie mokrej kukurydzy od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.; 2) sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r.
Skarżąca we wniosku o przyznanie pomocy wskazała, że w okresie od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. nabyła 7 004,06 ton kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia oraz, iż dokonała sprzedaży kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. w ilości 6 984,892 ton.
Z treści wskazanych przepisów wynika, że pomoc finansowa przyznawana jest dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami, który dokonał zakupu mokrej kukurydzy od dnia 15 września 2022 r do dnia 31 grudnia 2022 r., a następnie dokonał procesu jej suszenia i sprzedaży po dniu 15 marca 2023 r. Dowodem potwierdzającym zakup mokrej kukurydzy i sprzedaży kukurydzy jest kopia faktury lub ich duplikat.
W niniejszej sprawie organ nie kwestionuje ilości zakupionej kukurydzy mokrej oraz tego, że część kukurydzy, którą strona nabyła w postaci kukurydzy mokrej została wykorzystana na paszę, która to pasza została następnie sprzedana. Strona udokumentowała powyższe 32 fakturami do których został dołączony dokument "rozchód do paszy nr..." z którego wynika ilość zużytej kukurydzy. Organ nie kwestionował, że w paszy zawarta jest kukurydza. Spór natomiast dotyczy ilości sprzedanej kukurydzy, a ściślej tego, czy kukurydza która została wykorzystana w wyprodukowanej paszy kurki a następnie pasza ta została sprzedana może zostać uwzględniona do wyliczenia pomocy finansowej do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Zdaniem Sądu prawidłowo organ wskazał, że przepisy Rozporządzenia RM nie mają zastosowania do kukurydzy wykorzystanej do produkcji sprzedanej paszy czyli kukurydzy wykorzystanej i przetworzonej na paszę.
Powołane zapisy Rozporządzenia RM wskazują, że pomoc została skierowana do podmiotów skupujących od rolników kukurydze mokrą, która następnie poddawana jest procesowi suszenia, a w kolejnym etapie sprzedawana.
Treść powołanych przepisów wskazuje, że pomocą może zostać objęta kukurydza mokra zakupiona przez podmiot prowadzący działalność w zakresie zbóż oraz obrotu zbożami, która następnie poddana została procesowi suszenia i sprzedana jako wysuszona kukurydza. Wysokość pomocy ustalana jest z uwzględnieniem kukurydzy sprzedanej i współczynnika 1,25. Oznacza to, że wysokość pomocy finansowej uzależniona jest nie tylko od ilości zakupionej kukurydzy mokrej, ale również od ilości kukurydzy sprzedanej po dniu 15 marca 2023 r. Udzielona pomoc finansowa do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia nie może być większa od iloczynu ton kukurydzy sprzedanej i określonego w rozporządzeniu współczynnika. Ustawodawca posłużył się określeniem "sprzedanej kukurydzy" co w ocenie Sądu oznacza, że odnosi się do kukurydzy wysuszonej i sprzedanej jako kukurydza, a nie odnosi się do sprzedaży produktów w składzie których znalazła się kukurydza.
W kontekście powyższego zakupiona kukurydza mokra, która została wykorzystana i przetworzona na paszę nie mogła zostać uwzględniona do ustalenia wysokości pomocy. Z tego też względu prawidłowe jest stanowisko organu w zakresie zakwalifikowania do płatności tonażu w ilości 179,38 kukurydzy wynikającego z załączonych do wniosku faktur VAT dokumentujących sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. jako kukurydzy wysuszonej.
Pozostałe faktury sprzedaży przedstawione przez spółkę dotyczą paszy kurki tak więc nie dowodzą one sprzedaży kukurydzy poddanej procesowi suszenia i nie mogą zostać uwzględnione przy przyznaniu pomocy. Nie ma znaczenia, że na paszę została wykorzystana i przetworzona kukurydza która została poddana suszeniu. Ustawodawca określił, iż jednym z głównych warunków otrzymania pomocy jest spełnienie warunków wynikających z Rozporządzenia RM, tj. m.in. sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. oraz udokumentowanie tego faktu na podstawie faktur VAT lub ich duplikatów. Wobec powyższego, aby organy ARiMR mogły zakwalifikować do ustalenia wysokości pomocy tonaż sprzedanej kukurydzy tj. 6 984,892 który został wskazany przez Skarżącą we wniosku o pomoc, to Skarżąca była zobowiązana do udokumentowania tego tonażu poprzez przedłożenie faktur VAT lub duplikatów takich faktur dotyczących sprzedaży kukurydzy a nie paszy kurki (paszy w której wykorzystano kukurydzę). Faktury te nie dokumentowały sprzedaży kukurydzy. Co najwyżej stanowiły dowód wykorzystania zakupionej kukurydzy, które to wykorzystanie nie ma znaczenia w odniesieniu do przedmiotowej pomocy finansowej. Suma sprzedanej kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. na którą Skarżąca przedstawiła faktury wyniosła 179,3 8 ton i na tej podstawie została wyliczona pomoc zgodnie z § 13zzc ust. 7 Rozporządzenia RM.
Przepis § 13zzc ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia RM określa jakie Strona dołącza do wniosku o przyznanie pomocy. Wyraźnie w przedmiotowym przepisie wskazano, że są to faktury VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż kukurydzy. W ust. 7 powyższego przepisu określono, że wysokość pomocy ustala się jako iloczyn stawki pomocy i liczby ton mokrej kukurydzy nabytej od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., która nie może być większa od iloczynu liczby ton kukurydzy sprzedanej po dniu 15 marca 2023 r. i współczynnika 1,25.
We wskazanym we wniosku tonażu sprzedanej kukurydzy tj. 6 984,892 tylko 179,38 ton stanowi sprzedaną suchą kukurydzę, reszta stanowi paszę która powstała po przetworzeniu ziaren kukurydzy. W świetle przedstawionych faktur Skarżąca wyprodukowała i sprzedała pełnowartościową mieszkankę - jako gotowe pożywienie dla zwierząt - w formie paszy, a w takim przypadku ustawodawca nie przewidział przyznania pomocy.
Zasadnie organ wskazał, że jeżeli ustawodawca dopuszczałby jakiekolwiek inny formy sprzedaży kukurydzy niż jej czysta postać, określiłby to w przepisach prawa. Jednakże z § 13zzc Rozporządzenia RM wynika, że pomoc jest skierowana do podmiotów skupujących ziarno mokrej kukurydzy, a następnie jej sprzedaży po uprzednim procesie suszenia.
Z treści Rozporządzenia RM wynika również jakie dokumenty potwierdzają zakup i sprzedaż kukurydzy. To z faktur VAT lub ich duplikatów ma wynikać ilość sprzedanych ton kukurydzy. Natomiast dokument, na który powołuje się Skarżąca "Rozchód do paszy..." tj. wydanie towaru z magazynu gdzie wskazano ile kukurydzy zawiera się w sprzedanej paszy nie jest potwierdzeniem sprzedaży kukurydzy. Tak więc tonaż kukurydzy wynikający z powyższego dokumentu nie może zostać uwzględniony do wyliczenia pomocy, albowiem pomoc wynikająca z § 13zzc ust. 1 Rozporządzenia nie jest ukierunkowana na sprzedaż pasz. Sprzedaż paszy w której zawarta jest kukurydza, nie jest sprzedażą kukurydzy. Wobec tego nie można uznać, że do przyznania pomocy może być uwzględniona kukurydza przetworzona na paszę.
Poza sporem jest, że spółka E. sprzedawała gotową, wielkoskładnikową paszę, a nie kukurydzę. Podkreślić należy, że przepis § 13zzc Rozporządzenia określa komu przysługuje pomoc, do jakich zbóż i w jakiej formie. Zatem zapisy Rozporządzenia RM zostały prawidłowo zastosowane przez organy albowiem na ich podstawie płatność przysługuje wyłącznie do sprzedanej suchej kukurydzy. Prawidłowo również organ wskazał jakie dokumenty potwierdzają sprzedaż kukurydzy.
W kolejnym zarzucie Strona podnosi naruszenie art. 104 § 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem Strony organ powinien w sentencji decyzji wskazać, zarówno że pomoc finansowa została przyznana jak i że w części odmówiono przyznania pomocy. W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny.
Organ załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 104 §1 K.p.a.). Decyzja zawiera rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a.). Organ wydał decyzję i w decyzji tej zawarte zostało rozstrzygnięcie. Decyzja w przedmiocie złożonego wniosku o pomoc finansową albo mogła być pozytywna - przyznać pomoc finansową albo negatywna - odmówić przyznania tej pomocy. W niniejszej sprawie w sentencji wskazano, że przyznano pomoc i wskazano jej wysokość. W ocenie Sądu, prawidłowo organ przyznał pomoc finansową obliczoną w sposób wskazany w § 13zzc ust. 7 Rozporządzenia RM. Z treści uzasadnienia decyzji wynika natomiast w jaki sposób organ tę pomoc ustalił. Wyraźnie wskazał, że zakwestionował ilość sprzedanej kukurydzy wskazanej we wniosku i wyjaśnił dlaczego.
Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Organy ARiMR rozstrzygając niniejsza sprawę kierowały się zasadami wyrażonymi w art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a więc zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a także rozpatrzyły, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, cały zebrany materiał dowodowy. Ponadto wskazać należy, iż ciążący na organie obowiązek zbadania wszelkich okoliczności istotnych w sprawie nie zwalnia strony od obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy. Skarżąca powinna zatem, jeżeli z określonych okoliczności wyprowadza korzystne dla siebie skutki prawne, również dawać wyjaśnienia i przedstawiać dowody na poparcie sowich argumentów. ARiMR umożliwiła Skarżącej współdziałanie w realizacji tego obowiązku. Przed wydaniem decyzji wzywał Stronę o przedłożenie dokumentów – faktur/duplikatów sprzedaży kukurydzy, Strona wyraźnie wskazała, że innych dokumentów niż przedłożone do wniosku nie posiada. W ocenie Sądu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., wypełnił obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wyniki tej analizy zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 Kpa, albowiem wyjaśnia Skarżącej stan faktyczny sprawy oraz podstawy prawne zapadłego rozstrzygnięcia. Wbrew też zarzutowi skargi organ swoje rozstrzygnięcie w sposób dostateczny uzasadnił, powołując zarówno stosowne fakty, jak i treść przepisów oraz dokonał ich prawidłowej wykładni.
Sąd również nie stwierdził innego naruszenia przepisów postępowania czy też prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.