I SA/GO 1372/06

I SA/Go 1372/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka
Anna Juszczyk - Wiśniewska /sprawozdawca/
Stefan Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
art 20 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] maja 2006 r. ustalającą skarżącemu J.K. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. w kwocie 21.934,00 zł.
Organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia na następującym stanie faktycznym.
Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy prowadząc kontrolę skarbową, której zakresem objęto źródła przychodu, wartość poniesionych wydatków oraz zgromadzonego mienia za 2000 r. ustalił, iż pozostający we wspólności majątkowej małżeńskiej małżonkowie B. i J.K. ponieśli w kontrolowanym roku podatkowym wydatki znacznie przekraczające osiągnięte przez nich dochody.
W celu ustalenia sumy poniesionych w 2000 r. wydatków, a także uzyskanych w tym roku przychodów oraz wartości zgromadzonego mienia zobowiązano podatników do złożenia stosownych oświadczeń. Następnie złożone oświadczenia w ramach czynności kontrolnych poddano weryfikacji wystosowując zapytania do urzędów i instytucji . W ten sposób ustalono, że w 2000 r. podatnicy ponieśli kwotę 196.830,93 zł na pokrycie następujących wydatków: utrzymanie rodziny - 19.000 z!, wydatki na eksploatację mieszkania (gaz, woda, energia, wywóz śmieci, ogrzewanie, czynsz, opłaty rtv, za telefon) - 8.890,45 zł., podatek dochodowy - 1.119,30 zł, składki zdrowotne - 1.271.18 zł, założenie lokaty w Banku - 10.000 zł. zakup budynku mieszkalnego na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] - opłaty notarialne i opłata skarbowa - 148.700,00 zł, pośrednictwo w zakupie -3.500 zł), zakup komputera - 4.350 zł.
Natomiast na pokrycie poniesionych wydatków przyjęto, że podatnicy posiadali środki finansowe w kwocie - 138.341,14zł. na które składały się dochody: z działalności gospodarczej w kwocie -30.430,45 zł, pochodzące ze zlikwidowanej lokaty bankowej (mąż) - 10.000 zł, zlikwidowanych lokat bankowych (żona) - 35.176,48 zł., sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego poł. w kwocie - 48.500,00 zł, renty (mąż) - 5.735,71 zł, renty (żona) -7.380,90 zł., sprzedaży przyczepy - 550,00 zł, zwrotu podatku dochodowego - 567,60 zł.
Wobec powyższego stwierdzono nadwyżkę wydatków, nad przychodami wynoszącą 58.489,79 zł. i tym samym stwierdzono brak pokrycia poniesionych przez J.K. w roku podatkowym 2000 r. wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych i wolnych od opodatkowania w rozumieniu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 póz. 176 ze zm.). Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił podatek od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 21.933,80 zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwotę 29.245,00 zł tj. połowę nadwyżki wydatków nad przychodami.
W toku postępowania strona powoływała się na fakt pokrycia wydatków, poniesionych w kontrolowanym roku podatkowym, oszczędnościami zgromadzonymi w latach poprzednich, różnie wskazując źródła tych oszczędności jak ich kwotę. I tak w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 18 lutego 2006 r. skarżący wskazał, iż w 1999 r. otrzymał zwrot podatku VAT za zakup wykorzystywanego w działalności gospodarczej samochodu [...] w kwocie 10.500,00 zł. oraz sprzedał samochód m-ki [...] za kwotę 10.400,00 zł. Razem oszczędności z tego tytułu wynosiły 20.900,00 zł. Przesłuchany w charakterze strony w dniu 21 lutego 2006 r. wyjaśnił, że pieniądze ze zwrotu podatku VAT przechowywał w domu a następnie przeznaczył na zakup budynku. Oprócz tego przechowywał w domu pieniądze w gotówce od 5 do 30 tysięcy zł. Pieniądze te pochodziły z oszczędności z lat wcześniejszych tj. z pracy wykonywanej w latach 1984-1993 w [...] i z legalnej pracy w Niemczech w latach 1991-1993, z której przywiózł ok-12.000 DEM. Podatnik wyjaśnił też, że nie otrzymywał żadnych darowizn. Z kolei w zastrzeżeniach do protokołu kontroli małżonkowie K. dokonali zestawienia kwot, za które zakupili domu położony. przyporządkowując je do źródeł z jakich pochodzą. Wśród tych źródeł wymienili gotówkę przechowywaną w domu - 20.900,00 zł. Wyjaśnili także, że po zakupie domu nie dysponowali wystarczającymi środkami finansowymi, dokonując zakupów towarów handlowych na potrzeby działalności gospodarczej z wydłużonym terminem płatności. Natomiast w piśmie z dnia 14 kwietnia 2006 r. małżonkowie K. oświadczyli, że w 1998r. otrzymali od J.T. – teściowej skarżącego darowiznę w kwocie 16.000,00 zł. która została przeznaczona na zakup domu.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w celu ustalenia zgromadzonych zasobów pieniężnych na początek roku 2000 organ I instancji kierując się treścią art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonał zestawienia przychodów i wydatków poniesionych przez małżonków K. w latach poprzedzających kontrolowany rok podatkowy począwszy od 1995 r. Wyliczenia dokonano na podstawie zebranych materiałów oraz złożonych zeznań przez strony. W wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że łączna kwota wydatków poniesionych w latach 1995 - 1999 przez małżonków K. wyniosła 182.231,93 zł (bez wydatków na utrzymanie i eksploatację mieszkania). Natomiast w tym okresie uzyskano środki pieniężne na kwotę 128.616.06 zł. (na kwotę tą składały się dochody z działalności gospodarczej, zasiłków i rent). W zestawieniu tym uwzględniono także środki otrzymane tytułem darowizny od rodziców w 1998 r. w kwocie 16.000,00 zł., pochodzące ze sprzedaży samochodu [...] w 1999 r. w kwocie 11.882,50 zł., jak również pochodzące ze zwrotu podatku VAT w 1999 r. w kwocie 10.500,00 zł.
Zatem wobec jednoznacznego wykazania, że poniesione w latach poprzedzających kontrolowany okres wydatki (i to z pewnością niepełne) znacznie przekraczały uzyskane dochody, w ocenie organu I instancji brak było możliwości zgromadzenia oszczędności, którymi mogłyby być pokryte wydatki poniesione w 2000 roku.
Pełnomocnik strony odwołaniem z dnia 13 czerwca 2006 r. zaskarżył w/w rozstrzygnięcie, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił obrazę art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991. o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, pomimo że podatnicy dysponowali w latach poprzednich oszczędnościami, pokrywającymi poniesione wydatki, naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa, poprzez nie podjecie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, naruszenie art. 121 § 1 w/w ustawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych.
W ocenie pełnomocnika zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, iż skarżąca mogła dysponować na dzień 1 stycznia 2000 r. gotówką w wysokości 20.900,00 zł, a organ kontroli skarbowej nie może bez przeprowadzenia postępowania przyjąć z góry, iż wszelkie dochody Państwa K. zostały skonsumowane na pokrycie wydatków, czy też strat z działalności gospodarczej sprzed kontrolowanego roku. Wskazał, że źródłem tych oszczędności były dochody uzyskane przez J.K. w latach 1984 - 92 z pracy w [...], dochody z pracy w Niemczech oraz dochody uzyskiwane przez B.K. począwszy od 1975 r. z pracy w Komendzie Wojewódzkiej Milicji ,w ZM [...] na stanowisku strażnika, w Urzędzie Miejskim jako sekretarka i w Prokuraturze Wojewódzkiej jako sekretarz. Zakwestionował również nie uznanie przez organ kontroli skarbowej darowizny od rodziców. Pełnomocnik zauważył też, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono czy przy obliczaniu dochodu podatników z działalności gospodarczej uwzględniono prawo podatników do obniżenia dochodu o poniesioną stratę w latach poprzednich.
W uwagach do zgromadzonego materiału dowodowego, pełnomocnik podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, w dalszym ciągu twierdząc, iż wskazane przez podatników w toku postępowania źródła, z których uzyskiwane były przychody pozwalały na poczynienie oszczędności, którymi sfinansowane zostały wydatki poniesione w 2000 r. Wskazał na szerokie spektrum źródeł przychodów; wynagrodzenia za pracę, praca w Niemczech, działalność gospodarcza. Zwrócił tez uwagę, że organ I instancji nie ujął po stronie dochodów wypłaconych odsetek od zlikwidowanej lokaty terminowej w kwocie 325,00zł.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2006, Nr [...] nie podzielił argumentów odwołania i utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu uznając rację strony, iż organ I instancji niezasadnie pominął po stronie przychodu roku 1999 odsetki od lokaty terminowej w kwocie 325,35 zł. Jednakże wskazał, że uchybienie to nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia z uwagi, że suma zgromadzonego mienia w latach poprzednich licząc z odsetkami i tak jest niższa niż suma wydatków poczynionych przez stronę w tym okresie.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzcono:
← obrazę art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ustalenie stronie skarżącej zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w sytuacji gdy poniesione przez skarżącą w 2000 r. wydatki znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w tym roku podatkowym oraz latach poprzednich;
← obrazę art. 121 § 1 oraz 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych.
Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca podniosła m. in., że w pozycji drugiej tabeli, organ kontroli wskazał na wydatek w wysokości 8.890,45 zł. – z zestawienia tego nie wynika jednak rodzaj poniesionego wydatku. Zdaniem skarżącego domyślić się można jedynie, iż jest to kwota wydatków na eksploatację mieszkania. Stanowi to w ocenie skarżącego naruszenie art. 122 i 124 Ordynacji podatkowej.
Skarżący podkreślił, że zarówno wydatki eksploatacyjne, jak i wydatki związane z utrzymaniem rodziny ponoszone były w części przez mieszkających wspólnie z jego rodziną - teściów.
Teściowie skarżącego posiadali własne źródła dochodów (emerytury – 1.500,00 zł. miesięcznie) w związku z czym partycypowali w kosztach utrzymania rodziny. Tym samym ustalone przez organ kontroli koszty eksploatacji mieszkania i utrzymania rodziny zostały zawyżone, ponieważ część z nich pokrywali teściowie skarżącego.
Organ kontroli skarbowej zaniżył ponadto wysokość osiągniętych w 2000 r. przychodów o 1.000,00 zł., czyli o sumę drobnych darowizn udzielanych przez rodziców skarżącej.
W dalszym ciągu uzasadnienia skarżący wskazał na argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w uwagach do zgromadzonego materiału dowodowego.
W piśmie procesowym z 16 kwietnia 2007 r. skarżący raz jeszcze wskazał, że organy podatkowe nie uwzględniły po stronie dochodów w 2000 r. kwoty 1.000,00 zł. oraz na współfinansowania kosztów eksploatacji mieszkania i utrzymania rodziny.
Nadto skarżący podkreśla, iż nie jest w stanie udowodnić organowi podatkowemu, iż w prowadzonej przez siebie działalności stosował marżę w wysokości 30-35 %, gdyż nie ma żadnych dokumentów z tego okresu. Nie mniej organy skarbowe obu instancji nie przedstawiły dowodów przeciw tym twierdzeniom. Tym samym wątpliwości w tym względzie winny być tłumaczone na korzyść strony.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd nie stwierdził aby wydane one zostały z naruszeniem prawa procesowego, szczególnie w zakresie podniesionym przez stronę skarżącą, jak i prawa materialnego.
Punktem odniesienia dla rozważań nad problematyką przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych jest art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zgodnie z treścią ust. 3 w/w normy wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodząca ze źródeł nieujawnionych ustala się przez zestawienie sum: wydatków poniesionych w danym roku podatkowym i wartości zgromadzonego w tym roku mienia z sumą: mienia zgromadzonego w tym roku podatkowym oraz z lat poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych i wolnych od opodatkowania. Badając wiec możliwość pokrycia wydatków poczynionych przez podatnika w danym roku podatkowym oraz możliwość uzyskania środków wystarczających na nabycie posiadanego mienia nie można opierać się na dochodach (różnicy pomiędzy przychodami, a kosztami ich uzyskania) z danego roku oraz lat poprzednich, ale należy zbadać faktycznie uzyskiwane przez podatnika przychody i faktycznie ponoszone wydatki.
Zasadę tę miał na uwadze organ l instancji, dokonując rozliczenia działalności gospodarczej skarżącego przez porównanie faktycznie uzyskanych środków ze sprzedaży obuwia, z faktycznie poniesionymi wydatkami na zakup towarów handlowych oraz innych kosztów. W ten sposób wyliczono, że "czysty zysk" (dochód w ujęciu ekonomicznym) uzyskany w 2000 r. z działalności gospodarczej wynosił kwotę 30.430,35 zł. mimo, że w ujęciu podatkowym działalność ta zamknęła się stratą w kwocie 566,02 zł., wykazaną w zeznaniu rocznym. Podobnie rzecz się miała z ustaleniem dochodu skarżącego z działalności gospodarczej w 1999 r. Wbrew temu co twierdzi skarżący - na stronie 12 decyzji organu I instancji wskazano, że cały dochód (ze wszystkich źródeł przychodów; działalności gospodarczej, renty i zasiłku chorobowego) uzyskany przez skarżącego w 1999 r. zamknął się kwotą 25.854,13 zł. W kwocie tej mieścił się dochód z działalności gospodarczej w znaczeniu podatkowym, a więc przy uwzględnieniu amortyzacji. Natomiast na stroni 15 przyjęto dochód (stratę ) po korekcie wartości zapasów (podwyższeniu)na początek 1999 r. o kwotę 20.000 zł. w skutek omyłkowego zapisu w podatkowej sięga przychodów i rozchodów. Następnie ustaloną tak stratę pomniejszono o niebędące wydatkami koszty uzyskania przychodu (odpisy amortyzacyjne samochodu i pawilonu).
Nie ulega wątpliwości Sądu, że poniesione przez małżonków K. w 2000 r. wydatki nie mogli oni pokryć wyłącznie mieniem zgromadzonym w tym roku. Organ odwoławczy prawidłowo dokonał analizy, czy małżonkowie K. na początek kontrolowanego roku podatkowego mogli posiadać oszczędności, które wraz z mieniem uzyskanym w 2000 r. pozwalały na pokrycie poniesionych wydatków. Wskazać należy, że w toku postępowania podatnicy podawali różną wartość zgromadzonych oszczędności. Sumując wskazane przez nich źródła poszczególnych oszczędności przyjąć należy, że maksymalna kwota oszczędności jaka wg strony była w jej posiadaniu na początek 2000 r. wynosiła 66.900,00 zł. (10.400,00 - zwrot podatku VAT, 10.500,00 -sprzedaż samochodu [...], 16.000,00 zł - darowizna od teściów, max. 30.000,00 zł -oszczędności z wynagrodzenia za pracę w latach 1984-92 mąż, 1975-95 żona, oraz z pracy w Niemczech). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który uznał, że środki te nie mogły być bazą finansową dla wydatków kontrolowanego roku. Stanowisko to podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Słusznie organy zauważyły, że środki pochodzące ze zwrotu podatku VAT, sprzedaży samochodu [...] darowizny od teściów (zamiennie wskazywana jako darowizna od J.T.) musiały być przeznaczone na pokrycie wydatków poniesionych przed kontrolowanym rokiem podatkowym. Stanowisko organów, znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dokonana przez organy - na podstawie dowodów zebranych w sprawie - analiza dochodów i wydatków poniesionych przez Państwa K. w okresie 1995-1999 wskazuje na zdecydowaną nadwyżkę wydatków nad uzyskanymi w tym okresie przychodami i mieniem zgromadzonym (wydatki 182.231,91 zł, wykazane dochody oraz zgromadzone środki 128.616,06 zł nadwyżka 53.615,85zł.), a należy zauważyć, że po stronie dochodów ujęto w niej wskazywane przez stronę w toku postępowania środki uzyskane ze zwrotu VAT, sprzedaży samochodu marki [...] i darowizn od teściów. Jeśli nawet przyjąć, że Państwo K. obok wspomnianych wyżej środków zdołali zgromadzić oszczędności z wynagrodzenia za pracę świadczonej do początku lat 90-tych w różnych zakładach i instytucjach oraz pracy skarżącego na budowie w Niemczech, świadczonej przez kilka miesięcy w roku w okresie 1991-1993 to i tak maksymalna wskazana przez podatników kwota oszczędności pochodząca z tego tytułu - 30.000,00 zł. wraz z innymi wskazanymi przez podatników środkami jest niższa od wysokości wydatków i strat z działalności gospodarczej poniesionych w latach 1995-1999. Skoro zatem we wspomnianym okresie wskazane wyżej środki finansowe wraz z dochodami z działalności gospodarczej Państwa K., dochodami z renty, zasiłku dla bezrobotnych, odprawą (rok-1995), zbyciem udziałów i akcji ZWCH (1999r.), darowiznami od teściów nie rekompensowały poniesionych w tym czasie wydatków, to nie mogły tym samym stanowić oszczędności, którymi zostały pokryte wydatki poniesione w kontrolowanym roku podatkowym. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie działań mających na celu ustalenie wysokości oszczędności możliwych do zgromadzenia przez podatników z wynagrodzenia za pracę.
Nie ulega wątpliwości Sądu, iż na mocy art. 187 § 1 ordynacji podatkowej – organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast na mocy art. 191 ordynacji podatkowej organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom podatkowym uwzględniać zarówno okoliczności korzystne jak i niekorzystne dla strony.
Skoro strona skarżąca wywodzi twierdzenia sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym powinna twierdzenia te udowodnić lub co najmniej wskazać dowody jakie organ winien w tym zakresie przeprowadzić. Podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (podobnie wyrok NSA z 22.05.2000r. sygn. akt I SA/Lu 249/99 lex nr 45373).
Odnosząc się do okoliczności posiadanych oszczędności uzyskanych tytułem drobnych darowizn na kwotę 1.000,00 zł. od teściowej skarżącego – wskazać należy, że strona skarżąca na żadnym etapie postępowania tej okoliczności nie podniosła. Nie bez znaczenia jest również, że skarżący na etapie odwołania reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego. Świadek T. przesłuchana w dniu 5 maja 2006 r. nie wspomina by pieniądze przekazywane w kwocie ok. 1.000,00 zł. rocznie przeznaczone były na konkretny cel i w związku z tym gromadzone jako oszczędności. Wprost przeciwnie, wyjaśnia, że pieniądze przekazywała dzieciom i wnukom obdarowując ich z okazji imienin czy świąt. Stąd też okazjonalny charakter tych darowizn, przy nie powoływaniu się na nie przez stronę postępowania, przemawia za trafnością stanowiska organów podatkowych, które środków uzyskanych z tego tytułu nie uznały, jako źródła gromadzenia oszczędności. Nie uwzględnienie tej kwoty w dochodach 2000r. w okolicznościach niniejszej sprawy również nie mogło spowodować uchylenia skarżonej decyzji. Z zeznań świadka wynika, że na kwotę tę składały się upominki nie tylko dla małżonków K., ale również ich dzieci. Nie uwzględnienie okoliczności o której tylko wspomniał świadek w trakcie przesłuchania bez bliższego wskazania konkretnych kwot dla skarżącego czy też konkretnego roku podatkowego nie może stanowić zarzutu nie wyjaśnienia sprawy w tym zakresie. Tym bardziej, że zarzut ten podnoszony jest dopiero na etapie złożonej skargi do sądu.
Powyższe rozważania odnieść należy również do zarzutu zawyżenia wydatków eksploatacyjnych. Zarzut ten również nie jest słuszny. Skarżący wskazuje na zawyżenia wydatków eksploatacyjnych i związanych z utrzymaniem rodziny, poprzez nie wzięcie pod uwagę faktu, że w kontrolowanym roku podatkowym małżonkowie K. zamieszkiwali w budynku razem z rodziną T. – teściami skarżącego - i w związku z powyższym prowadząc wspólne gospodarstwo domowe, Państwo T. partycypowali w kosztach utrzymania i eksploatacyjnych. Wysokość wydatków związanych z eksploatacją mieszkania organ l instancji ustalił w oparciu o informację uzyskana od zakładów, na rzecz których płatności te były dokonywane a mianowicie :ENEA SA, Spółki Gazownictwa, Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, Spółka z o.o. .Z informacji tych wynika, że wpłat dokonywali Państwo K.. Z kolei na żadnym etapie postępowania podatnicy nie wskazywali, że opłaty przez nich poniesione były następnie dzielone proporcjonalnie wg ustaleń z teściami skarżącego. Ta sama uwaga odnosi się także do wydatków związanych z utrzymaniem, których wysokość przyjęto w oparciu o złożone oświadczenie małżonków K..
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie wpisanie w tabeli na stronie 16 decyzji w pozycji "wydatki", przy kwocie 8.890,45 zł, czego one dotyczą, jest naruszeniem art. 122 i 124 Ordynacji podatkowej. Łatwo się domyślić, jakie wydatki składają się na powyższą kwotę. Chodzi tu mianowicie o skumulowane wydatki na gaz, wodę , energię, wywóz śmieci, czynsz, opłaty rtv, za telefon w kwotach wymienionych w tabeli na stronie 4 decyzji. Z ,.rozszyfrowaniem" jakie wydatki obejmują kwotę 8.940,45 zł. nie miał problemów organ odwoławczy, posiłkując się tabelą na stronie 4 decyzji i precyzując ich charakter w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z treści skargi także skarżący jest świadomy jakim wydatkom organ I instancji przyporządkował kwotę 8.890,45 zł.
Skarżący nie podważył również, iż ustalony na potrzeby niniejszego postępowania dochód z jego działalności gospodarczej za lata 1995-96 opodatkowanej w tych latach w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych został zaniżony. Skarżący ponownie ograniczył się jedynie do zasygnalizowania takiej możliwości stwierdzając, że z uwagi na stosowane marże 30-35%, dochód z tego źródła nie mógł być niski. Nie przedstawił jednak dowodów na poparcie swojej tezy. Zdaniem Sądu ustalenie dochodu za te lata poprzez porównanie na podstawie ksiąg podatkowych za lata 1998-2000 przychodów ze sprzedaży towarów do wartości zakupu towarów handlowych i ustalenie na tej podstawie średniego stosunku procentowego, a następnie porównanie go do przychodu wykazanego w zeznaniach za lata 1995-96 było słuszne i najbardziej obiektywne. Ponadto strona nawet nie uprawdopodobniła, że uzyskany dochód za lata 1995-1996 mógłby stanowić źródło finansowania wydatków w 2000r., tym bardziej, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że małżonkowie K. w latach poprzedzających 2000r. ponieśli wydatki znacznie przewyższające uzyskane dochody.
Dyrektor Izby Skarbowej przyznał racje stronie postępowania, iż organ l instancji niezasadnie pominął po stronie przychodu roku 1999 odsetki od lokaty terminowej w kwocie 325,34 zł. zlikwidowanej w dniu 17 grudnia 1999 r. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, gdyż suma zgromadzonego mienia w latach poprzednich licząc z odsetkami i tak jest niższa niż suma wydatków poczynionych przez stronę w tym okresie.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut błędnego obliczenia wydatków strony za 1998 r., poprzez przytoczenie różnych kwot na stronie 11 i 13-14 decyzji. Warto zauważyć, że dokonując zbilansowania wszystkich wydatków Państwa K. poniesionych w okresie 1996-1999 z korzyścią dla strony przyjęto, że za 1998 r. wydatki te wyniosły 55.414,79 zł., a wiec w kwocie niższej niż przytoczono na stronic 11 decyzji organu l instancji. Niezależnie od tego jaką wysokość wydatków za ten rok przyjąłby organ l instancji (56.814,79 zł., jak na stronie 11 decyzji, czy 55.414,79 zł., jak na stronie 13-14), to i tak ogólna ich wielkość w latach 1996-1999, znacznie przekraczała wysokość przychodów osiągniętych w tym okresie.
Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyczerpująco wyjaśnione przez organ, a zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał do podjęcia decyzji. W ocenie Sądu organ w prowadzonym postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.
Mając na uwadze powyższe oraz wobec stwierdzenia przez Sąd, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
|Asesor WSA |Sędzia WSA |Asesor WSA |
|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Stefan Kowalczyk |Alina Rzepecka |