I SA/Go 136/21

I SA/Go 136/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Zbigniew Kruszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 4830/21 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art.33 ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi T.O. i E.K. - wspólników "T." spółki cywilnej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] (dalej: zaskarżone postanowienie) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ nadzoru) po rozpatrzeniu zażalenia T.O. i E.K. (skarżących), wspólników spółki cywilnej "T." s.c. (dalej: spółka, zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: organ egzekucyjny) z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu przedawnienia obowiązku, zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) za nieuzasadniony.
2. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikał następujący stan sprawy:
2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego będący wierzycielem należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w dniu [...] września 2019 r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i przekazał go do właściwego organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zmierzając do wyegzekwowania należności, organ egzekucyjny skierował do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] – R.H., zawiadomienie nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. o zajęciu wierzytelności przysługującej Skarżącym.
2.2. Dnia 5 grudnia 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło podanie Skarżących, w którym zgłaszając zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, zarzucili przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia wskazali, że należność objęta tytułem wykonawczym powstała w dniu [...] kwietnia 2009 r. W związku z tym upłynął już 5-letni termin przedawnienia przewidziany w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020 r. poz. 1325, dalej: o.p.)
2.3. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, wierzyciel uznał zgłoszony zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku za nieuzasadniony.
2.4. Po rozpoznaniu sprawy wskutek zażalenia na ww. postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela.
2.5. Po uzyskaniu ww. ostatecznego stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], orzekł o uznaniu zarzutu przedawnienia obowiązku zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadniony.
2.6. Skarżący, pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., złożyli zażalenie na ww. postanowienie, ponawiając argumentację przedstawioną w odniesieniu do zarzutu przedawnienia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a nadto podnieśli, że egzekucja administracyjna nie może być prowadzona wobec nie prowadzącej działalności spółki cywilnej, której wspólnicy zostali wykreśleni jako przedsiębiorcy z CEIDG. Wskazali, że organ nie dysponuje tytułem wykonawczym wystawionym przeciwko byłym wspólnikom spółki cywilnej T. tj. T.O. ani E.K., w zakresie egzekucji objętej zażaleniem, a nigdy nie zapadła decyzja o solidarnej odpowiedzialności ww. wspólników za zobowiązania podatkowe spółki cywilnej wynikające z tytułu wykonawczego numer [...].
2.7. Organ nadzoru nie znalazł postaw do uwzględnienia zażalenia skarżących i wskazał, że na mocy art. 1 pkt 20 i pkt 21 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019, poz. 2070, dalej jako "ustawa zmieniająca"), z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie uległo brzmienie przepisów, art. 33 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulujących odpowiednio podstawy i zasady zgłaszania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz tryb ich rozpatrywania. Podkreślił, że w art. 13 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej, ustawodawca wskazał, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
W rozważanej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło przed dniem 30 lipca 2020 r., w związku z czym zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe.
Organ podkreślił, że relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 ww. ustawy, a podstawami zarzutów, określonymi w art. 33 pkt 1-5 tej ustawy sprawia, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów. W związku z tym organ wskazał, że należy zwrócić uwagę, że uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Organ zauważył, iż w podaniu z dnia [...] grudnia 2019 r., Strona kwestionując przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego: nr [...], wskazywała na przedawnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym wynikające z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ nie stwierdził jednak nieprawidłowości uzasadniających uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia i wskazał, że obowiązkiem organu egzekucyjnego było wystąpienie do Wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu.
Organ ustalił, że Wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] lutego 2020 r. uznał zarzut przedawnienia za nieuzasadniony. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]. Wierzyciel wskazał, iż w przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony na istniejące zobowiązanie, które mogło być dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej.
Mając zatem na uwadze ostateczne i wiążące stanowisko Wierzyciela organ egzekucyjny na podstawie zebranego w sprawie materiału ustalił, że przedmiotowa zaległość powstała wobec nieuregulowania zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za marzec 2009 r. z tytułu obrotu olejem opałowym w kwocie 109.516,00 zł. określonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Na powyższą decyzję wspólnicy T.O. i E.K., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 1025/11 oddalił skargę. Natomiast wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 656/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Wobec braku zapłaty podatku, Dyrektor Izby Celnej wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego prowadził następnie egzekucję administracyjną przedmiotowej należności. W wyniku tej egzekucji uzyskano łącznie kwotę 35.600,00 zł. Następnie wobec stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne powyższy organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. - umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 marca 2017 r., ustawy z dnia 16 listopada 2016 r., o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1947) na mocy § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie wyznaczenia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania niektórych zadań Krajowej Administracji Skarbowej oraz określenia terytorialnego zasięgu ich działania (Dz. U. z 2017r., poz. 448) do wykonywania zadań wierzyciela należności pieniężnych, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w zakresie należności wskazanych w § 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 3-6 ww. rozporządzenia, na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został wyznaczony Naczelnik Urzędu Skarbowego. Powyższy organ w związku z ustaleniem, że Zobowiązana posiada rachunki bankowe wystawił w dniu [...] września 2019 r. nowy tytuł wykonawczy nr [...], który skierował następnie do Naczelnika Urzędu Skarbowego do wykonania zgodnie z właściwością.
DIAS, odwołał się do stanowiska wierzyciela, który wskazał, że termin płatności zobowiązania upłynął w dniu 27 kwietnia 2009 r. W związku z tym 5- letni termin przedawnienia wynikający z art. 70 § 1 o.p. upływał z dniem [...] grudnia 2014 r. Jednak wobec wniesienia przez Spółkę cywilną w dniu 3 października 2011 r. skargi do WSA na decyzję stanowiącą podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, bieg terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 6 pkt 2 w związku z art. 70 § 7 pkt 2 o.p. uległ zawieszeniu z dniem [...] października 2011 r. do dnia [...] lipca 2014 r. (data wpływu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną), czyli na okres 1026 dni. Wierzyciel stwierdził w związku z tym, że zobowiązanie podatkowe uległoby przedawnieniu z dniem [...] października 2017 r. Jednak z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne, bieg terminu przedawnienia został przerwany, stosownie do art. 70 § 4 o.p. Stosownie do ww. przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
Wskazując na ostatnie pobranie pieniędzy w dniu [...] grudnia 2014 r. wierzyciel ocenił, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął swój bieg na nowo od dnia [...] grudnia 2014 r. i w związku z tym przedmiotowe zobowiązanie przedawniało się z dniem [...] grudnia 2019 r., o ile nie wystąpiły nowe okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia. Następnie wierzyciel wskazując, że wystawienie tytułu wykonawczego nr [...] w dniu [...] września 2019 r., a następnie wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego w dniu [...] listopada 2019 r. (w dniu doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu) nastąpiło zatem przed upływem terminu przedawnienia, co oznacza, że zgłoszony w przedmiotowej sprawie zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie przedawnienia ww. obowiązku.
Organ wskazał jednocześnie, że w rozważanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego jest wyłącznie organem egzekucyjnym, a nie wierzycielem obowiązku, objętego ww. tytułem wykonawczym. Zatem mając na uwadze, iż Zobowiązana podniosła zarzut przedawnienia obowiązku, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wydanie rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wymagało uprzedniego uzyskania ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela dochodzonych należności. W przepisie art. 34 § 1 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził bowiem obowiązek uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie wszystkich zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 tej ustawy, z wyjątkiem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Natomiast wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-7 ww. ustawy, a zatem także zarzutu nieistnienia obowiązku, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, jak i organu odwoławczego, tj. dla właściwego miejscowo dyrektora izby administracji skarbowej, sprawującego nadzór nad organem egzekucyjnym, o którym mowa w art. 19 § 1 powołanej ustawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutu, że organ egzekucyjny nie może prowadzić egzekucji wobec spółki ponieważ "z dniem [...].10.2017 r., działalność została zawieszona zaś z dniem [...].10.2019r., wykreślona z CEIDG (fakt znany organowi podatkowemu z urzędu). Zatem egzekucja nie może być prowadzona wobec nie prowadzącej działalności spółki cywilnej, której wspólnicy zostali wykreśleni jako przedsiębiorcy z CEIDG " – organ zauważył, że zgodnie z informacją zawartą w CEIDG, z dniem [...] października 2017 r., T.O. zawiesił wykonywanie indywidualnej działalności w spółce, natomiast E.K. z dniem [...] października 2017 r., zawiesił wykonywanie indywidualnej działalności. Brak jest natomiast informacji o wykreśleniu Spółki w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników.
Zgodnie z przepisami obowiązującymi od 30 kwietnia 2018r., tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 6 marca 2018r., Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019, poz. 1292, dalej: p.p.), stosownie do treści art. 23 ust. 1, przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), może zawiesić wykonywanie działalności na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy niż 30 dni. Bez względu na to, jaki upłynął okres zawieszenia działalności, nie jest możliwe jej automatyczne wykreślenie z CEIDG. Z powyższych regulacji wynika, że jeżeli przedsiębiorca nie złoży wniosku o wznowienie działalności, zawieszenie będzie trwać.
Mając na uwadze, że spółka kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji w przedmiotowej sprawie również w odrębnym postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na wystąpienie okoliczności przewidzianej przez ustawodawcę w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., organ zauważył, że brak było podstaw do dokonywania przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu wydanym w trybie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - oceny okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia, które wystąpiły już po wszczęciu egzekucji w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne służy eliminacji wad istniejących na jego wstępnym etapie. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że zarzuty na postępowanie egzekucyjne wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zatem w tym trybie nie mogą podlegać ocenie okoliczności, których wystąpienie miało miejsce już po wszczęciu egzekucji.
3. Skarżący nie zgodzili się z postanowieniem DIAS i pismem z [...] lutego 2021 r. wnieśli od niego skargę do WSA w Gorzowie Wlkp. zarzucając organowi naruszenie :
1) art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 70 § 1 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) poprzez jego niezastosowanie i w efekcie nieuwzględnienie zarzutu w sprawie prowadzenie egzekucji administracyjnej, pomimo przedawnienia obowiązku podatkowego,
2) art. 70 § 4 o.p. poprzez błędne uznanie, że doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia,
3) art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 144 k.p.a w zw. z art. 18 oraz art. 33 § 1 pkt. 1 oraz art. 34 § u.p.e.a. polegającym na niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów pomimo, że zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji,
4) art. 42 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. tj. podstawowego prawa strony do obrony poprzez nieprzeprowadzenie żadnych wnioskowanych czynności , dowodów przez byłych przedsiębiorców, w efekcie przeprowadzenie postępowania dowodowego, w sposób jednostronny.
Jednocześnie Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
4. Organ nadzoru, w piśmie z [...] marca 2021 r. zawierającym odpowiedź na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
5. Ponieważ przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.);
6. Zgodnie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, z kolei art. 3 § 2 pkt. 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ramach swojej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.).
7. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające uwzględnienia zarzutów Skarżących, wspólników spółki cywilnej T., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącego nieuregulowania zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za marzec 2009 r. z tytułu obrotu olejem opałowym w kwocie 109.516,00 zł.
W zarzutach Skarżący podnieśli zarzut przedawnienia ww. obowiązku.
8. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r. poz. 1438, dalej jako "u.p.e.a."). Zgodnie z treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m. in. przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.
W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt. 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie na podstawie ww. przepisów organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i był tym stanowiskiem związany. Wierzyciel w prawomocnym stanowisku uznał zgłoszony zarzut za bezzasadny. W związku z tym stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego, organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, wydał postanowienie o niezasadności wniesionego zarzutu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy.
9. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność, że stanowisko wierzyciela nie wiąże Sądu. Zatem Sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgłoszonych przez Skarżących zarzutów musi ocenić legalność stanowiska wierzyciela, a więc zbadać czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podlegało egzekucji administracyjnej a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10).
10. W ocenie Sądu, wierzyciel, a w ślad za nim organ egzekucyjny i organ nadzoru trafnie uznali, że zarzut egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.), był niezasadny.
10.1. Egzekucję wszczęto przez doręczenie w dniu 12 listopada 2019 r. (k. 5 akt egzekucyjnych) dłużnikowi zajętej wierzytelności – Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym [...] zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Jednocześnie Sąd zauważa, że skoro wszczęcie nastąpiło przed 30 lipca 2020 r. to w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą, co wynika z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 2070).
10.2. W niniejszej sprawie przedmiotem egzekucji była zaległość podatkowa w podatku akcyzowym za marzec 2009 r., więc nominalnie termin jej przedawnienia upływał [...] grudnia 2014 r. (art. 70 § 1 o.p.), jednak z uwagi na wniesienie przez zobowiązaną w dniu 3 października 2011 r. skargi do WSA w Gorzowie Wlkp. na decyzję stanowiącą podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, bieg terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 6 pkt. 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt. 2 o.p. uległ zawieszeniu na okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lipca 2014 r., czyli na okres 1026 dni. Powyższe przedłużyło termin przedawnienia do dnia [...] października 2017 r. Jednakże z uwagi na zastosowanie przed upływem ww. terminu przedawnienia środka egzekucyjnego – bieg terminu został przerwany. Ostatnia czynność skuteczna egzekucyjna - pobranie pieniędzy w dniu [...] grudnia 2014 r. - stosownie do art. 70 § 4 o.p. wywarła materialny skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia spornej zaległości, który w efekcie rozpoczął swój bieg na nowo od dnia [...] grudnia 2014 r. W związku z powyższym należy uznać, że w dacie wszczęcia egzekucji tj. [...] listopada 2019 r. zobowiązanie podatkowe nie było jeszcze przedawnione.
Należy zauważyć, że w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wskazano podstaw twierdzenia o przedawnieniu zobowiązania podatkowego. Dopiero w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony, wskazano, że twierdzenie to wywodzono z nieskuteczności (w zakresie przerwania biegu przedawnienia) czynności zajęcia wierzytelności spółki cywilnej w stosunku do R.H. – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...].
Art. 70 § 4 o.p. wiąże skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z zastosowaniem środka egzekucyjnego, które następuje w toku egzekucji administracyjnej. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany więc wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Dla osiągnięcia skutku, o którym mowa w tym przepisie wystarczające jest zatem zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Ma to natomiast miejsce w toku egzekucji administracyjnej, która zostaje wszczęta m.in. z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego oraz doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego był chybiony, ponieważ odnosił się do zdarzeń mających miejsce już po wszczęciu egzekucji. Należy pokreślić, że podstawą zarzutu przedawnienia należności może być tylko upływ terminu przedawnienia przed wszczęciem egzekucji. Zatem jeśli w dacie zawiadomienia R.H. – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym o zajęciu wierzytelności T. s.c., termin przedawnienia nie upłynął, wskutek przerwania go przez skuteczną czynność egzekucyjną dokonaną w dniu [...] grudnia 2014 r. to zarzut egzekucyjny należy uznać za bezzasadny.
11. Odnosząc się do twierdzenia skarżących o prowadzeniu postępowania wobec spółki cywilnej, która nie istniała w dacie wszczęcia egzekucji, Sąd uznał, że okoliczności takie nie zostały wykazane, a nie potwierdzały jej dane urzędowo dostępne organowi podatkowemu.
Sąd ocenił, że złożone do akt porozumienie z dnia [...] października 2019 r. (k. 40 akt WSA) nie wskazuje na rozwiązanie umowy spółki ani nie zawiera oświadczenia o wypowiedzeniu udziału. Zdaniem Sądu ww. dokument potwierdza jedynie, że wspólnicy nie prowadzą działalności gospodarczej. Jednocześnie z treści przedstawionej umowy spółki (k. 38 akt WSA) nie wynika, że spółka została zawiązana terminowo, ani że umowa ulega rozwiązaniu wskutek zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Trzeba przyjąć zatem, że spółka, jako stosunek prawny (umowny), utraciłaby byt prawny wyłącznie w drodze zgodnego oświadczenia wspólników o jej rozwiązaniu, w szczególności z uwagi na to, że w treści umowy spółki wspólnicy określili swoje powinności w przypadku likwidacji spółki, co dodatkowo potwierdza, że dla rozwiązania spółki konieczne byłoby zawarcie zgodnego oświadczenia woli o likwidacji spółki. Wspólnicy jednak takiej uchwały nie przedstawili. Co więcej: w zarzutach egzekucyjnych nie powoływali się na tę okoliczność, lecz jedynie na przedawnienie egzekwowanego zobowiązania. W związku z powyższym Sąd uznał, że przedstawione porozumienie nie daje podstaw do przyjęcia, że egzekucja nie została skutecznie wszczęta z uwagi na jej prowadzenie wobec podmiotu, który zakończył prowadzenie działalności gospodarczej.
12. Sąd jednocześnie uznał, że wystąpienie ze skargą przez wspólników, a nie spółkę, będącą po pierwsze podatnikiem podatku akcyzowego, a w konsekwencji również zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym służącym przymusowemu wykonaniu zobowiązania podatkowego w tym podatku (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.), nie mogło być ocenione jako wniesienie skargi przez podmioty nieuprawnione, ponieważ skargę podpisali wszyscy wspólnicy wciąż istniejącej spółki, a sama umowa spółki przewidywała ich łączną reprezentację w przypadku spraw przekraczających zakres "zwykłych czynności spółki".
13. Reasumując: Sąd podzielił stanowisko organu o niezasadności wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie stwierdzając naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego ani procesowego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, przy czym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.