I SA/Go 171/21

I SA/Go 171/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Damian Bronowicki
Dariusz Skupień /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 4872/21 - Wyrok NSA z 2024-03-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art.208§1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną przez K.S. decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia
[...] października 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. (data wpływu do organu 14 stycznia
2020 r.) K.S. zwrócił się do Wójta Gminy z prośbą o zwolnienie w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą dla nowej inwestycji funkcjonującej od lutego 2016 r. – Zakładu [...]. W związku z powyższym, Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2020 r. odmówił udzielenia zwolnienia stwierdzając, że nie można udzielić zwolnienia z podatku od nieruchomości na tę samą inwestycje dwa razy.
W wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze
decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji uznając, że ten nie wyjaśnił, czy pismo z [...] stycznia 2020 r. stanowi nowy wniosek
o zwolnienie w ramach pomocy de minimis, czy też dotyczy złożenia dokumentów
w ramach wcześniej przyznanej ulgi. Ponownie rozpoznając sprawę, w celu wyjaśnienia zakresu przedmiotowego wniosku, organ pierwszej instancji pismem z [...] lipca 2020 r. wezwał podatnika
do udzielenia informacji, poprzez dokładne określenie czego ma dotyczyć pismo z dnia [...] stycznia 2020 r. W odpowiedzi podatnik wskazał, że pismo z dnia [...] stycznia 2020 r. nie stanowi wniosku o zwolnienie w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości. Przedłożone przez podatnika dokumenty stanowią realizację zobowiązania podatnika do przedkładania do 15 stycznia każdego roku dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udzielenia zwolnienia z podatku
z nieruchomości na podstawie postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2018r. przyznanego na okres od [...].07.2018r. do [...].06.2028r. Podatnik wyjaśnił też, że nie jest to wniosek o przyznanie nowej ulgi. W piśmie z [...] lipca 2020 r. skarżący powtórzył to stanowisko podkreślając, że złożona dokumentacja w dniu 11 stycznia 2020 r. stanowi wyłącznie kontynuację zwolnienia w podatku od nieruchomości.
W dniu 19 sierpnia 2020 r. podczas zapoznania się z aktami sprawy, pełnomocnik skarżącego potwierdziła, że chodzi o kontynuację zwolnienia (protokół – k. 17 akt adm.). Decyzją z [...] października 2020 r. Wójt Gminy działając m.in. na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców wszczęte wnioskiem z [...] stycznia 2020 r. ze względu na jego bezprzedmiotowość. Organ stwierdził, że w świetle wyjaśnień podatnika, celem pisma z dnia [...] stycznia 2020r. była kontynuacja zwolnienia, a nie wszczęcie postępowania zmierzającego do uzyskania nowej ulgi. Wobec powyższego, dalsze prowadzenie postępowania jest bezzasadne. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji stwierdzając w nim, że przyjęcie, iż niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, a także równoległe działanie Wójta poprzedzone próbą wyeliminowani aktu administracyjnego uprawniającego podatnika do ulgi w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jest niedopuszczalne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że z uwagi na wyjaśnienia strony oraz jej pełnomocnika, brak było podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia bądź odmowy zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2020 r. Zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że dokumenty dołączone do pisma podatnika z dnia [...] stycznia 2020r. Wójt Gminy uwzględnił wydając decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego
w podatku od nieruchomości za 2020r. Zauważył, że decyzją z dnia [...].01.2020 r.
nr [...] ustalono dla K.S. podatek od nieruchomości za 2020r. w wysokości 85.260,00 zł. z pominięciem utraconego zwolnienia podatkowego. Podatnik nie wniósł odwołania od tej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna. W ocenie Kolegium, do wydania zaskarżonej decyzji nie było konieczne uprzednie stwierdzenie nieważności wydanej przez Wójta Gminy decyzji (postanowienia) z dnia [...].07.2018r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...], przysługującego od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek czyli od dnia [...].07.2018r. do [...].06.2028 r. Wniosek z dnia [...] stycznia 2020r. (14 stycznia 2020r. - data wpływu do organu I instancji) wraz z dołączonymi do niego dokumentami dotyczył kontynuacji zwolnienia. Dokumenty te jednak zostały przeanalizowane przez organ podatkowy podczas prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej (niezakwestionowanej przez stronę) decyzji z dnia [...] stycznia 2020r.
Zdaniem Kolegium, nie mógł odnieść pożądanego skutku także zarzut prowadzenia postępowania w sposób, który uniemożliwiał podatnikowi uzyskanie niezbędnych informacji. Skarżący miał bowiem możliwość zapoznania się
z materiałem dowodowym przed organem podatkowym I instancji. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu [...].08.2020 r. na spotkaniu z udziałem strony niniejszego postępowania i jej pełnomocnika jak też m.in. Wójta Gminy zostały omówione istotne elementy sprawy (protokół wysłuchania strony z dnia [...].08.2020r.).
Za całkowicie bezzasadny uznano zarzut doręczenia zaskarżonej decyzji jedynie stronie postępowania, z pominięciem pełnomocnika, gdyż z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona zarówno stronie w dniu 23.10.2020r., co ma charakter jedynie informacyjny, jak i zastępującemu stronę pełnomocnikowi. Za niezarozumiały uznano zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów uchwały Rady Gminy nr XIV/84/2016 z dnia 18.04.2016r., jako, że przepisy tej uchwały nie stanowiły podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium nie podzieliło jednocześnie zarzutu naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej uznając, że w rozpoznanej sprawie nie zaistniały takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni, a nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy wynik wykładni nie jest dla skarżącego korzystny.
W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego strona zarzuciła:
1) naruszenie art. 208 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, a mianowicie wadliwe uznanie, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy w obrocie prawnym występuje akt administracyjny przyznający podatkowi zwolnienie w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców z dnia [...] lipca 2018 roku nr [...] na okres od dnia [...].07.2018 do [...].06.2028 r.,
a podatnik składając dokumenty w dniu 11 stycznia 2020 roku realizował zobowiązanie do przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udzielenia zwolnienia, co w przypadku zaskarżonej decyzji i jej treści powoduje, że organ podatkowy faktycznie odmawia podatnikowi uznania, że dokumenty zostały złożone w terminie i skutecznie, pozbawiając tym samym podatnika przyznanej ulgi, zwłaszcza w sytuacji złożenia wniosku przez organ podatkowy wniosku o stwierdzenie nieważności do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 16 października 2020 roku, a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji;
2) art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, albowiem w petitum decyzji wskazano,
iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, a w uzasadnieniu tejże decyzji organ podatkowy wskazał, że "pismo podatnika z dnia [...] stycznia 2020 roku uznaje się
za przedłożenie dokumentów w ramach udzielonej ulgi [...] lipca 2018 roku (...)", co nie znajduje odzwierciedlenia w orzeczeniu, a przez to następuje sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem faktycznym, a zatem nie można przyjąć, że postępowanie prowadzone przez organ podatkowy bezprzedmiotowe, a organ podatkowy wydał decyzję w swoim brzmieniu wadliwą;
3) wadliwe i niezgodne z prawem działanie organu podatkowego, zmierzające
do pozbawienia podatnika korzystania z przyznanej mu ulgi tj. naruszenie § 9 ust. 1 lit b w zw. z § 8 uchwały Rady Gminy Nr XlV/84/2016 z dnia 18 kwietnia
2016 r. (Dz. Urz. Województwa poz. 870), poprzez błędne przyjęcie,
że podatnik utracił w 2020 r. i latach następnych zwolnienie od podatku
od nieruchomości. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia i wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem przysługującej podatnikowi ulgi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Wójt Gminy złożył wniosek
o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia z dnia [...].07.2018 r. nr [...], zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze z urzędu podjęło postępowanie i wydało decyzję z dnia [...] stycznia 2021 roku, w której orzekło
o stwierdzeniu nieważności ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2018 w przedmiocie zwolnienia skarżącego z podatku od nieruchomości. Podkreślił, że skoro organ I instancji z jednej strony wskazuje na przyjęcie
i uwzględnienie złożonych dokumentów przez podatnika, a z drugiej strony dąży do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej ulgę temu samemu podmiotowi,
to z pewnością działania organu zmierzają wyłącznie do działanie na niekorzyść podatnika, co powoduje powstanie po jego stronie szkody. Zatem samo postępowanie objęte niniejsze skargą nie jest bezprzedmiotowe, ze względu chociażby na działania organu pierwszej instancji i w kontekście równoległych wniosków składanych przez Wójta Gminy. Poza tym, decyzja, co do której organ stwierdził nieważność, nie jest obarczona błędem w postaci rażącego naruszenia prawa, a treść decyzji nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości interpretacyjnych przepisem prawa przez proste ich zestawienie ze sobą.
Skarżący zarzucił, że został wprowadzony w błąd przez organ podatkowy, który wezwał go do określenia, czego złożony wniosek dotyczy, co zostało powielone
w działaniu organu podatkowego po uchyleniu wadliwej decyzji przez SKO
i przekazaniu do ponownego rozpoznania. Skoro w obrocie znajduje się postanowienie organu z dnia [...] li[ca 2018 r. o przyznaniu podatnikowi ulgi, a podatnik w terminie złożył komplet dokumentów wskazanych w § 8 uchwały, to bezpodstawne jest wzywanie podatnika, a następnie kwalifikowanie złożonych dokumentów jako wniosku o przyznanie nowej ulgi. Jego zdaniem § 9 ust. 1 lit b uchwały w powiązaniu z § 8 należy wykładać w ten sposób, że niezłożenie dokumentów do dnia 15 stycznia danego roku powoduje utratę prawa do ulgi tylko w danym roku podatkowym, a nie do końca jej obowiązywania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kontroli stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu obligującym Sąd do jej uchylenia. Wyjaśnić przy tym należy, że sprawa, w związku ze zgodnymi wnioskami obu stron, została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Oś sporu koncentruje się wokół tego, czy organy zasadnie uznały wszczęte wnioskiem skarżącego K.S. z [...] stycznia 2020 r. postępowanie w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców za bezprzedmiotowe, a w efekcie, czy słusznie orzekły o jego umorzeniu. Zakreślając ramy prawne, wpierw należy przywołać kluczowy w sprawie
art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Należy więc zauważyć, że obligatoryjną przesłanką do umorzenia postępowania podatkowego jest bezprzedmiotowość postępowania. W tym zakresie organ podatkowy nie może działać w ramach tzw. uznania administracyjnego. Decyzja taka posiada bowiem wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej. Oznacza to, że jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie podatkowe. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2011 r., (sygn. akt II FSK 462/10), umorzenie postępowania w świetle przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Trzeba przypomnieć, że pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. K.S. zwrócił się do Wójta Gminy z prośbą o zwolnienie w ramach pomocy
de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą dla nowej inwestycji funkcjonującej od lutego 2016 r. tj. Zakładu [...].
W związku ze złożonym wnioskiem organ I instancji wszczął postępowanie
w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców. Zbędnie jednak wydał w tym zakresie postanowienie – co zostało mu następnie wytknięte w decyzji SKO z [...] czerwca 2020 r. - gdyż jak wynika z treści art. 165 § 1-3 Ordynacji podatkowej, postępowanie wszczyna się na żądanie stron lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Natomiast postanowieniem następuje wszczęcie postępowania z urzędu. Z powyższych przepisów zatem wynika, że w przypadku postępowania wszczynanego na wniosek strony, w ogóle nie jest wydawane postanowienie o wszczęciu postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1489/14). Co ważne jednak dla sprawy, organ I instancji kierując się wskazaniami zawartymi w ww. decyzji SKO, wezwał skarżącego do wyjaśnienia zakresu wszczynającego postępowanie wniosku z [...] stycznia 2020 r. W odpowiedzi tenże
w piśmie z [...] lipca 2020 r. stwierdził, że pismo z dnia [...] stycznia 2020 r. nie stanowi wniosku o zwolnienie w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości. Podkreślił natomiast, że przedłożone dokumenty stanowią realizację zobowiązania podatnika do przedkładania do 15 stycznia każdego roku dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udzielenia zwolnienia z podatku
z nieruchomości na podstawie postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2018r. przyznanego na okres od [...].07.2018r. do [...].06.2028r. Wyjaśnił też, że nie jest to wniosek o przyznanie nowej ulgi.
Co więcej, w piśmie z [...] lipca 2020 r. powtórzył to stanowisko dodając, że złożona dokumentacja stanowi wyłącznie kontynuację zwolnienie w podatku od nieruchomości. Także pełnomocnik skarżącego, podczas zapoznania z aktami sprawy, w dniu 19 sierpnia 2020 r. potwierdził, że chodzi o kontynuację zwolnienia (protokół – k. 17 akt adm.). W świetle powyższych wyjaśnień skarżącego jak i jego pełnomocnika, nie ulega wątpliwości, że wniosek podatnika z [...] stycznia 2020 r. dotyczy kontynuacji zwolnienia, które zostało skarżącemu przyznane postanowieniem organu z [...] lipca 2018 r., a przedłożone dokumenty stanowią realizację obowiązku podatnika do przedkładania do dnia 15 stycznia każdego roku dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udzielenia zwolnienia. Nie jest to zatem wniosek o przyznanie nowej ulgi. Skoro zaś intencją skarżącego nie było zainicjowanie postępowania w celu uzyskania nowej ulgi, to postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. jako bezprzedmiotowe należało umorzyć, o czym organ zasadnie orzekł. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie istnieje bowiem cel, dla którego postępowanie podatkowe miałoby się toczyć. Tym samym w niniejszej sprawie organ nie miał by podstaw do wydania decyzji rozstrzygającej merytorycznie co do istoty. Umarzając postępowanie organ niejako sanował własne uchybienie, którym było zbyt pochopne przyjęcie, że pismo skarżącego jest wnioskiem o udzielenie ww. ulgi i procedowanie w tym zakresie. W związku z powyższym, Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 208 w zw.
z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Błędnie również strona w skardze utożsamia bezprzedmiotowość postępowania zainicjowanego wnioskiem z [...] stycznia 2020 r.
z postępowaniem, w toku którego przyznano już ulgę. Organy w niniejszym postępowaniu nie orzekały bowiem o czymś, co zostało już rozstrzygnięte. Ocenie Sądu, w niniejszej sprawie poddano rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, a nie merytorycznym. Podkreślić jednak należy, że załączone do pisma z [...] stycznia
2020 r. dokumenty, uwzględniono w ramach postępowania o ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok. Decyzja Wójta Gminy z [...] stycznia 2020 r., ustalająca skarżącemu zobowiązanie w tym podatku, z pominięciem utraconego zwolnienia, nie została jednak przez niego zaskarżona i stała się ostateczna. Ubocznie należy wskazać, że także fakt, że zwolnienie w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców zostało już raz dla inwestycji przy ul. [...] przyznane, co powoduje, że organ i tak nie mógłby udzielić zwolnienia powtórnie na tą samą inwestycję, co tylko potwierdza bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem z [...] stycznia 2020 r. Sąd nie dostrzegł również, by organy naruszyły podniesiony przez stronę art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, decyzja zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego spełnia wymogi prawa. Nie czyni natomiast wadliwą decyzję stwierdzenie w jej uzasadnieniu, że pismo podatnika z dnia [...] stycznia 2020 r. uznaje się za przedłożenie dokumentów w ramach udzielonej ulgi [...] lipca 2018 r. roku, co miałoby być niekompatybilne z petitum decyzji o umorzeniu, czyniąc ją sprzeczną. Po pierwsze bowiem, ww. stwierdzenie, jest powieleniem wyjaśnień strony. Po drugie zaś, to właśnie owe wyjaśnienia słusznie doprowadziły organ do umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia wszczętego wnioskiem strony z [...] stycznia 2020 r. Skoro wniosek jak i dokumenty dotyczyły ulgi już udzielonej (rozpoczętej), to jest oczywistym, że nie mogły prowadzić do wszczęcia nowego postępowania w tym zakresie, co trafnie znalazło wyraz w podjętym rozstrzygnięciu
Skarżący w skardze wskazał również na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności udzielającego mu ulgi postanowienia Wójta Gminy z [...] lipca 2018 r., nie zgadzając się z tezą, że narusza ono rażąco prawo. Chybione jest jednak - w ocenie Sądu - podnoszenie zarzutów w tym zakresie w niniejszej sprawie, która dotyczy oceny, czy słusznie doszło do umorzenia postępowania z wniosku strony,
a nie oceny przesłanek stwierdzenia nieważności aktu. Są to bowiem dwa różne od siebie przedmiotowo postępowania. Zatem strona zarzuty pod adresem decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, winna formułować w toku postępowania
o stwierdzenie nieważności, a nie w niniejszej sprawie. To, że skarżący - jak wskazał - kwestionuje zarówno decyzję wymiarową jak
i decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej ulgę, nie oznacza zatem, że organ przedwcześnie i niezasadnie orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania. W świetle jasnych i czytelnych wyjaśnień strony co do zakresu jej wniosku, organ trafnie uznał, że wszczęte wnioskiem strony z [...] stycznia 2020 r. postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zresztą z uchwały Rady Gminy z 18 kwietnia 2016 r. nr XIV/84/2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis wynika jednoznacznie, że zwolnienie udzielane jest na wniosek podatnika (§ 6 ust. 1 uchwały). Przesądzenie, że pismo z [...] stycznia 2020 r. nie stanowi nowego wniosku o zwolnienie w ramach pomocy de minimis, a jedynie realizację obowiązku podatnika do przedkładania dokumentów potwierdzających spełnienie warunków dla już udzielonego zwolnienia, obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Wreszcie też za chybiony należy uznać również zarzut naruszenia zapisów uchwały Rady Gminy o nr XIV/84/2016 tj. § 9 ust. 1 lit. b w zw. § 8, jako, że nie legły one u podstaw rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.