I SA/Go 172/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu z powodu braku wymaganego oświadczenia o niezapłaceniu kosztów w pierwotnym wniosku.
Pełnomocnik skarżących, doradca podatkowy ustanowiony z urzędu, złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną. Pierwszy wniosek został odrzucony przez referendarza sądowego z powodu braku wymaganego oświadczenia o niezapłaceniu kosztów. Pomimo ponownego złożenia wniosku z wymaganym oświadczeniem, sąd oddalił go, uznając, że prawo do skutecznego dochodzenia kosztów wygasło z powodu wadliwości pierwszego wniosku.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu został złożony przez pełnomocnika skarżących, doradcę podatkowego K.K., po tym jak Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Referendarz sądowy pierwotnie odmówił przyznania wynagrodzenia, ponieważ wniosek nie zawierał oświadczenia o braku zapłaty kosztów zastępstwa prawnego, co jest wymogiem formalnym wynikającym z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Postanowienie to stało się prawomocne. Następnie pełnomocnik ponownie złożył wniosek, tym razem zawierający wymagane oświadczenie. Sąd, powołując się na art. 250 § 1 P.p.s.a. i § 3 rozporządzenia, oddalił ponowny wniosek. Podkreślono, że brak wymaganego oświadczenia w pierwotnym wniosku skutkuje utratą prawa do wynagrodzenia i nie podlega uzupełnieniu, a ponowne złożenie wniosku nie sanuje tej wady.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, ponowne złożenie wniosku nie sanuje wadliwości pierwotnego wniosku, który nie zawierał wymaganego oświadczenia o braku zapłaty kosztów, co skutkuje utratą prawa do wynagrodzenia.
Uzasadnienie
Brak wymaganego oświadczenia w pierwotnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej jest wadą materialnoprawną, która powoduje utratę prawa do wynagrodzenia i nie podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 P.p.s.a. Ponowne złożenie wniosku z wymaganym oświadczeniem nie przywraca prawa do dochodzenia tych kosztów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
inne
Przepisy (3)
Główne
P.p.s.a. art. 250 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 258 § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
pkt 8
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu § 3
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wymaganego oświadczenia w pierwotnym wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu skutkuje utratą prawa do wynagrodzenia. Ponowne złożenie wniosku z wymaganym oświadczeniem nie sanuje wad pierwotnego wniosku i nie przywraca prawa do dochodzenia kosztów.
Godne uwagi sformułowania
jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, przewidzianego przepisem art. 49 ustawy P.p.s.a. Formą sanowania wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie może być również ponowienie wniosku, który zawiera stosowne oświadczenie pełnomocnika.
Skład orzekający
Katarzyna Kołodziej-Kobierowska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi wniosków o wynagrodzenie za pomoc prawną z urzędu, w szczególności konieczność złożenia oświadczenia o braku zapłaty kosztów i skutki jego braku."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie wniosków o wynagrodzenie za pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdy pełnomocnikiem jest doradca podatkowy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy istotnych kwestii proceduralnych związanych z wynagrodzeniem pełnomocników z urzędu, co jest ważne dla prawników praktyków, ale nie zawiera elementów zaskoczenia czy szerokiego zainteresowania publicznego.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Go 172/20 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. Data orzeczenia 2022-10-12 Data wpływu 2020-03-25 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Sędziowie Katarzyna Kołodziej-Kobierowska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.) Hasła tematyczne Prawo pomocy Sygn. powiązane III FSK 3445/21 - Wyrok NSA z 2022-03-29 Skarżony organ Dyrektor Izby Skarbowej Treść wyniku Oddalono wniosek Powołane przepisy Dz.U. 2022 poz 329 art. 250 par. 1, art. 258 par. 2 pkt 8 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. 2018 poz 1688 par. 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu Sentencja Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi L.K. i W.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt I SA/Go 172/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę małżonków L. i W.K. na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Od ww. wyroku ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżących - doradca podatkowy K.K. wywiodła skargę kasacyjną, którą wyrokiem z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 3445/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił. Pismem z [...] sierpnia 2022 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. Referendarz sądowym odmówił ww. pełnomocnikowi przyznania wynagrodzenia wskazując, że wniosek ten nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2018 r., poz. 1688), że wynagrodzenie to nie zostało zapłacone w całości lub w części. Postanowienie to jest prawomocne od 13 września 2022 r. Pismem z dnia [...] października 2022 r. (wpływ do Sądu 7 października 2022 r.) ww. pełnomocnik ponownie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu jednocześnie oświadczając, że niniejsze wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości lub w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 329 - dalej "P.p.s.a."), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje powołane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. Stosownie do treści § 3 ww. rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości lub w części. Powyższe oznacza, że przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nastąpić może wyłącznie na wniosek, który powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że opłaty nie zostały uiszczone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest więc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, przewidzianego przepisem art. 49 ustawy P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I OZ 390/08, 25 marca 2009r. sygn. akt II FZ 90/09, 25 marca 2014r. sygn. akt I FZ 40/14, 13 sierpnia 2014r. sygn. akt II OZ 759/14 czy 20 stycznia 2015r. sygn. akt II OZ 17/15 - wszystkie dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Formą sanowania wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie może również być ponowienie wniosku, który zawiera stosowne oświadczenie pełnomocnika (por. postanowienie z 24 lutego 2014r. sygn. akt II SA/Sz 567/13, 10 czerwca 2014r. sygn. akt II SA/Łd 1320/13). Wobec powyższego, niezłożenie przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika - doradcę podatkowego K.K. we wniosku z dnia [...] sierpnia 2022 r. oświadczenia w przedmiocie zapłaty kosztów zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy w całości lub w części wywołał skutek utraty prawa do wynagrodzenia, co znalazło odzwierciedlenie w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania ww. pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z tego też powodu nie ma podstaw do uwzględnienia, złożonego po wydaniu tego postanowienia, ponownego wniosku pełnomocnika o przyznanie tych kosztów za tę samą czynność, zawierającego już wymagane oświadczenie. Skoro pierwotny wniosek fachowego pełnomocnika nie zawierał wymaganego oświadczenia brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia ponownego wniosku w tym zakresie, gdyż prawo do skutecznego dochodzenia tych kosztów dla niego wygasło (tak też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lutego 2014r. sygn. akt II SA/Sz 567/13). Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 3 ww. rozporządzenia oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI