I SA/Go 1281/06

I SA/Go 1281/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka
Dariusz Skupień /przewodniczący/
Stefan Kowalczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
art. 2
Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA / Go 1281 / 06
U Z A S A D N I E N I E
J.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego AR i MR z dnia [...].07.2006 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego AR i MR z dnia [...].06.2006 roku nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wraz z nałożeniem kary pieniężnej.
Z akt sprawy wynika że :
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...].06.2006 roku nr [...] uchylił decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nr [...] i odmówił przyznania płatności bezpośrednich na 2004 rok, a nadto nałożył sankcję w wysokości 8.717,33 złotych potrącanej z pomocy do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym stwierdzono nieprawidłowości.
W toku postępowania ustalono że w dniu 21.04.2004 roku J. M. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, w którym zadeklarowano 27,56 ha gruntów.
Na skutek wniosku przyznano płatność w kwocie 13.871,23 złote.
W toku kontroli stwierdzono konflikt pomiędzy działkami nr [...],[...],[...],[...] o powierzchni 17,23 ha, zgłoszonych jako przedmiot dopłat przez J. M. i T. Z..
Okazało się że wypłacono płatności skarżącemu z naruszeniem przepisów prawa, bowiem okazało się że T. Z. ponosił koszty związane z uprawą tych gruntów.
W toku postępowania na wezwanie zarówno skarżący jak i J. M. nie przedstawili nowych dowodów w sprawie.
Jak wskazano w decyzji z zgromadzonych dokumentów wynika jednoznacznie iż działki nr [...],[...],[...],[...] były użytkowane przez T. Z.. Nadto skarżący w toku postępowania nie kwestionował faktu użytkowania przez T. Z. w / w działek.
Skarżący zresztą wskazał iż wniosek o dopłaty został wniesiony na skutek nie wywiązywania się dzierżawcy z płatności na rzecz skarżącego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując na te same okoliczności co organ I instancji.
Od powyższej decyzji J.M. złożył skargę, a w złożonej skardze na decyzje skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji jako niezgodnej z prawem.
W uzasadnieniu wskazał iż rzeczą niesporną było iż co do części działek zarówno skarżący jak i T. Z. wystąpili o przyznanie płatności.
Następnie T. Z. cofnął swój wniosek, w wyniku czego płatności bezpośrednie zostały przyznane skarżącemu.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ wezwał T. Z. do wykazania iż użytkował rolniczo działki będące przedmiotem postępowania, jednak nie odpowiedział on na wezwanie.
Powołany art. 2 ustawy wskazuje iż warunkiem uprawniającym do przyznania płatności jest posiadanie gruntu.
Zdaniem skarżącego przesłanka wskazana przez organ polegająca na konieczności użytkowania gruntu, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie.
Skarżący wskazuje na art. 4 ustawy wywodząc iż dotyczy on przeniesienia posiadania gruntu np. w wyniku umowy dzierżawy, ale w całości a nie w części, dlatego też dopłaty przysługują nadal wydzierżawiającemu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu organ wskazał iż skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie kwestionował faktu prowadzenia działalności rolniczej przez T.Z. na działkach będących przedmiotem postępowania.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18.12.2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych płatności przysługują osobie będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, w jego posiadaniu winny być grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej z zachowaniem wymogów ochrony środowiska, przy czym płatności przysługują osobie spełniającej łącznie wszystkie warunki.
Posiadaczem gospodarstwa rolnego jest posiadacz w rozumieniu art. 336 k.c. Posiadanie gruntów jest w rozumieniu ustawy jest faktyczne użytkowaniem działek gruntu rolnego.
Z przedstawionego materiału dowodowego wynika iż faktycznym użytkownikiem działek będących przedmiotem postępowania był w 2004 roku T.Z..
Fakt nieporozumień na tle rozliczeń między skarżącym a T. Z., a także rozwiązanie umowy dzierżawy między nimi nie są przedmiotem postępowania.
Organ wskazał również i motywami którymi kierował się skarżący było zadłużenie T. Z. wobec skarżącego co wynika z jego przesłuchania.
Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy w tym oświadczenia samego skarżącego organ ustalił iż J. M. nie prowadził w 2004 roku działalności rolniczej na działkach gruntu rolnego będących przedmiotem postępowania. Z tego też względu nie spełnia on warunków określonych w art. 2 w / w ustawy, a także art. 2 – 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.04.1004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Jak podkreślił organ podstawową przesłanką umożliwiającą przyznanie płatności bezpośrednich jest faktyczne użytkowanie gruntu.
Organ wskazał również iż nie naruszył art. 4 w / w ustawy bowiem odnosi się on wyłącznie do przeniesienia posiadania gruntów rolnych w drodze umowy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Organ dodał również iż mimo iż w organ posługuje się pojęciem sankcji a nie potrąceń nie wpływa to na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Organ podkreślił iż został zapewniony czynny udział w postępowaniu, a decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, przy podjęciu wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18.12.2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych podstawą do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest fakt posiadania i rzeczywistego użytkowania gruntu w celu rolnym.
Dla potrzeb określenia pojęcia posiadania należy odwołać się do tego pojęcia zdefiniowanego w art. 336 k.c.
Jak wynika z w / w przepisu posiadaczem w rozumieniu ustawy o płatnościach jest zarówno posiadanie samoistne, a więc posiadanie jak właściciel, jak również posiadanie zależne, a więc posiadanie np. w charakterze dzierżyciela czy użytkownika.
Nie może być wątpliwości iż skarżący nie spełnił podstawowego warunku dla zaistnienia przesłanek do uzyskania płatności.
Zarówno z zeznań skarżącego oraz innych dowodów zgromadzonych w postępowaniu jak i z braku aktywności w celu wykazania swojego posiadania i użytkowania w celu rolnym działek będących przedmiotem postępowania można wywieść iż skarżący nie spełnił warunków do uzyskania płatności.
Sąd nie znalazł podstaw do uznania iż w postępowaniu zostały naruszone normy postępowania w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Organ umożliwił skarżącemu udział w postępowaniu, jednak skarżący nie wykazał aktywności w dowodzeniu swoich twierdzeń.
Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut błędnej interpretacji art. 2 ustawy o płatnościach, bowiem Sąd nie znalazł podstaw do takiego osądu, a co jest zgodne z zasadami wykładni prawa i orzecznictwem sądowym w tej mierze.
Wykładnia art. 4 tejże ustawy nie może się ostać zdaniem Sądu. Sytuacja występująca w niniejszej sprawie nie może być uznana za odpowiadającą dyspozycji normy określonej w art. 4 ustawy.
W tym stanie rzecz Sąd nie znalazł podstaw do uznania iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania.
Zdaniem Sądu właściwie zostały zastosowane przepisy art.2 ustawy z dnia 18.12.2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, a nadto przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 2419 / 2001, jak i Rozporządzenie Komisji WE nr 2199 / 2003, nr 1259 / 1999.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Asesor WSA A. Rzepecka Sędzia WSA D. Skupień Sędzia WSA S. Kowalczyk