I SA/Go 187/20

I SA/Go 187/20 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2020-08-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Jacek Niedzielski /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 2975/21 - Postanowienie NSA z 2025-08-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2101
art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7 ust. 1 pkt 10
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
I. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] maja 2019 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2019.
Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...].05.2019 r. organ I instancji określił skarżącej i E. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie 236.663,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według posiadanych dokumentów, tj. deklaracji DN-1 składanych przez Spółkę (w tym ostatnich deklaracji za rok 2017 i 2018, złożonych w dniu 5.10.2018 r., ewidencji podatkowej wg stanu na dzień [...].01.2019 r. oraz elektronicznych wypisów z rejestru gruntów z [...].02.2019 r. i [...].04.2019 r., skarżąca oraz E. Sp. z o. o. są współużytkownikami wieczystymi gruntów o łącznej powierzchni 272.026 m², oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], położonych na terenie gminy [...]. Grunty te, których definicje zawarte są w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l.", zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., niezależnie od sposobu ich wykorzystania - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako związane z prowadzeniem działalności, ponieważ są one w posiadaniu przedsiębiorców, a na spółkach jako współużytkownikach tych gruntów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 u.p.o.l., ciąży solidarnie obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości. Podstawę do opodatkowania gruntów, zgodnie z art. 4 ust. 1, pkt 1 u.p.o.l., stanowi ich powierzchnia. Tym samym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, tj. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów - od 1 m² powierzchni. Wobec powyższego, zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l., spółki jako współużytkownicy wieczyści, obowiązane były złożyć organowi podatkowemu deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2019 - w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek gminy w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za miesiąc styczeń - do dnia 31 stycznia. Skarżąca złożyła deklarację na rok 2019, jednak nie wykazała w niej żadnych podstaw do opodatkowania i nie wyliczyła należnego podatku na rok 2019. Odnosząc się do stanowiska syndyka zawartego w piśmie z dnia [...].02.2019 r. organ stwierdził, że sam fakt zakwalifikowania gruntów do Tk (tereny kolejowe), nie oznacza, że grunty te, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, bezwarunkowo zwolnione są z podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z przytoczonym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. W ocenie organu podatkowego, żaden z ww. warunków nie został spełniony, gdyż Spółki, od razu po zakupie gruntów, rozpoczęły demontaż posadowionych na nich torów kolejowych (co potwierdza Syndyk w swoim piśmie z dnia [...].02.2019 r.). Organ I instancji zauważył, że nie można się również zgodzić ze stanowiskiem syndyka, iż grunty, których nie da się wykorzystać, należy uznać za nieużytki i zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
Organ nie podzielił również stanowiska syndyka, iż w zaistniałej sytuacji nie mają znaczenia urzędowe rejestry. Podkreślił, że przepisy podatkowe oraz wyroki sądowe potwierdzają jednoznacznie, że klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków - jest wiążąca, tak dla podatnika, jak i dla organu podatkowego, i w takim przypadku nie ma potrzeby przeprowadzania wizji lokalnej. Natomiast jeśli podatnik ma wątpliwości, co do poprawności zakwalifikowania swoich gruntów - to powinien z własnej inicjatywy wystąpić do właściwego organu o zmianę tej klasyfikacji.
Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła:
- art. 170 w zw. z art. 171 Ordynacji podatkowej, polegające na rozstrzygnięciu w decyzji podatkowej zagadnień, które należą do właściwości innego organu;
- art. 121 Ordynacji podatkowej z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;
- art. 122 Ordynacji podatkowej - naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego istniejącego w sprawie;
- art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału istniejącego w niniejszej sprawie;
- art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca stwierdziła m.in., że organ podatkowy na okoliczność prawidłowego działania stwierdził, iż przepisy podatkowe oraz wyroki sądowe potwierdzają jednoznacznie, że klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków jest wiążąca, tak dla podatnika, jak i organu podatkowego i w takim przypadku nie ma potrzeby przeprowadzania wizji lokalnej. Skarżąca nie może ustosunkować się do tej tezy, gdyż organ podatkowy wbrew wytycznym wynikającym z art. 210 Ordynacji podatkowej, ani nie wskazuje o jaki przepis chodzi, ani nie wskazuje w jakim orzeczeniu sąd administracyjny uznał, że możliwe jest określenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w oparciu o ewidencje, które nie są aktualne w więc nie odzwierciedlają aktualnego stanu faktycznego.
Organ odwoławczy decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził m.in., że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101, ze zm.) zwanej dalej "p.g.k." w brzmieniu z 2019 r. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca2012 r. w sprawie IIFSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. w sprawie III SA 2466/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23.01.2018 r. w sprawie I SA/Rz 729/17). Z brzmienia zacytowanego przepisu (tj. art. 21 ust. 1 p.g.k.) w sposób jednoznaczny wynika w ocenie organu, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, ustalających, bądź określających wysokość zobowiązania konkretnemu podatnikowi. Nie mogą one więc ich całkowicie zignorować, czyniąc własne i całkowicie niezależne ustalenia w tym zakresie. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, chociaż dopuszcza się w tym zakresie pewne wyjątki. W ich myśl dopuszczalne jest prowadzenie ustaleń, odnośnie przedmiotu opodatkowania, między innymi podatkiem od nieruchomości, w szczególności gdy dane z ewidencji gruntów stoją w sprzeczności z danymi wynikającymi z innego rejestru, zwłaszcza rejestru o charakterze publicznym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12.09.2019 r. w sprawie I SA/Rz 418/19).
Organ przypomniał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów z dnia [...].04.2019 r. wynika, że sporne nieruchomości gruntowe sklasyfikowane zostały jako "Tk" - tereny kolejowe. Zauważył, że w odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie m. in. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania. Przypomniał, iż skarżąca wskazała, że w roku 2013 I. nabyła na podstawie aktu notarialnego repertorium z dnia [...] maja 2013 r. i z dnia [...] lipca 2013 r. nieruchomości położone na terenie gminy [...]. W akcie notarialnym wskazano, że zakupione nieruchomości w obowiązujących ewidencjach zakwalifikowane zostały między innymi do terenów komunikacji kolejowej. W ocenie skarżącej oznaczałoby to, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. grunty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca wskazała, że po zakupie tych nieruchomości podjęła działania zmierzające do zdemontowania torów kolejowych. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z [...] lipca 2013 r. w której usankcjonował samowolę budowlaną jakiej dopuściła się skarżąca. Podniosła, że w zaistniałej sytuacji mamy do czynienia ze zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., które obowiązywać winno do lipca 2016 r. Podkreśliła, że powyższe miałoby zastosowanie, gdyby nie to, iż aktem notarialnym [...], PKP przekazało nieodpłatnie te nieruchomości (działając na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe) na rzecz Powiatu [...] tym samym grunty te zostały wykreślone z ewidencji gruntów kolejowych. Zdaniem skarżącej oznacza to, że faktycznie grunty te winny zostać zakwalifikowane jako nieużytki. W jej ocenie na skutek zaniedbań podmiotów publiczny podmiot niepubliczny ponosi nienależne ciężary podatkowe, gdyż korzystają one ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
Odnosząc się do wskazanych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Powyższy przepis wskazuje, że zwolnieniu podlegają elementy infrastruktury kolejowej, które muszą spełniać co najmniej jeden z trzech warunków wymienionych wyżej. Ustawodawca wprowadził w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnienie określonej grupy gruntów, budynków i budowli z podatku od nieruchomości przez ich przynależność do infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym (wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie I SA/Łd 36/19).
W ocenie organu w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie został bowiem spełniony przynajmniej jeden z trzech warunków wymieniony w ww. przepisie. Z pisma skarżącej z dnia [...] lutego 2019 r. wynika, że po zakupie nieruchomości gruntowych stanowiących przedmiot opodatkowania skarżąca podjęła działania zmierzające do zdemontowania torów kolejowych. Odwołując się w wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie II FSK 3032/18 stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu od 1 stycznia 2017 r. zwolnieniu podatkowemu podlegają grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budynki i budowle infrastruktury kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1727 ze zm.), która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Przesłankę "udostępnienia infrastruktury kolejowej" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Nie ma podstaw do uwzględnienia twierdzenia, że wskazane "udostępnianie" ma być nieograniczone, nielimitowane. Umożliwienie korzystania z czegoś, jak należy rozumieć udostępnianie, nie obejmuje takich warunków. Organ podkreślił, że zwolnienie podatkowe, o którym podnosi w odwołaniu skarżąca (z art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.), nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotowe zobowiązanie w podatku od nieruchomości dotyczy roku 2019 a nie okresu do lipca 2016 roku, co podkreśliła w odwołaniu sama skarżąca.
Dalej organ odwoławczy przypomniał, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W wyroku z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie I SA/Bd 122/18 WSA w Bydgoszczy podkreślił, że wyłącznym kryterium decydującym o zajęciu gruntu na działalność gospodarczą nie może być sam fakt posiadania go przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący działalność gospodarczą. Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjmuje się zatem, że grunty zajęte na działalność gospodarczą to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc grunty, na których mają miejsce działania powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanego z działalnością gospodarczą. Takie rozumienie pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" pozwalałoby na stwierdzenie, że tylko grunty faktycznie zajęte na taką działalność podlegałaby opodatkowaniu wg stawki kwalifikowanej jak dla przeznaczonych na działalność gospodarczą. Przyjmują wykładnię a contrario grunty stanowiące nieużytki niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej korzystałyby ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., przy zastrzeżeniu, że przemawia za tym prawidłowo ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny. W wyroku z dnia 13 września 2018 r. w sprawie II FSK 552/18 NSA zajął stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, zatem wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k. Według tego przepisu ewidencja gruntów i budynków jest zatem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, to organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała, że w sprawie należy zastosować zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Wprawdzie skarżąca podważa wiarygodność tych danych i ich prawdziwość, jednakże nie wskazała żadnych innych danych, w szczególności tych znajdujących odzwierciedlenie w urzędowych rejestrach o charakterze publicznym czy też innych urzędowych dokumentach. Zdaniem organu takiego dowodu przeczącemu danym zawartym w ewidencji gruntów nie może stanowić dołączona do odwołania dokumentacja fotograficzna. Dokumentacja ta jest bowiem nieopisana, nie wiadomo kto ją sporządził i nie wiadomo także których nieruchomości dotyczy. Tymczasem jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów z dnia [...].04.2019 r. działki o łącznej powierzchni 272.026 m², o nr ewid. tj. : [...] zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Tk" (tereny kolejowe) a nie "N" (nieużytki). Tym samym w sprawie nie może być mowy o zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zwolnienie te dotyczy bowiem jedynie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako nieużytki "N" i to niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie gruntów sklasyfikowanych jako tereny kolejowe "Tk".
Jako niezasadne uznał organ zarzuty naruszenia art. 121, 122, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Niezrozumiały jest w ocenie organu zarzut skarżącej w zakresie czasu trwania postępowania. Wbrew zarzutowi postepowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...].04.2019 r., a decyzja wydana została w dniu [...].05.2019 r., czyli po miesiącu od jego wszczęcia.
Skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu odwoławczego i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzut naruszenia:
- art. 170 w związku z art. 171 Ordynacji podatkowej, polegające na rozstrzygnięciu w decyzji podatkowej zagadnień, które należą do właściwości innego organu,
- art. 121 Ordynacji podatkowej z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,
- art. 122 Ordynacji podatkowej, naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego istniejącego w sprawie,
- art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału istniejącego w niniejszej sprawie,
- art. 7 ust, 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca przytoczyła okoliczności podniesione w toku postępowania w szczególności wskazane w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach kognicji stwierdzić należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom, nie narusza ona prawa w stopniu obligującym Sąd do jej uchylenia.
Podkreślić należy, że kwestia związania organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków była wielokrotnie przedmiotem rozważań w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie akcentowano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (zob. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, która ewidentnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika już na podstawie samej wykładni językowej – zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12, że zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków.
W rozpoznawanej sprawie dane dotyczące gruntów zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko wypisowi z ewidencji gruntów i budynków przez organy podatkowe prowadzące postępowanie w sprawie na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie stanowi drogi prawnej zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie należy się jednak zgodzić z poglądem, że ewentualna zmiana nieprawidłowych zapisów w ewidencji gruntów i budynków, dokonana przez uprawnione organy, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3174/15).
Podkreślić należy, że zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków z dnia [...].04.2019 r. działki skarżącej o łącznej powierzchni 272.026 m², o nr: [...] zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Tk" (tereny kolejowe) a nie "N" (nieużytki).
Zwolnienie podatkowe w zakresie nieużytków, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., znajduje wyłącznie zastosowanie do gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Tym samym aby skarżąca mogła skorzystać z tego zwolnienia spełnione muszą być łącznie dwa warunki, po pierwsze grunty te muszą być sklasyfikowane jako w ewidencji jako nieużytki "N" oraz nie mogą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Obu przesłanek skarżąca nie wykazała w toku toczącego się przed organami podatkowymi postepowania.
Sąd stwierdził również, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 170 w zw. z art. 171 Ordynacji podatkowej okazał się całkowicie niezasadny. Przypomnieć raz jeszcze wypada, iż to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), a postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie stanowi drogi prawnej zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Nie sposób również uznać zawartego w piśmie skarżącej z [...].02.2019 r. zwrotu "Strona wnosi o dokonanie wizji lokalnej przez właściwy organ w miejscu gdzie grunty te się znajdują. Efektem tych oględzin winno być dokonanie zmian w klasyfikacji tych gruntów także w ewidencjach prowadzonych przez Burmistrza Gminy [...].", jako podania wniesionego do niewłaściwego organu. Wskazane przepisy odnoszą się do organów podatkowych a nie innych organów. Lakoniczność wniosku praktycznie uniemożliwia jego prawidłową klasyfikację, jako podania o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków.
Ewentualne zastosowanie może mieć w takiej sytuacji art. 171 § 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie zawiadamia wnoszącego, że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu skutek naruszenia wskazanego przepisu pozostaje jednak bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Skarżąca może jedynie ewentualnie wnieść w tym względzie skargę na bezczynność organu.
Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.