I SA/Go 179/25

I SA/Go 179/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Damian Bronowicki /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi T spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: strona skarżąca, Spółka, Podatnik) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: organ, Kolegium, SKO) z [...] maja 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z [...] czerwca 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok.
Z akta podatkowych wynika następujący stan faktyczny:
Spółka złożyła w dniu 18 listopada 2021 r. deklaracje DN-1 na rok 2021, w których wykazała posiadane grunty podlegające opodatkowaniu jako nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz obliczyła swoje zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości z zastosowaniem stawki 0,33 zł. od 1 m2 powierzchni.
Według dokumentów posiadanych przez organ podatkowy I instancji, tj. złożonych deklaracji DN-1, umów sprzedaży: akt not. Rep. A Nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., akt not. Rep. A Nr [...] z dnia [...] września 2021 r., Podatnik w 2021 r. nabył na własność nieruchomości niezabudowane w obrębie [...], gmina [...], na które składają się działki o numerach ewidencyjnych [...], zakwalifikowane w ewidencji gruntów: Bp - teren przeznaczony pod zabudowę, o łącznej powierzchni 128.924,00 m2. Podatnik jest czynnym podatnikiem VAT, a przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Wobec powyższego organ podatkowy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. wezwał Podatnika do złożenia skorygowanych deklaracji według właściwej stawki podatku od nieruchomości tj. związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej korespondencji Podatnik został wezwany do przesłania rejestru posiadanych środków trwałych położonych na terenie Gminy [...] oraz do udzielenia informacji czy grunty będące w posiadaniu Podatnika stanowią część składową przedsiębiorstwa, zdefiniowanego w art. 551 kodeksu cywilnego oraz czy Podatnik prowadzi poza działalnością gospodarczą inną aktywność.
W odpowiedzi Podatnik odmówił złożenia korekty deklaracji, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, w którym TK orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, żeozwiązaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z Konstytucją. Tymsamym sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie powoduje, że jest ona opodatkowana według stawki jak nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej tj. stawki wyższej. Według Podatnika - nieruchomość, aby mogła być opodatkowana wyższą stawką podatku musi być zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, tzn. musi być na niej faktycznie prowadzona działalność przynosząca przedsiębiorcy przychody. Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie powoduje, że jest na niej prowadzona działalność gospodarcza, została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co ma miejsce w jego przypadku. W dalszej kolejności Podatnik przedstawił rejestr swoich środków trwałych na terenie Gminy [...], z-którego wynika, że w 2021 r. przyjął na stan następujące grunty: działki nr [...] o łącznej pow. 9 4076 ha, z dniem [...] czerwca 2021 r. oraz działkę nr [...]o pow. 3 4848 ha, z dniem [...] września, 2021 r. Podatnik potwierdził, że grunty będące w jego posiadaniu stanowią część składową przedsiębiorstwa zdefiniowanego w art. 551 kodeksu cywilnego. Ponadto wskazał, że wykonywanie działalności gospodarczej nie jest jego jedyną formą aktywności, ponieważ angażuje się również w liczne akcje społeczne, edukacyjne i kulturalne. Wspomaga działalność [...] Stowarzyszenia Pilotów, które ma swoją siedzibę pod tym samym co Podatnik adresem, w tym w szczególności uruchomionej od roku szkolnego 2019/2020 szkoły ponadpodstawowej - pięcioletniego technikum dla młodzieży pod nazwą "Centrum Szkolenia [...]"; nadto angażuje się w różnego rodzaju wydarzenia organizowane przez lokalne samorządy oraz stowarzyszenia, czynnie w nich uczestnicząc i wspierając ich działalność.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r., organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2021. W odpowiedzi Podatnik w piśmie z dnia [...] kwietnia 2024 r. przedstawił swoje stanowisko, wskazując na brak podstaw w tym zakresie oraz przywołał ponownie wyrok TK, sygn. akt SK 39/19 wraz z dotychczasową argumentacją.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. Burmistrz [...] ustalił T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2021 rok w kwocie 49.060,00 złotych. W uzasadnieniu wskazał m.in., że nawet, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje posiadanych nieruchomości, ale nie ma żadnych przeszkód, aby mógł je wykorzystać w prowadzonej działalności - to nieruchomości te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem związek z działalnością gospodarczą, który uzasadnia wyższe opodatkowanie, może mieć charakter faktyczny lub potencjalny. Ta potencjalność jest kluczowa, bowiem majątek nabyty na potrzeby działalności gospodarczej i służący do tej działalności jest związany z jej prowadzeniem w rozumieniu art. 1aust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nawet, gdy faktycznie nie jest do niej wykorzystywany.
W konsekwencji organ podatkowy I instancji stwierdził, że złożone przez Podatnika w dniu 18 listopada 2021 r. deklaracje DN-1 na-rok 2021, są nieprawidłowe, bowiem Podatnik, nieprowadzący w swoim imieniu innej aktywności poza działalnością gospodarczą, posiada grunty, które wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego i zostały ujęte w jego ewidencji środków trwałych oraz mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, a więc są związane z jej prowadzeniem - podlegają opodatkowaniu stawką wyższą niż została obliczona w złożonych deklaracjach.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem SKO nie budzi wątpliwości, że przedmiot i podstawa opodatkowania przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji jest prawidłowa, tym bardziej, że sam Podatnik nie kwestionuje powierzchni opodatkowanych gruntów.Kolegium, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i zastosowania przez organ I instancji art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., wskazało, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, fakt posiadania spornych nieruchomości został powiązany ze statusem Spółki, funkcjonalnym przedmiotem jej działalności, ich charakterem (ulokowanie w specjalnej strefie ekonomicznej) i przeznaczeniem oraz niewystąpieniem jakichkolwiek okoliczności wskazujących na brak możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej. A zatem grunty te musiały zostać opodatkowane wyższą stawką podatkową. Podatnikiem jest bowiem przedsiębiorca, będący osobą prawną (spółką kapitałową), wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą. Nieruchomości zostały kupione przez Spółkę i stanowią, jak sam Podatnik wskazuje integralną część jego majątku, będąc materialną zespołem składników przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z art. 551 k.c. Sposób faktycznego wykorzystywania przez Spółkę tych nieruchomości nie ma znaczenia dla ich kwalifikacji jako przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą.
Kolegium podzieliło pogląd wyrażany przez sądy administracyjne, w myśl którego w przypadku podmiotów, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej (art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).
Do opodatkowania nieruchomości stawką związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczająca jest nawet potencjalna możliwość wykorzystania jej do prowadzenia działalności gospodarczej, co w przedmiotowej sprawie zostało wykazane w postępowaniu, dowodowym.
Ze względu na zakup gruntów położonych w specjalnej strefie ekonomicznej przez spółkę kapitałową, której jedynym działaniem jest prowadzenie działalności gospodarczej, nawet jeśli w danym momencie grunty te nie są komercyjnie wykorzystane, to wykazują one w tym zakresie konkretny i realny potencjał. Ponieważ pojęcie gruntów związanych z działalnością gospodarczą jest szersze niż pojęcie gruntu "zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej", to w realiach przedmiotowej sprawy można dopatrywać się związku z działalnością gospodarczą na tyle uchwytnego, że uzasadnia on zastosowanie stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.
Sporne grunty zakwalifikowane są w ewidencji gruntów: Bp - teren przeznaczony pod zabudowę, co również wiąże organ, gdyż art. 21 ust. 1 u.p.g.k. - mimo, że został zawarty poza zakresem ustaw podatkowych - ma zastosowanie do wymiaru podatku od nieruchomości, stanowiąc jednocześnie podstawę do zastosowania ewidencji gruntów i budynków. Jednoznaczne wskazanie na zastosowanie danych z tej ewidencji przy wymiarze także podatku od nieruchomości powoduje określone konsekwencje w zakresie związania tymi danymi. Organ podatkowy jest zatem nimi związany i nie może w trybie postępowania podatkowego zmieniać tych danych, gdyż ich zmiana powinna nastąpić w trybie właściwego postępowania.
W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie:
1) art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.o.l. oraz w zw.z § 1 pkt 1 lit. a uchwały XXXIII/203/2020 Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez określenie skarżącej wysokośćzobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2021 według stawek właściwychdla prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy skarżąca prawidłowowyliczyła i zadeklarowała podatek od nieruchomości, stosownie do kwalifikacji izakresu posiadania nieruchomości położonych na terenie gminy [...], wedługstawek niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;
2) art. 190 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzeznieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn.akt SK 39/19 i dowolne przyjęcie, że samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcęprowadzącego działalność gospodarczą jest warunkiem wystarczającym doopodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dlaprowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nierozpoznanie istotysprawy;
3) art. 122 w zw. z art. 124 O.p. poprzez brak niezbędnego działania w celudokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak należnego wyjaśnieniazasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy iniedokonanie rzetelnej oceny w stanie prawnym ukształtowanym przez wyrok TK wsprawie SK 39/19;
4) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. la ust. 1 pkt 3oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a upoi w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brakwszechstronnego, wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozważenia materiałudowodowego, a przez to niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawyi dowolne uznanie (w świetle założenia, że samo posiadanie gruntu przezprzedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą jest warunkiem wystarczającym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawekwłaściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej), że skarżąca prowadzidziałalność gospodarczą i w związku z tym wykorzystuje lub może potencjalniewykorzystywać w niej sporne nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r.,poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że oparcie skargi na zarzutach naruszenia prawa procesowego oraz zarzutach naruszenia prawa materialnego, co do zasady, wymusza na sądzie rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego. Jednak w niniejszej sprawie rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa procesowego wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170) – dalej jako: "u.p.o.l.", albowiem prawidłowa wykładnia tego przepisu, uwzględniająca treść wyroku TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, rzutuje na ocenę stanowiska sądu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu z 2021 r., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a
Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy organy podatkowe w prawidłowy sposób odczytały sens wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 39/19, dokonały właściwej wykładni wspomnianego przepisu i prawidłowo go zastosowały. W ocenie skarżącej spółki, z przywołanego wyroku wynika, że aby nieruchomość mogła być opodatkowana wyższą stawką podatku musi być zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej tzn. musi być na niej faktycznie prowadzona działalność przynosząca przedsiębiorcy, tj.spółce kapitałowej, przychody.Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie powoduje, że jest na niej prowadzona działalność gospodarcza, została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, argumentacja Skarżącej jest chybiona, gdyż opiera się na błędnym utożsamieniu sytuacji prawnej osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą z sytuacją spółki kapitałowej.
Należy podkreślić, że wyrok TK o sygn. SK 39/19 dotyczył specyficznej sytuacji – osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków – niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej – wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Stwierdził również, że zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że sytuacja prawna spółek kapitałowych jest jednak diametralnie różna od sytuacji osób fizycznych. Spółka z o.o. lub akcyjna jest podmiotem stworzonym ex definitione w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W odróżnieniu od osoby fizycznej, spółka kapitałowa nie posiada majątku prywatnego. Cały jej majątek, wszystkie posiadane przez nią nieruchomości, z mocy prawa i z samej natury jej istnienia, służą i są przypisane do realizacji jej celów gospodarczych.
Po wydaniu wyroku SK 39/19 ukształtowała się jednolita linia orzecznicza NSA, zgodnie z którą tezy płynące z tego orzeczenia nie mogą zostać zastosowane wprost do przedsiębiorców będących spółkami kapitałowymi (por. wyroki NSA: z 4 marca 2021 r., III FSK 895/21, z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21; a także: z 3 marca 2022 r., III FSK 2719/21; z 26 maja 2022 r., III FSK 131/22; z 18 października 2022 r., III FSK 1860/21; z 6 czerwca 2023 r., III FSK 890-893/22 oraz III FSK 970/22).
Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. Przy ustalaniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy, wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (zob. wyroki NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895-897/21).
W przywołanym przez organy wyroku z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, NSA wskazał, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu wspomnianego przepisu szczególnego prawa podatkowego można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Przedstawione poglądy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca jest spółką kapitałową z precyzyjnie określonym w Rejestrze Przedsiębiorców przedmiotem działalności. Sporne nieruchomości wchodzą w skład prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego. Nieruchomości zostały ujęte w ewidencji środków trwałych. Nie ulega również wątpliwości, że mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Powyższe przesądza o istnieniu związku spornych nieruchomości z działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W konsekwencji należy stwierdzić, że organy prawidłowo zinterpretowały art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 oraz zastosowały prawidłową stawkę podatkową.Nie naruszyły tym samymrównież art. 190 Konstytucji, który stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organy, po dokonaniu prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego zgromadziły dowody potwierdzające związek spornych nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122 w zw. z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111) oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 tej ustawy.Wbrew twierdzeniu Spółki, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi oraz regułami odnoszącymi się do dowodów w zakresie ich gromadzenia i oceny.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.